0:00 [เพลง] ผมมีความฝันอย่างหนึ่งว่าผมอยากจะมีราย ได้เนี่ยเป็นแสนนะครับตั้งแต่อายุก่อน 30 ผมเจอแอมเมนตอน 23 นะครับผมเป็นเพชรตอน ที่ 8 คือผมเชื่อว่าชีวิตมันไม่มีทางดี ขึ้นเองด้วยตัวมันเองโดยเราไม่ได้คิดอะไร กับมัน เราทำงานหนักนะครับเพื่อความฝันแต่เรา อย่าทำงานหนักจนลืมความฝันนะครับสิ่งที่ ผมได้มากๆจากธุรกิจนี้คือเรื่องของคำว่า Freedom อ่ะธุรกิจแอมเวย์นะครับวันที่ เราประสบความสำเร็จนะครับเราทำงานแค่ 10% น่ะแต่อีก 80% ที่เหลือนะครับเราเอาไป รังสรรค์งานอดิเรกอะไรก็ได้ครับตำแหน่ง
0:47 edc ของเราในวันนี้มันเป็นคำย่อมาจากคำ ว่า Everyday Christmas ค่ะทุกวันมัน เป็นวันหยุดของเราอ่ะค่ะทุกวันมันเป็นวัน ที่เรามีอิสรภาพอ่ะค่ะ [เพลง] สวัสดีครับ สวัสดี [ปรบมือ] ครับ สุดยอดมากนะคะ ขอบคุณมากๆนะครับแต่ก่อนอื่นอยากฟังเสียง คนที่อยากมายืนบนเวทีนิดหน่อยครับ [ปรบมือ] รู้สึกว่าเหมือนเป็นวันของเราจริงๆนะ
1:32 เนี่ย ผมนะครับก็ชื่อหนึ่งนะครับชอจีแก้ม นะคะรัตนาภรณ์วชิรบัญชรค่ะ [ปรบมือ] ก็เป็นเวทีที่เราทั้งคู่นะคะรอคอยนะคะ เพราะว่าเป็นเวทีนึงนะคะที่เราจะมีโอกาส ได้ขอบคุณนะคะผู้มีพระคุณกับเรานะคะซึ่ง บุคคลนะคะที่ได้อยากขอขอบคุณก่อนเลยนะคะ ก็คือบุคคลที่ให้ชีวิตนะคะให้ลมหายใจให้ การเลี้ยงดูเราทั้งคู่มาจนเติบโตมาถึงทุก วันนี้นะคะก็ต้องขอเสียงปรบมือดังๆให้กับ คุณแม่ของเราทั้งคู่นะคะขอเสียงปรบมือดัง ๆให้กับคุณแม่วารุณีประกายหงษ์มณีแล้วก็ หม่าม้านะคะหม่าม๊าเสียเองแซ่เซียวนะคะรบ กวนหม่าม้ากับคุณแม่ลุกขึ้นยืนรับเสียง
2:19 ปรบมือจากทุกคนในห้องนี้ด้วยนะคะ [ปรบมือ] โบกมือเลยครับแม่ [ปรบมือ] นะคะ ก็เป็น คือผู้ให้กำเนิดมงกุฎโชติ [เพลง] [ปรบมือ] เราไปเจอแม่ทีไรนะคะแม่ก็จะเชียร์ตลอดเลย นะคะว่าให้เราเป็นมงกุฑนะคะแม่ก็จะบอกว่า แม่ไหว้พระสวดมนต์อธิษฐานนะคะให้ลูกทั้ง คู่เป็นมงกุฎเร็วๆนะคะขอเสียงปรบมือให้ กับคุณแม่อีกครั้งนึงค่ะนะคะ อยากบอกแม่กับหม่าม้านะคะว่าเราทั้งคู่นะ
3:05 คะเป็นมงกุฑแน่นอนค่ะนะคะ [ปรบมือ] แล้วก็นะคะอยากขอบคุณนะคะครอบครัวของผู้ สถาปนานะคะริชกับเจนะคะซึ่งเป็นผู้ที่ก่อ ตั้งธุรกิจ AMWAY ขึ้นมานะคะโดยมีปฏิภาณ ว่านะคะอยากให้ชายหญิงทั่วโลกได้ใช้ ศักยภาพของตัวเองในการสร้างความฝันนะคะใน การบรรลุความฝันโดยมีธุรกิจเป็นของตนเอง เราอยากจะบอกริชกับเจ๊ค่ะว่าเราทั้งคู่นะ คะคือชายหญิงคู่หนึ่งค่ะที่ได้รับการส่ง ต่อแรงบันดาลใจจากลิฟท์กับเจจนกระทั่งวัน นี้เราประสบความสำเร็จมายืนอยู่บนเวที แห่งนี้ได้ค่ะขอเสียงปรบมือให้กับริชกับ เจด้วยค่ะนะคะ แล้วก็ขอบคุณนะคะขอบคุณบริษัท Amway
3:51 ประเทศไทยจำกัดนะคะ Partner ที่ดีที่สุด ในโลกเลยนะคะนำโดยพี่แก้วนะคะพี่แก้วกี่ ทวาริธีราวีนะคะคณะผู้บริหารและทีมงานทุก ๆท่านนะคะที่จัดงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเรา ทั้งคู่ในวันนี้นะคะขอบคุณบริษัท Amway ค่ะขอบคุณค่ะ [ปรบมือ] เพราะว่ากว่าเราจะมาถึงวันนี้นะครับเรา ผ่านบุญคุณมาบุญคุณมามากมายนะครับท่านแรก นะครับก็เป็นอัพไลน์นะครับผู้เปิดโอกาสนะ ครับจากคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนเป็นคน แปลกหน้านะครับแต่เปิดโอกาสให้ผมนะครับ ได้โอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตนะครับก็นัก ธุรกิจ ผลการพิมพ์และน้องฝนเอาบริสุทธิ์นะครับ และอัพไลน์สูงขึ้นไปนะครับอ่าที่ร่วมงาน
4:36 กันมานะครับพี่โทนี่นะครับพี่อี๊ดนะครับ พี่มะเหมี่ยวนะครับนักธุรกิจระดับเพชรนะ ครับพี่หนุ่มสุวิตโตแล้วตระกูลนะครับและ ที่สำคัญนะครับอัพไลน์ส่วนของกลุ่ม CAD [ปรบมือ] ครับ [ปรบมือ] จะบอกผู้นำเผ่า นะครับก็ นักธุรกิจ บริหารนะครับพี่ชายพี่สาวนะครับที่เรา ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กันมานะครับในทุกๆ ที่นะครับให้ความรักนะครับทำงานด้วยการ คุยกันทุกเรื่องนะครับก็นักสู้แบบเพชร บริหารนะครับว่า tfc นะครับ พี่อูฐ
5:22 ขอบคุณมากครับ [ปรบมือ] และอีกคู่หนึ่งนะครับที่ ขาดไม่ได้เลยนะครับไม่มีบุคคลคู่นี้นะ ครับไม่มีผมกับดื้อบนเวทีนี้ในฐานะเพชร บริหารแน่นอนเป็นบุคคลที่เป็นแรงบันดาลใจ นะครับเป็นตัวอย่างนะครับเป็นเมนเทอร์นะ ครับเป็นคนที่คอยให้ความรักความรู้ความ เชื่อกับเราทั้งคู่นะครับตลอดเส้นทางต้อง ขอเสียงปรบมือดังๆนะครับให้กับนักธุรกิจ แอมเวย์ดับมงกุฎพูดเอฟซีเมมเบอร์นะครับ น้องบุ้งเชวงคุณชยางกูเลยน้องพันกัน ปิยะนันเท่าไหร่ครับ
6:19 และขอบคุณนะครับทั้งพี่วิโรจน์ศิริพันธ์ นะครับนักเรียนมงกุฎฑูตนะครับพี่ เพชรนะครับพี่วันชัยนะครับและเพชรทุกรหัส นะครับที่เป็นแรงบันดาลใจให้เราทั้งคู่ ตลอดเส้นทางนะครับผมให้กับทุกท่านเลยครับ ขอบคุณมากครับ ผมเองนะครับก็อดีตนะครับก็เป็นวิศวะนะ ครับจบจากคณะวิศวกรรมศาสตร์นะครับ พระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง น่าจะมีลาดกระบังอยู่บ้างนะครับ ผมก็ ทำงานนะครับที่บริษัทยางรถยนต์ยักษ์ใหญ่ นะครับคือบริษัทมิชลิน
