0:00 Hoeveel koolhydraten kan een persoon eten? Wat is verantwoord om te eten? En vrouwen, vrouwen zijn zulke metabolische curiositeiten. Jullie zijn zulke prachtige wezens, maar zo merkwaardig. Ja, jullie zijn zo merkwaardig. Weet je, ik heb wel eens gegrapt dat het mannelijk metabolisme, en misschien zelfs de mannelijke endocrinologie, als een barbershopkwartet is. Het is zo simpel. Maar vrouwelijke endocrinologie is als een symfonie van 100 man. Er zijn zoveel personages. Er zijn zoveel individuele secties. En binnen die secties spelen sommigen luider dan anderen. Het is het meest elegant ontworpen systeem, verpakt in het mooiste omhulsel van het vrouwelijke individu, maar het is zeker ingewikkeld . Heel goed. Ik zeg altijd: vrouwen zijn als verfijnde violen en mannenhormonen
0:46 zijn als een kazoo. Het is maar één noot. Dat vind ik mooi. Ja, wij zitten gewoon in een hoekje met een muts op te neuriën. Nou, Ben Bickman, ik moet beginnen met je welkom terug te heten voor wat misschien wel de tiende keer is dat ik je in mijn podcast heb, want mijn publiek houdt van wat je te zeggen hebt . Dus ik ben zo blij dat je hier bent. Oh, nou Mindy, er zijn weinig mensen met wie ik me zo verwant voel. Telkens als we praten, voelt het bijna alsof ik met een van mijn zussen praat. Dit is geweldig. Ik ben blij om hier te zijn. Ja, dankjewel. Ter voorbereiding op deze podcast ben ik echt in mijn YouTube-vragen gedoken om te zien waar mensen vastlopen met koolhydraten. En
1:32 ik heb het gevoel dat koolhydraten de meest verkeerd begrepen macronutriënt zijn die we hebben. En jij gelooft dat we een koolhydratencrisis hebben, geen suikercrisis. Waar beginnen we om te begrijpen of we koolhydraten moeten eten of niet? Ja, ja, goede vraag. Sterker nog, het is grappig als inleiding op het antwoord. Het is interessant om te zien hoe sommige macro's door de decennia heen zo verguisd zijn, zoals vetten, terwijl andere zo omarmd zijn. En ik zou durven stellen dat we het in dat opzicht volledig verkeerd hebben begrepen. Niet dat koolhydraten nu het probleem zijn, terwijl ik overga naar het beantwoorden van de vraag; maar ik denk dat het de macronutriënt is waar
2:18 we het meest voorzichtig mee moeten zijn, omdat ze zo alomtegenwoordig zijn en in zoveel variëteiten komen, dat ik niet vind dat het eerlijk is om ze zo positief af te schilderen als vaak gebeurt. Om dat even in perspectief te plaatsen: volgens sommige schattingen, zoals de mondiale database voor voedingsstoffen, is ongeveer 70%van alle wereldwijd geconsumeerde calorieën afkomstig uit deze ene klasse macronutriënten. En dus is het denk ik de moeite waard om dit onder de loep te nemen, ondanks onze obsessie met het focussen op vet. We eten veel minder calorieën uit vet dan uit koolhydraten. Interessant. Dus, met de vraag: hoe eten we die dan? Ik denk dat je het zo verwoordt, of hoeveel. Ik denk dat er een handvol
3:05 variabelen zijn die bepalen hoeveel of hoe vaak iemand koolhydraten zou moeten eten en in welke vormen. Ik zal daar in dit antwoord niet per se op ingaan, maar mijn antwoord zal wat algemeen zijn, in die zin dat er mensen zijn die veel grotere hoeveelheden koolhydraten kunnen consumeren dan anderen, met weinig tot geen gevolgen. Negatieve gevolgen, welteverstaan. Terwijl er anderen zijn die ze veel slechter verdragen. Een belangrijk onderdeel van die formule, misschien wel het grootste deel, is hoeveel spiermassa je hebt en hoe intensief je die gebruikt. Ik denk dat het verstandig is voor mensen om koolhydraten als brandstof te zien. Je hebt die koolhydraten niet nodig als bouwstenen of voor signalering in het
3:51 lichaam. Dat is het domein van de vetten en de eiwitten die je eet. Die leveren de bouwstenen, of het zijn bouwstenen die je zelf aanmaakt, zoals in het geval van cholesterol, waarbij alle geslachtshormonen worden opgebouwd uit één molecuul cholesterol. Of je het cholesterol nu eet of zelf aanmaakt , dat is iets wat je daar nodig hebt. Maar over het algemeen, als het op koolhydraten aankomt: als je erg actief bent, is dat een goede rechtvaardiging om koolhydraten als brandstof te zien. Je hebt ze niet nodig als bouwsteen. Je hebt ze niet nodig als signaalmolecuul, zoals bij de andere stoffen: vetten en bijvoorbeeld peptiden of eiwitten. Klopt. Maar het lichaam kan het absoluut als brandstof gebruiken. En buiten de sport
4:40 , meer in jouw vakgebied, denk ik aan een menstruerende vrouw, een vrouw in de premenopauze; zij kan binnen haar eigen cyclus momenten hebben waarop ik zou zeggen dat ze wat voorzichtiger moet zijn, omdat ze dan wat insulineresistenter is. En dus kunnen de geconsumeerde koolhydraten grotere gevolgen hebben. En dan is er natuurlijk de andere periode, waarin ze juist erg insulinegevoelig is. Klopt. Ja. Het heeft veel meer metabole bewegingsruimte. Maar hoewel ik dit zojuist heb beantwoord in een metabole context, probeer ik in het boek aan te tonen dat er andere belastingen zijn. Bij het identificeren van de problemen met koolhydraten heb ik me historisch gezien vooral op de metabole kant gericht. En dat is zeker mijn sterkste
5:27 achtergrond. Men moet onthouden dat ik een metabool wetenschapper ben, maar ik kan de literatuur lezen; en voor mij zijn er twee andere belastingen, namelijk de antinutriëntenbelasting, die wat relevanter is voor auto-immuunaandoeningen, en de chemische belasting, waarmee ik doel op alle pesticiden, herbiciden en fungiciden die doorgaans uniek zijn voor de koolhydraten die we eten. In tegenstelling tot wanneer je kijkt naar een vergelijkbare hoeveelheid calorieën uit bijvoorbeeld vlees, krijg je die met een duizendste of miljoenste van diezelfde chemische belasting, laat staan de antinutriëntenbelasting.
6:13 Laten we het nu over het vrouwelijk perspectief hebben, want terwijl je praatte, herinnerde ik me dat ik, toen ik 'Fast Like a Girl' uitbracht, de glucose-en insulinebehoefte van de verschillende geslachtshormonen grondig had bestudeerd. Ik paste verschillende principes van vasten toe in mijn kliniek en zag dat er perioden waren waarin vrouwen heel gemakkelijk konden vasten. Ik was destijds erg bezig met het keto-dieet. Ik merkte dat dat soms heel makkelijk ging, en op andere momenten in haar cyclus kon ze het vasten of het keto-dieet helemaal niet volhouden. Toen ik die trend zag, merkte ik dat ze de week voor haar menstruatie het meest insulineresistent was. Dus toen ik dat naar voren bracht
7:01 in 'Fast Like a Girl', fascineerde het me hoeveel mensen dat concept hebben aangevallen, tot het punt dat ik sommige wellness-influencers en artsen hoor zeggen dat het idee dat een vrouw een tijd moet hebben om koolhydraten te eten en een tijd om dat niet te doen, onzin is. Kun je dat uitleggen aan mijn publiek? Want ik sta nog steeds achter wat ik in dat boek naar voren heb gebracht. O, zeker. Sterker nog, ik ondersteun het ook. En ik zeg dit als professor die endocrinologie doceert. Natuurlijk ben ik geen clinicus. En ik heb altijd enorm veel respect voor clinici die in de frontlinie staan. Zij zijn degenen bij wie het er echt op aankomt. Ik ben de man, zij zijn degene die betaald krijgen om patiënten te zien. Ik ben de man die betaald krijgt om vragen te beantwoorden. En en en dat is het mooie
7:46 van een wetenschapper zijn. Dat is mijn werk. Ehm, maar in mijn endocrinologieles, wanneer ik de vrouwelijke cyclus doceer, leg ik natuurlijk de nadruk, omdat ik de metabolisme-man ben, op de rol van specifiek progesteron. Progesteron is het hormoon van de zwangerschap. Zwangerschap is een staat van insulineresistentie. Dat is een van de fysiologische staten van insulineresistentie, waarbij het lichaam bewust insulineresistent is geworden. En dus, dat je opmerkt dat de ik geloof dat je zei dat de insulineresistentie het hoogst was ongeveer een week voor haar menstruatie , dat zou precies in die Ja, dat zou precies in die luteale fase vallen. En en ik ik ik vermoed dat jouw publiek veel bekender is met dit onderwerp dan het gemiddelde individu. Hopelijk. Ja.
