အကျဉ်းချုပ်
ဤဗီဒီယိုသည် ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲတွင် တောင်ကိုရီးယား၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှု၏ သမိုင်းဝင်ရှုထောင့်ကို စူးစမ်းလေ့လာထားပြီး စစ်ပွဲ၏နောက်ကွယ်ရှိ နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ တွန်းအားများကို အဓိကထားဖော်ပြထားသည်။ အဓိကအချက်များမှာ-
- တောင်ကိုရီးယား၏ စစ်ပွဲတွင်ပါဝင်ရန် အကြောင်းပြချက်များ
- အမေရိကန်နှင့် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုများ
- စစ်ပွဲ၏ စီးပွားရေးအကျိုးအမြတ်များ
- စစ်ပွဲ၏ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ သဘောသဘာဝ
နိဒါန်း
ဗီဒီယိုသည် အီရတ်စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ တောင်ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့်အတူ စတင်ခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ၄၀ က ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲတွင် အလားတူအတွေ့အကြုံမျိုးရှိခဲ့ကြောင်း ထောက်ပြခဲ့သည်။ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲသည် တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များ ပါဝင်ခဲ့သည့် အကြီးမားဆုံး နိုင်ငံခြားစစ်ဆင်ရေးဖြစ်ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် သိသာထင်ရှားသော သက်ရောက်မှုများရှိခဲ့သည်။ ဤစစ်ပွဲသည် ထိုအချိန်က သမ္မတဖြစ်သူ Park Chung-hee အတွက် အရေးပါသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ပါဝင်ပတ်သက်မှုအတွက် အစောပိုင်းအစီအစဉ်များ
အစောပိုင်းအစီအစဉ်များကို လေ့လာရန်အတွက် သုတေသနအဖွဲ့သည် အစိုးရမှတ်တမ်းများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သမ္မတ Park Chung-hee ၏ မှတ်တမ်းများသည် အရေးပါသော သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်များစွာကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲနှင့်ပတ်သက်သည့် စာရွက်စာတမ်းပေါင်း ရာနှင့်ချီရှိသည်။ အဖွဲ့သည် ၁၉၆၅ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလတွင် ရေးသားခဲ့သော အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များ ဗီယက်နမ်သို့ စေလွှတ်ခြင်းမပြုမီကဖြစ်သည်။ အစီရင်ခံစာတွင် အမေရိကန်၏ တောင်းဆိုချက်၊ အားသာချက်များနှင့် အားနည်းချက်များ၊ တောင်ကိုရီးယား၏ ရပ်တည်ချက်နှင့် ချဉ်းကပ်ပုံတို့ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။
ပါဝင်ပတ်သက်မှုအတွက် အကြောင်းပြချက်များ
ထိုအချိန်တွင် ဗီယက်နမ်သည် မြောက်ဗီယက်နမ် ကွန်မြူနစ်တပ်ဖွဲ့များနှင့် တိုက်ပွဲများ ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ အမေရိကန်သည် ကွန်မြူနစ်ဝါဒကို တားဆီးရန်အတွက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီး မဟာမိတ်နိုင်ငံများထံမှ အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယားသည် ၁၉၆၄ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများနှင့် တိုက်ကွမ်ဒိုနည်းပြများပါဝင်သော တပ်ဖွဲ့ ၁၄၀ ကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဗီယက်နမ်နှင့် အမေရိကန်တို့က နောက်ထပ်တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အစီရင်ခံစာသည် တောင်ကိုရီးယားအစိုးရ၏ အမြင်ကို ဖော်ပြသည်။ အစီရင်ခံစာ၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင် "စေလွှတ်ခြင်းသည် မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်ပြီး စေတနာ့ဝန်ထမ်းပုံစံဖြင့် လုပ်ဆောင်ကာ လုံလောက်သောလျော်ကြေးရယူပါ" ဟုရေးသားထားသည်။ အစီရင်ခံစာကို ရေးသားသူ Yang Dal-seong က တောင်ကိုရီးယားအစိုးရသည် စေလွှတ်ခြင်းကို မလွှဲမရှောင်သာဟု ယူဆကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ကွန်မြူနစ်ဝါဒကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် တောင်ကိုရီးယား၏ အမျိုးသားရေးမူဝါဒဖြစ်ပြီး စေလွှတ်ခြင်းသည် အာရှရှိ ကွန်မြူနစ်ဆန့်ကျင်ရေးနိုင်ငံများကို စည်းလုံးစေပြီး တောင်ကိုရီးယား၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။
အမေရိကန်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုနှင့် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ၏ အယူအဆ
