0:02 อุบัติเหตุอันเกิดจากรถตู้ตกร้างขวางหน้า อยู่ที่สถานีงิ้วรายเป็นเหตุให้ขบวนรถจาก นครปฐมเที่ยวสุดท้ายเสียเวลามาถึงสถานี บางกอกน้อยเอาต่อเมื่อเวลาใกล้เที่ยงคืน แม้กระนั้นสามยอดก็ยังสว่างไสวเมื่อสุดใจ จำปาและเรืองค่ำฟากไปถึงที่พักหน้าโรงหวย สามยอดไม่มีเวลาหลับเพราะฉะนั้นจึงไม่มี เวลาตื่นไม่ว่าจะเป็นกลางคืนหรือกลางวัน 24 ชมงใน 1 วัน 30 วันใน 1 เดือน 12 เดือนใน 1 ปีชั่วชีวิตของสามยอดสมัยนั้น ไม่มีเวลาหลับนับแต่ชีวิตหวยทัวว์และโป
0:50 เริ่มต้นถนนใหม่ทั้งสายอาจจะว่างเปล่า เงียบเหงาและมืดสนิทแต่ไม่ใช่ระหว่างสาม ยอดและสะพานเหล็กเที่ยงคืนเป็นเวลาที่ทุก คนซึ่งหากินอยู่ในย่านนั้นยังตื่นบรรดา ผีเสื้อราตรียืนชะม้อยชไม้อยู่ในเงามืด ตามซอกตามมุมสายตาอันกระหายหิวของฉลาม ร้ายยังสอดส่ายหาเหยื่อและทุกหูคอยสดับ ตรับฟังจีนแบกป้ายขานหวยสำหรับหัวใจจะลิง โลดหรือหดหู่ผู้คนทุกสารทิศมาที่นั่นด้วย ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะรวยด้วยกัน การหลับนอนไม่สำคัญกาลเวลาดูเกือบไม่มี ความหมายอะไรนอกจากจีนเจ้าของที่พักผู้
1:38 เกือบไม่เคยลุกจากโต๊ะเลยเวลาจำเป็นเงย หน้าขึ้นดูอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นเรือง หิ้วกระเป๋าและชลอมผลไม้ซึ่งถือมากลางทาง พรุงพลังเข้าไปในขณะที่สุดใจและจำปายัง ต่อล้อต่อเถียงอยู่กับคนขับรถม้าเช่าซึ่ง เกี่ยงจะเอา่าด้วยสาเพิ่มมาทางร้ายลึกๆ ตอนเรือจ้างออกเลวเขาร้องทักเรืองพลางถอน ใจตั้งแต่ลืบไปตอนเรือจ้างออกติดๆกังอยู่ ร่ายทุกคึ่งเรืองหัวเราะแล้วพี่ลื่นแทง ตัวอะไรจีนเจ้าของที่พักผู้อัธยาศัยดี ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจอีเป็นกาลเกกขี่มาแทก แทงอย่างอึ่งมมีแทงหวยหันไปมองสุดใจและ
2:27 จำปาซึ่งยังเกี่ยงราคาอยู่กับคนขับรถ้า ทะเลาะกันทำลายเรืองยังไม่รู้สาเหตุ เหมือนกันจนกระทั่งฟังดูชักจะขึ้นเสียง ดังทั้ง 2 ฝ่ายแต่ใครต่อใครเข้ามาล้อมดู อยู่โดยรอบจึงวางกระเป๋ากับชะลอมฝากจีน เจ้าของที่พักไว้ออกไปยืนอยู่ข้างหลังสุด ใจอะไรกันล่ะไอ้แป๊ะนี่มันจะเอาอีก 2 สลิงดอกวเดึกแล้วก็ไกลจำปาบอกอ๊ะก็ตกลง ราคากันบาทนึงแพงพออยู่แล้วแล้วไงจะมา เพิ่มอีกล่ะว่าขับไกลน่าจากท่าช้างพาเรือ อ้อมพ่งพระทรงเมง 2 รอบอีก 2 สลึงมีแพงตา แป๊ะยืนยันตกลงกันมาบาทเดียวเท่านั้นอั๊
3:13 ไม่ให้อีกหรอกจำปาเถียงไม่ลดละการโต้ เถียงคงจะกินเวลาไปอีกนานแม้เรืองจะออกไป ช่วยยืนยันเป็นสแรงถ้าจีนเจ้าของที่พัก ไม่ออกไปไกล่เกลี่ส่งผสานล้งเล้งกับตา แป๊ะขับรถอยู่ 2 สำคำแกก็ลงแส่ม้าใส่หน้า พ้นจากบริเวณนั้นไปบ้าจำปาบ่นคงนั่ง ไม่ชายคงนี่จีนเจ้าของที่พักอัธยาศัยดี หันมาบอกขณะนั้นเองที่สุดใจเลือบไปเห็น หญิงผู้นั้นลงบันไดมาแม้ว่าหล่อนจะแต่ง ตัวอย่างธรรมดาและใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้ แพรเพราะคลุมศีรษะลักษณะและกิริยาเดินก็ ดูคลับใๆคลับคลาเหมือนจะเคยเห็นมาก่อนจน
4:01 กระทั่งหล่อนก้าวออกไปสู่ถนนและหายไปใน ความมืดภายนอกจึงได้หันไปหาจีนเจ้าของที่ พักใครกันเถ่าแกจีนผู้อัธยาศัยดีตีหน้า ตื่นหันไปรอบตัวอัมีเหงใครเขาตอบหล่อน อย่างซื่อเลเซอร์ที่สุดก็ผู้หญิงที่ออกไป ตะกี้นี้น่ะสิอัเหงแต่เลิกะอาแจ้ 2 คน เข้ามาแฮๆเป็นการเปล่าประโยชน์ที่จะขอ ความเข้าใจจากจีนผู้นั้นทั้งๆที่หล่อน มั่นใจว่าเขารู้ความหมายคำถามของหล่อนดี ไม่มีเจ้าของที่พักเดินทางคนใดโดยเฉพาะ อย่างยิ่งในย่านโรงหวยและสะพานเหล็กจะ ปราศจากการสังเกตคนเข้าและออกที่พักของ
4:47 เขาได้ถ้ารักจะเป็นเจ้าของที่พักเดินทาง ต่อไปและเพราะว่าคนเราอาจจะละไม้คล้าย คลึงกันได้มิฉะนั้นอุปทานก็เป็นไปเองที่น สถานที่อันสับสนเช่นนั้นในไม่ช้าภาพและ เหตุการณ์ดังกล่าวก็อันตรธานไปจากความสน ใจของหล่อนทุกห้องข้างบนดับไฟทุกประตูปิด สนิทนอกจากห้องของหล่อนและเรื่นสุดใจหัน ไปบุ้ยใบ้กับเรืองและจำปาซึ่งกำลังไข กุญแจห้องถัดไปด้วยเกรงสามีจะตื้นขณะนั้น รื่นนอนหงายหลังมือก่ายหน้าผากอยู่บน เตียงแต่เพียง้าแรกที่หล่อนข้ามพ้นธรณี ประตูเข้าไปเท่านั้นเขาก็ร้องถามทำไมมาจน
5:35 ป่านนี้มืดๆค่ำๆไม่ดีเลยรถขมวนของเรามา ติดรถตกรางที่งิ้วลายจ้าพี่เลื่นสุดใจ อธิบายต้องคอยรถไฟจากทางเนี้ยต้องถ่ายมา เคลื่อนรถคันใหม่ยังไม่ได้อาบน้ำอาบท่า กันเลยเคะดีที่กินข้าวกันมาแต่เย็นไม่ งั้นก็เห็นจะอดกันแย่หล่อนถอดเสื้อชั้น นอกออกพาดไว้กับพนักเก้าอี้นั่งลงที่ม้า ยาวแล้วก็ถอนใจโหยคนนี้ยงกมดกระปลกหายใจ หายคอแทบไม่ออกแต่เขอิ่มใจทำไมพี่เลื่อน จนป่านเนี้ยประตูหลังยังไม่ปิดทำดีไปเถอะ เดี๋ยวได้หมดตัวเขาลดมือลงจากหน้าผากอ้าบ ปากหาวแล้วก็ลุกขึ้นหนังตาหรี่จะปิดเสีย
6:21 ให้ได้ด้วยความงัวเงียมันนอนไม่หลับร้อน หรือยังก็อยู่ในเตาอบแล้วก็คิดถึงเอ็งเข อ้าปากขาวอย่ามาปากดีหน่อยเลยสุดใจอดไม่ ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมาทั้งๆที่รู้ว่าเป็น อภินันทนาการอันเคยฟังจนชินหูง่วงก็นอนิ เถอะฉันจะไปอาบ น้ำ 20 นาทีต่อมาขณะที่กลับจากห้องน้ำ รื่นก็หลับสนิทแล้วเสียงกรนสนั่นแข่งกับ เรืองซึ่งอยู่คนละฝาห้องกั้นสุดใจนั่งลง ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งสังผมพลางชำเลือง ดูภาพนั้นจากกระจกแล้วก็อดรู้สึกปราบเข้า สู่หัวใจไม่ได้ว่าธุรการงานระหว่างหล่อน
7:07 ไม่อยู่จะทำให้เขาเหน็ดเหนื่อยสักเพียง ไหนชีวิตของเขาและหล่อนทั้งชีวิตดูจะไม่ มีอะไรนอกจากงานงานและงานต่อเนื่องกันไป แม้ในการลงมาเที่ยวเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ ครั้งนี้ก็หนีไม่พ้นงานกำลังจ้องดูใบหน้า อันแสดงถึงความเหน็ดเหนื่อยและเคราซึ่ง เขียวเหมือนไม่ได้โกนมาสัก 3 วันนั่นเอง รื่นก็พลิกตัวลืมตาขึ้นแลสบกันกับตาหล่อน ในกระจกยังไม่นอนอีกเหนือสุดใจเขาถาม เสียงงัวเงียต่อมาก็หรี่ตาหลับต่อไปใหม่ สุดใจลุกขึ้นจากหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเดิน ไปนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วก็นึกขึ้นได้ว่า