7:05 ผมเองนะครับอยากจะบอกพวกเราว่าผมมาถึง เวทีนี้ได้เนี่ยนะครับผมว่าผมมีข้อดี เนี่ยอยู่ 3 เรื่อง เรื่องแรกนะครับคือผมเป็นคนขยันแน่นอน ครับความขยันคือสารตั้งต้นของทุกอย่างพวก เราว่าจริงไหม นะครับเรื่องที่ 2 นะครับคือผมเป็นคนที่ กล้าเปลี่ยนแปลงอ่ะแล้วก็เปลี่ยนแปลงเร็ว มากวันนี้ผมเจออะไรบางอย่างที่ผมอยากจะทำ นะครับผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เร็วมาก โดยไม่ค่อยมีข้อแม้ แต่เรื่องที่ 3 นะครับเป็นเรื่องที่ไม่มี เรื่องเนี้ยเรื่องที่ 1 เรื่องที่ 2 ไม่ มีแน่นอนคือผมทำทุกอย่างนะครับบนความฝัน และแรงบันดาลใจ ตอนนี้ผมเรียนหนังสือนะครับอยู่ที่วิศวะ
7:52 ลาดกระบังผมไม่ได้เป็นเด็กคนนึงที่ที่รัก เรียนมากนะครับผมก็ชอบชอบดื่มเหล้าพวกเรา นึกออกไหม วิศวะก็เป็นเรื่องธรรมดาจริงไหมครับไม่ รู้สึกผิดนะครับรู้สึกเป็นความสุขด้วยผม นะครับดื่มทุกชุมนุมชมรมไม่ค่อยชอบเรียน นะครับมีบางครั้งนะครับก็ดื่มเหล้ากับ รุ่นพี่นะครับจนถึงเช้าแล้วก็แต่งตัวไป เรียนเลยอ่ะ สุดยอด ยังไงนะครับ ผมนะเทอมแรกที่ได้นะครับตอนนั้นก็คืออยู่ ที่ 2.3 เองอ่ะ คือเกือบโปรอ่ะนะครับไม่รู้สึกผิดด้วย เพราะคิดว่าจบมาก็น่าจะโอเคนึกออกไหมครับ แต่มีเหตุการณ์นึงนะครับที่ทำให้ผมเนี่ย
8:39 เปลี่ยนตัวเองวันที่คุณพ่อผมนะครับโดนออก จากงานครอบครัวเราเริ่มมีปัญหาทางการเงิน ผมเริ่มรู้สึกว่ากลัวว่าจะไม่ได้เรียนต่อ แต่แม่ผมนะครับบอกกับผมว่ายังไงกันแล้ว แต่นะแม่ต้องส่งลูกจนเรียนจบให้ได้ ผมรู้สึกอย่างหนึ่งว่าถ้าผมยังเรียนเรียน เล่นๆน่ะผมไม่ทำให้พ่อแม่ภูมิใจอ่ะผมเลย คิดขึ้นไปเองนะครับว่าผมจะสร้างความภาค ภูมิใจให้กับพ่อแม่ผมไปแรงบันดาลใจผมก็ เปลี่ยนตัวเองนะครับอ่านหนังสือเลิกสิ่ง ที่เราชอบทำอ่ะ เกรดผมนะครับจาก 2.3 นะครับขึ้นมาเป็น 3.8
9:28 และหลังจากนั้นนะครับไม่เตยไม่เคยต่ำกว่า 3.8 นะครับและจบมาเนี่ยได้เกียรตินิยมปี ที่ 1 ของภาควิชา ตอนผมทำงานนะครับ แน่นอนเรื่องนี้บ้านเราเนี่ยไม่ได้มีเงิน เยอะนะครับเราก็มีความฝันน่ะนึกออกไหม ครับเราอยากจะให้ครอบครัวสบายนะครับผมทำ งานประจำที่บริษัทมิชลินเนี่ยนะครับใน ส่วนของประกันคุณภาพผมมีความฝันอย่าง หนึ่งว่าผมอยากจะมีรายได้เนี่ยเป็นแสนนะ ครับตั้งแต่อายุก่อน 30 ผมก็ตั้งใจทำงาน มากนะครับคือทุ่มเทสุดๆคือขยันอ่ะโรงงาน นะครับหรือที่ทำงานผมเนี่ยอยู่ที่สำโรง บ้านผมเนี่ยอยู่บางบัวทอง รู้จักไหมครับที่น้ำท่วมเยอะๆ
10:15 พวกเรา ที่ทำงานผมนะครับเข้างานเช้ามากผมเป็นคน นึงที่ผมไม่ชอบตื่นเช้าอ่ะแต่บริษัทผม เข้างานนะครับ 7 โมงเช้า และบ้านผมอยู่บางบัวทองนะครับช่วงนั้นไม่ มีเขาเรียกไม่มีทางวงแหวนอุตสาหกรรมอ่ะผม ต้องตื่นนะครับตี 3 กว่าตี 4 ทุกวันตื่น เช้ามานะครับเพื่อมาขึ้นรถตู้นะครับที่ บริษัท พาผมมาลงที่พาต้าปิ่นเกล้าตอนตี 50 นและ รถบริษัทมารับผมนะครับตอนตี 5:15 นแล้วพา มาส่งที่โรงงาน เป็นอย่างนี้แต่เชื่อไหมครับผมเป็นคนนึง นะครับที่ไม่ชอบตื่นเช้านะแต่เรามีเป้า หมายอ่ะครับผมไม่เคยไปทำงานสายเลยแม้แต่ วันเดียวนะ
11:05 ปกตินะครับถ้าเราเข้างานเนี่ย 7 นะครับจะ เลิก 4 โมงเย็นผมนะครับคือเรารู้ว่าเรา อยากประสบความสำเร็จเราต้องขยันกับคนอื่น หรอว่าจริงไหมผมเลิกงานนะครับ 6 โมงทุ่ม นึง 2 ทุ่ม 3 ทุ่มดึกขึ้นเรื่อยๆทำงาน เหมือนเราเป็นเจ้าของเลยอ่ะมีวันบางวันนะ ครับอยู่โรงงานถึงตี 2 ไม่รู้สึกเหนื่อยด้วยนะครับรู้สึกสนุกนะ ครับจำได้ออกจากโรงงานมานะครับไม่มีรถ แล้วนะครับต้องแบบหารถสองแถวรอนานมากกว่า จะมาส่งนะครับแล้วส่งผมถึงปิ่นเกล้าแล้ว กลับมาที่บ้านอ่ะแล้วก็ตื่นตี 3 ตี 4 อ่ะ เป็นอย่างนี้เพราะอะไรครับเพราะเราขยัน น่ะเราทำงานบนโอกาสที่เรามีอ่ะแต่ผมทำงาน ประจำมา 1 ปีนะครับผมเริ่มรู้สึกอย่างนึง
11:51 เลยว่าเฮ้ยมันไม่ใช่ละเพราะอะไรครับผมใน แคนดิเดตในประเมินนะครับตอนนั้นผมเป็นที่ หนึ่งของกลุ่มวิศวะที่เข้ามาในรุ่นนั้น แต่เงินเดือนผมนะครับสุดยอดขึ้น 500 บาท คืออาจจะไม่ใช่เป็นจังหวะนะครับผมอาจจะ เข้ามาทำงานแป๊บเดียวนะครับหรือว่า เศรษฐกิจไม่ดีแต่พวกเราเชื่อไหมครับมัน เป็นจุดที่ทำให้ผมเนี่ยเริ่มคิดว่าไอ้ เครื่องมือที่ผมมีเนี่ยมันใช่หรือเปล่า อย่าลืมนะครับผมอยากมีรายได้เป็นแสนตั้ง แต่ยุคก่อน 30 นะเพราะเราว่าจริงไหมแต่ผม ดูผมคำนวณมันเป็นไปไม่ได้แน่นอนอ่ะเริ่ม คิดละแล้วเรื่องที่ 2 นะครับหลังจากที่ผม ทำงานมา 1 ปีนะครับผมรู้สึกมากๆเลยนะครับ คือผมรู้สึกว่าวิถีชีวิตในงานประจำที่ผม ทำเนี่ยผมไม่ค่อยโอเคอ่ะพวกเราใครทำงาน