တောင်ကိုရီးယားသည် ကိုရီးယားစစ်ပွဲအပြီးတွင် အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့များ တပ်စွဲထားပြီး ၎င်းတို့သည် တောင်ကိုရီးယား၏ လုံခြုံရေးအတွက် အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ စေလွှတ်ရန် ငြင်းဆိုပါက အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့များ ရုပ်သိမ်းသွားမည်ကို အစိုးရက စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ အစီရင်ခံစာတွင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းအကြောင်းကိုလည်း ဆွေးနွေးထားသည်။ တရားဝင်အကြောင်းပြချက်မှာ တောင်ကိုရီးယားသည် ဗီယက်နမ်နှင့် စစ်ရေးဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်မရှိခြင်းနှင့် အရှေ့တောင်အာရှစာချုပ်အဖွဲ့ (SEATO) တွင် အဖွဲ့ဝင်မဟုတ်သောကြောင့် စစ်ရေးအရ စေလွှတ်ရန် တရားဝင်တာဝန်မရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းသည် တရုတ်၏ပါဝင်ပတ်သက်မှုအတွက် တာဝန်ယူမှုကို လျှော့ချပေးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ကိုရီးယားစစ်ပွဲအပြီးတွင် တောင်ကိုရီးယား၏ စစ်ရေးအင်အားသည် အခြားနိုင်ငံများကို အကူအညီပေးရန်အတွက် လုံလောက်မှုမရှိသေးပေ။ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းသည် အလုပ်လက်မဲ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်။
နိုင်ငံတကာထင်မြင်ယူဆချက်နှင့် စစ်ရေးဆိုင်ရာ စေလွှတ်မှု
အစိုးရသည် ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲနှင့်ပတ်သက်၍ နိုင်ငံတကာ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်ကိုလည်း စဉ်းစားခဲ့သည်။ အာရှနှင့် အာဖရိကနိုင်ငံအများအပြားသည် အမေရိကန်၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကို ဝေဖန်ခဲ့ကြပြီး အမေရိကန်၏ လူကြိုက်များမှုမှာ ကျဆင်းနေသည်။ တောင်ကိုရီးယားသည် ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံဖြစ်ရန် ကြိုးပမ်းနေပြီး စစ်ပွဲတွင်ပါဝင်ခြင်းသည် အခြားအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိရန် ခက်ခဲစေနိုင်သည်။ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းသည် တာဝန်ယူမှုကို လျှော့ချပေးနိုင်သည်။ သို့သော် အစိုးရသည် တည်ဆောက်ရေးအင်ဂျင်နီယာများနှင့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များအပါအဝင် တပ်ဖွဲ့ ၂၀၀၀ ကို စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းကို မရွေးချယ်ခဲ့သနည်း။
အမျိုးသားလွှတ်တော်၏ ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှု
ဒုတိယအကြိမ် ဗီယက်နမ်သို့ စေလွှတ်ခြင်းကို ဆွေးနွေးရန်အတွက် အမျိုးသားလွှတ်တော်စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၅ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂၅ ရက်နေ့တွင် စေလွှတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အဆိုပြုချက်ကို တင်သွင်းခဲ့သည်။ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး Kim Seong-eun က လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များအပါအဝင် အင်ဂျင်နီယာများနှင့် ထောက်ပံ့ရေးတပ်ဖွဲ့ ၂၀၀၀ ကို စေလွှတ်ရန် အစိုးရ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီး အမျိုးသားလွှတ်တော်၏ သဘောတူညီချက်ကို တောင်းခံခဲ့သည်။ အကြောင်းပြချက်များမှာ ကိုရီးယားစစ်ပွဲအတွင်း လွတ်လပ်ရေးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော မဟာမိတ်များနှင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ပြသရန်၊ ဗီယက်နမ် ကွန်မြူနစ်နိုင်ငံဖြစ်လာပါက အရှေ့တောင်အာရှနှင့် တောင်ကိုရီးယားအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိနိုင်ပြီး အမေရိကန်နှင့် မဟာမိတ်ဆက်ဆံရေးကို အားကောင်းစေရန်တို့ ပါဝင်သည်။ သို့သော် စေလွှတ်ခြင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ အတည်ပြုနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ပထမအကြိမ် စေလွှတ်ခြင်းသည် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်မှာ စစ်တပ်ကို စေလွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အမျိုးသားလွှတ်တော်အမတ် Kim Dae-jung က