7:53 ยังไม่ได้ใส่กลอนประตูและปิดไฟแต่ยังไม่ ทันได้ลุกขึ้นสายตาก็เหลือบไปเห็นผมเส้น นึงติดอยู่ที่หมอนหล่อนหยิบขึ้นมาส่องดู กับแสงไฟสีและกลิ่นของมันบอกว่าไม่ใช่ของ หล่อนมิใช่ของจำปาผู้เคยเข้ามานอนคลุกคลี อยู่ด้วยกันระหว่างื่นและเรืองออกไปธุระ ข้างนอกดำสนิทและอ่อนสลวยหอมกรุ่นไปด้วย น้ำดอกไม้เทศซึ่งหล่อนและจำปาไม่เคยใช้ไฟ ดวงนั้นก็พราบไปเพราะหยาดน้ำตาที่ซึมออก มาคลอนหน่วยในที่สุดก็ปล่อยมันหลุดมือลอย ลงไปคลุกคลีอยู่กับฝุ่นที่พื้นห้องพร้อม ด้วยยิ้มเศร้าๆที่ริมฝีปากของผู้หญิงคน นั้นหล่อนคิดของผู้หญิงงามเมืองที่หากิน
8:42 ด้วยความปรารถนาของผู้ชายแม้ในเวลาที่ เมียของตนไม่อยู่เพียงวัน 2 วันซึ่งหลีก ทางกันกับหล่อนที่เชิงบันไดข้างล่างหล่อน ถอนใจลุกขึ้นไปใส่กลอนประตูดับไฟแล้วก็ ล้มตัวลงนอนข้างๆเขาแต่ก็ไม่หลับกลิ่น เดียวกันกับที่หล่อนได้รับจากเส้นผมเส้น นั้นติดอยู่ที่หมอนแม้จะอ่อนก็รุนแรงแทบ สำลักสำหรับความรู้สึกของสุดใจหล่อนพลิก ตัวกระสับกระส่ายเพื่อจะหลีกให้พ้นจากมัน แต่ก็เป็นการสุดวิสัยที่ใดศีรษะรื่นหนุน หล่อนจะห่างไปไม่ได้ไม่ว่าจะซ้ำกับรอย เก่าของใครหรืออะไรตราบใดที่หัวใจหล่อน
9:28 ยังเป็นของเขามีอะไรบ้างที่ผู้หญิงเรา ซึ่งอยู่ในความรักจะให้อภัยไม่ได้เสียสละ ไม่ได้หล่อนรู้ว่าเริ่นนอกใจหล่อนแม้จะ กับหญิงเสเพลเช่นนั้นมันอาจจะเป็นของ ธรรมดาสามัญสำหรับผู้ชายทั่วไปแต่สุดใจก็ อดแสดงไม่ได้เมื่อคิดถึงความรักและลูก ซึ่งหล่อนได้มอบให้แก่เขาและเกิดกับเา เปล่าหล่อนมิได้เสียใจอย่างจริงจังอะไร วัยของคนเราเกินเสียแล้วสำหรับความรู้สึก อันอ่อนไหวเต็มไปด้วยความหึงและหวงเช่น นั้นฉันจะำไม่พูดกับเขาเลยถึงเรื่องนี้ หล่อนคิดอีกพลิกตัวหันหน้าหนีจากเขาขณะ
10:14 นั้นเองรื่นก็ตื่นเป็นอะไรไปสุดใจคราวนี้ ไม่มีอาการงัวเงียอยู่ในเสียงนั้นเลย เปล่าจ้ามันนอนไม่หลับเองหล่อนบอกร้อนแล ก็กลิ่นน้ำอบใหม่ที่พี่ลื่นใช้ เงียบกันไปสักครู่ท่ามกลางอาการเต้นแรง ของหัวใจหล่อนคิดว่าปลงตกแล้วที่จะไม่ระ แคะระคายอะไรให้เป็นที่เฉลียวใจแก่เขาแต่ ถึงคราวเข้าจริงกลับอดแสดงออกมาไม่ได้จาก อาการเงียบนั้นและถอนใจแรงของเขาหล่อนรู้ ว่าณที่เดียวกับที่หล่อนนอนอยู่เมื่อสัก ครู่เป็นที่นอนของอีกร่างนึงซึ่งไม่ใช่ ภรรยาของเขาฉะนั้นเปล่าประโยชน์ที่จะปิด บางซเร้นกันอีกต่อไปใครกันจ๊ะพี่เลิ่นใคร
11:04 ผู้หญิงที่ลงไปเมื่อตะกี้นี้น่ะเอาผ้าคลม ผมยงกะแขกแปลกข้าไม่เคยเห็นใครแต่งตัว อย่างนั้นผ่าหน้าห้องไปข้าไม่ได้หลับเลย จนงีบเดียวสุดใจเดือดดานขึ้นมาทันทีฉัน ไม่ได้ว่าไปฉันว่าเข้ามาที่นี่ห้องนี้พี่ เลื่อนถึงไม่นี่หลับไม่นี่นอนจนงีบเดียว หล่อนหยุดเว้นระยะเหมือนจะให้โอกาสเขาแก้ ตัวแต่เรื่นไม่ปลีบปากจนคำเดียวในที่สุด สุดใจก็ได้แต่ร้องไห้ร้องเงียบๆอยู่แต่ใน ใจการสะอื้นเบาๆของหล่อนเวลาพูดเท่านั้น แสดงให้เขารู้โธ่ตายอดตายอยากอะไรนักหนา พี่ลื่นถึงฟ้าผู้หญิงพันนั้นนอนร่วมที่ นอนเดียวกับฉันด้วยดไม่ได้จริงๆล่ะก็ทำไม
11:52 ไม่พากันไปที่อื่นอย่าให้รู้ให้เห็นจะไม่ ว่าเลยสามีไม่ตอบว่ากระไรเสียงหัวใจที่ เต้นแรงของเขาอยู่ข้างหูบอกให้รู้ว่ายัง ตื่นอยู่เต็มที่หมองฉันตรงๆได้มยพี่เลื่น ว่าไปยังไงมายังไงกันถึงได้ให้มันสะเอะ ขึ้นมาที่นี่ในที่สุดหล่อนก็เอ่อีกเสียง อ่อนลงไปใครหามาให้หรือไปกว้ามาเองจากไหน เขาตรงเข้ามาหาข้าในนี้แล้วเขาก็กลับออก ไปอ๋อเท่านั้นเองโธ่สุดใจเอ็งรู้แล้วนี่ ว่าเรื่องพันนั้นน่ะเป็นยังไงทำไมจะต้อง ให้อธิบาย อีกฉันรู้แต่ว่าพี่เลื่นน่ะยังก็คนไม่มี หัวใจอย่าอึงไปหน้าดึกแล้วอายเ้าแล้วฉัน
12:40 ก็ยังเชื่ออยู่ได้ทุกคราวที่พี่เลื่นบอก ว่ารักฉันคนเดียวข้ารักเอ็งจริงๆนะสุดใจ รักทำไมทำอย่างงั้นทำยังไงหมั่นไส้ก็อี แขงเมื่อกี้น่ะสิเสียงถอนใจยาวดังมาจาก เ้าอย่าไปเอาใจใส่ก็คนพวกนั้นเปรียบกัน ไม่ได้หรอกก็ผู้หญิงอย่างเอ็งคืนเดียวก็ จากกันไปไม่เหมือนเอ็งก็้าชั่วชีวิตแยก จากกันไม่ได้ลูกเต้าหรือตั้งโขยงเป็นพยาน อยู่หล่อนรู้ว่าผลที่สุดมันก็ลงเอยเช่น นั้นเหตุการณ์อันใดร้ายหรือดีก็ตามจะเกิด ขึ้นแก่ชีวิรักของหล่อนและเขาในที่สุดมัน ก็ลงเอยอย่างเมื่อเริ่มต้นล่อนรู้เชื่อ และมั่นใจโดยไม่มีเหตุผลว่าทุกอย่างที่
13:28 เขาพพูดเป็นความจริงทุกประการไม่ว่า อุปสรรคอันใดจะขวางหน้าไม่ว่าความผันแปร ใดๆจะเกิดขึ้นหล่อนและเริ่นไม่มีวันจะแยก กันออกพร้อมๆกับความสำนึกนั้นทั้งๆที่ อาการสะอื้นยังเคือยอยู่ในวาจาตัดพ้อต่อ ว่าทั้งๆที่น้ำตายังคลอนหน่วยและลำแขนอัน แข็งแรงคู่นั้นของเขาโอบอยู่รอบกายในตา ของสุดใจก็หรี่หลับปล่อยความรู้สึกให้ ล่องลอยไปในความเวิ้งว้างว่างเปล่าก่อน วาจาที่แผ่วจะทันขาดหายไปในลำคอและน้ำตา จะแห้ง ผากก้าวออกมาจากที่พักแรมแห่งนั้นด้วย อาการกลั้นใจเหมือนคนสำลักน้ำละเมียดถอน
14:17 ใจยาวด้วยความโล่งอกเมื่อเท้าสัมผัสกับ พื้นถนนภายนอกและลมเย็นพัดมาต้องหน้าที่ ยังร้อนเผ่าไปด้วยความอัปยศอดสูหล่อนรู้ ว่าชั่วขขณะที่ความอ่อนแอโจมเข้าจับหัวใจ และเรือนกายตกอยู่ในการครอบงำของความ ปรารถนาอันแรงกล้าหล่อนได้ปล่อยตัวให้กับ การตกลงใจซึ่งเสี่ยงอันตรายที่สุดต่อการ อวสานของฐานะและอนาคตหล่อนรู้ว่าหล่อนไม่ ควรจะพบกับเขาที่บ้านแม้กระนั้นบ้านก็ยัง เป็นสถานที่มิดชิดปิดบังยิ่งกว่าที่พัก เดินทางซึ่งเปิดเผยต่อสายตาของคนทั้งหลาย อะไรเป็นเหตุให้หล่อนตัดสินใจเช่นนั้น
15:04 เหนือสิ่งอื่นใดอะไรเป็นเหตุให้หล่อนยิน ยอมมาพบกับเขาอีก 2 ต่อ 2 ในเวลาวิการและ สถานที่เช่นนั้นทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่า เหตุการณ์อันใดบ้างจะเกิดขึ้นภายหลังที่ พยายามหักห้ามหัวใจหลีกเลี่ยงมาได้เป็น เวลาช้านานบางทีฉันจะอ่อนแอเกินไปหล่อน คิด บางทีก็เห็นจะเป็นเพราะฉันรักเามากเกินไป ความเหินห่างเป็นมูลเหตุนึงแห่งความ ปรารถนาและความว้าเหว่ตลอดเวลาที่นอนเจ็บ อยู่แค่ลำพังมาเป็นเวลาช้านานเปิดโอกาส ให้แก่ความคิดฟุ้งซ่านเปล่าหล่อนไม่เสีย
15:49 ใจเลยในการที่มาพบเรื่นครั้งนี้ความรัก ไม่ใช่สิ่งที่คนเราควรจะเสียใจในการให้ และชีวิตก็ไม่ใช่สิ่งที่คนเราจะเสียใจใน การรับท่ามกลางชั่วโมงมืดของกาลเวลาแต่ เจิดจ้าอยู่ในหัวใจหล่อนไม่ได้คิดถึงสิ่ง หนึ่งสิ่งใดทั้งนั้นนอกจากโลกที่หล่อนและ เขาอยู่ด้วยกันตามลำพังท่ามกลางเสียงยวด ยานที่ผ่านไปมาในถนนและผู้คนซึ่งป้วน เปี้ยนอยู่ตามหน้าโรงหวยโลกซึ่งทุกสิ่ง สวยสดงดงามไม่ว่าจะเป็นความทรงจำถึงชีวิต ในอดีตหรือในภาวะปัจจุบันโลกซึ่งปราศจาก ข้อผูกพันจากขนบประเพณีใดจนกระทั่งเสียง