12:39 ประจำอยู่บ้างครับอ่า พวกเรารู้สึกยังไงกับเย็นวันศุกร์กับเช้า วันจันทร์ เลยอ่ะอยากทำงานต่อ เช้าวันจันทร์ตื่นเต้น มีไหมครับ ตรงกันข้ามเลย เย็นวันศุกร์นะครับมันสุกมากเลยนะแต่พอ เย็นวันอาทิตย์ความสุขมันเริ่มทำไม มันเริ่มหดไปเรื่อยๆนึกออกไหมครับแล้วพอ เช้ามาแต่งก็เริ่มเซ็งอ่ะ ผมมานั่งดูนะครับผมต้องมีชีวิตแบบนี้อยู่ อีก 40 ปีหรอ ผมรู้สึกวิถีชีวิตแบบนี้นะครับมันไม่ใช่ อ่ะ มันก็เลยรู้สึกว่าโอ้โหแบบมันค่อนข้างจะ ทุกข์นะครับแล้วก็เริ่มคิดมองหาอะไรทำ เพิ่มแล้วผมบอกเลยนะครับผมเป็นคนนึงที่ผม
13:25 ไม่ทำงานไปเรื่อยๆนะครับคือผมเชื่อว่า ชีวิตมันไม่มีทางดีขึ้นเองด้วยตัวมันเอง โดยเราไม่ได้คิดอะไรกับมัน คือมันต้องคิดอ่ะครับผมอยากบอกพวกเรานะ ครับเราลองดูงานที่เราทำปัจจุบันนะครับ แล้วถามเหมือนผมตอนนั้นน่ะวันที่เราประสบ ความสำเร็จในงานนี้อย่างตั้งใจนะครับและ เรานึกไปถึงในอนาคตนะครับวิถีชีวิตแบบ นั้นเราพอใจไหม เราทำงานหนักนะครับเพื่อความฝันนะครับแต่ เราอย่าทำงานหนักจนลืมความฝันนะครับ เพราะผมเริ่มคิดนะครับคือพวกเราเคยเป็นนะ
14:11 พอเริ่มคิดกับชีวิตมากก็เริ่มถามเพื่อน เริ่มหาหนทางเพราะเรานึกออกไหมครับผมก็ ถามคนนั้นคนนี้คนนู้นหลายๆคนก็บอกว่าเฮ้ย 1 คุณ เพื่อน พูดแล้วมันไม่มัน มัน จะบอกนะครับ เพราะสิ่งที่ผมคิดเยอะในวันนั้นนะครับทำ ให้ผมมีชีวิตที่ดีในวันนี้นะครับ [ปรบมือ] ทุกเรื่องในชีวิตเราว่าการคิดสำคัญไหม คือมันต้องคิดอ่ะนึกออกไหมครับผมเคยนั่ง นึกนะครับขนาดถูกหวยอ่ะเป็นเรื่องฟลุ๊คๆ นะเราก็ต้องคิดไหม คิดเลยครับ คิดจะไปซื้อลอตเตอรี่
14:57 จริงป่ะเราไม่คิดจะไปซื้อมันยังไม่เกิด เลยอ่ะผมอยากบอกนะครับคิดเยอะกว่าคนอื่น ขยันกว่าคนอื่นนะครับเราได้ชีวิตที่ดี กว่าคนอื่นแน่นอน แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่ผม รู้สึกและเข้าใจนะครับและเป็นคำพูดที่ผม ชอบมากเขาบอกว่าประสิทธิภาพทางความรู้นะ ครับไม่สำคัญเท่าประสิทธิภาพทางความคิด เลิกคิดเป็นเรื่องสำคัญแต่เรามีความรู้ และมีความคิดนะครับก็ไม่สำคัญเท่าเราไม่ มีประสิทธิภาพในการเลือก ผมนะครับเป็นคนที่คิดพยายามครับแต่ผมไม่ รู้จะเลือกอะไรอ่ะนึกออกไหมครับวิศวกร หน้าตาดีอีกคนนึง จบจบมา 1 ปีอ่ะทุนไม่มีบ้านไม่มีทุน
15:43 Connection ไม่มีนะครับจะไปทำอะไรก็ทำ ไม่ได้ไม่มีเงินลงทุนประสบการณ์ก็น้อยและ อยู่ในสถานะไม่พร้อมเจ๊งด้วยเพราะเราต้อง ดูแลครอบครัวเพราะความจริงครับตอนนั้นผม ก็เซ็งกับชีวิตมากนะครับแต่เชื่อผมนะครับ ขอให้คุณคิดครับตลอดเวลาแล้ววันที่โอกาส เข้ามานะครับเราจะจับมันได้ผมเจอธุรกิจ AMWAY นะครับจากอัพไลน์เนี่ยที่เป็นคน แปลกหน้าเพราะผมคิดตลอดไงอัพไลน์มาเจอผม นะครับที่เรียนภาษาอังกฤษนะครับชื่อ เว็บติสโหนี่เป็นตำนานเลยนะไปเรียนภาษา อังกฤษนะครับจะอัพไลน์เจอแค่ครั้งเดียวนะ ครับและหลังจากนั้นผมไม่เจออัปอีกเลย เหมือนมาเพื่อมาเจอเราแล้วขอเบอร์เราไป แล้วเสร็จปั๊บเขาก็โทรมาคุยกับผมนะครับ ชวนผมทำโปรเจคนะครับ Water tritones System
16:30 เราชวนเพื่อนทำไมเมย์นะครับเคยเจอไหมครับ เพื่อนศรีเรซูเม่มาหาเราอ่ะ ผมนะครับไปเจอพี่เกียงนะครับจำได้ผมถือ resume ไปเลยนะกับ Present เลยว่าให้รับ ผมทำงานวอเตอร์ที่เป็น System อ่ะ กะอย่างงั้นเลยแต่พี่เก่งดูแป๊บนึงนะครับ แล้วก็ปิดแล้วก็พาผมไปโรงแรม ชาย 2 คนมุ่งหน้าเข้าสู่โรงแรม [เสียงหัวเราะ] นะครับ แล้วพี่ก็เฉลยให้ผมฟังนะครับว่าเป็น ธุรกิจแอมเวย์ถามว่าเราคิดยังไงครับคือ นึกออกไหม Water Treatment Amway เฮ้ยมันคนละเรื่องว่ะ แต่ผมเป็นคนนึงที่ ผมเอะใจเป็นน่ะ วันนั้นที่ผมไปนะครับผมเจอ วิศวะเจอหมอเจอโปรเจคเมเนเจอร์คนที่มี
17:18 ศักยภาพอ่ะครับมาทำธุรกิจอ่ะแล้วพี่เองก็ จบวิศวะจุฬานะครับเกียรตินิยมบ้านมี ธุรกิจส่วนตัวอย่างน้อยธุรกิจนี้มันต้อง มีอะไรดีคนอย่างเหล่านี้ไม่มาทำหรอก เราว่าจริงไหม แล้วผมก็เปิดใจฟังนะครับเพราะผมรู้อย่าง นึงว่าไม่มีใครหรอกผมได้แน่นอนอ่ะและฟัง แบบอยากจับผิดเนี่ยนะครับพอเราฟังแบบอยาก จับผิดเนี่ยเราตั้งใจมั้ย ต้องใช้อีกของเข้าเลยครับเข้าใจเลย ผมอยากบอกพวกเรานะครับธุรกิจนี้นะครับถ้า เราฟังอย่างตั้งใจนะครับเราจะรู้ครับว่า มันดียังไงดีจริงๆไอ้ปงไม่อัพไลน์ผมเลย ครับขี้เกียจครับ หลังจากผมฟังแผนการตลาดนะครับผมก็ตัดสิน ใจง่ายๆนะครับลองทำดูครับลองศึกษาดูครับ
18:04 เพราะผมรู้สึกว่าทุกอย่างที่เราทำเนี่ย เราไม่เคยถนัดมาก่อนหรอกผมอยู่โรงงานยาง นะครับผมจบมาตั้งเครื่องกลผมไม่เคยเรียน รู้เกี่ยวกับยางเลยนะแต่พอมาอยู่โรงงาน ยางต้องทำอย่างไหมมันก็ต้องทำมันก็ต้อง เรียนรู้อ่ะนะครับแล้วผมมีหลักคิดอย่าง นึงสำหรับตัวผมเองนะครับผมทำทุกอย่างนะ ครับผมไม่ได้ทำภายใต้ความกลัว ผมว่าหลายๆคนนะครับที่มีชีวิตแบบคือไม่ ได้ไปไหนมาไหนอ่ะเวลาคุยกับเขานะครับเรา จะรู้เลยว่าเขาเริ่มต้นจากความกลัวก่อน ทั้งนั้นกลัวทำไม่ได้กลัวเจ๊งกลัวทำไป แล้วมีปัญหาคือพอเราคิดแต่ความกลัวปั๊บ เราจะไม่ง่ายไงแต่ผมทำทุกอย่างนะครับผม เริ่มต้นจากความฝัน เชื่อผมนะครับวันที่คุณฝันใหญ่นะครับวัน
18:49 นี้คุณมีแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่นะครับคุณ จะทำอะไรบนโลกนี้ก็ได้อ่ะผมนึกถึงพ่อแม่ ผมอ่ะวันที่เขาลำบากนะครับหรือพ่อแม่พวก เราครับถามจริงครับเขาทิ้งทุกอย่างทำงาน อะไรก็ได้เพื่อใครครับ เพื่อเราผมยังจำภาพวันที่แม่ผมเนี่ยไม่มี รายได้มากนะครับนั่งแกะพลาสติกอ่ะผมไป นั่งช่วยแม่แกะผมยังงงเลยแกะไปทำไมอ่ะแต่ แกะไปเพื่อเอาไปชั่งกิโลขายแล้วก็ได้เงิน น่ะเนี่ยครับมันไม่สำคัญว่าเราทำอะไรครับ มันสำคัญว่าเราทำเพื่อใครต่างหากผมให้พ่อ แม่เราทุกคนเลยครับ ผมก็ตั้งใจเรียนรู้นะครับและอยากมีอะไร กับพวกเรานะครับผมทำธุรกิจ AMWAY คู่กับ
19:36 สิ่งที่ผมทำมาตลอดผมใช้เวลานะครับ 1 ปีนะ ครับตอนนั้นนะครับเป็น silver 2 ปีนะ ครับเป็นแพลตตินั่ม 3 ปีเป็นทับทิมไข่มุก นะครับแล้ว 4 ปีเป็นมรกตและ 5 ปีเป็นนัก ช่วยดับเผ็ดครับ ผมนะครับ ผมเป็นเพชรตอน 28 อ่ะ ครับและลุยตัดสินใจนะครับ 2 ปี ปิดบัญชีที่ผ่านมาผมก็เป็น edc ใหม่ครับ [ปรบมือ] สำหรับตัวดื้อเองนะคะ ก็เกิดมาในครอบครัวที่ฐานะเนี่ยปานกลางนะ
20:21 คะที่บ้านเป็นร้านอาหารเราเองก็เป็นเด็ก คนนึงนะคะที่เรียน กินนอนเล่นทำอะไรไม่เคยเป็น ก็เติบโตมานะคะคุณพ่อคุณแม่ก็ส่งให้เรียน หนังสือเรียนโรงเรียนเอกชนจนกระทั่งเราก็ ย้ายบ้านนะคะที่บ้านเราเป็นร้านอาหาร เนี่ยอยู่ที่จักรวรรดิใกล้ๆพาหุรัดเนาะพอ โตขึ้นมาหน่อยเนี่ยก็ย้ายบ้านมาอยู่แถวๆ วรจักรนะคะมาอยู่บ้านหลังเนี้ยกี่ปีหรือ จำไม่ได้นะคะแต่จำได้ว่าตอนอยู่ม. 2 เนี่ยที่บ้านเกิดวิกฤตทางการเงินมีวันนึง นะคะไปเรียนหนังสือเรียนหนังสือกลับมา ปุ๊บเนี่ยตัวเฮียนะคะหรือว่าพี่ชายคนโตนะ คะวันนี้ตัวเฮียก็มานั่งให้กำลังใจที่ อยู่ในนี้ในที่นี้ด้วยนะคะตัวเฮียก็บอก ว่าถ้าพอเสียงปรบมือให้กับตัวเฮียด้วยนะ
21:07 คะอ่า นะคะ ตัวเฮียก็บอกว่า ตอนนี้ที่บ้านเราอ่ะ โดนตัดน้ำ ไม่มีเงินจ่ายค่าน้ำนะคะก็ให้เราเนี่ยให้ ดูเนี่ยไปที่ตลาดนะคะช่วยเอาน้ำที่ตลาด ที่ตลาดเนี่ยมันจะมีที่ทิ้งขยะแล้วก็มี ก๊อกน้ำให้เราเนี่ยไปช่วยเอาน้ำที่ตลาดมา ใช้นะคะอีกไม่นานผ่านไปนะคะที่บ้านเราก็ โดนตัดไฟบ้านเราไม่มีไฟใช้นะคะปะป๊าก็ไป ขอไฟข้างบ้านใช้แต่เขาก็ไม่ได้ให้เราใช้ ทั้งคืนนะคะประมาณ 2 ทุ่มเขาก็ดึงปลั๊ก ออกพี่สาวดื้ออีกคนนึงก็จะต้องเอาเทียนไข มาใช้ เราอยู่ในบ้านหลังนี้จนกระทั่งวันหนึ่ง
21:56 เนี่ยนะคะบ้านหลังนี้ก็โดนยึด เราทั้งครอบครัว 11 ชีวิตเนี่ยก็ไปอยู่ บ้านเช่ากัน เราอยู่บ้านเช่าในซอยเล็กๆนะคะหลังวัด หลังวัดที่ 3 ดูการามนะคะแถวๆวรจักรเช่น กัน เราอยู่บ้านหลังนี้เนี่ยอยู่ไปได้สักพัก นึงนะคะจาก 11 ชีวิตในบ้านหลังนี้นะคะก็ กลายเป็น 20 ชีวิตในบ้านหลังนี้ เพราะว่าถ้าชาวบ้าน 4,000 บาทถ้าชาวบ้าน 4,000 บาทเนี่ย เราจ่ายไม่ไหวปะป๊าก็เลยแก้ปัญหาด้วยการ ไปหาคนเนี่ยมาหารค่าเช่าบ้านกันก็ให้ชั้น 3 ให้กับเขาอยู่ครอบครัวที่มาอาศัยอยู่ ด้วยไงก็ขายปาท่องโก๋นะคะ มาม๊าเลือกไข่น้ำเต้าหู้ประปาเนี่ยก็เป็น
22:43 ช่างไม้แล้วก็มีซาเล้งคันนึงนะคะทริป ซาเล้งรับซื้อของเก่า บ้านที่เราอยู่อ่ะค่ะ ไม่มี ไม่มีโต๊ะกินข้าว ไม่มีเก้าอี้นั่งกินข้าวมีโต๊ะตัวหนึ่ง วางของอยู่เต็มไปหมดเลยมีหม้อหุงข้าวทำ กับข้าวเสร็จ 1 จานใครอยากกินข้าวก็หม้อ หุงข้าวตักข้าวโปะเข้าไปเอากับข้าวโปะใคร นั่งใครสะดวกตรงไหนก็ไปนั่งตรงนั้นนั่ง บันไดนั่งบ้านนั่งที่พื้นเราไม่มีโต๊ะกิน ข้าวเราไม่มีแอร์คอนดิชั่นเนอร์เรามีแต่ พัดลมนะคะ บ้านเราไม่มีเครื่องซักผ้าเราซักมือ บ้านเราไม่มีเตาแก๊สเราใช้เตาถ่านที่เอา ฟืนเนี่ยจากรังเก่าๆที่เขาทิ้งแล้วก็เอา ปังต่อสับมาเป็นฟืน
23:29 บ้านเช่าหลังนี้เราไม่มีแม้กระทั่ง ทะเบียนบ้าน พวกเราในครอบครัวเนี่ยไม่มีทะเบียนบ้าน เราต้องเอาชื่อแต่ละคนเนี่ยไปฝากเอาชื่อ คนนี้ไปฝากบ้านนู้นเอาชื่อคนนี้ไปฝากบ้าน นี้ แล้วหม่าม๊าเองเนี่ยก็ทำน้ำเต้าหู้นะคะ มาม๊าทำน้ำเต้าหู้ขายนะคะวันๆเนี่ยสิ่ง ที่ดื้อเห็นก็คือมาม๊าต้องนั่งหลังขวด หลังแข็งอยู่หลังบ้านทำน้ำเต้าหู้ เวลาที่เราเกลียดที่สุดเลยก็คือบ่ายสอง บ่ายสองเนี่ยจะต้องเริ่มโม่แล้วถ้าบ่าย สองไม่โม่อ่ะหม่าม๊าจะออกไปขายไม่ทัน แล้วบางวันที่เราเห็นมาม้าเนี่ยไปธุระ ข้างนอกแล้วแบบกลับมาหม่าม๊าเข้าหลังบ้าน ทำน้ำเต้าหู้อยู่แต่ข้างหลังบ้านจน กระทั่งต้มเสร็จใส่น้ำตาลหม่าม๊าก็จะเห็น
24:15 เอาไปขาย บางวันที่ฝนตกก็จะเห็นว่าหยิบเสื้อฝนใส่ เข้าไป เอาถุงก๊อบแก๊บคลุมหัวแล้วก็เข็นลุยฝนไป ขาย บางวันม่าม้าปวดหัว หม่าม๊าก็กินยาพาราไป 2 เม็ดแล้วหม่าม๊า ก็เข็นน้ำเต้าหู้ไปขาย หนึ่งเคยถามดื้อนะคะว่าตอนเด็กๆเนี่ย ดื้อชอบฤดูกาลไหนมากที่สุด ว่าไม่ชอบเลย เพราะว่าหน้าฝนมาม้าก็ต้องตากฝนไปขายของ หน้าร้อนมาม๊าก็ต้องทำงานหนักแล้วหม่าม๊า ก็จะปวดหัว หน้าหนาวทำไมแม่เราต้องออกไปขายของด้วย ทำไมแม่เราไม่ได้อยู่กับบ้านนอนซุกพอซุก