8:32 Maar maar om een heel korte versie ervan te geven: aan het begin van de cyclus bevindt ze zich in haar folliculaire fase. De follikels groeien in haar eierstokken in afwachting van die grote Dit is de eerste helft van de cyclus in afwachting van de grote oestrogeenpiek, de LH-piek, en dan zal een van die follikels gestimuleerd worden om dominant te worden, en die zal daadwerkelijk ovuleren en zijn eicel vrijgeven. Wanneer dat gebeurt, zijn we nu in die overblijvende kleine structuur in de eierstok beland, dus dat kleine follikel dat zich ontwikkelde, laat zijn eicel los. Nu heet die overgebleven structuur het corpus luteum, of technisch gezien het gele lichaam. Maar maar dat is wat deze grote verschuiving in specifiek progesteron begint te produceren. En oestrogenen komen er ook nog steeds bij
9:19 . Maar we zijn nu in die luteale fase beland, wederom gedefinieerd door het corpus luteum, dat overblijvende kleine restje in de eierstok dat ovuleerde. Dat zorgt er niet alleen voor dat alle andere follikels verdwijnen en worden afgebroken om te voorkomen dat haar eierstokken natuurlijk te groot worden en elke maand opzwellen. Dus alle andere follikels krijgen eigenlijk te horen: "Hé, ik heb gewonnen. Ik ben de follikel die gewonnen heeft. Ik ben geovuleerd. Jullie kunnen nu verdwijnen ." En dan begint dat restant, het restant van die follikel, weer deze hormonen af te geven, waarvan de belangrijkste progesteron is. Progesteron is een hormoon dat niet alleen wat insulineresistentie zal stimuleren, maar ik zeg dit ook met enorm veel sympathie, omdat ze dan het meest insulineresistent is. Maar progesteron is ook een hongersignaal.
10:04 Ja. Hoewel we GLP-1 vaak als de grote onbesprokene zien als het op eetlust aankomt, en het is ongetwijfeld een belangrijke factor, is het zeker niet de enige. Er zijn zoveel hormonen die een rol spelen wanneer je begint te praten over de balans tussen honger en verzadiging. Progesteron is een hongerhormoon. Het werkt een beetje zoals ghreline, het is het signaal naar de hersenen dat ze moet eten, en dat is logisch. Klopt. Dat is een fase waarin het lichaam zich afvraagt: "Zijn we misschien zwanger geworden? We weten het nog niet, maar voor het geval dat, voor het geval dat die eicel bevrucht is en zich gaat innestelen, bereiden we ons alvast voor ." En er is, dus terug naar die fysiologische insulineresistentie, een
10:49 vrouw moet een gezonde hoeveelheid vet aankomen tijdens haar zwangerschap. Progesteron is het hormoon dat dat stimuleert. Dus, terugkomend op jouw opmerking, ik zou je steunen en je standpunt verdedigen, uitsluitend gebaseerd op peer-reviewed artikelen over vrouwen die dit principe hebben aangetoond. Om het heel scherp te stellen: ik ken geen enkel bewijs dat dit heeft onderzocht en niet hetzelfde laat zien, ik gebruik liever geen dubbele ontkenning. Met andere woorden, elke studie die is gedaan naar glucosetolerantie en insulineresistentie tijdens de ovulatiecyclus van een vrouw, ik heb ze waarschijnlijk allemaal gezien. Ik denk dat ze allemaal het idee ondersteunen dat die luteale fase een staat is van enige mate van insulineresistentie, en
11:35 dus enige mate van koolhydraatintolerantie. Niet dat ze ze niet kan eten, zou ik zeggen, maar het is gewoon een periode om voorzichtiger te zijn. Ja, en ik zou zeggen dat elke vrouw die ik heb gesproken zegt: "Ja, ik heb trek in koolhydraten in de week voor mijn menstruatie." En ze denken dat er iets mis met hen is. Alsof ik iets fout heb gedaan omdat ik me de week voor mijn menstruatie niet aan mijn dieet kan houden. Wat ik in mijn kliniek merkte was dat als ik die vrouwen toestond goede koolhydraten te eten, en ik wil het nog hebben over wat goede koolhydraten zijn, dat PMS-klachten dan verdwenen. Ze hadden geen honger meer als hun menstruatie begon, hun humeur was beter, en ik kwam tot de conclusie dat PMS eigenlijk erger is wanneer de menstruatie begint als ze de week
12:21 daarvoor te streng heeft gedieet of gesport, omdat ze dan tegen haar eigen natuurlijke biologie ingaat. Ja, nou dat...dat klinkt logisch. Dat is briljant. Uh, eigenlijk vind ik dat je een van de goede, heldere stemmen in dit vakgebied bent. Dank je. Dus, wat denk je dat we voor postmenopauzale vrouwen kunnen doen? Want als progesteron nu een hongerhormoon is, en het begint te dalen in de perimenopauze en menopauze, komen veel vrouwen aan omdat oestrogeen is gedaald, en grijpen ze sneller naar koolhydraten waardoor ze nog meer aankomen. Wat adviseren we de perimenopauzale of postmenopauzale vrouw? Ja. Ja, ik zou, met het risico een beetje kort door de bocht te zijn, zeggen: welkom bij de sterfelijkheid.
13:09 En daarmee bedoel ik dat ze aan de ene kant misschien blij is dat ze niet meer ongesteld is, neem ik aan. Maar mijn grapje over de sterfelijkheid is gebaseerd op het idee dat een premenopauzale vrouw een soort metabolische superheld is; ze komt makkelijker weg met meer lichaamsvet en heeft zelfs wat meer metabolische speling dan haar mannelijke tegenhanger . Nu zal ze misschien zeggen: "Waar heb je het over?""Mijn man of de mannen in mijn leven, die kunnen eten wat ze willen, ze zijn zo groot en stevig." Ja , nogmaals, spiermassa is erg belangrijk. Maar oestrogenen, mijn hemel, oestrogenen helpen een vrouw als
13:56 het ware kogelvrij te worden; haar lichaamsvet heeft premenopauzaal nauwelijks negatieve gevolgen door de manier waarop oestrogenen bepalen hoe haar lichaam vet opslaat. Klopt. En dus, hoe grimmig het nieuws ook is rond de peri-en postmenopauze, namelijk dat je die oestrogenen–althans de lichaamseigen–kwijt bent, gaat je vet nu meer gevolgen krijgen. Om heel precies te zijn: ze zal de komende decennia langzaam het aantal vetcellen zien afnemen, en die worden vervangen door minder maar grotere vetcellen, wat de reden is dat ze nu wat sterfelijker is geworden. Dat is waar haar mannelijke tegenhanger al die tijd al
14:42 mee heeft moeten worstelen, aangezien hij voor het grootste deel niet het vermogen heeft om nieuwe vetcellen aan te maken zoals de vrouw dat wel heeft. En dus denk ik dat dat het slechte nieuws van de menopauze is. Maar tegelijkertijd kunnen we zeggen dat er ook goed nieuws is: je bent niet langer onderworpen aan de, durf ik te zeggen, volatiliteit wat betreft honger en glucosetolerantie die je tijdens je cyclus had–man, wat een rit was dat. Je moet veel meer plannen en voorzichtig zijn of simpelweg nadenken over hoe je je voelt, en evalueren wat het beste is, afhankelijk van waar je bent in je cyclus. Nou, na de overgang,
15:28 welkom bij de meer stabiele rit waar mannen ook op zitten; je hebt die variabiliteit nu niet meer, en ik denk dat dit een kans is om te zeggen: "Oké , dit is mijn nieuwe normaal en dit zijn de gewoontes waar ik niet meer zo op hoef te letten tijdens verschillende momenten van de maand, en ik hoef minder voorzichtig te zijn met vasten of glucose-inname, of wat dan ook." Ze is in staat, als er dan toch goed nieuws is, om gewoontes te vinden die werken en die vervolgens vast te houden . Ja. En dat is mijn ervaring met vasten; ik kan bijna elke vrouw na de overgang leren hoe ze moet vasten en ze zullen heel snel een ritme vinden. Het is veel makkelijker dan tijdens de perimenopauze, wat erg moeilijk en turbulent is. Voor vrouwen in de
16:13 vruchtbare leeftijd is het veel makkelijker als ik ze leer om te vasten volgens hun cyclus. Dus, zou je zeggen dat er enig voordeel is aan koolhydraten voor een vrouw na de overgang? Eh, nee. Dat denk ik ook niet. Ik denk niet dat daar een voordeel aan zit. Sterker nog, ik durf te zeggen dat het tijd is om de mouwen wat meer op te stropen. En dat zeg ik om een paar redenen. Ten eerste zul je iets minder glucosetolerant zijn en iets meer insulineresistent. En dat zijn twee verschillende dingen, maar ze vullen elkaar aan. Maar ze zijn niet hetzelfde , dus ik wil duidelijk zijn. Je zult iets minder glucosetolerant en iets meer insulineresistent zijn. Nu speelt insulineresistentie wel een rol bij