16:37 ของสุดใจจำปาและเรืองจากข้างล่างดังขึ้น มาทำลายโลกนั้นสลายไปในพริบตาหล่อนผละจาก อ้อมแขนของเขากระโดดลุกขึ้นนั่งเท้าอยู่ ที่ขอบเตียงเหมือนยังไม่แน่ใจว่าเสียง นั้นจะเป็นเจ้าของอาจและหัวใจที่หล่อน ล่วงล้ำเข้ามาแน่แต่กังวาลแปร่งของชาวปาก คลองและกำแพงซึ่งเจนแก่ความทรงจำยืนยัน ว่าไม่ผิดไหนลื่นว่าใจะกลับพรุ่งนี้หล่อน กระซิบหยิบเครื่องแตกายขึ้นสวมอย่างเร่ง ร้อนจนแทบจะลืมเสื้อชั้นในเขาคงจะเปลี่ยน ใจใหม่รื่นพลอยวุ่นวายไปด้วยเหมือนกันสุด ใจบอกกับผมอย่างงั้นจริงๆเขาพยายามจะเข้า
17:23 มาช่วยหล่อนหยิบโน่นจับหนี้แต่ละเมียดโบก มือห้ามไว้จะทำให้โอ้เอ้เสียเวลาไปเปล่าๆ หล่อนบอกหยิบแพรเพราาะขึ้นคลุมผมนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงดีกว่าสายตาอันร้อนเผ่าของเขา จับจ้องอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งหล่อนสวมรอง เท้าแตะเตรียมจะออกจากประตูไปจึงได้ลุกยก เขยกผวามากอดไว้อีกครั้งนึงอย่าเลื่น ละเมียดห้ามเมื่อไหร่ผมจะได้พบคุณละเมียด อีกเขากระซิบถามขณะที่ก้มลงจูบที่ขมับ หล่อนแล้วแต่เวลาอย่าให้ฉันรับรองเขา พยายามจะจูบหล่อนอีกครั้งท่ามกลางความรู้ สึกอาลัยและหวาดหวั่นซึ่งต่อสู้กันอยู่
18:08 ภายในแต่ละเมดหลบรอดจากช่วงแขนของเขาออก ไปที่ประตูหล่อนยืนอยู่นิดหนึ่งที่นั่น ชะโงกหน้ามองดูทางเดินอันมืดซึ่งไปสิ้น สุดลงตรงหัวบันไดหันกลับมาชำเรืองดูเขา อีกครั้งต่อจากนั้นก็หายวับไปเหมือน ซินเดอร์เรลล่าในเทพนิยายหรือความฝัน หล่อนไม่แน่ใจว่าภายใต้แพรเพราาะผืนนั้น สุดใจจะจำหล่อนได้หรือไม่ในขณะที่ผ่านแต่ อย่างหนึซึ่งแน่นอนก็คือไม่เคยมีครั้งใด ในชีวิตที่หัวใจจะได้รับความทุกข์ทรมาน เพราะความหวาดกลัวและอับอายขายหน้าเหมือน ในขณะนั้นเขาคงจะจำฉันไม่ได้หล่อนพยายาม
18:54 ปลอบใจตนเองตลอดทางที่ผ่านเงามืดของต้น ไม้มาตามท้องถนนรู้สึกตนต่ำช้าไม่ต่าง อะไรกับผู้หญิงหากินที่เตรๆอยู่แถวสะพาน เหล็กถึงกระนั้นความตื่นเต้นที่ได้รับมา ใหม่ๆก็ยังไม่หายไปไหนสัมผัสของเขายัง เผ่าอยู่ในหัวใจเสียงพึมพำของเขายังก้อง อยู่ในความทรงจำความรู้สึกผิดชอบอันได้ รับจากการอบรมเตือนหล่อนว่าทุกสิ่งทุก อย่างที่แล้วมาผิดทั้งนั้นแต่มันก็ช่วย ไม่ได้หนีความจริงไม่พ้นว่าไม่มีอะไรจะมา ห้ามไม่ให้หล่อนปฏิบัติซ้ำอีกถ้าเปิด โอกาสให้อย่างไรเสียสุดใจก็คงจำหล่อนไม่ ได้ในเครื่องแต่งกายอย่างนั้นในแสงสว่าง
19:42 สลัวรางอย่างนั้นและในสถานที่เช่นนั้น โลหิตฉีดขึ้นสู่ขมับและหน้าผากร้อนเผ่าไป อีกเมื่อคิดว่าภรรยาชาวบ้านนอกของรื่นจะ คิดถึงหล่อนเช่นไรผู้หญิงต่ำๆคนนึงซึ่ง ขายร่างกายและความพอใจให้แก่ผู้ชายที่ อยู่ในอารมณ์ว้าเว่ผู้หญิงเสเพลที่หาฆ่า อะไรไม่ได้ผู้หญิงที่เป็นสาธารณสมบัติ สำหรับชายหนึ่งชายใดจะหยิบฉวยเอามาตาม ความพอใจจากข้างถนนหล่อนรู้สึกเกลียดตน เองเกลียดรื่นเกลียดจนกระทั่งตาโต๊ะที่พา รถม้าขันนั้นไปชนเขาฉะนั้นจึงเป็นชนวนนำ มาสู่เหตุการณ์ครั้งนี้เสียงระฆังดังขึ้น
20:30 ข้างหน้าต่อมารถม้าคันนึงก็ผ่านหล่อนไป พร้อมด้วยไฟตะเกียงริบหรี่ติดอยู่ 2 ข้าง ภาพของคนขับตะคุ้มอยู่ท่ามกลางความมืดของ ท้องถนนตอนนั้นชาย 2 คนซึ่งนั่งอยู่ข้าง ในกระแอมไอด้วยฤทธิ์มึนเมาจากการกิน เลี้ยงณบ้านหนึ่งแห่งใดความกะทันหันของ มันทำให้ละเมียดสะดุ้งขึ้นสุดตัวตัดโต๊ะ เป็นความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในความรู้สึก ของหล่อนแล้วก็ถอนใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่า ชายชราผู้นั้นคงหลับสนิทอยู่ในบ้านเล็ก ของแกตามคำกำชับกำชาของหล่อนก่อนจะออกจาก บ้านมาอย่างไรก็ดีรถม้าคันนั้นทำให้
21:16 ละเมียดหวาดหวั่นโดยไม่สามารถอธิบายเหตุ ผลได้หล่อนมิได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นหรือ เหลียวไปดูเขาคงจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิง พวกนั้นละเมียดคิดอีกความรู้สึกเดือดพลาด อยู่ภายในไม่มีใครเลยที่จะคิดไปเป็นอื่น ไม่มีผู้หญิงดีคนไหนจะมาเดินอยู่ในถนน เวลาดึกดื่นค่อนคืนแต่ลำพังคนเดียวเช่น นั้นหล่อนเดินต่อไปอย่างเร่งร้อนผ่าน สำราญราชวัดสระเกดและมหาไทยอุทิศแต่เมื่อ ใกล้บ้านเข้าไปความคิดต่างๆก็กล้มรมท่มเท กลับมาอีกนี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ชันจะยอม พบเ 2 ต่อ 2 เช่นนั้นหล่อนพยายามตัดสินใจ
22:02 ซ้ำๆซากๆความปรีดาปราโมทย์ชั่วขณะนึงยาม เดียวไม่มีอะไรนอกจากหมายถึงความทุกข์ ทรมานของการคิดถึงซึ่งกันและกันต่อไปด้วย ความอาลัยอาวรณ์อย่างตัดไม่ขาดแต่การตัด สินใจมีประโยชน์อะไรในเมื่อคนเราตกอยู่ใน อำนาจของความรักซึ่งสุดวิสัยที่จะปฏิเสธ สุดวิสัยที่ที่จะลืมเสียชั่วขณะนึงเมื่อ ถึงประตูบ้านละเมียดไขกุญแจบาเล็กเปิด เข้าไปครั้นแล้วก็ยืนหันหลังพิงนิ่งอยู่ นานเริ่มสำนึกถึงความอ่อนเพลียในการเดิน ภายหลังที่ความตื่นเต้นและความหมกมุ่น ครุ่นคิดเหล่านั้นผ่านไปหล่อนรู้สึก
22:48 เหมือนประตูนั้นกั้นไว้ระหว่างโลกภายนอก ที่ผ่านมาแล้วกับโลกภายในที่หล่อนจะต้อง เผชิญต่อไปในการข้างหน้าอวสานกันทีสำหรับ ชีวิตตามที่พักคนเดินทางหล่อนเดิน ต่อไปอย่างหน้ามุกซึ่งมืดขณะนั้นบ้านทั้ง บ้านเงียบสงัดโล่งใจที่ไม่มีใครตื่น สำหรับจะทำให้หล่อนรู้สึกอึดอัดต่อสายตา อันเต็มไปด้วยความประหลาดอัศจรรย์ใจในการ กลับยาวิการของหล่อนกลิ่นราตรีและจำปีที่ ข้างรั้วลอยตามลมลงมาหอมตลบละเมียดรู้สึก ได้รับความสงบเป็นครั้งแรกในคืนนั้นหล่อน หันกลับไปชำเลืองดูรอบๆกายอีกครั้งเหมือน
23:36 จะให้แน่ใจว่าไม่มีใครตื่นแน่ที่เรือนคน ใช้ต่อมาก็ไขประตูห้องชั้นล่างเปิดเข้าไป พลางถอนใจยาวทุกสิ่งทุกอย่างยังคงอยู่ เหมือนเมื่อหล่อนจากไปหล่อนมิได้เฉลียวใจ จนนิดเดียวว่าอะไรเกิดขึ้นบ้างระหว่าง 2-3 ชั่วโมงที่หล่อนไม่อยู่จนกระทั่งขึ้น บันไดไปถึงชั้นบนและเปิดประตูห้องนอนเข้า ไปเปิดไฟสว่างขณะนั้นเองก็ตกตะลึงจังงัง ยืนตัวแข็งอยู่กับที่เหมือนถูกผี หลอกบทที่ 7 ที่ขอบเตียงนอนของหล่อนซึ่งตั้งอยู่