25:03 อยู่บนในผ้าห่มอุ่นๆทำไมแม่เราต้องออกไป ขายของด้วย นี่ก็รู้สึกว่าดื้อไม่ชอบไม่ชอบเลยไม่ชอบ เทศกาลไม่ชอบอะไรใดๆทั้งสิ้นเพราะว่า เทศกาลเนี่ยเขาสังสรรค์เขาเฮฮาอะไรกันแต่ แม่เราต้องไปขายของ บ้านเราลำบาก นึกก็เป็นเด็กคนนึงที่ที่ไม่สามารถที่จะ ทำอะไรได้ ช่วยได้ก็แค่งานบ้าน บ้านเราบางครั้งนะคะ ไม่มีเงินไม่มีข้าวสาร ไม่มีข้าวสารแม้แต่จะหุงกิน วันไหนที่ไม่มีข้าวสารนะคะก็ต้องมีลูกคน นึงเดินตามมาม้าไปเที่ยวเยาวราช มาม๊าขายน้ำเต้าหู้ได้ 10 บาทเราก็จะเอา เงิน 10 บาท มาซื้อข้าวสารนะคะกิโลกรัมละ 8 บาท อีก 2 บาทซื้อผักกวางตุ้งค่ะมาผัดซีอิ้ว
25:49 กินกัน บางวันก็ขายน้ำเต้าหู้นะคะตี 1 แล้วทำไม หม่าม๊ายังไม่กลับบ้าน เราก็ชวนกันเดินไปเยาวราชไปหาหม่าม๊าแล้ว ก็บอกมาว่ามาม้าตีหนึ่งแล้วนะ กลับบ้านได้แล้ว เขาบอกว่า มันยังเหลืออยู่เลย แล้วถ้าเททิ้งอ่ะพรุ่งนี้จะเอาเงินที่ไหน ซื้อกับข้าว ด้วยเห็นความลำบากในครอบครัวมาตลอดเลย อย่างที่บอกอ่ะค่ะจนกระทั่งคืนนึงนะคะใน บ้านเช่า เราขึ้นนอนแล้วค่ะ แล้วหม่าม๊าก็ขายน้ำเต้าหู้กลับมา วันนั้นที่เรานอนหลับไปแล้วเนี่ยนะคะ ไม่ค่อยคุยกับใครจะเป็นคนคิดค่อนข้าง เงียบนะคะ
26:34 แล้วก็เป็นคนที่ชอบคิดแต่วันนั้นที่ หม่าม๊ากลับมาเนี่ยมาม้าร้องไห้แต่ถ้า ตื่น แล้วก็รู้ค่ะในความมืดเนี่ยรู้ว่ามาม้า ร้องไห้วันนั้นนะคะก็คุยกับตัวเองอ่ะค่ะ ว่าเราอ่ะ ตั้งใจเรียนไม่ได้เพราะตัวเฮียนะคะมักจะ บอกกับน้องๆเสมอเลยว่าพวกเรามีหน้าที่ เรียนให้เรียนไปอยากให้เราตั้งใจเรียนตัว เฮียจะส่งเสริมเรื่องการเรียนน้องๆอยาก ให้น้องๆเนี่ยเรียนเยอะๆอยากให้น้องๆ เนี่ยเรียนจบสูงๆ เราก็จะเรียนค่ะแต่วันนั้นเนี่ยนะคะ ที่ร้องไห้เพราะว่าหม่าม๊าเสียใจแน่ๆเลย ที่ลูกๆเนี่ยต้องมาอยู่บ้านเช่า
27:20 ก็มีความฝันในคืนนั้นน่ะค่ะว่าอยากจะซื้อ บ้านหลังที่โดนยึดกลับคืนมาให้หม่าม๊า แล้วก็รู้ว่าการจะซื้อบ้านเนี่ยมันต้องมี เงินดังนั้นเนี่ยเราต้องขยัน เลือกคิดจบเลือกคิดได้ในคืนนั้นนะคะวัน รุ่งขึ้นเนี่ยก็เริ่มเลยค่ะพับถุงกระดาษ ขายนะคะพับถุงกระดาษขายขายไข่ไก่ในตลาด ขายกระเทียมขายหัวหอมในตลาดแล้วก็ ไปรับทำฝากล่องรองเท้านะคะทำแจกใบปลิวทำ แบบสอบถามแล้วก็แอบไปเสิร์ฟก๋วยเตี๋ยวใน สนามม้านะคะทั้งๆที่อายุยังไม่ถึงอ่ะก็ทำ มาแล้วคือทำทุกอย่างเนี่ยเพื่อให้ได้เงิน เพียงเพราะว่ารู้สึกว่าอยากจะมีเงินเนี่ย ซื้อบ้านนะคะนี่ก็เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย
28:05 เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยนะคะตั้งแต่อยู่ ประมาณม. 2 จนกระทั่งที่เรียนจบมัธยม เรียนจบชั้นมัธยมเนี่ยก็ End นะคะ n ไม่ ติดเอมไม่ติดก็ไปเรียนรามคำแหง เพราะวันอาทิตย์เรียนรามคำแหงเนี่ยนะคะ ได้อีกอาทิตย์เดียวเมื่อคิดเลยว่าเอ้ยถ้า อย่างเงี้ยหรืออ่านหนังสือได้ซื้อซื้อข้อ สอบซื้อสรุปซื้ออะไรน่ารักเนี่ยมาอ่านได้ แต่เราอ่ะอยากหาเงินอยากได้เงินที่มัน เป็นแน่ๆอ่ะค่ะได้เงินเยอะกว่านี้ก็เลย ตัดสินใจนะคะไปสมัครเป็นเสมียนบัญชีที่ เชียงกงก็ทำงานเป็นเสมียนบัญชีอยู่ที่ เนี่ย 7 ปี ที่ทำงานเป็นเสมียนบัญชีนะคะทำงาน 6 วัน ขี่มอเตอร์ไซค์ค่ะขี่มอเตอร์ไซค์วางบิล ขี่มอเตอร์ไซค์เก็บบิลเอาเช็คไปเข้าตาม แบงค์ต่างๆ วันว่างนะคะที่ที่เหลือค่ะจากการทำงาน
28:53 ประจำเย็นวันเสาร์นี่ก็ไปขายของที่คลองถม เช้าวันอาทิตย์ตื่นขึ้นมาก็ขายของคลองถม เย็นวันอาทิตย์ไปขายของหน้ารามเช้าวัน จันทร์ไปทำงานที่เชียงกงต่อทำแบบนี้ทำ อยู่ตลอดเลยขยันตั้งใจไม่มีชีวิตเหมือน วัยรุ่นทั่วๆไป เชื่อไหมคะนี่ทำงานตั้งแต่อายุ 15 จนอายุ 26 ไม่มีเงินเก็บเลย เราว่าเราขยันนะ คืออย่างที่ 1 หรอคะความขยันเป็นสารตั้ง ต้นน่ะ เรามีเรามีความรู้สึกว่าถ้าเราอยากมีเงิน ซื้อบ้านน่ะเราขยันนะเรามีเงินซื้อบ้าน ได้แน่ๆ อันนี้ทำงานตั้งแต่อายุ 15 ยัน 26 แค่ ความฝันเล็กๆนะคะอยากพาพ่อแม่ไปเที่ยว พัทยาเนี่ยยังทำไม่ได้เลยอ่ะ จนกระทั่งวันนึงนะคะ นี่ก็เจอกับธุรกิจแอมเวย์
29:40 ธุรกิจ AMWAY นะคะจากการฟังวิทยุค่ะ แล้วก็เขียนบทความไปประกวดแล้วก็ไปเจออัพ ไลน์นะคะที่สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ ตอนแรกนะคะที่รู้เป็นธุรกิจ AMWAY ตุ๊กตา ตัวเองเลยค่ะว่าเราจะทำได้หรอ มันยากไหม มันจะใช่เราหรือเปล่า มีคำถามพวกนี้ในหัว แล้วก็ตัดสินใจว่าเอาวะลองดู ลองไปฟังแผนการตลาดดูแล้วกัน ห้องไปวางแผนการตลาดนะคะพี่ที่เล่าแผนการ ตลาดให้ฟังเนี่ยเขาก็เล่าให้ฟังค่ะว่าถ้า เราทำธุรกิจแอมเวย์นะคะแล้วเราประสบความ สำเร็จในธุรกิจนี้สิ่งที่เราจะได้รับจาก amway คืออะไรพี่เขาก็บอกข้อ 1 ข้อ 2 ข้อ 3 ข้อ 4 ข้อ 5 มา
30:25 แล้วก็ข้อ 6 พี่บอกว่าผลตอบแทนของ Amway ข้อที่ 6 ก็คือถ้าเราประสบความสำเร็จเป็น อย่างน้อยระดับ Platinum เราจะมีโอกาสได้ ท่องเที่ยวต่างประเทศกับ Amway ฟรีอย่าง น้อยปีละ 1 ครั้ง แล้วพี่เขาก็พูดต่อว่าและในบางทริปเรา สามารถพาพ่อแม่ไปได้ด้วย ประโยคนี้มันทำให้ดื้อบอกตัวเองว่าเอาลอง ก็ในเมื่อเหนื่อยกับงานอื่นมาตั้งเยอะเรา ไม่สามารถที่จะทำความฝันของไม่สามารถที่ จะแบบพาพ่อแม่ไปเที่ยวได้เลยอ่ะเพราะสิ่ง นึงที่ดูรู้สึกมากๆเลยนะคะความกลัวใน ชีวิตก็คือกลัวว่าชีวิตนี้เนี่ย เกิดมาแล้วเนี่ยจากเราไปแล้วเนี่ยจะไม่มี