16:59 glucosetolerantie, maar ze zijn wel degelijk verschillend. Maar tegelijkertijd moet ze uitzonderlijk goed op haar brein letten en op de afhankelijkheid van haar brein van energie. Als je naar het hele scala aan chronische ziekten kijkt, sterven mannen aan bijna alles op jongere leeftijd. Maar het enige gebied waar vrouwen de boventoon voeren, zijn hersenziekten. En het is een interessante verschuiving, aangezien haar brein enorm heeft geprofiteerd van de vloed aan oestrogenen, die extreem neuroprotectief zijn. Ze zijn neurogeen . Ze zijn metabolisch gunstig. Ze helpen een vrouw om meer vet te verbranden dan een man, wat echt zo is. Ze denkt misschien niet dat het waar is
17:44 . Oestrogenen faciliteren inderdaad vetverbranding. Ze faciliteren ook meer vetopslag, maar ze verwerkt haar vet gewoon sneller. Ze slaat meer op en verbrandt meer en slaat weer meer op en verbrandt weer meer. Er was een artikel dat schokkend interessant was. Het was grotendeels gebaseerd op onderzoek bij knaagdieren en daarna vonden ze wat correlaties bij mensen. Dus het was een vrij goede aanvulling bij de mensen. En ze ontdekten dat het vrouwenbrein na de menopauze wat meer insulineresistent begint te worden. Dat is niet verrassend met het verlies van oestrogenen in het bijzonder en simpelweg een groeiende insulineresistentie. Maar het vrouwenbrein raakte zo energietekort door de gedwongen afhankelijkheid van glucose, dat weer een poortwachter heeft, waarbij insuline goed moet werken om die glucose in de hersenen te krijgen, althans in alle delen van de
18:31 hersenen. En de hersenen begonnen zo'n energietekort te krijgen dat ze hun eigen witte stof begonnen af te breken. Ja. Dat is hun eigen fysieke vettige substantie. De hersenen zijn een heel vet orgaan, ze bevatten eigenlijk veel vet in hun substantie. En ze beginnen hun eigen massa op te branden om die witte stof om te zetten in ketonen, om te proberen het energietekort op te vangen dat wordt veroorzaakt door de groeiende insulineresistentie. Dus dat alles om te zeggen, ik denk dat de mogelijkheid om slechte gewoontes van vóór de menopauze van je af te schudden, nou, dat kan nu niet meer. Je moet wat strenger zijn.
19:17 Ja, ik zag die studie nadat ik "Age Like a Girl" de wereld in bracht, wat echt ging over hoe de hersenen ten goede veranderen terwijl we door de menopauze gaan. En toen ik die studie hoorde, dacht ik: "Wacht, de hersenen maken van nature ketonen aan, zodat, terwijl ze zich aanpassen aan de hormonale verandering, de hersenen ons vertellen wat de juiste brandstofbron is door hun eigen brandstofbron te maken bij de afbraak van neuronen naarmate ze ouder wordt." Voor mij is er geen groter signaal dat een postmenopauzale vrouw ketonen nodig heeft dan die studie. Amen. Ik ben het er volledig mee eens. Ja, dus dit alles cirkelt nog steeds rond die eerste vraag die je stelde: hoeveel koolhydraten kan een persoon
20:04 eten? Wat is gerechtvaardigd om te eten ? En vrouwen, vrouwen zijn zulke metabolische curiositeiten. Jullie zijn zulke prachtige wezens, maar jullie zijn zo wonderlijk. Wat een manier om het te zeggen. Ja, jullie zijn zo wonderlijk, weet je, ik heb wel eens grapjes gemaakt dat het mannelijk metabolisme en misschien zelfs de mannelijke endocrinologie, als een barbershopkwartet is. Het is zo simpel. Maar vrouwelijke endocrinologie is als een symfonieorkest van 100 man. Er zijn zoveel personages, er zijn zoveel individuele secties, en binnen die secties zijn er sommige die luider spelen dan andere. Het is het meest elegant ontworpen systeem, verpakt in de allermooiste cocon van het vrouwelijk individu, maar het is zeker gecompliceerd. Heel goed. Je weet dat ik altijd zeg dat vrouwen als verfijnde violen zijn en de hormonen van mannen als een kazoo
20:50 . Het is maar één noot. Dat vind ik mooi. Ja. Wij zitten gewoon in de hoek met onze narrenkap een beetje te neuriën. Vertel me eens over goede en slechte koolhydraten, want ik denk dat dat de nieuwe culturele discussie is. Ineens hebben mensen zoiets van: wacht, is er een verschil in de kwaliteit van koolhydraten? Oh, jazeker. Weet je Mindy, laat me dat beantwoorden door de drie lasten aan te halen die ik in het boek noem. Het laaghangende fruit voor zowel jou als mij, vanwege onze expertise, is de metabolische last. Dus, ik zal met dat perspectief beginnen. En het is vrij eenvoudig; als je naar de kwaliteit van koolhydraten kijkt door de lens van de metabolische last, is het grotendeels
21:36 gebaseerd op de vraag: wat is de glycemische lading van dit koolhydraat dat ik ga eten? Met andere woorden, in hoeverre zal dit resulteren in een significante glucose-uitschieter of, zeg maar, een flinke hyperglykemie? Maar helaas, hoe hoger je stijgt, hoe lager je waarschijnlijk ook weer zult vallen. En wat betreft het brein; een deel dat ik in het boek heb opgenomen, is dat ik wilde zorgen dat de koolhydratencrisis niet hetzelfde was als waarom we ziek worden. 'Why We Get Sick' ging volledig over de insulinerespons op wat we eten en de gevolgen van die insulinerespons. Dus hier, in deel twee, waar ik praat over de mechanismen en de gevaren van deze
22:22 koolhydraten, wilde ik me meer focussen op de metabolische last, het glycemische probleem, de problemen van hyperglykemie en de oxidatieve stress die daaruit voortvloeit, en de problemen van glycemische variabiliteit . We hadden het net over hoe gevoelig het brein is voor energieveranderingen. Ik was verbaasd over de kwaliteit en de consistentie van het bewijs dat aantoont dat wanneer het brein gedwongen wordt om deze hyper-hypo-hyper-hypoglycemische variabiliteit te ondergaan, dat op zichzelf al een pathologische trigger vormt die de cognitie in real-time begint aan te tasten.
23:08 Wauw. Nou, wat betreft de metabole belasting bij het begrijpen van wat goede en slechte koolhydraten zijn, denk ik dat je je kunt afvragen in hoeverre dit mijn bloedsuikerspiegel zal verhogen. De simpelste manier om tot de kern van dat onderwerp te komen is: is het een koolhydraat dat uit een zak of doos met een streepjescode komt? Of drink ik de koolhydraten in plaats van ze af te bijten en te kauwen? Niet alleen dat; aan de meer gunstige kant: wanneer je je fruit en groenten afbijt en kauwt– wat in mijn ogen de meest geschikte of verantwoorde koolhydraten zijn–dan zijn dat goede koolhydraten. Klopt. Je eet er niet alleen minder van door de tijd die het kost om het af te bijten en te kauwen, maar je krijgt het
23:54 ook binnen met vezels. En ik wilde je dat net vragen. Yep. Ja, ja. Vezels zijn, ik ken mensen binnen onze gemeenschap, Mindy, er is natuurlijk de subgroep van de echt strikte carnivoor-keto-mensen, wat ik volledig respecteer. Yep. Maar er zijn er misschien sommigen die vezels universeel afwijzen. Ik denk niet dat dat helemaal eerlijk is. Ik vind het eerlijk als je helemaal geen koolhydraten eet. Mhm. Maar als je wel koolhydraten eet, dan vind ik dat vezels bij die koolhydraten horen. Een deel van de reden, althans in mijn hoofd, een deel van de rechtvaardiging, is dat het helpt de metabole belasting te verminderen. Je vertraagt de vertering van die koolhydraten aanzienlijk en de
24:41 daaropvolgende stijging van het glucose -en insulinegehalte wordt aanzienlijk afgevlakt. Dus dat is de metabole visie op het definiëren van goede en slechte koolhydraten. Dus, zou het eerlijk zijn–ik onderbreek je hier even want ik wil dat mensen dit begrijpen. Ik denk dat het doel van je koolhydraatkwaliteit dan is : hoeveel vezels zitten erin? Ik denk dat dat een goede manier is om het te benaderen. Ja, dat is misschien wel de meest nette, simpelste manier om het goede van het slechte te definiëren of het onderscheid tussen beide te maken. Je kijkt ernaar en je vraagt jezelf af: zitten er vezels in dit koolhydraat dat ik ga eten? En als je kijkt naar dat glas appelsap, dan zitten daar geen vezels in. Maar als je naar de appel kijkt, mijn hemel, weet je, begin er maar lekker aan.