24:23 ติดฝาผนังตรงกันข้ามสามีของหล่อนนั่งอยู่ ในตาทั้งคู่เงยขึ้นเชืองดูอย่างเมอๆและ เลื่อนลอยจากใต้คิ้วอันดกดำในตาทั้งคู่ นั้นแดงก่ำเหมือนอดนอนมาหลายคืนหรือกำลัง พิษไข้ขึ้นสูงแต่ละเมียดรู้ได้ทันทีว่า มันไม่ใช่จากกลิ่นที่ฟุ้งอยู่ในห้องนั้น จากขวดเปล่าที่ทิ้งกลิ้งอยู่บนพรมน้ำมัน และแก้วอันตั้งอยู่บนโต๊ะเล็กหน้าเตียง อึดใจหนึ่งเต็มๆเขาคงมองดูหล่อนอยู่เช่น นั้นครั้นแล้วคางสี่เหลี่ยมก็ยื่นออกขา กรรไกรทั้งคู่ขบกันแน่นยกมือข้างนึงขึ้น รูปหนวดซึ่งเริ่มหงอกประปรายโอ้กลับแล้ว เสียงของเขาห้าวและป่าเหมือนพูดมาจากคนละ โลกฉันฉันคิดว่าเสถียรละเมียดก้าวเข้าไป
25:12 หายตะลึงเอื้อมมือกลับมาปิดประตูเสียสี หน้าหล่อนสงบแต่เสียงยังอดสั่นไม่ได้ยัง อยู่เหนือเปล่าลงมาธุระที่กรุงเก่าแล้วก็ ต่อเรือมาถึงที่นี่เมื่อยามกว่าๆในตาอัน แดงก่ำของเขาเชืองดูหล่อนจากศีรษะถึงเท้า ริมฝีปากอันหนาของเขาเผยอจากกันนิดๆเพิ่ง รู้ว่าเจ้าคุณแพทย์ยังรักษาละเมียดอยู่ รักษากันถึง 2:00 น 2 ยามความระแวงเต็ม ตัวปรากฏอยู่ในเสียงของเขาการตอบอะไรออก ไปโดยมิได้ระมัดระวังอย่างกะทันหันมีแต่ จะเร่งเร้าความสงสัยยิ่งขึ้นหล่อนหัวเราะ เบาๆเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งหัวเตียง แล้วก็เปลื้องแพรเพราาะออกจากศีรษะใส่ไว้ ในลิ้นชั
25:59 เสถียรจะให้ฉันสั่งตาโต๊ะก็ยเชื่นแกว่า ยังไงเมื่อมีใครมาหาหล่อนมิได้หันหน้ามา เผชิญเขาแต่กระจกเงาตรงหน้าบอกปฏิกิริยา จากเขาอยู่ทุกอิริยาบถเล่นไพ่อยู่ที่วาง เจ้านายองค์หนึ่งองค์ใดอย่างงั้นเหรอฉัน คิดว่านานทีปีหนเสถียรคงจะไม่ขัดข้องหรือ สำคัญผิดคิดว่าเห็นฉันเป็นนักเลลงพนันไป ฉันไม่เคยตั้งข้อรังเกียจหรือว่าหวงห้าม ในเรื่องนั้นการเล่นไพ่เพื่อการสมาคมกับ การพนันต่างกันแต่ทำไมมันจะต้องเป็นกลาง คืนทำไมจะต้อง 00 น2ยามแล้วก็ทำยังกะเป็น เรื่องสลับซับซ้อนเสียเต็มประดารถม้ามี ไม่ขี่กลับสมัครเดินไปไหนมาไหนทุกคราวเคย
26:44 เอาตาโต๊ะหรือว่ายายชื่นติดตัวไปรับใช้ คราวเยังไงกลับไปคนเดียวละเมียดหันกลับมา ช้าๆความอิโรยปรากฏอยู่บนสีหน้าความอ่อน ใจปรากฏอยู่ในน้ำเสียงเสถียรจะให้ฉันเป็น คนพิการไม่ได้เดินเหินเสียบ้างยังไง เสถียรจะให้ฉันเอาตาโต๊ะหรือยายเชิ่นไป ทรมานนั่งหลับสัปหงกอยู่ในที่อย่างงั้น ทำไมกันในเมื่อบ้านทั้งบ้านไม่มีใครอยู่ งานที่จะทำหรือออกแยะไปในตาของเขาลดต่ำขา กรรไกรทั้งคู่คลายออกแล้วก็ถอนใจเราไม่ รู้อย่างผู้หญิงที่ฉลาดทั่วไปรู้ว่าความ อ่อนแอของคู่ต่อสู้ของตนอยู่ที่ไหนหล่อน รู้ว่าชั่วขนึงภัยซึ่งหล่อนหวาดกลัวนัก
27:30 หนาผ่านไปแล้วและถ้าหล่อนเดินแต้มดูให้ดี ชีวิตนี้จะยังอภิรมย์ชมชื่นไปอีกนานหล่อน เดินเข้าไปหาเขาช้าๆก้มลงหยิบขวดเหล้า ซึ่งกลิ้งอยู่กับพื้นตรงหน้าตั้งไว้บน โต๊ะแล้วก็นั่งลงบนเตียงข้างๆเขายกมือ ขึ้นแตะที่หน้าผากอันร้อนเผ่าแล้วก็ เลื่อนลงมากูมมืออันเย็นชืดไว้ความ เคลื่อนไหวเหล่านั้นทำให้เสถียรเงยหน้า ขึ้นดูอย่างอัศจรรย์ใจเท่านั้นเองเหรอที่ ทำให้เสถียรกล้มทำให้เสถียรต้องกินเหล้า คอยตัดพ้อต่อว่าฉันไม่เป็นอันหลับอันนอน เสียงของหล่อนทุ้มๆนุ่มนวลและปลอบโยนขณะ ที่ช่วยเขาเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวแต่ไหน แต่ไรมาฉันเคยคิดว่าเสถียรเป็นผัวที่ไว้
28:16 วางใจเมียของตอนถึงเดี๋ยวเยฉันก็เป็นคน อย่างนั้นเขาคัดค้านเสียงอ่อนลงปล่อยตัว ให้อยู่ในเงื้อมือของหล่อนเหมือนเด็กว่า นอนสอนง่ายไม่ว่าจะเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย หรือเช็ดหน้าตาเนื้อตัวต่อมาเพราะฉันเป็น คนรักเมียเธอไม่รู้หรอกละเมียดว่าฉันรัก เธอเพียงใดเขเอนกายลงพิงหมอนซึ่งภรรยาสอด ให้ตาจับอยู่กับใบหน้าของหล่อนตลอดเวลา ไม่มีผู้ชายคนไหนเลยจะกล้ามอบชีวิตทั้ง ชีวิตไว้ในมือของเมียตัวเองอย่างที่ฉัน ได้มอบให้กับเธองานเหล่านั้นเป็นชีวิตของ ฉันบริษัทนั้นเป็นหัวใจของฉันถึงกระนั้น ก็ยังไม่สำคัญเท่ากับความรักที่ฉันมีต่อ เธอฉันเข้าใจเสถียรหล่อนพึมพำหลบตาลงต่ำ
29:04 เปล่าเธอไม่เข้าใจอย่างนั้นละเมียดเคย เข้าใจแต่ว่าผู้ชายอย่างฉันไม่เคยรู้จัก ว่าความรักคืออะไรนอกจากใบหน้าที่สะสวย เนื้อตัวที่เต่งตังงตามแต่อารมณ์และก็ ความปรารถนาจะคุโพลงขึ้นมาเมื่อไหร่มือ ของเขาลูบไร้ไปมาตามหน้าตาและเนื้อตัว หล่อนประกอบกับคำอธิบายละมุนละไมอ่อนย้อน และเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยปรากฏแต่ก่อน มาละเมเคยเข้าใจแต่ว่าเวลารักขึ้นมาทีไร ฉันจะกลายเป็นสัตว์ไปในทันทีละเมียดไม่มี วันจะรู้ว่าฉันต้องรับทุกข์ทรมานต่อมา เพียงใดเสียน้ำตาไปเพียงใดเพราะความเสีย ใจจากการกระทำของฉันเหล่านั้นแต่เล็กมา ละเมดรู้จักฉันแต่ว่าเป็นคนที่ต้องการ
29:51 อะไรจะเอาให้ได้ฉันปรารถนาที่จะเป็นใหญ่ กว่าใครในสนามของฉันเพราะฉะนั้นอำนาจจึง เป็นสิ่งแรกที่ฉันต้องการเงินไม่สำคัญ อะไรในที่สุดมันก็ต้องตามมาเองมันเป็น ความจริงเดี๋ยวนี้ก็ยังเป็นความจริงแต่ เหนือสิ่งนั้นฉันก็ต้องการความรักด้วย ความรักที่ละเมียดไม่เคยให้ฉันได้ปราศจาก ความรักแล้วอำนาจจะมีประโยชน์อะไรเงินมี ประโยชน์อะไรชีวิตนี้มีประโยชน์อะไรก็ เป็นการประหลาดที่หล่อนจะได้ยินวาจาเหล่า นั้นจากปากผู้ชายอย่างเสถียรเป็นครั้งแรก ในชีววิตที่เคยรู้จักและอยู่กินกันมา ละเมียดไม่ได้สงสัยเลยในความหมายอัน สุจริตของวาจาเหล่านั้นเขาอาจจะเคยเป็น
30:37 อันธพานในบางขณะเหี้ยมเกรียมในบางเวลาแต่ วาจาศัพท์มิใช่ความบกพร่องของชายผู้นี้ แม้กระนั้นหล่อนก็ไม่เคยคิดว่าความ ละเอียดอ่อนประณีตจะมีอยู่ในหัวใจของเขา โดยทั่วไปและในความรักโดยเฉพาะพร้อมๆกับ ความสำนึกนั้นความหวาดหวั่นก็หวิวาบเข้า ไปสู่หัวใจอีกมิใช่เกิดจากความกลัวเ้า หรือใครหากหัวใจของตนเองฉันฉันพยายามเป็น เมียที่ดีของเถียรมาตลอดหล่อนตะกุกตะกะ พยายามจะลุกมาเสียจากเตียงแต่สามีคงยึด แขนไว้อย่าเพิ่งไปภาพผ่อนเดี๋ยวค่อยผลัด ก็ได้เขาบอกเท่านั้นเองที่ละเมียดเคยให้ แก่ฉันพยายามเป็นเมียที่ดีที่สุดตลอดมา
31:25 สายตาอันแดงก่ำของเาอิฐโรยพยายามมอบเนื้อ ตัวให้แก่ฉันตามแต่จะต้องการตามแต่จะ ปรารถนาไม่ว่าจะเต็มใจหรือฝืนใจฉันไม่ใช่ จบผัวที่มืดมัวเกินไปถึงกับจะไม่รู้ข้อ นั้นละเมียดเนื้อตัวเธอเย็นชืดไปทุกคราว ที่ฉันกอดกิริยาบอกความขยะแขยงไปทุกคราว ที่ฉันจูบจริงมันไม่แจ้งชัดออกมาแต่ฉัน รู้ดีจากอาการเหล่านั้นว่าตลอดเวลาที่เธอ เป็นของฉันเป็นเมียฉันหัวใจเธอเป็นของคน อื่นใครกลละมิดเขผุดลุกขึ้นนั่งอย่าง กะทันหันมือทั้งสองจับไหล่หล่อนไว้จ้อง หน้าเขม็งตาอันแดงก่ำเป็นประกายใครหล่อน เงยหน้าอันสงบขึ้นสบตาเขาอย่างเสงี่ยมมิ