31:12 พาสปอร์ตเลยจะไม่มีโอกาสได้ขึ้นเครื่อง บินเลยนี่คือสิ่งที่กลัวที่สุดแล้วถ้า ธุรกิจ AMWAY เราเหนื่อยแล้วให้ได้อ่ะบี รู้สึกว่ามันไม่ยากถ้ามันสามารถให้ความ ฝันเราได้ก็ไม่รู้สึกว่ามันยากหลังจาก นั้นนะคะก็ตัดสินใจเลยค่ะสมัครตัดสินใจ สมัครเสร็จปุ๊บนะคะก็เป็นคนที่ตัดสินใจทำ อะไรแล้วเนี่ยทำจริงกัดไม่ปล่อยค่ะสู้ไม่ ถอยแน่นอนที่เดินหน้าอย่างเดียวเลยนะคะก็ ตั้งใจทำนะจนกระทั่งจนกระทั่งคือด้วยกับ หนึ่งเนี่ยมาสอบร่วมกันเนี่ยตอนเป็น แพลตตินั่มที่เป็นดาวไลท์ 1 นะคะก็ชีวิต เปลี่ยนค่ะชีวิตเปลี่ยนคือจะมีความรู้สึก ว่าเหนื่อยไหมถามว่าถามว่าเหนื่อยไหม เหนื่อย นะคะ
31:58 แต่เรารู้ว่าค่ะว่าเรากำลังจะเหนื่อยไป เพื่ออะไร รู้สึกว่าได้คุยกับตัวเองจบแล้วว่าเฮ้ย ชีวิตนี้เนี่ยเราเกิดมาสิ่งที่เราอยากทำ มากที่สุดเลยสิ่งที่เราต้องทำก็คือการตอบ แทนบุญคุณเมื่อคิดตลอดเวลาเลยนะคะว่าเรา เกิดมาบนโลกใบนี้หรือมีพ่อคนเดียวในโลกใบ นี้มีแม่คนเดียวในโลกใบนี้มันจะมี ประโยชน์อะไรคะถ้าวันหนึ่งเราประสบความ สำเร็จมีเงินเก็บเยอะแยะมากมายมันจะมี ประโยชน์อะไรคะถ้าวันนึงเนี่ยเรามีรถดีๆ มีบ้านสวยๆแต่คนที่เรารักเนี่ยไม่อยู่กับ เราวันนี้ฟังธุรกิจ AMWAY ปุ๊บรู้สึกว่า เฮ้ยเราเหนื่อยมาตั้งเยอะตั้งแยะมันไม่ เห็นจะได้อะไรเลยอ่ะมันทำให้ด้วยเข้าใจคำ ว่าเครื่องมือค่ะ
32:43 ขยันอย่างเดียวมันไม่พอค่ะไม่ได้เป็นคน นึงที่ไม่ไม่ทำอะไรเลยอ่ะแล้วพอมาเจอ แอมเวย์แล้วก็แบบแล้วก็แบบคือเรารู้อ่ะ ว่าเฮ้ยงานเดิมที่เราทำมันเป็นยังไงแล้ว พอเจอแอมเวย์เนี่ยเครื่องมือที่มัน เปลี่ยนชีวิตเราได้เนี่ยมันเป็นยังไงหรือ มักจะพูดเสมอเลยอ่ะค่ะว่านี่เป็นคนนึง เนี่ยที่รักแอมเวย์มาก เพราะว่าเปลี่ยนวิถีชีวิตเราสองคนอย่าง มากมายมหาศาลนะคะนะคะแล้วก็อย่างที่ 1 บอกนะคะเราก็ทำธุรกิจ AMWAY กันเนี่ยใช้ เวลาเนี่ย 5 ปีเป็น Diamond แล้วก็เมื่อปีบัญชีที่ผ่านมาก็เป็นนัก ธุรกิจ AMWAY หานะคะนะคะ ครับก็สำหรับผมนะครับสิ่งที่ผมได้ชัดๆ
33:29 เนี่ยนะครับจากแล้วผมชอบมากจากธุรกิจนะ ครับมันคือเรื่องอิสรภาพแน่นอนครับผม เชื่อว่าทุกงานก็หาเงินได้เราว่าจริงไหม ก็หาเงินได้ครับเพราะถ้าเงินไม่เยอะพอผม ก็คงไม่ทำ แต่วันนี้นะครับผมว่าสิ่งที่ผมได้มากๆจาก ธุรกิจนี้คือเรื่องของคำว่า Freedom ผมนะ ครับเป็นสายบันเทิงพวกเรานึกออกไหมชอบ Entertain ทุกรูปแบบแต่ในทางที่ดีนะครับ ในทางที่ดีแล้วผมชอบอ่านการ์ตูนผมชอบเล่น เกมผมชอบเล่นดนตรีสมัยก่อนนะครับผมเคยจะ ประกวด hotwave ด้วยนะ ครับรู้เลยรุ่นไหน ใช่ไหมครับหลังจากที่ผมสำเร็จนะครับเป็น Diamond นะครับเพราะว่าจะเป็น Diamond ที่เติมความฝันตัวเองอ่ะผมไปซื้อทีวีมาผม
34:16 ไปซื้อ playstation มาผมนั่งเล่นนะครับ เกมเนี่ย Final Fantasy นะครับตั้งแต่ ภาค 1 ถึง 7 อ่ะ เล่น Dragon Quest นะครับแบบโอ้โหจนหมด อ่ะยังไม่พอนะครับคือเรียกว่าบันเทิงสุดๆ อ่ะผมชอบอ่านการ์ตูนนะครับผมไม่เช่า หนังสือการ์ตูนที่ร้านเช่าการ์ตูนน่ะเช่า จนหมดร้านอ่ะ จนเจ้าของร้านงงว่าทำงานอะไรเนี่ย นึกออกไหมครับเช่าเสร็จหยิบมาดูผมชอบดู หนังนะครับหนังเนี่ยคือตอนผมทำเนี่ยตั้ง ใจผมไม่ได้ดูเลยนะเพราะเราโคตรโฟกัสเลยนะ ครับแต่พอเราสำเร็จนะครับหนังทุกเรื่องนะ ครับที่เข้าผมดูหมดเพราะเราเคยไหมครับดู จนกระทั่งไม่รู้ว่าจะดูอะไรอ่ะ ผมนะครับจำได้เลยเดินเข้าไปในโรงหนังนะ ครับไม่รู้เรื่องอะไรเอาเรื่องนี้แล้วกัน
35:01 เข้าไปดูนะครับไปไหนอินเดีย โอ้โหงงเลยออกมาเต้นอย่างนี้ คือสุดๆอ่ะนะครับหนังซีรีย์นะครับชอบดู กันไหม โหซีรีส์สายโหดมากเพราะเสียบแผ่นนึงนะ ครับต้องดูยาว ผมกล้าบอกนะครับผมเป็นคนนึงที่ผมดูหนัง ซีรีย์นะครับน่าจะเยอะที่สุดติด 1 ใน 10 แอมเวย์ติด 1 ใน 10 ของประเทศไทยอ่ะ คือผมดูทุกซีรีย์จริงๆนะครับไม่ว่าซีรีส์ ฝรั่งจีนเกาหลีแต่เป็นซีรีย์ดีนะครับ โอเคไหมครับ ซีรีส์ 1 นะครับโอ้โหสุดๆอ่ะซีรีส์นึงมี 9 ซีซั่นซีซั่น 1 มี 40 แผ่นแผ่นละ 2 ชั่วโมงขอดูกันอย่างนี้วันที่ผมประสบความ
35:48 สำเร็จนะครับพวกเราเคยไหมจะไปเรียนอารีย์ จะไปหาคอร์สอะไรเรียนดีพอเรามีเวลา ผมก็มานั่งดูแล้วผมจะทำอะไรดีคือผมอ่ะนะ ครับอย่างที่ผมบอกผมชอบดนตรีจริงไหมครับ ผมก็เอาเวลาของผมที่มีเนี่ยไปเรียน กีต้าร์คือเราไม่จำเป็นนะครับต้องไปเรียน เพื่อหาเงินน่ะแต่เราเรียนเพิ่มเติมเต็ม สิ่งที่เราขาดอ่ะผมเล่นกีต้าร์เป็นนะครับ แต่ผมดูโน๊ตไม่เป็นนึกออกไหมครับก็เลยไป เรียนผมอยากบอกพวกเรานะครับว่าธุรกิจนี้ นะครับมันแตกต่างจากงานอื่นตรงที่ว่างาน อื่นถ้าผมวิเคราะห์ก่อนนะครับแน่นอนครับ ยิ่งรายได้มากมันมาพร้อมกับความรับผิดชอบ ที่มันมากขึ้นหลายๆคนนะครับเวลา 100% เนี่ย 80% ทำงานแต่เอา 10% เนี่ยไปทำงาน อดิเรกซักบางอย่างแต่ธุรกิจแอมเวย์นะครับ