25:26 Klopt. Dus, een van de manieren waarop ik het heb gezegd is: is het een koolhydraat uit de natuur of is het door de mens gemaakt? Goed gezegd. Want omdat bij door mensen gemaakte koolhydraten, door al die bewerkingen, alle vezels worden verwijderd. Maar als je kijkt en je afvraagt: "Heeft de natuur mij dit gegeven?""En als het antwoord nee is, dan heb je waarschijnlijk te maken met een koolhydraat zonder vezels." Ja, goed gezegd. Daar ben ik het volledig mee eens. En dat is de betere verwoording van mijn visie, die eigenlijk was: Nee, nee, nee, nee, mijn ezelsbruggetje daarvoor is: als het in een zak of doos met een streepjescode zit, wees dan alert. En dat komt grotendeels doordat de vezels eruit zijn gehaald. Klopt. Iets interessants waar ik onderzoek naar heb gedaan, is het
26:11 concept van eiwitten. En ik denk dat we nu te veel eiwitten gebruiken. Ik ben me erin gaan verdiepen en dacht: "Oh, dit is het simpele antwoord daarop." En dat zei je ook al over koolhydraten. Het simpele antwoord is: gebruik je die eiwitten ook echt? En ik denk dat we dezelfde vraag moeten stellen bij koolhydraten. Je zei het al eerder: gebruik je die echt, of stoppen we ze alleen in onze mond omdat ze lekker zijn, of hoe ga je ze nu gebruiken? Ga je wandelen? Ga je gewichten heffen? Dus, wat kunnen we mensen leren over het gebruik van koolhydraten? Het is snelle energie, toch? Oh, ja, zeker weten. Ja, dat is het andere aspect van koolhydraten: hoe
26:56 meer je je spieren beweegt en glucose verbruikt, hoe meer speelruimte je hebt . Hoewel jij en ik net goede en slechte koolhydraten hebben gedefinieerd. Ik definieer dat vanuit het perspectief van de oudere volwassene, de persoon die ouder wordt en simpelweg metabolisch optimaal wil functioneren. Echter, ik heb het geluk dat ik universiteitsprofessor ben. Ik heb meerdere universiteitssporters in de klas aan wie ik over een paar uur les ga geven. Het zijn letterlijk NCAA-atleten. Oké, kom op. Jullie kunnen eten wat je wilt. Klopt. Zij trainen vijf, zes uur per dag. Zeer hoge intensiteit, zeer krachtige training. Die jongens, je hebt atleten die wel 200 tot 300 gram koolhydraten per dag kunnen eten, maar hun energieverbruik is zo enorm dat ze elke
27:43 ochtend in een robuuste staat van ketose kunnen verkeren. Klopt. Omdat ze zoveel van die brandstof verbruiken. Dat is dus het andere perspectief: als je de brandstof, de glucose, verbruikt, dan vervaagt de grens tussen goed en slecht een beetje, omdat je meer metabole speelruimte hebt om dat op te vangen. Wat voor een ander misschien zelfkastijding zou zijn, is voor jou gewoon het voeden van de enorme vraag van je spieren. Dus, als ik grotendeels inactief ben, dan heb ik een lagere hoeveelheid koolhydraten nodig. Dit was echt heel erg populair in mijn community. Hoeveel koolhydraten moet ik eten? Hoeveel? En ik vind het geweldig dat we nu kijken naar: hoeveel verbruik je eigenlijk?
28:29 Ja, goed verwoord. Dus dan Ja, dat is eigenlijk hoe ik tegen het einde van het boek dit perspectief presenteer: hoe weet je waar je staat? Wat is je koolhydraattolerantie? En een deel daarvan is gebaseerd op een soort los algoritme van: hoe actief ben je? Wat laat je CGM zien? Er zijn een handvol variabelen die hierbij een rol spelen. Maar het volstaat om te zeggen dat het voor iedereen anders is en ik wilde echt proberen om niet met één enkele regel te komen. Dat werkt gewoon niet. Daarom hou ik van je, Ben. Ik denk er net zo over. We moeten dit holistisch bekijken om jouw persoonlijke 'N van 1' te kunnen bepalen. Ja. En we leven in een wereld waarin 90%van de gezondheidsinformatie van sociale
29:15 media komt. Als iemand maar 90 seconden heeft om je een concept uit te leggen, gaan ze met een absolute uitspraak komen. Maar gesprekken zoals deze kunnen mensen echt helpen om betere beslissingen voor zichzelf te nemen. En ik wil er zeker van zijn dat mijn publiek weet dat je nieuwe boek uitkomt . We plaatsen de link hieronder, want ik ben enthousiast over wat je naar buiten brengt. Waar past het zenuwstelsel in dit plaatje? Want een van de dingen die ik bij mensen die vasten zie, is dat als iemands zenuwstelsel bevroren is, het heel moeilijk is om hen te leren vasten, omdat ze in een andere staat van het zenuwstelsel verkeren. Ja. Mindy, ik moet weten wat je bedoelt als je zegt dat het zenuwstelsel bevroren is. Dat leunt meer aan tegen de
30:00 polyvagaaltheorie, waarbij je, als je te lang in de vecht-of-vluchtmodus hebt gezeten, je jezelf gaat terugtrekken en afstompen. Oké. Oké. Ja. Oké. Dat klinkt logisch. Ja. Nou, ik ik vind het eigenlijk wel goed waar je het over hebt, want hoe ouder ik word, hoe bewuster ik me hiervan ben. En en misschien omdat ik het doceer. Sterker nog, volgende week in mijn seminar, in mijn college dit semester, bespreken we het autonome zenuwstelsel. En in het menselijk lichaam, voor de luisteraars die hier niet bekend mee zijn, heb je eigenlijk verschillende zenuwstelsels. Een van de dominante waar we altijd aan denken is het zogenaamde autonome zenuwstelsel. En het autonome zenuwstelsel is grofweg in twee helften verdeeld. Je hebt het sympathische dat je net noemde, de 'vecht-of-vlucht'-
30:47 reactie, of het parasympathische, de ' rust-en-verteer'-modus en voortplanting . Weet je, dat kunnen we er ook bij rekenen. Ik vind Ik vind het mooi hoe je het hebt verwoord, want ik denk inderdaad dat we voornamelijk in een sympathische wereld leven. Nu bedoel ik niet dat we medeleven met mensen hebben . Dat is niet wat ik bedoel. Ik bedoel door de lens van het sympathische zenuwstelsel, waar we ons bevinden. Waren we allemaal maar wat sympathieker , toch? We hebben meer geduld en tolerantie nodig, ja. Maar met het sympathische zenuwstelsel hebben we zo'n constante prikkeling, of die nu emotioneel is door sociale media en het algoritme dat daarop inspeelt omdat het weet dat het ons langer vasthoudt, of door ons slechte slaapritme. Slechte slaap is een stimulans voor het sympathische zenuwstelsel, net als te
31:32 veel cafeïne. Cafeïne is natuurlijk overduidelijk een stimulans daarvoor. Maar de meeste mensen beseffen niet dat de metabole aandrang–een ander deel van het boek–namelijk hyperglykemie, het sympathische zenuwstelsel activeert . Het is bijna alsof je lichaam probeert zijn metabole motor op te voeren om de glucose weg te werken waar je het toe dwingt of waarmee je het overspoelt. Dit is een van de redenen waarom ik zo ben gaan hameren op tijdvensters voor koolhydraten en waarom ik uitzonderlijk alert ben op dat avondvenster, gebaseerd op mijn eigen ervaring. Ik slaap vreselijk slecht. Ik lig altijd maar na te denken over van alles. Ik ben bezorgd over het een of het ander. Of ik ben niet bezorgd en ik lig gewoon na te denken over dingen. Ik ben gewoon een
32:18 vreselijke slaper. Op een gegeven moment in mijn leven, slechts een paar jaar geleden, was ik echt naar cijfers aan het kijken en probeerde ik mijn gewoontes te begrijpen. Ik droeg toevallig een slaaptracker en een continue glucosemeter. En ik merkte een bijna perfecte overlap waarbij mijn slechtste nachten en mijn ergste sympathische 'toon' gedurende de nacht perfect samenhingen met wanneer ik hyperglykemisch naar bed ging. De meeste mensen realiseren zich niet dat hyperglykemie het sympathisch zenuwstelsel activeert, wat betekent dat je lichaam wat warmer wordt omdat alles sneller gaat. Je hart klopt harder, je bloeddruk is hoger en het klopt sneller. Dat is verschrikkelijk als je probeert te gaan slapen. Ja.