32:10 ได้อุทธรณ์อะไรจากความเจ็บที่ไหล่มิได้ แสดงความสะทกสะท้านต่อกิริยาหุนหันพลัน แล่นของเขาเสถียรเมาเล่าพูดหล่อนพึมพำ เปล่าฉันไม่เมาเล่าเพียงเท่าเนี้ยไม่ทำ ให้ฉันเสียสติไปได้หรอกเขาคำรามอยู่ในคอ เล่าทำให้ความคิดฉันคมหูตาก็สว่างขึ้นมัน บอกฉันว่าละเมียดตื่นเต้นเพราะได้รับความ สุขอะไรมามันบอกฉันว่าคืนนี้ละเมดสวยขึ้น กว่าเมื่อยังเป็นสาวอยู่เป็นไหนๆละเมดไม่ ใช่คนเจ็บไข้ได้ป่วยอีกต่อไปไม่มีผู้หญิง คนไหนที่ระรื่นชื่นบานอย่างเจะเจ็บไข้ เสถียรอิจฉาจนกระทั่งความสุขที่ฉันจะได้ รับเล็กๆน้อยๆหลังจากล้มเจ็บมานานฉัน อิจฉาทั้งนั้นที่อยู่ในตัวของละเมียดเดึง
32:58 หล่อนเข้าไปกอดไว้กับทรวงอกด้วยกิริยาอัน ดุดันก้มลงจูบทั่วดวงหน้าอันแหงนหงายของ หล่อนโดยแรงแล้วจรนเป็นอย่างๆไปผมนี่ของ ฉันหน้าผากนี่ของฉันแก้มก็ของฉันใบหูนี่ เหมือนกันแล้วก็คอนั่นแล้วก็ไหลฉันอิจฉา แม้จนกระทั่งลมหายใจแม้จนกระทั่งรอยเท้า ที่ละเมดเหยียบไม่ต้องการให้ไอ้คนไหนมายำ ซ้ำต่อหน้าอารมณ์อันพรุ่งพล่านและวาจาที่ พร่ำของเขาละเมียดไม่ได้ขยับเขยื้อน เคลื่อนไหวไปทางหนึ่งทางใดที่จะแสดงว่า ขัดขืนหรือโอนอ่อนผ่อนตามหล่อนคงนอนนิ่ง อยู่ในอ้อมแขนของเขาเช่นนั้นอย่างทุกคราว มาตาทั้งคู่มิได้กระพริบสีหน้าก็มิได้ เปลี่ยนแม้นว่ากระทั่งเสื้อมัสลินและต่อ
33:45 มาผ้าร้ายจะถูกกระชากออกจากร่างโยนไปติด อยู่ที่พนักเตียงและเขาก็โยนหล่อนลงบนที่ นอนอย่างค่อนข้างแรงก่อนกระโดดลุกลงจาก เตียงเพื่อดับไฟทันใดนั้นเองเสถียรก็หยุด เหมือนถูกยึดมือไว้เขาหันกลับมาช้าๆสี หน้าที่เคร่งเครียดคลายลงเดินตรงกลับมา ที่เตียงด้วยกิริยาของคนที่อยู่ในความฝัน มองดูร่างซึ่งขาวโพลนอยู่ท่ามกลางที่นอน นั้นแล้วก็ถอนใจก้มลงหยิบผ้าลายและเสื้อ มัสลินตัวนั้นโยนให้หล่อนแล้วก็นั่งลอง หันหลังให้ใส่ซะเสียงของเขาเกล้าฉันจะไม่ รบกวนละเมดอีกต่อไปฉันจะไม่เป็นสัตว์ที่ ระเบดรังเกียจและก็ขยะแขยงนับแต่บัดนี้
34:31 และในใจเขาก็คิดเหมือนผีตายเหมือนไม้ท่อน หาชีวิตและความรู้สึกไม่ได้จนกระทั่งนาย ตาก็ไม่เคยกระพริบเมื่อฉันได้ทำอะไร เสถียรรู้อยู่แก่ใจว่าในตานั้นบอกอะไรเขา บ้างมันเหมือนกำแพงด่านที่สกัดกั้นเขาไว้ ระหว่างหล่อนและเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าว เต็มไปด้วยความผิดหวังและขมขืนและอย่าง บุคคลที่ตื่นจากการกลับเพราะหลงงมงายใน ทางเลือกทางเดินมาตลอดชีวิตเขาคิดว่านี่ เป็นคืนสุดท้ายที่เขาจะกลับไปสู่ชีวิต เก่าๆเหล่านั้นความรักของละเมียดเป็นสิ่ง ที่เขาต้องการยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกเพราะ ว่ามันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสามารถจะเอา ชนะได้และรู้ด้วยว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เขา
35:19 จะได้มาด้วยอำนาจใดๆไม่ว่าจะเป็นเงินทอง ยศฐาบรรดาศักดิ์ความสุขสบายหรือการใช้ กำลังบังคับ การได้หล่อนมาง่ายเกินไปตามขนบประเพณี อย่างทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยได้ทำให้ เสถียรไม่เคยนึกถึงหล่อนในฐานะอื่นใดนอก จากสมบัติหรือเครื่องเล่นชิ้นนึงซึ่งสุด แต่เขาจะทำอะไรตามใจชอบจนกระทั่งอย่าง แช่มช้าแต่แน่นอนมันก็ผุดขึ้นในความสำนึก ของเขาอย่างที่มันจะต้องผุดแก่ความสำนึก ของมนุษย์ทั่วไปว่าการเล้าลมอันไม่ได้รับ การตอบแทนหมายถึงอะไรมันอาจจะเป็นเวลานาน หนักหนาที่เขาจะได้คิดว่าความรักไม่ใช่ หมายถึงเพียงสมปรารถนาของอารมณ์ที่มีต่อ
36:07 ร่างอันอรชอนอ่อนช้อยในอ้อมแขนอันร้อน เผ่ามิใช่หมายเพียงอากัปกิริยาใดๆที่คน เราแสดงต่อกันความรักหมายความยิ่งกว่า นั้นดูดดื่มซึมซาบยิ่งกว่านั้นและคนเรา อาจจะรักกันได้แม้มิต้องประกอบไปด้วย พฤติการอันน่าเกลียดที่ที่ทำให้เขากลาย เป็นสัตว์ไปตามสายตาและความรู้สึกของ หล่อนเขาถอนใจอีกแล้วก็ลุกขึ้นเดินไปที่ โต๊ะจัดแจงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายอย่าง แช่มช้านาฬิกาแมงดาจากฝาผนังตี 3 ครั้ง อีก 3 ชั่วโมงก็จะสว่างไม่มีอะไรที่เขาจะ ต้องเร่งรีบเวลาไม่มีความหมายสำหรับเขา อีกต่อไปเมื่อครั้งนึงตกลงใจเด็ดขาดแน่
36:54 นอนจากกระจกบานใหญ่เขาชำเลืองเห็นหล่อน ซึ่งบัดนี้สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วยืน เกาะเสาเตียงนิ่งอยู่มองดูเขาอย่างพิศวง ตะเถียนจะไปไหนเสียงของหล่อนเกือบเป็น กระซิบแต่ท่ามกลางอากาศเชินของยามดึกดื่น ภายนอกและความเงียบที่ปกคลุมอยู่ภายในเขา รู้สึกเหมือนเสียงฟ้าร้องสะดุ้งขึ้นสุด ตัวที่หนึ่งที่ใดที่ฉันจะซุบหัวนอนได้ ด้วยความเป็นตัวของฉันเองเขาบอกโดยไม่ได้ หันหน้าไปทำไมไม่นอนแต่ที่นี่นี่เด็กดื่น ป่านี้แล้วหล่อนว่าอย่าทำให้ตาโต๊กให้ยาย ชื่นและก็เพื่อนบ้านอื่นๆมีเรื่องที่จะ พูดถึงกันไปมากมายหน่อยเลยเขาไม่ได้ตอบ ประการใดหยิบหมวกบอสซีโน่ซึ่งแขวนไว้ที่
37:42 ขอข้างขวาแล้วก็เดินไปหยิบกระเป๋าเดินทาง ที่ข้างประตูขณะนั้นเองละเมียดก็ปราดไป ขวางหน้าไว้ก้าวแรกที่เสถียรล่วงพ้นจาก ธรณีประตูนี้ออกไปฉันจะไม่ยกโทษให้เลย เป็นอันขาดกิริยาอันองคอัดของหล่อนและน้ำ เสียงที่ดุดันทำให้เา้างงงันอยู่กับที่ ไม่สามารถจะตัดสินใจอย่างหนึ่งอย่างใดลง ไปได้ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านนี้นี่เป็น บ้านของละเมียดเขาตะกุกตะกกักแต่ฉันเป็น เมียของเเถียรถ้าที่ไหนจะเป็นที่นอนของ เธอทุกคนเาจะต้องสมมติเป็นที่นี่ก็ให้เขา สมมุติกันไปแต่ฉันไม่ใช่เด็กอมมือหรือผู้ ชายที่บัดซบพอสำหรับจะเป็นหุ่นให้ละเม
38:27 เชิดเล่นเขาก้าวเข้ามาหาหล่อนอีกหลีกทาง ฉันจะออกไปชั่วอึดใจหนึ่งเต็มๆหล่อนและ เขามองหน้ากันฝ่ายนึงอย่างปราศจากสะทก สะท้านและมั่นใจอีกฝ่ายหนึอย่างลังเล ครั้นแล้วละเมดก็หัวเราะเบาๆก้าวหลีกออก ไปยืนกอดอกอยู่ทางนึงตามใจถ้าเสถียรโง่พอ ที่จะทำในสิ่งที่คนโง่ามหล่อนบอกหมายความ ว่ายังไงเขาเสยหมวกใบนั้นขึ้นไปเอียงอยู่ กลางศีรษะที่เถอะหมายความว่าถ้าเพียงความ วุ่นวายชั่วขณะของอารมณ์เสถียรจะทำให้เรา ต้องเลิกกันอย่างที่ฉันเข้าใจในเจตนาของ เถียรที่ลันจะออกไปจากบ้านในอารมณ์นั้น ให้ได้พวกที่กรงเก่าจะว่ายังไงเจ้านายที่