36:35 วันที่เราประสบความสำเร็จนะครับเราทำงาน แค่ 10% น่ะ แต่อีก 80% ที่เหลือนะครับเราเอาไป รังสรรค์งานอดิเรกอะไรก็ได้ครับเอา 10% นี้ไปเล่นดนตรีอีก 20% ไปอ่านการ์ตูนอีก 20% ไปออกกำลังกายแต่ผมทำไม่ค่อยได้นะนะ ครับ คือผมว่ามันเป็นเป็นความสุขอ่ะนะครับสิ่ง ที่ผมชอบมากจากธุรกิจที่เราเคยคิดไหมครับ ว่าทำไมเราโชคดีจังเลยที่เราเกิดมาเราเคย คิดรู้สึกถึงขนาดนี้ไหมผมอยากจะบอกนะครับ ว่าเรื่องความสุขเนี่ยอิสรภาพเนี่ยเป็น เรื่องที่ผมแฮปปี้มาก ผมเคยไปเที่ยวนะครับเวลาไปเที่ยวเรามี ความสุขไหม มีแต่รู้สึกไหมครับหลังจากไปเที่ยวเสร็จ ใกล้ๆกับรู้สึกไง โอ้โหต้องไปทำงานอีกแล้วแต่เชื่อไหมครับ
37:23 วันที่คุณเสม็ดในแอมเวย์นะครับคุณไป เที่ยวนะครับคุณจะไร้กังวลน่ะเพราะคุณไม่ ต้องกังวลเรื่องอะไรเลยคุณกลับมาอย่างผม นะครับต้นปีนี้ผมไม่มีอเมริกาผมกลับมา เนี่ยกลับไปกลับมาเนี่ยเพื่อไปเที่ยว ฟินแลนด์ หลังจากที่ฟินแลนด์เสร็จโอ้โหสุดยอดครับ ทริปนี้นะครับแล้วจะกลับมาเสร็จเดี๋ยวผม ก็มีคลิปไปต่อละเดี๋ยวเดือนหน้านะครับก็ จะไปเออเดือนเนี้ยไปฝรั่งเศสเดือนถัดไปก็ ไปมิวนิคมันมีชุดแบบนี้นะครับและอยากบอก พวกเรานะครับ ต่อให้เรานะครับมีรายได้เป็นร้อยล้านเป็น พันล้านนะครับเรากินอาหารมื้อละ 100,000 บาทนะครับหรือเราไปเที่ยวที่หรูที่สุดใน โลกอ่ะ แต่ถ้าเรายังกังวลนะครับยังคงต้องคิดว่า เราจะทำอะไรดีกลับมาเราต้องมาวุ่นวายต้อง
38:08 มากังวลเรื่องอะไรมันไม่มีความสุขหรอกแต่ วันนี้นะครับต่อให้ถ้าคุณประสบความสำเร็จ นะในแอมเวย์นะครับต่อให้เรานะครับนั่งบน เรือคลองแสนแสบที่น้ำสกปรกต่อให้เรายืน อยู่บนรถเมล์ที่มันแน่นต่อให้เราขับรถติด ๆหรือต่อให้เรากินน้ำเปล่านะครับชีวิตคุณ ก็โคตรมีความสุขเลยอ่ะ นะครับแต่ผมมีชีวิตแบบนี้ไม่ได้นะครับถ้า ไม่ใช่ธุรกิจ iOS สำหรับตัวที่เองนะคะ แหล่งจ่ายที่เราทุ่มเทลงไปนะคะในธุรกิจ
38:55 AMWAY มันทำให้ดื้อเนี่ยเปลี่ยนวิถี ชีวิตไปอย่างมากมายนะคะจากที่เราเป็น เสมียนบัญชีที่เชียงกงต้องขายของต้องทำ งานหนักนะคะ 1 ปีเท่านั้นนะคะในธุรกิจ AMWAY เนี่ยด้วยก็สามารถที่จะลาออกจาก งานประจำได้นะคะทำแอมเวย์ได้แค่ 2 ปีเท่า นั้นเองนะคะก็มีโอกาสได้เที่ยวต่างประเทศ กับ Amway แล้วเที่ยวต่างประเทศกับ แอมเวย์เนี่ยนับรวมแล้วเนี่ย 15 ปีเราไป กันมากกว่า 40 เมืองใน 30 กว่าประเทศ อย่างที่ 1 หรอคะล่าสุดเนี่ยนะคะเราไป ฟินแลนด์มา เราไปฟินแลนด์มาเนี่ยนะคะวันพุธที่ผ่านมา เนี่ยเราขี่สโนว์โมบิลกัน 8 ชั่วโมง เชื่อไหมคะตอนที่ขี่เนี่ยนะคะแวะถ่ายรูป กับกวางเรนเดียร์แวะกินข้าวกลางวันแวะไป
39:41 นั่งสุนัขฮัสกี้นะคะหมาลากเลื่อนตอนที่ นั่งเนี่ยอยู่บนสโลว์เนี่ยมันทำให้ดูคิด อ่ะค่ะว่าเฮ้ยวันนี้มันวันพุธนี่นา พุธที่แล้วเนี่ยเราอยู่ที่ไหน พุธก่อนหน้านั้นเนี่ยนะคะวันที่ 18 เนี่ย บริษัท Amway เปิดห้องศูนย์นะคะที่โรงแรม แชงกีล่าห้องหัวมุมริมน้ำเนี่ยให้เราพัก ผ่อน 3 วัน 2 คืน อีก 3 พุธข้างหน้านะคะเราสองคนเนี่ยจะ อยู่ที่ฝรั่งเศสตอนใต้อีก 4 พุธข้างหน้า นะคะเราสองคนเนี่ยจะอยู่ที่มิวนิค ทำไมที่ถึงพูดถึงวันพุธเพราะในอดีตนะคะ วันพุธเนี่ยเป็นวันที่เทศกิจเนี่ยไม่ให้ ขายของ เป็นวันพุธที่บ้านเราเนี่ยตัวเฮียนั่ง หัวเราะเป็นวันพุธที่บ้านเราเนี่ยนะคะ
40:26 มาม๊าไม่ได้ขายน้ำเต้าหู้ เรา รายได้มาจากที่หม่าม๊าขายน้ำเต้าหู้คน เดียวอ่ะค่ะแล้วเขาไม่ให้ขายน้ำเต้าหู้ แน่นอนค่ะมันเป็นวันที่บ้านเราไม่มีความ สุขมันเป็นวันที่บ้านเรามีแต่ความทุกข์ แต่เราเปลี่ยนเครื่องมือค่ะมันไม่ใช่แค่ วันพุธที่เรามีความสุขนะคะ แต่ทุกๆวันเป็นวันที่เรามีความสุขตำแหน่ง edc ของเราในวันนี้เราขอใช้มันเป็นคำย่อ มาจากคำว่า Everyday Christmas ค่ะ ทุกวันมันเป็นวันหยุดของเราค่ะทุกวันมัน เป็นวันที่เรามีอิสรภาพอ่ะค่ะ นะคะ มีการท่องเที่ยวนะคะ เรื่องเงินอย่างที่หนึ่งบอกมันได้อยู่
41:12 แล้วค่ะวันที่ได้เริ่มต้นทำธุรกิจ AMWAY นะคะได้ใช้มอเตอร์ไซค์ของที่ทำงาน บางวันก็ขึ้นรถสาธารณะบางวันก็ขึ้นเรือ ด่วนบางวันก็ขึ้นสามล้อ 1 นะคะทำงานที่สำรองเลิกงาน 4 โมงเย็น เนี่ยนั่งรถบริษัทมาที่หน้าโรงหนังรามาก็ จะถึงเวลาที่ดื้อเลิกงานพอดีเลยแล้วพอดี เลิกงาน 5 โมงครึ่งด้วยก็จะขี่ มอเตอร์ไซค์เนี่ยไปเจอหนึ่งที่ลานจอดรถ ปัจจุบันเป็นตลาดสามย่านใหม่นะคะลานจอดรถ ตรงข้ามสนปทุมวัน เสร็จปุ๊บเนี่ยหนึ่งก็ขี่ด้วยก็ซ้อนแล้ว เราก็กลับบ้านเรานะคะหลังที่เป็นบ้านเช่า แล้วเราก็เอาชุดสาธิตเนี่ยใส่ขึ้นรถแล้ว เราก็ไปทำงานพื้นฐานถ้าหากว่าไปในละแวก ใกล้เคียงกัน แต่เชื่อไหมคะเรื่องทำแอมเวย์ได้ประมาณ 2 ปีกว่านี่ก็มีเงินซื้อรถคันแรกซื้อรถยนต์