33:03 De vecht-of-vluchtreactie werkt niet wanneer je in de rust-en herstelmodus zou moeten zijn, of in ieder geval gewoon de rustmodus. Dus ik denk dat het feit dat we in deze constante staat van sympathische toon of aandrang verkeren, deels wordt gedreven door onze voortdurende consumptie van koolhydraten, waardoor we bijna constant hyperglycemisch zijn. En dit is iets waar vasten lijnrecht tegenover staat. Vasten, nu ik dat zo zeg, herinner ik me een onderzoek waardoor ik mezelf wil corrigeren. Er is namelijk een tijdelijke sympathische piek tijdens het vasten, als ik me de tijdlijn goed herinner was dat rond de 24 tot 36 uur. Het is niets groots. Nee. Maar er is wel een kleine sympathische toename. Maar daarvoor en
33:51 daarna ben je absoluut parasympathisch. Ik denk dat dit de reden is waarom sommige mensen merken dat ze veel kalmer zijn Ja. wanneer ze vasten. Ze worden minder snel boos. Ze kunnen beter omgaan met de eigenaardigheden van hun partner of het drama van hun kinderen; dingen op het werk raken hen minder snel. En ik denk dat een deel daarvan is omdat vasten niet wil dat het lichaam alles opbrandt. Het wil dat het wat rustiger aan doet. En dus denk ik dat het een goed tegenwicht is voor die sympathische aandrang waarin we leven, om ons lichaam naar parasympathisch te verschuiven. Ja, dat is interessant. Toen ik begon met het bestuderen van hormonen bij vrouwen, zag ik dat ze drastisch werden beïnvloed door insuline. En dit was een reden waarom ik begon met vasten, want ik dacht: wacht even, als ik het
34:36 ketogeen dieet kan inzetten, en veel kan vasten, hun HbA1c omlaag kan brengen en hun nuchtere glucose en insuline kan verlagen, dan zouden hun hormonen in balans zijn. Maar hier liep ik vast. Dat er boven insuline nog cortisol staat. Dus als cortisol stijgt , word je meer insulineresistent. De reden dat ik naar het zenuwstelsel vroeg, is omdat ik na het observeren van zoveel vastende mensen probeerde te begrijpen waarom vasten de een helpt om enorm te presteren, terwijl de ander er compleet door uitgeput raakt. En ik ben tot de conclusie gekomen dat het ligt aan de staat van je zenuwstelsel. Dus, als ik in de vechtmodus sta, toch? Als ik in de vecht-of-vluchtreactie zit,
35:23 ben ik van nature insulineresistenter omdat mijn lichaam glucose naar de grotere spieren verplaatst, zodat we kunnen ontsnappen aan het dreigende gevaar. Het wordt dus lastig om af te vallen wanneer je in de vecht-of-vluchtmodus zit. En als je te lang in die modus hebt gezeten, begint je zenuwstelsel over te schakelen naar een bevriezingsmodus, waardoor we onszelf willen verdoven. En plotseling neemt de consumptie van koolhydraten enorm toe, maar nu noemen we dat 'food noise'. Ik vind wat je net zei geweldig , want ik denk dat cortisol-flexibiliteit en metabolische flexibiliteit hand in hand gaan. Dat is een goede vergelijking, die bevalt me wel. Ik...eigenlijk is cortisol een krachtig middel in het
36:09 lichaam. Het is ook essentieel, en er zijn mensen die echt het vermogen verliezen om cortisol aan te maken, doordat ze een auto-immuunvernietiging hebben van dat deel van de bijnieren. Mhm. En je gaat eraan dood. Je gaat dood als je dat niet laat corrigeren, aanvullen of aanpakken. Maar ik denk dat een bepaalde visie nuttig kan zijn voor het publiek. Jij en ik zouden dit allebei stresshormonen noemen. En dat is niet fout. Ze maken deel uit van een stressreactie. Klopt. Maar tegelijkertijd wil ik niet dat mensen cortisol of adrenaline zomaar als schurken bestempelen. Dat zijn ze niet. Ja. Ik noem ze zelf steeds vaker metabolische adaptatiehormonen. Het is
36:56 simpelweg een signaal dat je lichaam naar een andere toestand overschakelt. Bijvoorbeeld, ik heb hierover nagedacht omdat er zoveel zorgen waren over een cortisolstijging bij het volgen van een ketogeen dieet. Overigens denk ik dat die zorgen overdreven zijn. Het is niet zo significant, relevant of consistent als mensen denken. Maar tijdens het vasten of bij het starten van een ketogeen dieet is er inderdaad een stijging in cortisol. En ik vond één onderzoek dat dit alleen bij vrouwen liet zien. Mannen niet; de mannelijke proefpersonen hadden dit niet. Dus ik hoorde mensen zeggen: "Ik wil geen ketogeen dieet volgen, want mijn cortisol gaat omhoog." En ik dacht: ten eerste is het een vrij bescheiden stijging en het bleek erg tijdelijk te zijn. Maar gedurende diezelfde periode,
37:43 weliswaar op een iets andere tijdschaal , zie je ook adrenaline en glucagon stijgen. Weet je, glucagon krijgt veel meer aandacht en dat zal alleen maar toenemen als de nieuwste GLP-1 retatrutide uitkomt, omdat het inspeelt op het vermogen van glucagon om vetverbranding te signaleren. Maar dat gezegd hebbende, ik keek naar deze hormonen en dacht: je zou kunnen zeggen dat dit een metabolische stress is, althans tijdelijk, terwijl het lichaam verschuift. Maar het is meer een weerspiegeling van deze verschuiving in metabolisch gebruik of brandstofgebruik . Terugkomend op je opmerking over metabolische flexibiliteit en cortisol-flexibiliteit. Dat vind ik mooi. Ik heb het nog nooit eerder gehoord en complimenten daarvoor. Als ik het ooit weer zeg, zal ik proberen eraan te denken je de credits te geven. Maar het helpt ons denk ik wel te begrijpen dat beide dynamisch zijn. Met
38:29 metabolische flexibiliteit willen we het vermogen hebben om tussen brandstoffen te schakelen. Bij cortisol-flexibiliteit moeten we af en toe cortisol hebben. Je zou namelijk sterven zonder. Zelfs epinefrine en glucagon zijn niet genoeg om te compenseren wat cortisol wil doen om de bloedsuikerspiegel op een bepaald niveau te houden. En dus is het belangrijk om, hoewel ik tijdens mijn carrière insuline als een schurk heb neergezet...Nou ja, natuurlijk, maar als je het niet hebt, ga je dood. Klopt. Je hebt het nodig. Evenzo heb je het nodig. Op dezelfde manier wordt cortisol vaak als een schurk neergezet en in sommige contexten, zoals bij insuline, is dat ook zo. Maar nogmaals, als je het niet hebt, ben je dood. Klopt. Weet je, de manier waarop ik er graag naar kijk is dat we een nieuwe relatie met deze hormonen nodig hebben. Net zoals we een nieuwe relatie met
39:15 koolhydraten nodig hebben. Het is alsof we zo erg op zoek zijn naar het absolute. En weet je, zoals je al zei, je hebt insuline nodig. Het enige dat ik interessant vind aan cortisol is dat de primaire functie ervan is om je in beweging te krijgen. Dus, als dat was waar het primair voor bedoeld was, je zag een stressor, cortisol kwam vrij, en je rende weg van hetgeen je zou doden. Ja, het helpt je bewegen. Ja, het wil je de brandstof geven. Ja, om te voeden wat je moet gaan doen. Klopt. Dus dat maakt je van nature meer insulineresistent, zodat je glucose in je grote spieren hebt en je kunt gaan. Maar als je vastzit in een stressvolle toestand achter je bureau, waar gaat die cortisol dan naartoe als je niet beweegt? Je gaat in tegen je biologie. Ja, er is geen doel voor.