39:14 นี่จะว่ายังไงบริษัทพร้อมด้วยงานชั่ว ชีวิตของเถียรที่เราได้ช่วยกันสร้างมา เป็นเวลาหลายปีจะแหลกสลายอะไรทุกสิ่งทุก อย่างที่เป็นความหวังของเสถียรจะอันตรธาน ความพยายามใดๆที่ฉันจะช่วยให้เสถียรบรรลุ ถึงความหวังนั้นจะไม่มีเหลือแล้วก็แม้แต่ จะให้อภัยเขาก้าวเข้าไปหาหล่อนอีกเหงื่อ อันเย็นเฉียบซึมออกมาเกาะอยู่ที่หน้าผาก อันกว้างร่างที่สูงของเขาคุ้มนิดๆเมื่อ ก้มลงพิจารณาใบหน้าหล่อนเหมือนจะพยายาม ค้นหาความจริงเธอหมายความอย่างนั้นจริงๆ เหรอละเมียดเสียงของเาตื่นเต้นเหมือนกับ เป็นเด็กอีกครั้งนึงเธอหมายความว่าหลัง จากความรักอย่างสัตว์ป่าไผ่สถุนที่ฉัน แสดงต่อเธอตลอดมาเวลานี้โอกาสที่จะได้รับ
40:02 อภัยยังมีอยู่เธอจะให้ฉันได้แก้ตัวใหม่ เธอจะให้เวลาฉันได้เรียนในการที่จะเป็นคน หนึ่งคนใดที่เธอพอจะรักได้ฉันหมายถึงรัก ที่เธออาจจะมีต่อใครคนนั้นเธอจะให้โอกาส ฉันได้พยายามอย่างดีที่สุดของมันความ กระตือรือร้นอย่างนั้นตื้นตันขึ้นมาในคอ หอยโดยไม่รู้เหตุผลละเมียดยืนนิ่งอยู่กับ ที่เหมือนถูกหมดสะกดพูดไม่ออกได้แต่ก้ม ศีรษะต่อมาเมื่อเขาโยนหมวกกลับไปที่ขอวาง กระเป๋าลงและก้าวเข้ามาคู้เข่าลงต่อหน้า ยกแขนทั้งคู่ขึ้นโอบสะเอวหล่อนไว้หล่อนก็ หลับตาปล่อยแขนทั้งสองลงมาทอดนิ่งอยู่กับ บ่าของเขาเธอคนเดียวเท่านั้นล่ะเมียดที่
40:48 จะทำให้ฉันขึ้นสวรรค์หรือลงนรกได้เสถียร พึมพำบอกฉันหน่อยว่าเธอยกโทษให้ฉันแล้ว และอย่างน้อยที่สุดเธอจะจะพยายามรักฉัน สักนิดไม่มีอะไรที่ฉันจะยกทอดให้เสถียร ไม่ได้หล่อนพึมพำหล่อนไม่ได้ให้คำมั่น สัญญาหรือรับปากกับเขาว่าหล่อนจะพยายาม เพราะความรักที่มอบให้แก่เริ่นไม่มีทางจะ แบ่งแยกหรือชดเชยกันได้แต่จะสัญญาหรือไม่ ให้หล่อนรู้นับแต่วาระนั้นเป็นต้นไปว่า หล่อนจะต้องพยายามตามสัญชาตญาณแห่งมารดา ซึ่งมีอยู่ในผู้หญิงทุกคนหล่อนรู้นับแต่ เห็นเขาคู้เข่าลงตรงหน้าเหมือนทารกผู้ขาด ที่พึ่งในพริบตาแรกวันหล่อนจะต้องรับภาระ
41:34 ใหม่โดยไม่มีทางสลัดปฏิเสธได้ภาระในการ ให้ความสว่างของทางรักแก่ชายผู้นี้หล่อน รู้ว่าชั่วหรือดีก็ตามโชคชะตาจะบังคับให้ หล่อนตกอยู่ในภาวะของผู้หญิงสองรัก2องใจ ต่อไปตลอดกาลแม้ระหว่างที่นอนฟังก็พรรณนา ถึงอนาคตของชีวิตชีวิตและการงานต่อมาจน เวลาเกือบใกล้สว่างของคืนนั้นความคิดของ ละเมียดก็ไม่ได้พ้นจากปัญหาข้างต้นไปได้ สัมปทานป่าไม้ใหญ่ๆอยู่ในกำมือแล้วป่ายาง ตาม 2 ฝั่งแม่ปิงกำลังอยู่ในความคิดของ เขาต่อไปอีกไม่กี่ปีข้างหน้าเมื่อใครพูด ถึงพ่อค้าไม้ใหญ่ในแควนั้นนอกจากพระโป้
42:21 แล้วมันจะต้องเป็นเขาฉันรู้ว่าละเมียดไม่ ชอบชีวิตในกรุงเทพฯกเก่าหรือปากน้ำโพธิ เขาบอกหล่อนในตอนนึงเราจะหาที่เหมาะๆสัก แปลงปลูกบ้านขนาดใหญ่ขึ้นสักหลังบนฝั่ง แม่ปิงตามเชิงเขาหรือชายป่าแห่งใดแล้วแต่ ใจละเมียดจะชอบแล้ววันนึงเราก็คงจะมีลูก ด้วยกันมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาปรารภถึง เรื่องลูกซึ่งผูกจิตใจเขามาแต่ไหนแต่ไร และผิดหวังตลอดมาถึงกระนั้นละเมดก็อดรู้ สึกไม่ได้ว่าเป็นของแปลกที่เขาจะมาเอ่ย ขึ้นในยายามเช่นนั้นหล่อนไม่เคยเอ่ยคัด ค้านหรือสอดคล้องจนกระทั่งบางคราวเขาต้อง เอ่ยถามหรือเอื้อมมือมาสะกิดเตือนด้วย
43:06 อยากจะรู้ว่าหลับหรือยังถ้าเบื่อฟังก็บอก นะล่ะเมียดเขามักจะหัวเราะเบาๆฉันจะได้ หยุดพูดต่อไปเธอเสถียรฉันกำลังฟังอยู่ หล่อนมักจะตอบในตาที่ปรือจับอยู่กับช่อง หน้าต่างซึ่งสว่างขึ้นทุกขณะเพราะแสงเงิน แสงทองเรืองเรือขึ้นสู่ขอบฟ้าภายนอกแล้ว บอกออกไปทุกคราวความรู้สึกก็อดเสียปราบ ขึ้นมาไม่ได้เหมือนพรายกระซิบอยู่ที่หู ว่าผู้หญิงสองใจผู้หญิงทรยศพูดอย่างนึงใน ขณะที่หมายถึงอีกอย่างนึงต่อมาขณะที่ท้อง ฟ้ายิ่งสางภายในห้องอันมืดสลัวสว่างขึ้น เป็นลำดับและกลิ่นจำปีภายนอกโชยตามลมเข้า
43:54 มาไม่วายเสียงของเสถียรถึงเริ่มเครือแผ่ว หายไปในลำคอละเมดรอฟังอยู่จนแน่ใจว่าเขา หลับสนิทจึงลุกขึ้นค่อยๆคลีบผ้าห่มออก คลุมอกให้เสียงหายใจของเขาสม่ำเสมอยิ้ม อย่างบริสุทธิ์และเป็นสุขปรากฏอยู่เหนือ ริมฝีปากทั้ง2องข้างอย่างที่หล่อนไม่เคย เห็นแต่ก่อนมาหน้าอันเคยมีแต่ความปรารถนา และเคร่งเครียดอ่อนโยน้าวกับเด็กๆที่รู้ ตัวว่าอยู่ในความปลอดภัยเหตุไฉนหล่อนจะ พยายามรักเขาไม่ได้อย่างน้อยที่สุดก็ใน ฐานผู้หญิงสองใจและเมียผู้ทรยศหล่อน พยายามจะปลดเปลี้ยงความคิดนั้นออกไปในขณะ
44:39 ที่ล้มตัวลงนอนใหม่หนังตาทั้งคู่หรี่หลับ แต่ใจคิดต่อไปหล่อนพยายามจะแยกระหว่าง หน้าที่ของภรรยาในฐานะของผู้หญิงคนนึง ซึ่งมีความรักครั้นแล้วก็ได้สำนึกแน่แก่ ใจในวินาทีสุดสุดท้ายก่อนเข้าสู่ภวังค์ ว่าขณะที่ความสงสารอาจเผื่อแผ่กันได้จน กระทั่งผลการเสียสละไม่มีใครเลยจะครอบ ครองความรักของหล่อนได้นอกจาก รื่นบทที่ 8 เรือนไม้สักหลังใหญ่ปรากฏขึ้นในบริเวณ เนื้อที่ซึ่งหักร้างถางพงลงใหม่ๆอย่าง ไพศาลตรงกันข้ามกับปากทางเข้ามือเมือง
45:27 เก่าเหนือเรือนจำและโรงพักตำรวจภูธรขึ้น ไปในแล้งต่อมาด้วยความปรารถนาของละเมียด ที่จะใช้เป็นทั้งที่ทำการและบ้านพักให้ ห่างไกลออกไปจากที่ทำการชั่วคราวในบริเวณ จวนเก่าซึ่งวันนึงในชีวิตของคนเราเกือบ ไม่มีโอกาสจะอยู่แต่ลำพังได้หล่อนให้คำ อธิบายต่อความพิศวงของบรรดามิตรสหายเก่าๆ แต่เพียงสั้นๆและสุภาพว่าที่ทำการซึ่ง อยู่ในอาณาเขตแวดล้อมไปด้วยเจ้าขุนมูลนาย เช่นนั้นไม่เป็นการสะดวกแก่การติดต่อของ บรรดาพ่อค้าไม้และชาวบ้านป่าซึ่งรู้สึก ที่เหมือนว่าจะย่างก้าวไปในรั้ววังนอกจาก
46:13 นั้นบริเวณบ้านที่กว้างขวางเป็นที่ ปรารถนาของหล่อนมาแต่ไหนแต่ไรสำหรับจะได้ ตกแต่งประดับประดาตามแต่สายตาจะเห็นและ รสนิยมจะชอบมันเป็นเรือนชั้นเดียวระเบียง รอบได้ถุนสูงอย่างที่ทำการและบ้านเรือนบน ฝั่งแม่ปิงทั่วไปซึ่งไม่รู้ว่าจะต้อง เผชิญกับอุทกภัยเมื่อใดคูณใหญ่ต้นนึง เหลือไว้ริมระเบียงหลังบ้านซึ่งหันลงสู่ แม่น้ำจากระเบียงตอนนั้นจะเห็นยอดพระ บรมธาตุขาวสะอาดทาบขอบฟ้าอยู่คนละฝั่งแม่ น้ำและศรีครามของทิวเขาท่ากระดานตระหง่าน อยู่เหนือยอดมะพร้าวของปากคลองทุกคราวที่
46:59 ออกไปหยุดยืนมองดูทิวเขาเหล่านั้นหล่อนก็ มักจะถอนใจรู้สึกมันไม่ต่างอะไรกับจุด หมายปลายทางในชีวิตหล่อนใกล้แต่ไกลสุดล่า ฟ้าเขียวขณะนึงเหมือนอยู่แค่ชั่วงมือ เดียวจะเอื้อมถึงอีกขณะนึงเหมือนมันจะ ห่างออกไปไกลร้อยโยชน์พันโยชน์เสถียรอาจ จะมอบความไว้วางใจในหน้าที่การงานของเขา ทั้งหมดให้แก่หล่อนตามที่ลั่นวาจาไว้มัน ทำให้เรื่องราวทั้งหลายแหล่ซึ่งต้องการ แก้ไขต้องการปรับปรุงง่ายเข้าบรรดาหนี้ สินไม่ว่ารายน้อยรายใหญ่ที่ทำกันไว้สมัย เค้าและหลวงราชบริการร่วมมือกันจัดการถูก ปลดเปลื้องให้หมดไปศรัทธาของพวกตัดไม้และ
47:47 พ่อค้าย่อยที่เคยเสื่อมไปชั่วคราวกลับมา ใหม่แต่ตราบใดที่กิจการยังเป็นบริษัทตราบ ใดที่หลวงราชบริการยังมีส่วนเกี่ยวข้องใน ฐานะถือห้วนใหญ่เป็นที่ 2 รองลงไปจากสามี หล่อนละเมียดยังมองเห็นอุปสรรคอีกมากมาย ที่จะต้องแก้ไขและฟาดฟันลงไปท่านหล่อน ปรารถนาจะบรรลุจดหมายปลายทางนั้นหล่อนรู้ ว่างานหลายอย่างที่หล่อนวินิจฉัยและ ปฏิบัติลงไปไม่เป็นที่สบอารมณ์ของเขาหลวง ราชคัดค้านเมื่อคราวหล่อนตกลงกับผู้ใหญ่ แม้นที่เกาะขี้เหล็กเกี่ยวกับสัมปทานป่า ไม้วังพระธาตุเพียงด้วยวาจาเขาส่ายหน้า เมื่อหล่อนจัดการกับสัมปทานป่าแม่รักกา
48:33 เช่นเดียวกันเขาไม่เห็นด้วยในการที่ ละเมียดคืนควายและเควียนลากไม้ที่บริษัท ริบมาจากพวกตัดไม้รายนึงซึ่งรับเงินล่วง หน้าไปและตัดไม้มาส่งไม่ครบตามจำนวนใน สัญญาไม่ว่าหล่อนจะทำอะไรลงไปก่อนเขาจะ ต้องไม่เห็นด้วยไม่อย่างใดก็อย่างนึงโดย ไม่โจ่งแจ้งเปิดเผยก็โดยศีหน้าและในตาจน กระทั่งหล่อนแน่ใจว่าเขาขาดความไว้เนื้อ เชื่อใจหล่อนก็เพราะหล่อนเป็นผู้หญิง เมื่อปรารภเรื่องนี้ขึ้นกับเสถียรเขาก็ ได้แต่หัวเราะเขาเป็นคนอย่างงั้นเองไปถือ สาทำไมตราบใดที่ละเมดทำตามหลักการที่เคย ตกลงกันไว้เขามักจะบอกแก่หลวงราชบริการ ซึ่งเอ่ยถึงปัญหาเดียวกันด้วยเสียงกระปอด
49:21 กระแปดเขามักจะยกมือขึ้นตบหลังอย่าง เพื่อนสนิทสนมกันมานานแลก็ก็บอกว่าอย่า ลืมันในการประชุมใหญ่ละเมียเขาได้รับ เลือกเป็นผู้จัดการแทนผมตามข้อบังคับของ บริษัทเมีอำนาจทุกอย่างที่จะทำอะไรลงไป ตามที่เขาเห็นควรคุณหลวงมีข้อขัดข้องอะไร น่าจะสอบถามหรือว่าให้คำปรึกษาเขได้ตาม แต่เห็นสมควรไม่มีประโยชน์อะไรในเมื่อผม ให้ความเห็นอย่างคุณละเมียดทำไปอีกอย่าง หลวงราชบริการส่าหน้าคุณเมดกับคุณเถียร น่าจะรู้ว่าในฐานะที่ผมอยู่ที่นี่มานาน รู้จักนิสัยคนพวกนั้นมามากควรจะฟังผมบ้าง เมื่อผมบอกว่าถ้าไม่ผูกให้มั่นคั้นให้ อยู่วันนึงจะไปรู้สึกเสียใจภายหลังว่าการ
50:10 ตกลงเพียงวาจาไม่พอสำหรับพวกนี้และความ ปราณีในเรื่องอย่างนั้นมีแต่จะกลายเป็น ความอ่อนแอเปิดช่องให้แกบิดพริ้วไม่มีที่ จะสิ้นสุดคุณหลวงลองพูดกับเ้าดูบ้างหรือ ยังโอ้หลายครั้งทีเดียวเขาว่ายังไงหลวง ราชบริการถอนใจยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับ เหงื่อที่ศีรษะซึ่งเถิกจนเป็นนิสัยรู้จัก ใจคนพวกนั้นดีเป็นเหตุผลทั้งหมดที่คุณ เวียดให้เสียงของเขาขบขันกึ่งๆประชดไกล กลายรู้จักใจเฮอะคุณเมดเชื่อเจ้ากำนัน รื่นยิ่งกว่าจะเชื่อผมเจ้านั่นและร้ายคอย ดูกันต่อไปเกิดอะไรขึ้นหน่อยคุณเถียนจะ ว่าผมไม่เตือนเสถียรได้ฟังก็มองหน้าใน
50:57 อำเภอสหายนิ่งอยู่หน่อยนึงแล้วก็หัวเราะ ครั้งนึงผมเคยรู้สึกอย่างคุนหลวงเหมือน กันเขาบอกคนๆนั้นร้ายที่สุดสำหรับจะเป็น ศัตรูแต่ผมยังต้องการเขาอยู่ในฐานเพื่อน เพื่อประโยชน์ของเราร่วมกันคุณเถียนเคย คิดถึงมันในฐานะอื่นบ้างหรือเปล่าผมไม่ เข้าใจงั้นก็ไม่มีประโยชน์ที่เราจะถก เสียงเรื่องนี้กันต่อไปเอาไว้เหตุการณ์ มันพิสูจน์เองดีกว่ามองหน้าคู่สนทนาก่อน ที่จะอำลากลับต่อมาก็ยักไหล่อย่าลืมว่าผม เตือนแล้วไม่ใช่ในฐานะหุ่นส่วนบริษัทแต่ ในฐานะเพื่อนเมื่อเล่าให้ละเมดฟังระหว่าง นั่งกินอาหารอยู่ด้วยกันเย็นวันนั้นหล่อน หันมามองดูเขาอย่างอัศจรรย์ใจขณะที่ถาม
51:45 ว่าแล้วเสถียรตอบแกไว้ยังไงใครจะไปตอบถูก ดูหมอพูดยงกับปริศนาตะแถนอดแพนอย่างงั้น แหละสามีหัวเราะ ที่ฉันแน่ใจอย่างหนึ่งก็คือหลวงราชยังคง ไม่ชอบหน้ารื่นอยู่นั่นเองฉันเกรงว่าความ จำของแกจะแก่กล้ากว่าฉันมากที่จริงก็ไม่ อยากจะเอ่ยถึงเรื่องราวที่ผ่านมาแล้วหรอก ถึงละเมียดก็คงรู้จากคนเก่าๆที่นี่ว่า เมื่อเป็นหัวหน้าป่าไม้ของพระปป้อยู่ที่ นี่ฉันเคยมีเรื่องก็กำนันรื่นแทบจะฆ่ากัน ตายหลวงราชเขาเอาใจช่วยอย่างเต็มที่ใน เรื่องนั้นแต่เมื่อมันผ่านไปแล้วฉันก็ไม่ เคยคิดถึงอีกบางทีฉันอาจจะผิดและรื่นอาจ จะถูกเราเลิกทุ่มเถียงกันแล้วในเรื่อง นั้นแต่หลวงราชบริการไม่เคยลืมคุณหลวงปก
52:34 ครองคนเหมือนกับปกครองควายละเมดลงมือตัก อาหารแต่ยังคงวางช้อนไว้ในจานข้าวสีหน้า ของหล่อนเต็มไปด้วยความรู้สึกหนี้สินนิดๆ หน่อยๆที่บริษัทเราติดค้างพวกรากไม้ไว้ โดยไม่จำเป็นก็เพราะคิดเสียว่าราษฎรที่ ไหนจะกล้ามาทวงในอำเภอคุณหลวงลืมไปว่า อาหารมื้อหนึของสำหรับคนเหล่านั้นน่ะหมาย ถึงทั้งวันและเงินช่างนึงตำลึงเศษหมายถึง การครองชีวิตของครอบครัวเขาทั้งปีสามี พยักหน้าเนิบๆฉันเข้าใจดีถึงวิธีการของ แม่เมดฉันเชื่อว่ามันจะเป็นผลกว่าวิธีที่ ฉันก็หลวงราชเขาทำกันมาแล้วแต่หลวงราช เป็นเพื่อนเก่าเขาเป็นคนริเริ่มงานให้เรา ลงรากฐานกิจการของบริษัทลงที่นี่ได้
53:22 ฉะนั้นถ้าแม่เมดจะพยักพเยิดซะบ้างในบาง เรื่องบางเราแกก็คงจะสบายใจขึ้นแต่ทุก เรื่องล้วนแล้วแต่เกี่ยวกับการใช้อำนาจ จัดการปัญหาต่างๆทั้งนั้นภรรญาชี้แจง เสถียรเขารู้แล้วว่ามันตรงกันข้ามกับวิธี ของฉันซึ่งต้องการให้ทุกสิ่งทุกอย่าง เรียบร้อยโดยวิธีละม่อมคูหลวงคุณจะรู้ว่า คนเมืองเนี้ยล้วนแต่เป็นที่เกรงบารมีนาย อำเภอและก็เจ้าเมืองสิ่งใดที่ทำกันไปโดย ถูกต้องแล้วไม่เคยขัดข้องก็ทำไมเราจะต้อง ไปใช้อำนาจกับคนที่เสียเปรียบกว่าทุก ประการทำไมจะไปใช้พระเดชในกรณีที่ใช้พระ คุณจะเป็นประโยชน์กว่าฉันไม่ได้ว่าอะไร เสถียรถอนใจฉันฉันเพียงแต่ขอให้พยายาม
54:10 อลุ่มอร่วยกับแกสักหน่อยเท่านั้นถ้ามัน ไม่ใช่ปัญหาสลักสำคัญอะไรละเมดก้มหน้า นิ่งอยู่ครู่นึงจึงได้ตอบฉันจะพยายาม อย่างเสถียรบอกหล่อนว่าแต่เสถียรจะให้ฉัน ทำยังไงกับปัญหาสัมปทานโป่งน้ำร้อนเมื่อ คุณลุงขึ้นมาจากกรุงเทพทำความเห็นของคุณ หลวงราชหรือทำตามวิธีของฉันเอาไว้ดูกัน เมื่อเจ้าคุณท่านกลับจากกรุงเทพฯดีกว่า สามีบอกเอาไว้ปรึกษาหารือกันอีกครั้งว่า ตกลงกันยังไงเมื่อรู้ผลของคำสั่งทาง เสนาบดีจากเจ้า คุณแต่เมื่อผู้ว่าราชการจังหวัดกลับจาก กรุงเทพฯถึงกำแพงเพชรในปลายเดือนต่อมา ปัญหาเรื่องสัมปทานป่าโป่งน้ำร้อนก็ยังคง