စေလွှတ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန်အတွက် ရှေ့ပြေးအစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ အမတ်အချို့က စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ Kim Dae-jung က လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုများကို ထောက်ပြပြီး စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းသည် ပြည်သူများအတွက် ပိုမိုလက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သို့သော် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး Kim Seong-eun က စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များသည် စွမ်းဆောင်ရည်နည်းပါးပြီး ထိန်းချုပ်ရန်ခက်ခဲကာ သေဆုံးမှု သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးမှုများအတွက် လျော်ကြေးပေးခြင်းသည် ရှုပ်ထွေးကြောင်း ၎င်းက ရှင်းပြခဲ့သည်။
အမေရိကန်၏ ရှုထောင့်နှင့် နိုင်ငံတကာ ထင်မြင်ယူဆချက်
တောင်ကိုရီးယားအစိုးရသည် အမေရိကန်၏ ရပ်တည်ချက်ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့သည်။ အမေရိကန်သည် ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မှုအတွက် နိုင်ငံတကာ၏ ထောက်ခံမှုကို မရရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ဂျွန်ဆင်အစိုးရအတွက် ကြီးမားသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲနှင့်ပတ်သက်၍ နိုင်ငံတကာ၏ အသိအမြင်မှာ လျစ်လျူရှုခြင်းနှင့် အင်ဒိုချိုင်းနားဒေသအကြောင်း အတွေ့အကြုံနှင့် အသိပညာရှိသော ပြင်သစ်နှင့် အခြားဥရောပနိုင်ငံများက ၎င်းသည် ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသောကြောင့် အမေရိကန်၏ တိုက်ရိုက်ပါဝင်ပတ်သက်မှုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်။ စစ်ပွဲကို ဝေဖန်နေသော ပြည်တွင်းပြည်ပ အများပြည်သူ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်ကို ပြောင်းလဲရန်အတွက် အမေရိကန်သည် မဟာမိတ်နိုင်ငံများထံမှ အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်။ သမ္မတ ဂျွန်ဆင်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ နိုင်ငံပေါင်း ၂၅ နိုင်ငံသို့ စာရေးသားပေးပို့ပြီး ဗီယက်နမ်ကို ကူညီရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် တောင်ကိုရီးယား၊ ထိုင်ဝမ်နှင့် ဖိလစ်ပိုင်အစရှိသော နိုင်ငံအနည်းငယ်သာ တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယားသည် တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ မစေလွှတ်ပါက အမေရိကန်သည် စစ်ပွဲ၏ တရားမျှတမှုကို သက်သေပြရန်အတွက် မဟာမိတ်နိုင်ငံများ၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုမှ ရရှိရန် မျှော်လင့်ထားသည့် ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များသည် အခွင့်အရေးရှာဖွေနေသူများအဖြစ် ရှုမြင်ခံရနိုင်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များသည် အမေရိကန်-တောင်ကိုရီးယား မဟာမိတ်ဆက်ဆံရေး၏ စစ်ရေးဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်အဖြစ် ရှုမြင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
အဆုံးအဖြတ်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ
အခြေအနေအမျိုးမျိုးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် အစိုးရသည် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် အခိုင်အမာမပြောတော့ပေ။ အမေရိကန်သည် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များထက် တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များကို ပိုမိုလိုလားခဲ့သည်။ ၁၉၆၅ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၂၈ ရက်နေ့တွင် အမျိုးသားလွှတ်တော်သည် "Dove Unit" ကို စေလွှတ်ရန် အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ဆိုးလ်မြို့ရှိ Namsan ဥယျာဉ်တွင် လူထောင်ပေါင်းများစွာ တက်ရောက်ခဲ့သော "Dove Unit" ၏ စတင်ပွဲအခမ်းအနားကို ကျင်းပခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တောင်ကိုရီးယား၏ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲတွင် ၁၀ နှစ်ကြာ ပါဝင်ပတ်သက်မှု၏ အစကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။
တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းအတွက် ညှိနှိုင်းမှုများ