40:00 Dat klopt. Het is...ja, onze moderne omgeving heeft ons sympathische zenuwstelsel eigenlijk gekaapt, zoals je al eerder aangaf, en jemig, we hebben het nodig. En het heet vechten of vluchten met een reden, want het was fysiek gevaar dat dit opriep. Maar tegenwoordig hebben we dat soort fysiek gevaar niet meer. Dat is heel zeldzaam. Het is nu een mentale stressfactor waarvoor dan geen uitlaatklep is. Het is de sociale angst van een tienermeisje dat zich buitengesloten voelt, of een oudere volwassene die zich zorgen maakt om hun kind of hun pensioen; er is geen duidelijke vijand. Er is niets om voor weg te rennen dat kan dienen als opslag voor al die circulerende energie, dus blijft het hangen en draagt het bij aan chronische ziekten. Ja. Wat denk je over voedselcombinaties
40:47 als we kijken naar insuline en glucose? Stel, ik wil koolhydraten eten en ik begrijp dat ik natuurlijke koolhydraten moet eten. Maakt het uit waar ik ze mee combineer? Moet ik het combineren met vet? Moet ik het combineren met eiwitten? Want dat is een nieuwe discussie die opkomt. Ja, Mindy, mijn visie daarop is er een van voorzichtigheid; ik denk dat het gebruik van een continue glucosemeter, wat ik volledig ondersteun, sommige mensen een verkeerd beeld kan geven van de voordelen of het nut van combineren. Daarmee bedoel ik dat iemand een stuk brood kan eten, en als ze dat droge stuk brood eten, zien ze een enorme
41:34 piek in hun glucose die ook weer snel daalt, omhoog en omlaag. En dan zeggen ze: "Nou, kijk eens wat er gebeurt als ik dat stuk brood combineer met een flinke klodder pindakaas." Juist. Wat eerst een hele grote piek was, is nu een bescheidener, vertraagde piek. Ja, maar er kwam wel veel meer vet bij kijken. Nu zijn jij en ik allebei erg positief over gezonde vetten, maar een insulinepiek en koolhydraten combineren met een grote hoeveelheid vet, is een hele goede manier om dik te worden. Zelfs als de eiwitten en vetten uit de pindakaas de vertering van het brood hebben veranderd, verteren we het nog steeds. We hebben alleen van een grote piek een soort heuvel gemaakt. Nu zou ik zeggen: er is waarde in het vermijden van die hyperglycemische piek
42:19 . Absoluut. En vooral omdat het de sterke daling door de hypoglycemische rebound voorkomt, waardoor je weer naar meer sneetjes brood grijpt. Dus ik denk dat het zinvol is, maar als je het puur bekijkt vanuit bloedsuikerbeheersing, is dat wat kortzichtig, want dat brood zorgt nog steeds voor een insulinepiek. En hoge insuline gecombineerd met veel calorieën en vet, tja, dat is een fantastische combinatie om dik van te worden. Maar dat gezegd hebbende, door pindakaas op dat brood te smeren, eet je er waarschijnlijk minder van. Ja, het is Want dat is zo, ja, het is veel verzadigender dan wanneer je alleen brood eet met bijvoorbeeld honing; mijn hemel, ik kan makkelijk tien sneetjes
43:06 toast zo opeten. En dan een dutje doen. Oh ja, zeker. Dat klopt. Maar als ik een sneetje toast of iets anders met pindakaas neem , eet ik er twee en dan heb ik genoeg. Ja. En ik voel me erg voldaan. Het geeft me veel verzadiging. Dus ik wil niet dat mijn eerste antwoord op basis van alleen een CGM een negatief beeld schetst. Ik denk nog steeds dat combineren waarschijnlijk de betere methode is. Maar het is misschien verstandig om goed na te denken over wat je combineert. Als ik bijvoorbeeld een simpel sneetje brood met kaas eet, vind ik dat minder gezond dan een appel met kaas, omdat brood in feite geen vezels bevat die helpen de opname van die glucose te beheersen. Terwijl een
43:53 appel wel verteerbare stoffen bevat, wat fructose en glucose die opgenomen worden, maar laten we teruggaan naar pindakaas, want ik weet dat mensen een appel met pindakaas eten. Je kunt een appelschijfje nemen en in pindakaas dopen. Ik denk dat dat beter is dan een vergelijkbare hoeveelheid koolhydraten in de vorm van twee sneetjes brood of een sneetje brood met pindakaas. Want daarbij komen er geen vezels mee met de glucose en gaat het direct je lichaam in. Dus ik denk dat combineren zinvol is, maar het is beter als je het combineert met koolhydraten die we al als goed hebben aangemerkt. Met vezels. Ik dacht precies hetzelfde terwijl je aan het praten was. Ik dacht : "Nou, hoe zit het met..." Ik dacht precies aan appels. Ik dacht: "Hoe zit het met appels en notenpasta?""Is er dan ooit een reden om brood te eten?
44:41 Ik zeg dit met tegenzin, want ik ben dol op een versgebakken brood. Het is een van de meest bedwelmende geuren, vind ik, in ieder geval voor mij. Maar er is maar weinig te zeggen voor normaal brood zoals wij dat eten. Dit komt terug op de lasten in het boek, de metabolische belasting en de andere belasting, de antinutriëntenbelasting; die stoffen in onze koolhydraten die ons willen straffen door onze spijsvertering aan te tasten. Wanneer je een koolhydraat fermenteert, verminder je niet alleen de hoeveelheid verteerbare glucose, omdat de bacteriën die glucose opeten. Ze laten
45:27 het eiwit met rust, ze laten het vet met rust. Sterker nog, ze geven goede vetten terug in de vorm van korte-keten vetzuren. Daarom smaakt alles wat gefermenteerd is een beetje zuur, omdat korte-keten vetten een zure smaak hebben bij activering. Maar tegelijkertijd heeft het fermentatieproces vaak een aanzienlijke hoeveelheid antinutriënten verwijderd. Dingen zoals phytaten, tannines en trypsineremmers, deze antinutriënten die ons willen straffen voor het eten van de plant, worden tijdens het fermentatieproces sterk verminderd. Dus , voor mij, terug naar brood, dus zuurdesem, een echt gefermenteerd zuurdesem. Daar zat ik nu net over na te denken. Waar ik op een omslachtige manier naartoe wil. Maar mensen die naar de
46:12 supermarkt gaan en denken dat ze zuurdesembrood kopen, kopen waarschijnlijk gewoon brood waaraan een beetje azijn is toegevoegd voor een zure smaak. Het is dus een nep-zuurdesem. Nu ben ik natuurlijk een fan van azijn, maar dat is niet hetzelfde. Je moet er dus voor zorgen dat het echt zuurdesem is, gemaakt met een echte starter. Weet je, deze kleine kolonie van gefermenteerd deeg. En dat is niet zo gebruikelijk. Je kunt ze wel vinden, maar waarschijnlijk niet in het normale broodschap van de supermarkt. Het ligt waarschijnlijk meer in de echte bakkerijafdeling. Je moet de verpakking omdraaien en controleren of er melding wordt gemaakt van een starter, of in ieder geval dat er geen toegevoegde azijn in zit om de smaak van zuurdesem na te bootsen. Ja. Wat vind je ervan hoe iedereen
46:59 momenteel wegloopt met die GLP-1 medicijnen? Waar past dit in het geheel ? Want wat ik hoor, en ik hoop dat iedereen dit hoort, is dat we koolhydraten hebben misbruikt. Er is niet veel, vooral niet bij de sterk geraffineerde koolhydraten. Daar is niet veel voordeel te behalen. En nu hebben we een wereld die obees is. We hebben een wereld met veel 'food noise' . Dus hebben we een medicijn gevonden om dat op te lossen. En weet je, het klinkt zo afgezaagd als ik het zo zeg, maar aan de andere kant is het verdwijnen van die 'food noise' levensveranderend voor mensen. Oh, ja. Ja. Ja, Mindy, ik vermoed dat onze gedachten over GLP-1 waarschijnlijk behoorlijk op één lijn liggen. Ik was aanvankelijk erg tegen het gebruik van GLP-1-medicatie voor
47:45 obesitas. Ik ben er al bekend mee sinds mijn promotietijd. Ja, ze zijn niet slecht. Begin jaren 2000. Ja, toen ze net werden gebruikt, waren het van die obscure diabetesmedicijnen. Ja. En ze werkten best goed, en die lichte misselijkheid werd beschouwd als een onbeduidende bijwerking. Maar ze ontdekten: als we de misselijkheid een beetje verhogen–dat is een grove manier om het te zeggen, maar ik denk niet dat het helemaal onjuist is. Goh, mensen begonnen gewoon minder te eten. En veel van het voordeel van GLP-1 lijkt de vertraagde maaglediging te zijn, maar je kunt de signalering naar het centraal zenuwstelsel niet ontkennen. Dus, ik wil dat iedereen weet dat mijn eigen standpunt een beetje is geëvolueerd. Mijn aanvankelijke verzet was voornamelijk gebaseerd op de onderzoeken naar