41:59 คันแรกนะคะเป็น nissan sunny neo แล้ว ก็ซื้อคันที่ 2 นะคะ Toyota Camry คัน ที่ 3 เราซื้อ Toyota Vios นะคะแล้วก็ ล่าสุดเนี่ยคือประมาณก่อนนำปี 54 เนี่ย เราก็ซื้อรถยนต์คันนึงนะคะคือ mercedes-benz วันที่ดื้อขับรถยนต์คัน นี้นะคะอยู่บนสะพานสาทรรถติดมากค่ะ ด้วยเห็นคนโหนรถเมล์ นี่เห็นคนขี่มอเตอร์ไซค์ซอกแซกไปซอกแซกมา มันทำให้ดื้อได้คิดอ่ะค่ะว่าเฮ้ยชีวิตแบบ นี้มันคือชีวิตเราเนี่ยเมื่อไม่กี่ปีก่อน นี่นาไม่ว่าจะโหนรถเมล์ไม่ว่าจะขึ้น มอเตอร์ไซค์แต่วันนี้อ่ะมือเราเนี่ยจับรถ จับพวงมาลัยรถเนี่ยคันละเป็นล้านเลยเหรอ วะอันนี้ได้คุยกับตัวเองนะแล้วจี้ก็ถาม ว่านี่มันรถเราหรอวะเราได้มันมาได้ยังไง
42:46 วะชีวิตเราเปลี่ยนอย่างนี้ทุกวันนี้ได้ ยังไงวะ นี่คือเหตุผลค่ะด้วยรักธุรกิจ AMWAY มาก เราอยู่บ้านเช่ากันมาตลอดเป็น 10 10 เป็น 10 กว่าปีอ่ะค่ะ เช่นกันค่ะประมาณปีที่ 3 ของการทำธุรกิจ AMWAY ด้วยก็มีเงินไปดาวน์บ้านค่ะ ปัจจุบันนะคะ มาม๊าดื้อ บางทีว่างๆมาม๊าก็เอาโฉนดบ้านโฉนดคอนโด ของลูกๆเนี่ยมันเรียงกันแล้วก็นั่งดูค่ะ ลูกๆหม่าม๊ามีบ้านมีคอนโดมีอะไรเนี่ย เรียกว่าไม่ต่ำกว่า 10 หลังค่ะนะคะก็ อยากออกมาม้าค่ะว่า
43:31 ลูกๆมาม๊านะคะ จะตั้งใจนะคะจะประสบความสำเร็จนะคะแล้วก็ จะทำให้หม่าม๊าทำให้แม่นะคะแล้วก็ทำให้ ตัวเฮียภูมิใจมากกว่านี้อีกแน่นอนนะคะก็ นี่คือความรู้สึกที่ได้รู้สึกว่า คุ้มค่ากับการเกิดมาในชาตินี้ค่ะ รู้สึกว่าดื้อได้ทำสิ่งที่ดื้อควรทำด้วย ได้ตอบแทนบุญคุณปะป๊าหม่าม๊านะคะ หลายๆคนนะคะ ชอบถามด้วยว่า แอมเวย์หยุดได้ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมยังเหนื่อยอยู่อีกล่ะ
44:17 เราเชื่อไหมคะว่าแอมเวย์เนี่ยนอกจาก เรื่องของเงินเรื่องจากการท่องเที่ยว เรื่องของรายได้อะไรต่างๆแล้วเนี่ยมันยัง มีเรื่องของคุณค่าอีกอ่ะค่ะ ว่าวันนี้ที่ดื้อไม่หยุดเขาจะมีความสุขใน การทำธุรกิจนี้มีความสุขในการทำงานทุกๆ วันมีความสุขกับการเห็นวิถีชีวิตในการ เห็นชีวิตของน้องๆของคนในองค์กรดีขึ้น บางวันนะคะก็มีน้องบางคนในองค์กรเนี่ย เดินมาบอกเราว่าพี่ครับเมื่อวานนี้ผมพา แม่ไปทานข้าวแล้วเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ ผมจ่ายเงินค่าข้าวบางคนก็เดินมาบอกเราว่า เนี่ยปีใหม่ที่ผ่านมานะเป็นปีใหม่ครั้ง แรกในชีวิตเลยที่เขาซื้อของขวัญปีใหม่ให้ กับแม่เขาพี่บางคนก็บอกว่าเนี่ยเขาเนี่ย
45:05 ย้ายโรงเรียนลูกนะเพราะเขามีรายได้เพิ่ม ขึ้นในธุรกิจ AMWAY ทำให้เขากล้าที่เอา ลูกเขาเนี่ยไปเรียนโรงเรียนดีๆ นี่คือคุณค่าค่ะที่เรารู้สึกว่าถ้าเรา เป็นเสมียนบัญชีที่เชียงกงถ้าหนึ่งเป็น วิศวกรในโรงงานเราคงไม่สามารถช่วยเหลือ ชีวิตทุกคนให้มันดีขึ้นมากมายขนาดนี้ อย่างที่ได้บอกอ่ะค่ะนะคะ ถามว่าเหนื่อยไหม เหนื่อย แต่ทุกครั้งที่เหนื่อยนะคะเรามีครอบครัว เรามีพี่น้องเรามีองค์กรเป็นแรงบันดาลใจ ดังนั้นวันนี้เราทั้งคู่นะคะก็ทำคลิปนะคะ คลิปวีดีโอสั้นๆนะคะเพื่อสื่อนะคะถึงสิ่ง ที่เราอยากบอกกับทุกคนนะคะเป็นกำลังใจให้ กับทุกคนและอยากให้เห็นว่าวิถีชีวิตของ
45:50 เราสองคนเนี่ยเปลี่ยนแปลงไปมากมายขนาดไหน จากธุรกิจนี้ค่ะนะคะ ก่อนจะเป็นภาพเขียนก่อนเป็นบทกวีก่อน จิตรกรรมแต่งสีระบายและก่อนจึงงดงามเกิน คำบรรยาย [เพลง] สิ่งไหนในวันนั้น [เพลง] [ปรบมือ]
46:39 อย่างน้อยไม่ได้บันดาลใจก็ทำได้ทุกสิ่ง มันจะเป็นเช่นไรจับมือเธอ ก็ทำได้ทุก [เพลง] ในวันที่ชีวิตมันผิดจากที่ฝันยิ่งกว่า ยิ่งกว่ายิ่งเวลายิ่งหวานลองกลับไปทบทวน จุดหมายในใจ
47:26 มีสิ่งที่ถูกใจสิ่งไหนในวันนั้นที่ เปลี่ยนสิ่งข้างในไปสู่วันที่ความต้องมี สิ่งหนึ่งเคียงกันก่อนเป็นฟันของเรา และสิ่งนั้นคือแรงบันดาลใจที่มีความฝันใน กายเป็นความจริง อย่างน้อยมีแรงบันดาลใจก็ทำได้ทุกสิ่ง เหล่านี้มันเจอกัน [เพลง]
48:16 [ปรบมือ] [เพลง] ที่เปลี่ยนความฝันให้กลายเป็นความจริง อย่างน้อยมีแรงบันดาลใจก็ทำได้ทุกสิ่ง มันจะเป็นฉัน มีแรงบันดาลใจก็ทำได้ทุกสิ่ง
49:07 นั้นคือแรงบันดาลใจที่มีความฝันให้กลาย เป็นจริง อย่างน้อยมีแรง [เพลง] [ปรบมือ] ก็ทำได้ทุกสิ่ง [เพลง] เราทั้งคู่นะคะก็เคยเป็นคนคู่หนึ่งนะคะ
49:54 ที่นั่งอยู่ข้างล่างมองขึ้นมาบนเวทีค่ะ แล้วก็ฟังเรื่องราววิถีชีวิตที่เปลี่ยนไป ของคนที่ประสบความสำเร็จ เรารู้สึกนะคะว่า ถ้าวันหนึ่งเนี่ยมันเป็นเราแล้วเรามายืน อยู่บนนี้มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหน เราคิดนะคะเราตัดสินใจแล้วเราก็กลับไป ตั้งใจค่ะจนกระทั่งวันนี้เราทั้งคู่นะคะ ได้ยืนอยู่บริเวณทีแบบนี้เป็นครั้งที่ 2 วันนี้นะคะเราอยากส่งต่อแรงบันดาลใจค่ะ ให้กับทุกคนในห้องนี้ ถ้ามีคนในห้องนี้นะคะรับแรงบันดาลใจจาก เราทั้งคู่ไปแล้วกลับไปตั้งใจกับชีวิต ตั้งใจกับธุรกิจ AMWAY นะคะจนกระทั่ง
50:39 ประสบความสำเร็จเราทั้งคู่จะดีใจมากๆ this เชื่อมั่นนะคะอีกไม่นานนะคะเวทีนี้จะเป็น เวทีของคุณแน่นอนค่ะเราทำได้ทุกคนทำได้ แน่นอน ครับขอบคุณครับ [ปรบมือ] [เพลง]