"Dove Unit" ဗီယက်နမ်သို့ ထွက်ခွာပြီးနောက် စစ်ပွဲသည် ဗီယက်နမ်နှင့် အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့များအတွက် အဆင်မပြေဖြစ်လာခဲ့သည်။ အမေရိကန်သည် မြောက်ဗီယက်နမ်တပ်ဖွဲ့များနှင့် တိုက်ပွဲများတွင် အရေးနိမ့်ခဲ့ပြီး အမေရိကန်၏ အဓိကအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို ဗီယက်ကွန်တပ်ဖွဲ့များက တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ အမေရိကန်သည် တပ်ဖွဲ့အများအပြားကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး တောင်ကိုရီးယားထံမှ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အစီရင်ခံစာ၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင် "စေလွှတ်ခြင်းသည် မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်ပြီး စေတနာ့ဝန်ထမ်းပုံစံဖြင့် လုပ်ဆောင်ကာ လုံလောက်သောလျော်ကြေးရယူပါ" ဟုရေးသားထားသည်။ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းကို အကောင်အထည်မဖော်နိုင်သော်လည်း လုံလောက်သောလျော်ကြေးရယူရန်မှာ တောင်ကိုရီးယားအစိုးရ၏ ရပ်တည်ချက်ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းသည် လွယ်ကူသောဆုံးဖြတ်ချက်မဟုတ်သောကြောင့် တောင်ကိုရီးယားနှင့် အမေရိကန်တို့သည် စေလွှတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများနှင့်ပတ်သက်၍ အပေးအယူလုပ်ခဲ့ကြသည်။
Park Chung-hee ၏ အမေရိကန်ခရီးစဉ်
၁၉၆၅ ခုနှစ် မေလ ၁၆ ရက်နေ့တွင် သမ္မတ Park Chung-hee သည် အမေရိကန်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သမ္မတ ဂျွန်ဆင်က ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ဖြင့် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ သမ္မတ Park Chung-hee သည် ဝါရှင်တန်သို့ရောက်ရှိပြီးနောက် သမ္မတ ဂျွန်ဆင်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် နှစ်နိုင်ငံဆက်ဆံရေးတွင် အလွန်ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတွင် သမ္မတ ဂျွန်ဆင်က သမ္မတ Park Chung-hee နှင့် အကျိုးရှိသော ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် အရေးကြီးသော သဘောတူညီချက်များ ရရှိခဲ့သည်။
ဆွေးနွေးမှုများနှင့် အပေးအယူလုပ်မှုများ
ဆွေးနွေးမှုများတွင် ဘာတွေပြောခဲ့ကြသနည်း။ ၎င်းတို့သည် သမ္မတ ဂျွန်ဆင်၏ မှတ်တမ်းများရှိရာ Lyndon B. Johnson Library မှ အချက်အလက်များကို တောင်းခံခဲ့သည်။ မေလ ၁၇ ရက်နှင့် ၁၈ ရက်တို့တွင် သမ္မတ Park Chung-hee နှင့် သမ္မတ ဂျွန်ဆင်တို့၏ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုများ၏ မှတ်တမ်းများရှိသည်။ ပထမနေ့တွင် သမ္မတ ဂျွန်ဆင်က ဗီယက်နမ်သို့ နောက်ထပ်တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းအကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ သမ္မတ Park Chung-hee ကို ဖိတ်ကြားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သမ္မတ Park Chung-hee က ချက်ချင်းအဖြေမပေးဘဲ တောင်ကိုရီးယား၏ စီးပွားရေးပြဿနာများကို ဆွေးနွေးပြီး အမေရိကန်၏ အကူအညီကို တောင်းခံခဲ့သည်။ သမ္မတ ဂျွန်ဆင်က ကွန်ဂရက်လွှတ်တော်တွင် တောင်ကိုရီးယားအတွက် အကူအညီအစီအစဉ်ကို အတည်ပြုရန် ဗီယက်နမ်သို့ တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို အတိအကျပြောကြားခဲ့သည်။ သမ္မတ ဂျွန်ဆင်၏ ထပ်ခါထပ်ခါ တောင်းဆိုမှုများရှိသော်လည်း သမ္မတ Park Chung-hee က စေလွှတ်ရန် ကတိမပေးခဲ့ပေ။
တောင်ကိုရီးယား၏ အခြေအနေများနှင့် အမေရိကန်၏ တုံ့ပြန်မှု
ခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သော ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး Kim Seong-eun နှင့် ကြိုတင်သဘောတူညီမှုရှိခဲ့သည်။ Kim Seong-eun က ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဖြစ်လာပြီးနောက် အမေရိကန်၏ စစ်ရေးအကူအညီနှင့်ပတ်သက်၍ ပြဿနာတစ်ခုရှိကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ အမေရိကန်သည် တောင်ကိုရီးယားကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနသို့ ဒေါ်လာ ၂၅၀ သန်းတန် စစ်ရေးပစ္စည်းများ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှစတင်၍ အမေရိကန်သည် တစ်နှစ်လျှင် ဒေါ်လာ ၅၀ သန်းစီ လျှော့ချရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယား၏ စီးပွားရေးသည် တိုးတက်လာသောကြောင့် အမေရိကန်က ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် ဝယ်ယူရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကာကွယ်ရေးဘတ်ဂျက်သည် တိုးလာသော်လည်း တိုးတက်မှုမရှိခဲ့ပေ။ စစ်သားများသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ခိုအောင်းရာနေရာများတွင် အိပ်စက်ခဲ့ရပြီး အစားအသောက်ထောက်ပံ့မှုမှာလည်း ညံ့ဖျင်းခဲ့သည်။ Kim Seong-eun က ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် အမေရိကန်ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရန် လိုအပ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယား၏ စီးပွားရေးအခြေအနေအရ အမေရိကန်၏ ကာကွယ်ရေးအသုံးစရိတ်ကို ရပ်ဆိုင်းခြင်းကို လက်ခံရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယား၏ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ ဗီယက်နမ်သို့ စေလွှတ်ခြင်းသည် အမေရိကန်၏ ကာကွယ်ရေးအသုံးစရိတ်ကို ရပ်ဆိုင်းရန် တောင်းဆိုရာတွင် အလွန်ထိရောက်သော ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်။
အပေးအယူလုပ်မှုနှင့် ပူးတွဲကြေညာချက်
ပုံမှန်ထိပ်သီးအစည်းအဝေးအပြီးတွင် ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး Kim Seong-eun သည် အမေရိကန်ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး McNamara နှင့် တွေ့ဆုံပြီး စစ်ရေးအကူအညီကို ရပ်ဆိုင်းခြင်းအပါအဝင် စီးပွားရေးအကူအညီကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် အလွန်လိုအပ်နေသော အမေရိကန်သည် တောင်ကိုရီးယား၏ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောရန် မတတ်နိုင်ပေ။ Kim Seong-eun က ဗီယက်နမ်တွင် တိုက်ခိုက်နေသော တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များသည် ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်သင့်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ McNamara က စေလွှတ်နေစဉ်အတွင်း စစ်ရေးအကူအညီကို ရပ်ဆိုင်းပြီး ငွေကို အသုံးပြုရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ဤအပေးအယူလုပ်မှုများအပြီးတွင် မေလ ၁၉ ရက်နေ့တွင် ပူးတွဲကြေညာချက်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ ကြေညာချက်တွင် စစ်ရေးအကူအညီကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း၊ မြောက်ကိုရီးယား၏ ရန်စမှုများကို တုံ့ပြန်ရန် အမေရိကန်၏ ချက်ချင်းပါဝင်ပတ်သက်မှုနှင့် စစ်ရေးအကူအညီ၊ ချေးငွေများပေးအပ်ခြင်းနှင့် အမေရိကန်သို့ တင်ပို့မှုများ တိုးမြှင့်ခြင်းအပါအဝင် တောင်ကိုရီးယားက တောင်းဆိုထားသည့် အခြေအနေအများစု ပါဝင်သည်။
ပြည်တွင်းအတိုက်အခံနှင့် နောက်ထပ်အပေးအယူလုပ်မှုများ
သမ္မတ Park Chung-hee သည် အမေရိကန်ခရီးစဉ်မှ ပြန်လာပြီး နှစ်လအကြာတွင် အစိုးရက တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အမျိုးသားလွှတ်တော်၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူရာတွင် မမျှော်လင့်ထားသည့် အခြေအနေတစ်ခု ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ အာဏာရပါတီဖြစ်သော ဒီမိုကရက်တစ်ရီပတ်ဘလစ်ကန်ပါတီမှ အမတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သမ္မတ Park Chung-hee ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသူဖြစ်သော Cha Ji-cheol က စေလွှတ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး Lee Dong-won က Cha Ji-cheol ၏ ဆန့်ကျင်မှုသည် အမေရိကန်နှင့် လက်တွေ့ကျသော ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ရန်အတွက် သမ္မတ Park Chung-hee ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ၎င်း၏ အမှတ်တရမှတ်တမ်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အမေရိကန်သည် ဂျပန်သို့ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲအတွက် စစ်ရေးပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ပေးနေကြောင်း သတင်းများထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဗီယက်နမ်သို့ တပ်ဖွဲ့များ မစေလွှတ်သော ဂျပန်သည် စစ်ပွဲမှ အကျိုးအမြတ်များ ရရှိနေကြောင်း သိရှိရသောအခါ အမျိုးသားလွှတ်တော်တွင် စေလွှတ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်မှုများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ အမေရိကန်သည် မမျှော်လင့်ထားသော ဆန့်ကျင်မှုကြောင့် စိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ အမေရိကန်သံရုံးမှ တောင်ကိုရီးယားသည် စေလွှတ်နေစဉ်အတွင်း စစ်ရေးအကူအညီကို အပြည့်အဝ ရပ်ဆိုင်းမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲအတွက် စစ်ရေးပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ပေးရန် တောင်းဆိုချက်ကိုလည်း လက်ခံခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးအတည်ပြုချက်နှင့် အကျိုးဆက်များ
တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အမျိုးသားလွှတ်တော်တွင် ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုသည် တစ်လကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဤအခက်အခဲများအပြီးတွင် စေလွှတ်ခြင်းကို ၁၉၆၅ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၁၃ ရက်နေ့တွင် အတည်ပြုခဲ့သည်။ နှစ်လအကြာတွင် Capital Division သည် ဗီယက်နမ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များ၏ တတိယအကြိမ် စေလွှတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ၏ ပထမဆုံးစေလွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ တောင်ကိုရီးယားအစိုးရ၏ ဇွဲရှိရှိ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
တောင်ကိုရီးယား၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုနှင့် အကျိုးအမြတ်များ
တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်ခြင်းဖြင့် တောင်ကိုရီးယားသည် ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲတွင် အပြည့်အဝပါဝင်ခဲ့သည်။ စေလွှတ်ခဲ့သော 맹호 (맹호) နှင့် 청룡 (청룡) တပ်ဖွဲ့များသည် ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် စစ်မြေပြင်တွင် အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့ပြီး ဗီယက်နမ်ပြည်သူများအပေါ် ကောင်းမွန်သော သက်ရောက်မှုများရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အမေရိကန်၏ တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် ဆက်လက်တောင်းဆိုမှုများဆီသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယားသည် တပ်ဖွဲ့ ၈ ဖွဲ့နှင့် လူအင်အား ၃၀၀,၀၀၀ ကို ဗီယက်နမ်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့ ၅၀,၀၀၀ ရှိခဲ့ပြီး ဩစတြေးလျတွင် ၄,၅၀၀၊ နယူးဇီလန်တွင် ၁၅၀ နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ၁၇ ဦးသာရှိခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယားအစိုးရ၏ လုံလောက်သောလျော်ကြေးရယူရန် ကြိုးပမ်းမှုသည် မည်မျှအောင်မြင်ခဲ့သနည်း။ ၁၉၇၃ ခုနှစ်တွင် စစ်ပွဲအဆုံးသတ်သည်အထိ နှစ် ၂၀ ကြာ ပါဝင်ပတ်သက်မှုမှ တောင်ကိုရီးယားသည် ဘာတွေရရှိခဲ့သနည်း။
စစ်ရေးဆိုင်ရာ အကူအညီနှင့် Brown Memorandum
Kim Jong-oh က ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲအတွင်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပူးတွဲစစ်ဦးစီးချုပ်ရုံးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး အမေရိကန်နှင့် လက်တွေ့ကျသော ဆွေးနွေးမှုများကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။ စစ်သားများ စေလွှတ်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က အမေရိကန်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။ စစ်သားများ စေလွှတ်ပြီးနောက် အမေရိကန်က ပေးဆောင်ခဲ့သော တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များအတွက် တိုက်ခိုက်ရေးစရိတ်သည် အရေးကြီးသော ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခင်က စေလွှတ်ခဲ့သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများနှင့် တိုက်ကွမ်ဒိုနည်းပြများအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အင်ဂျင်နီယာတပ်ရင်းနှင့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များအပါအဝင် လူ ၂၀၀၀ ကို စေလွှတ်ခဲ့သောကြောင့် လုံခြုံရေးနှင့် တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များအတွက် မည်သည့်အကူအညီများ ပေးရမည်ကို စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။ ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့များ၏ တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များအတွက် တိုက်ခိုက်ရေးစရိတ်များပါဝင်သော လက်တွေ့ကျသောစာရွက်စာတမ်းကို ရရှိခဲ့သည်။ ဗိုလ်မှူးကြီးတစ်ဦးသည် တစ်ရက်လျှင် ၆.