48:30 verlies van vetvrije massa. Echter, in de loop van de tijd zijn er nu steeds meer onderzoeken die aantonen dat spiermassa en spierkracht eigenlijk niet veranderen. Wat er zou kunnen gebeuren is dat er een lichte verandering in spiermassa is, maar het is waarschijnlijk het verlies van lagere niveaus van spiervet en spierglycogeen die het verlies van vetvrije massa verklaren. Het is geen daadwerkelijk spiereiwit, want nogmaals , de spierkracht lijkt in elk onderzoek dat ik heb gezien volledig onveranderd. In sommige onderzoeken is het zelfs toegenomen. En een deel daarvan is dat wanneer mensen een DEXA-scan gebruiken om lichaamsvet en vetvrije massa te meten tegenover vetmassa, zelfs de lever, alles in de lever wordt
49:16 beschouwd als vetvrije massa. Zelfs als de lever 4,5 kg kleiner wordt omdat er veel minder vet in zit, wordt dit gemarkeerd als verlies van vetvrije massa of verlies van vetvrije massa. Dit was een onderzoek uitgevoerd bij dieren en vervolgens bevestigd/ gevalideerd, althans op oppervlakkig niveau, bij mensen. De ontdekking dat veel van wat wordt gezien als verlies van vetvrije massa, eigenlijk gewoon een afname in levermassa kan zijn; de lever is kleiner omdat er veel minder vet en glycogeen in zit, wat logisch klinkt. Dus, mijn visie op GLP-1's is dat ze niet als afslankmiddelen moeten worden gebruikt. Dat zou niet de marketing of de boodschap moeten zijn. Wanneer de arts dit aan de patiënt
50:02 voorschrijft, moet die niet zeggen:" Dit is je afslankmiddel. "Want voor mij brengt dat de patiënt in een gemoedstoestand waarin ze denken:" Oh, nou, dan blijf ik gewoon eten wat ik at en ik stop wel als ik me ziek voel. " Uiteindelijk gaan er twee dingen gebeuren. Het middel begint minder effectief te worden. Dat is uitgebreid aangetoond. Na twee jaar, terwijl de dosis steeds verder wordt verhoogd, keren de trek in zoetigheden terug naar het oorspronkelijke niveau, zelfs terwijl het middel wordt opgehoogd. Je hebt dus afnemende resultaten en op datzelfde moment is er bijna onvermijdelijk het schouderophalen en zeggen:" Nou goed, ik stop wel met het middel. "En dan komen ze weer aan omdat ze nooit gezonde gewoontes hebben geleerd. Dus voor mij Klopt. Klopt. voor mij is het beste gebruik van een
50:47 GLP-1-medicijn dat het een middel is dat je helpt om je hunkering naar koolhydraten onder controle te krijgen. Ja. Want Mindy, iedereen, als ze eerlijk tegen zichzelf zijn, dat is waar mensen naar hunkeren. Niemand zit te verlangen naar een bord met spek en eieren. Was het maar zo. Niemand. Het is waar. Zelfs jij Mindy, hoezeer jij en ik ook weten dat we niet naar spek en eieren verlangen. Nee, we willen iets zoets en kleverigs. Ja, misschien spek. Want we willen iets zoets en kleverigs of zouts en knapperigs, en spek kan aan die laatste voldoen. Maar grotendeels zijn het koolhydraten waar mensen naar hunkeren, en in alle onderzoeken naar voedselverslaving bij mensen zijn het altijd koolhydraten. Dat is de enige constante factor. Sommige mensen zouden zeggen:" Nou, koolhydraten met vet. "Of alleen koolhydraten, maar het zijn altijd de koolhydraten die overblijven als je naar verslaving kijkt. Dus ik
51:34 denk dat dat het beste is waar jij en ik onze boodschap zouden kunnen verkondigen: beheers je koolhydraten, wees slim met koolhydraten, goede koolhydraten, slechte koolhydraten. Maar dan komt de persoon een week of een maand later terug en zegt:" Ik heb het geprobeerd. "Het lukt me gewoon niet. Ik ben verslaafd." Dat is voor mij het moment waarop een GLP-1 effectief kan zijn, want GLP-1's kunnen helpen bij verslaving. Sterker nog, dit is aangetoond bij cocaïneverslaving, alcoholverslaving, uh heroïne, gokken. Ja. Er zijn mensen die...er is duidelijk een soort off-label gebruik om verslavingen onder controle te krijgen. Dus wat mij betreft zou ik graag willen dat de arts zegt: "Hier is een medicijn dat je tijdelijk helpt om je koolhydraten onder controle te
52:19 krijgen en we gaan met je samenwerken om gewoontes te identificeren en dan zou ik zeggen: gebruik het op de laagst mogelijke dosis Klopt. die net effectief genoeg is zodat je die verleiding wel hoort, maar er nog genoeg eigen wil is, nog genoeg keuzevrijheid, waardoor je nog steeds een beetje streng moet zijn en zeggen: nee, ik hoor de verleiding en ik herken hem, maar ik zeg nee. Dan beginnen we die mentale spier te versterken om nee te zeggen en dat geeft de persoon een uitweg, want ik vind niet dat iemand deze medicijnen als iets voor onbepaalde tijd moet zien. Ik denk dat er vanaf het moment dat iemand begint met zijn arts, een manier moet zijn om een kans te zien om ermee te stoppen. En ik denk dat die kans in wezen wordt
53:05 bepaald door je eigen vermogen: heb je nieuwe gewoontes ontwikkeld? Heb je enkele verslavingen overwonnen en weet je nu hoe dat eruitziet en voelt? Zodat wanneer je die verslavingen of die verleidingen hoort, dat sirenengezang van die kom ontbijtgranen elke avond in mijn geval, kun je daarnaar kijken en zeggen:" Nee, ik hoor je. "Ik zie je, maar ik ga het niet doen." En dan ontwikkel je de discipline die je in staat stelt om ermee te stoppen. Net als een atleet die een knieblessure heeft en op krukken loopt. De kruk helpt hen alleen totdat ze sterk genoeg zijn om zonder te kunnen. Ik denk dat de GLP-1 hen helpt totdat ze sterk genoeg zijn om ermee te stoppen. Denk je dat er voedingsmiddelen zijn die we kunnen eten om onze eigen GLP-1 aan te maken? Ik zal je er een laten zien die ik onlangs heb onderzocht en die ik drie keer moest controleren, en dat was havermout. En wat ze over
53:51 havermout zeiden, wat de studie zei, is dat het de maaglediging vertraagt. En ik kan je vertellen dat toen ik in de praktijk werkte, iedereen en zijn broer havermout at als ontbijt. Ik besefte niet hoe verslaafd mensen waren aan havermout. En uh ik begreep niet waarom mensen niet...het was bijna net zo krachtig als hun ochtendkoffie. En ik vraag me af of ze, je weet wel, havermout is kleverig. En het heeft dat gelatineuze karakter en het vertraagt de maaglediging. Ja. Ja. Nou, ik denk dat dat een bekende, dat zou een voor de hand liggende variabele zijn die relevant is en een pluspunt voor havermout, omdat het de maaglediging vertraagt. Alles wat de maaglediging vertraagt, is volgens mij iets wat we als iets goeds kunnen beschouwen. Maar er zijn, om
54:39 redenen die we niet volledig begrijpen, mensen die een robuuste GLP-1-respons op een bepaald voedingsmiddel hebben, terwijl anderen dat niet hebben. Er was een onderzoek dat dit heel precies uiteenzette. Wat inderdaad een deel is van wat mijn eigen visie op GLP-1's heeft gevormd die ik zojuist heb verwoord, is deels beïnvloed door dit artikel dat in 1996 werd gepubliceerd. En ze ontdekten dat als ze naar vrouwen keken en ze in twee groepen verdeelden, vrouwen die slank waren en vrouwen met obesitas, en ze gaven hen een vetrijke maaltijd, ze zagen dat ze allebei een bescheiden maar redelijk-er is een beetje overlap-respons hadden op GLP-1. Toen gaven ze deze twee groepen een koolhydraatrijke maaltijd. De slanke vrouwen hadden een enorme GLP-1-afgifte . De vrouwen met obesitas kwamen
55:25 gedurende drie uur niet boven hun basislijn uit. Op geen enkel moment bereikte het een statistisch significante verhoging. Dus denk hier eens over na en de compassie die dat bij mij oproept: de ene persoon kan, laten we zeggen, een kom havermout eten , wat veel koolhydraten bevat. Dat zou een koolhydraatrijke maaltijd zijn en een grote GLP-1-respons opleveren. Iemand anders kan die koolhydraten eten en krijgt geen significante GLP-1- respons, en wordt zo het verzadigingsgevoel en de vertraagde maaglediging misgelopen die erbij zouden horen. Dus ik denk dat het verstandig is om te erkennen dat GLP-1 ertoe doet, en of het ertoe doet, maar niet al het voedsel zal noodzakelijkerwijs een gelijke respons teweegbrengen. En dus, hoe graag ik ook zou willen dat we tot een duidelijk algoritme konden komen om de beste of slechtste voedingsmiddelen te identificeren, ik denk gewoon niet dat
56:11 dat accuraat zal zijn. Terugkomend op een boodschap die jij en ik allebei-ik weet dat jij een bijzonder goede stem bent in dit opzicht-iedereen is individueel. En dus zal het een kwestie zijn van wat experimenteren. Ja, en dat is waar mensen vastlopen. Ze hebben zoiets van: "Oh, nu moet ik zelf na gaan denken." En dat wordt heel, heel erg moeilijk. Als je met een toverstaf de relatie van mensen met koolhydraten zou kunnen veranderen, hoe zou dat er dan uitzien? Ja, dan zou ik proberen de eetcultuur of onze relatie met voeding zo te veranderen dat we simpelweg minder koolhydraten uit zakjes en doosjes met barcodes halen. Dat het over het algemeen hele groenten en fruit zouden zijn, geconsumeerd met de vezels die
56:58 bij die koolhydraten horen, en om verder te gaan dan alleen het metabolisme, zou de focus meer liggen op manieren om de last van antinutriënten te verminderen. Is het bijvoorbeeld verstandig om de schil te verwijderen, omdat veel groenten en fruit daar hun antinutriënten concentreren, vooral groenten? Is het verstandig om het te fermenteren? Toen ik eind jaren 90 in Rusland woonde, kon ik niet geloven hoeveel er ingelegd werd. Natuurlijk werden komkommers ingelegd, maar ze legden ook tomaten en watermeloen in, en ik dacht: "Ingelegde watermeloen, mijn hemel, wat was dat heerlijk.""Ik kon het niet geloven, dat zoute gecombineerd met dat kleine beetje zoet." Maar volstaat het om te zeggen dat alles wat gefermenteerd is,
57:43 zowel de metabolische belasting als de belasting van antinutriënten heeft verminderd. En dan het schillen, vooral bij groenten, als je de schil verwijdert of een wassing met bakpoeder gebruikt om wat van de chemische resten te verwijderen, want dit is een behoorlijke zijsprong, maar ik zal het kort houden. Het is niet natuurlijk om groenten en fruit zo groot, sappig, stevig en op grote schaal in monocultuur te produceren zoals we nu doen. Nu zeg ik niet dat ze daardoor slecht zijn, maar als je een veld opgaat en dat stuk land dwingt om alleen tomaten te verbouwen, wat een uitstekende vrucht is. Het is erg gezond en heeft een zeer lage
58:29 glycemische last, maar het is niet natuurlijk om duizenden hectaren alleen maar tomaten te laten groeien. Klopt. Nogmaals, ik zeg niet dat het slecht is , maar we moeten onze wil aan dat stuk land opleggen om die plant te laten groeien. Ja. Ja, dus we gebruiken veel chemicaliën om dat mogelijk te maken. En ik zeg niet dat dat altijd slecht is, maar ik wil die chemicaliën die de insecten doden niet, die doen mij immers ook geen goed. Klopt. En dus zijn er dingen waar een persoon natuurlijk, bij een tomaat schil je de schil er niet af, maar waar je dat wel kunt, verwijder je het buitenste gedeelte dat de last van die chemicaliën zou hebben gekregen. En als dat niet kan, dan is iets simpels als baking soda, gewoon het schrobben met baking soda, aangetoond om een groot deel van die pesticiden en
59:15 herbiciden, die chemische belasting, te verwijderen en te neutraliseren, weet je, van de lasten waar ik naar verwees. Dus, voor mij, als ik met een toverstaf kon zwaaien, ik geloof dat ik hier al heel wat zwaaibewegingen heb genoemd. Je hebt een grote staf. Jouw staf is groot. Ja, ja. Dank je. Dank je, Minnie. Ja, ik denk dat er veel in is gestoken, maar hopelijk kan het bij het publiek leiden tot één soort samenhangende gedachte. Ja. En wat denk je voor vrouwen als, als een vrouw, als je met een vrouw zou praten en ze vroeg je: "Wat is het belangrijkste dat ik kan doen om mijn gezondheid weer op de rit te krijgen?" Wat zou dat zijn? Oh jeetje. Ehm, dat is zo'n geweldige vraag. Ehm, sta me toe een wat filosofischer antwoord te geven en daarna een wat concreter, actiegericht
1:00:00 antwoord. Ik zou zeggen: wees ten eerste gewoon aardig voor jezelf. Ja. Ik denk dat vrouwen, ik zie dit bij mijn lieve vrouw die zo bekwaam is. Wat een geweldige huisvrouw is ze en ik hou zielsveel van haar, en ze is zoveel harder voor zichzelf dan ik voor mezelf ben. Ehm, ik ben kritisch op mezelf op manieren die volgens mij productief zijn. Zij is kritisch op zichzelf op manieren die ik niet bepaald productief vind. En dus, als het op vrouwen aankomt, is er gewoon zoveel meer externe druk om er op een bepaalde manier uit te zien, en oh mijn god, ik, de filosofische kant van mijn antwoord is: houd van je rondingen. wees aardig. Houd ervan om vrouw te zijn. Ja. En weet dat vrijwel elke man in je leven je zo verkiest, weet je. Klopt. Elke man die ertoe doet.
1:00:46 Ja. Wat dat ook waard is. Natuurlijk moet je niet per se validatie zoeken bij de man, maar wees een beetje guller in hoe je naar jezelf kijkt. En het tweede wat ik zou zeggen, met het risico op oversimplificatie: beheers gewoon je koolhydraten. Dat zal de voornaamste boosdoener zijn waardoor je je niet op je best voelt. En en, met het risico dat ik het nu waarschijnlijk voor de vierde keer zeg: als het in een zak of doos met een streepjescode zit, wees dan op je hoede. Focus op onbewerkt fruit en groenten. Als ze gefermenteerd zijn, geweldig. Als ze gewassen zijn met een beetje baking soda, geweldig. Maar dat zijn de meer diepgaande aspecten ervan. Als je je puur richt op het eten van onbewerkt fruit en groenten, bereik je het overgrote deel van wat nodig is om echt te leven en je metabolische gezondheid te optimaliseren, je levensduur te
1:01:32 verbeteren en je gewoon zo goed mogelijk te voelen. Ja, heel goed gezegd. Daar ben ik het mee eens. Het is niet ingewikkeld en ik denk dat we gewichtsverlies zeker hebben overgecompliceerd en hoe het is simpel, Mindy. Het is simpel, maar dat betekent niet dat het makkelijk is. Klopt. Mee eens. betekent het dat het makkelijk is. Dus, terug naar mededogen, terug naar de individuele benadering hiervan, terug naar de rol van GLP-1. Ehm, weet je, en hoe het wordt gebruikt of hoe ermee wordt misbruikt. En ik zeg dat als universiteitsprofessor, waar jonge, slanke, perfect gezonde 20-jarige meisjes aan de GLP-1 zitten en ik denk: je ouders hebben gefaald, mijn beste meid. Je hoort hier niet aan te zitten. Ehm, ik had laatst na de les letterlijk een meisje dat me vroeg: "Ik hoorde u hierover praten. Ik gebruik een GLP-1." En ik kijk naar haar en denk: "Schat, Waarom?" Ja, ja, jij hebt een boterham nodig. Stop met die GLP-1.
1:02:18 Ja. Ja, mee eens, mee eens. Oh, nou, ik vind dit geweldig. Ik weet dat je weg moet. Ik zou eeuwig met je kunnen praten. Vertel over je boek. Waarom heb je het geschreven? Waar kunnen we het vinden? Ik denk dat het een grote impact zal hebben. Ja, ik ik ik hoop het, het was echt een leuk boek voor mij om te schrijven, waarbij ik meer naar het wereldwijde dieet wilde kijken en me afvroeg of er iets was dat verder ging dan alleen insuline? En en destijds was ik begonnen samen te werken met een collega hier die glycatie bestudeert, deze onomkeerbare binding die optreedt wanneer glucose te hoog wordt, hoe het zich bindt aan een eiwit en het vervolgens permanent verandert. En dat was het zaadje voor mij om te beginnen met het onderzoeken van de soort opzet van het boek dat The Carb Crisis werd. Ja, dus het gaat meer over de substantie van die voedingsmiddelen
1:03:04 zelf in plaats van de hormoonrespons erop, maar over de gevolgen van die dingen. Ehm, maar ja, het heet The Carb Crisis. Het is nu overal waar boeken worden verkocht vooraf te bestellen. Ik geloof dat het officieel in december uitkomt. Dus, afhankelijk van wanneer dit uitkomt, ben je er nog net op tijd bij. Maar ga alsjeblieft allemaal vooraf bestellen. Ik heb nog nooit een bestseller gehad. Ik zou heel graag een echte bestseller hebben. om dat voor je te bereiken. Oké. Ik ga de troepen verzamelen. Ja, dat verdien je. Welke datum komt het uit in december?
…