၅၀ ဒေါ်လာနှင့် စစ်သားတစ်ဦးသည် ၁ ဒေါ်လာရရှိခဲ့သည်။ နှစ်စဉ်ဝင်ငွေမှာ ၃၆၀ ဒေါ်လာဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်က တစ်ဦးချင်းစီ၏ GNP နှင့် ညီမျှသည်။ ငွေအများစုကို တောင်ကိုရီးယားသို့ ပြန်လွှဲပေးခဲ့သည်။
Brown Memorandum နှင့် စီးပွားရေးအကျိုးအမြတ်များ
တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ ဗီယက်နမ်သို့ စေလွှတ်ပြီး တစ်လအကြာတွင် အမေရိကန်သည် Brown သံအမတ်ကြီးမှတစ်ဆင့် နောက်ထပ်တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယားသည် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး Lee Dong-won ကို အသုံးပြု၍ ပိုမိုတိကျသော ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး Lee Dong-won က Brown သံအမတ်ကြီးအား စေလွှတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများကို တင်ပြပြီး စာဖြင့်ရေးသားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရရှိခဲ့သောစာရွက်စာတမ်းမှာ Brown Memorandum ဖြစ်သည်။ Brown သံအမတ်ကြီးသည် အမေရိကန်အစိုးရကိုယ်စား လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပြီး အမေရိကန်သည် တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များ၏ ခေတ်မီတိုးတက်မှု၊ နောက်ထပ်စေလွှတ်ခြင်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်များ၊ စေလွှတ်ထားသော စစ်သားများအတွက် အခြေအနေများ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေရန်နှင့် စေလွှတ်နေစဉ်အတွင်း စစ်ရေးအကူအညီကို ရပ်ဆိုင်းရန် အာမခံခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အမေရိကန်သည် တောင်ကိုရီးယားတပ်ဖွဲ့များအတွက် လိုအပ်သော စက်ကိရိယာများ၊ ဝန်ဆောင်မှုများနှင့် ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများကို တောင်ကိုရီးယားမှ ဝယ်ယူရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် တောင်ကိုရီးယားသည် စေလွှတ်ထားသော စစ်သားများအတွက် ယူနီဖောင်းများနှင့် စစ်ရိက္ခာများကဲ့သို့သော စစ်ရေးပစ္စည်းများကို ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။ Kimchi စည်သွတ်ဘူးများပါဝင်သော ကိုရီးယားစတိုင် စစ်ရိက္ခာ K-ration ကိုလည်း ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။ စစ်ရေးပစ္စည်းများ တင်ပို့ခြင်းအပါအဝင် အမျိုးမျိုးသော အခွင့်အရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ခြင်းဖြင့် တောင်ကိုရီးယားသည် တင်ပို့မှုနှင့် ကုန်သွယ်မှုအတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင် ၆.၄ သန်းသာရှိသော တင်ပို့မှုသည် နှစ်နှစ်အတွင်း ၂၄ သန်းအထိ တိုးလာခဲ့သည်။
စစ်ရေးခေတ်မီတိုးတက်မှုနှင့် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု
ဗီယက်နမ်သို့ စေလွှတ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် တောင်ကိုရီးယား၏ စစ်ရေးခေတ်မီတိုးတက်မှုကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ Brown Memorandum အရ အမေရိကန်သည် တောင်ကိုရီးယားသို့ နောက်ဆုံးပေါ်လေယာဉ်များ၊ တင့်ကားများနှင့် ဖျက်သင်္ဘောများကဲ့သို့သော စက်ကိရိယာများကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယားသည် ၎င်း၏သမိုင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သံချပ်ကာတပ်ရင်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးပေါ်တိုက်လေယာဉ်များကို တပ်ဖြန့်ချထားခဲ့သည်။ ဗီယက်နမ်သို့ စေလွှတ်ခြင်းအတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် တောင်ကိုရီးယားသည် စစ်ရေးခေတ်မီတိုးတက်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အမျိုးသားကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ တောင်ကိုရီးယား၏ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၏ သင်္ကေတဖြစ်သော Gyeongbu အဝေးပြေးလမ်းမကြီး