54:55 เป็นปัญญหา อย่างที่มันเป็นมากว่า 10 ปีแล้วอย่าง เมื่อพะโป้รองทาบทามและอย่างเสถียรพยายาม เข้าครอบครองโดยพละกำลังเสนาบดีไม่สามารถ จะสั่งการเด็ดขาดลงไปได้การวินิจฉัยขั้น สุดท้ายตกอยู่แก่ผู้ว่าราชการจังหวัดผู้ ใกล้ชิดกับท้องที่ท่านบอกแก่ละเมียด เสถียรและหลวงราชบริการในเรื่องนี้เมื่อ ไปเยี่ยมเยียนเรียนถามท่านงั้นเรื่องก็ ง่ายครับเข้าถ้าใต้เท้าจะลองเจรจากับพับ โป้แกในอำเภอแนะสัมปทานป่าโป่งน้ำร้อนอาจ จะเป็นเรื่องที่แกสนใจมาก่อนแต่ก็ยังไม่ เคยได้รับอนุญาตเป็นทางการเมื่อบริษัทเรา
55:40 เสนอขอสัมปทานขึ้นไปอีกรายตามสิทธิ เสนาบดีท่านก็อาจจะพิจารณาสั่งการลงไปตาม ที่เห็นเหมาะสมได้ท่านมอบการวินิจฉัยชี้ ขาดไว้ให้ใต้เท้าก็เห็นจะเกรงใจพะโป้เป็น ญ่พับโป้มีเนื้อที่มากมายนอกจากนั้นความ สนใจของแกอยู่ที่ไม้สากส่วนโป่งน้ำร้อน เกือบล้วนแล้วไปด้วยไม้กระยานเลยผมคิดว่า ถ้าต่ายเ้าวจะกรุณาช่วยเหลือพวกเราอย่าง ไรเสียแกก็คงเห็นใจยอมถอนเรื่องราวกลับไป เจ้าคุณกำแพงได้ฟังก็ถอนใจมองหน้านาย อำเภอของท่านนิ่งอยู่ครู่นึงจึงได้เอ่ย คุณหลวงเข้าใจผิดถนัดนี่ไม่ใช่ปัญหา
56:25 ระหว่างบริษัทกับพระโป้แต่เป็นปัญหา ระหว่างบริษัทและพระโป้กับคนพวกนั้นผม หมายถึงชาวบ้านปากคลองทั้งเหนือและใต้ บ้านไร่ห้วยยางวังยางซึ่งเป็นเจ้าของป่า โป่งน้ำร้อนมาก่อนพวกนั้นไม่เคยมีสิทธิ์ อะไรตามกฎหมายเสียงและสีหน้าหลวงราชย เปลี่ยนไปทำอะไรต่ออะไรกันมาในปางโป่งน้ำ ร้อนด้วยความเคยชินเท่านั้นทำกันมาจน เกือบถือเป็นประเพณีคุณหลวงเข้าใจว่ากฎ หมายสร้างขึ้นจากอะไรท่านผู้ว่าราชการ นั่งตัวตรงในตาอัญชราของท่านเป็นประกาย ถ้าไม่จากประเพณีถ้าไม่ใช่จากขนบ ธรรมเนียมที่คนเรายึดถือปฏิบัติมาจนเคย
57:11 ชินถ้าไม่ใช่จากชีวิตประจำวันที่ทำให้คน เราอยู่ด้วยกันมาด้วยดีท่านชำเลืองดู เสถียรซึ่งกระสับกระส่ายและละเมียดผู้ อยู่ในกิริยาสงบเสงี่ยมแล้วก็หันมาเผชิญ ในอำเภอของท่านอีกจริงกฎหมายที่มีอยู่คน พวกนั้นไม่มีสิทธิ์อะไรในป่าโป่งน้ำร้อน ผมอาจจะวินิจฉัยรายงานขึ้นไปทางกระทรวง ให้อนุมัติบริษัทของคุณหลวงในเสถียรเมต ละเมียดหรือพระโป้เข้ายึดสัมปทานได้แต่ อะไรบ้างจะเกิดขึ้นแก่คนพวกนั้นนอกจาก ความเดือดร้อนอย่างที่เคยได้รับกันมาแต่ คราวก่อนเมื่อนายเสถียรสำคัญผิดคิดว่า สัมปทานของพระโป้กินอาณาเขตลงมาถึงฝั่ง ใต้ปากครองจริงอีกเหมือนกันคนพวกนั้นจะ
57:59 ไม่มีปากเสียงอะไรเลยเมื่อว่าผมวินิจฉัย ให้สัมปทานแก่คนหนึ่งคนใดไปแต่ผมทนดูคน พวกนั้นเดือดร้อนไม่ได้นั่นไม่ใช่การปก ครองที่ดีนั่นไม่ใช่แม้แต่วิธีที่นาย อำเภอหรือเจ้าเมืองจะปฏิบัติแก่ราษฎรใน ท้องที่ของตัวความเคลื่อนไหวในขณะที่ หล่อนเปลี่ยนอิริยาบถของละเมียดสะดุดตา ท่านเป็นเหตุให้กังวาลเสียงซึ่งึดังขึ้น ทุกทีของท่านเจ้าคุณค่อยคลายลงจนกระทั่ง แผ่วหายไปในลำคอท่านยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับ ขมับและหน้าผากพลางพึมพำเสียใจที่ลุงทำ อย่างนั้นไม่ได้ไม่เมดค่ะดิฉันเข้าใจ หล่อนพยายามยิ้มอย่างอ่อน
58:45 ยอนลองบอกอีกทีรึว่าลุงควรจะทำยังไงเมื่อ รู้จักกันอยู่แล้วว่าข้อเท็จจริงมีอย่าง นี้ดิฉันดิฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไงถูก เพราะเป็นคู่กรณีละเมียดอึกอักแต่ดิฉัน คิดว่าคุณลุงคงมีความตั้งใจอย่างใดอย่าง หนึ่งอยู่แล้วเมื่อเสนาบดีท่านมอบอำนาจ วินิจฉัยมาให้ถูกของไม่เมียดลุงตกำลังใจ ไว้แล้วเหมือนกันลุงมีอำนาจที่วินิจฉัย ปัญหานั้นแต่ลุงจะไม่ใช้มันลุงจะมอบการ ตัดสินใจไว้ให้แก่เจ้าของปัญหาเขตัดสิน ของเเองสายตาทั้ง 3 คู่เงยขึ้นดูท่านเป็น จังหวะเดียวกันอย่างประหลาดใจท่านเจ้าคุณ คงพูดต่อไปเนิบเิเชื่องช้าเหมือนปรารภกับ
59:30 สิ่งหนึ่งสิ่งใดซึ่งอยู่ในความทรงจำของ ท่านลุงหมายถึงคนพวกนั้นพวกปักคลองเจ้า ของป่าโป่งน้ำร้อนมาแต่ครั้งปู่ย่าตายาย ไม่ใช่โดยกฎหมายก็โดยประเพณีและก็ความเคย ชินว่าเขาปรารถนาจะจัดการยังไงกับชีวิตใน อนาคตของเขาใต้เท้าหมายความว่าพวกนั้น ต้องการให้พะโป้ได้สสัมปทานพวกเราก็โอด หลวงราชยมองดูท่านอย่างงงงันพหมายยิ่ง กว่านั้นท่านผู้ว่าราชการศพตาในอำเภอของ ท่านเขม็งผมเกรงว่าเขาไม่ต้องการให้ สัมปทานได้กับใครป่าโป่งน้ำร้อนก็จะต้อง อยู่ในภาวะและลักษณะเดิมของมันต่อ
1:00:19 ไปบทที่ 9 ละเมียดก้าวขึ้นสู่ใดท่าน้ำหน้าบ้าน เรื่นเช้าวันนั้นด้วยขาค่อนข้างสั่นมิใช่ เพราะหัวใจว่าหวิวด้วยความสูงของมันหรือ รำลึกเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านมาแล้วแต่หน หลังหากหวาดหวั่นตัวเองเมื่อคิดว่าจะต้อง เผชิญหน้ากับปัญหาซึ่งหล่อนและเาต่างมีผล ประโยชน์ผูกพันอยู่ด้วยกันทั้งคู่หล่อน รู้ว่าการตกลงใจของท่านเจ้าคุณผู้ว่า ราชการจังหวัดมิได้เหลืออะไรไว้ให้เป็น ที่สงสัยอีกเลยเมื่อท่านบอกว่าชาวคลองสวน หมากมิใช่ท่านคือผู้ที่จะวินิจฉัยลงไป เกี่ยวกับสัมปทานป่าไม้โป่งน้ำร้อนหล่อน
1:01:05 รู้ต่อไปอีกด้วยว่าถ้าชาวปากคลองจะต้อง เลือกในทางหนึ่งทางใดหรือไม่เลือกเลยผู้ จะมีเสียงสุดท้ายจะหนีไม่พ้นรื่นตลอดคืน หล่อนพยายามทบทวนถึงเหตุการณ์ภายหลังที่ จะออกจากจวนท่านเจ้าคุณมาแล้วก่อนที่จะ ตัดสินใจข้ามมาที่นี่เป็นครั้งแรกที่ เสถียรสนับสนุนหล่อนอย่างเปิดเผยต่อหน้า หลวงราชบริการผู้คัดค้านตามเคยที่จะให้ ติดต่อเจรจาปัญหาเรื่องนั้นกับเรื่นโดย ตรงทำไมเราจะต้องไปพวงถึงคนคเดียวนั้นใน เมื่อมันเป็นเรื่องสำหรับคนทั้งตำบลต้อง ตัดสินเขาว่าเพราะกำนันเลื่อนเป็นกำนัน ละเมียดตอบเรียบๆสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเลย
1:01:52 เพราะเขาเป็นหัวหน้าที่คนพวกนั้นนับถือหร เชื่อฟังมาแต่ไหนแต่รายแต่ผมเป็นนายอำเภอ หลวงราชบริการแย้งโดยตำแหน่งและหน้าที่ เป็นความรับผิดชอบของผมเหมือนกันที่จะให้ คนพวกนั้นได้ตกลงใจของเขาเองโดยปราศจาก ความเกรงใจโดยปราศจากการชักโจงให้เขาไป จากทางที่ถูกที่ควรก็ใครล่ะจะเป็นผู้ชี้ ขาดว่าอะไรถูกอะไรควรแล้วไม่ถอนใจไม่ใช่ คนหลวงหรือใครที่มีส่วนได้เสียอยู่กับ บริษัทนี้แน่แต่เอาเถอะค่ะตามความคิดของ คุณหลวงจะทำยังไงนายอำเภอยกมือขึ้นเสยผม อันบางสีหน้าท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิด หนักทุกคราวที่เกิดปัญหาสำหรับชาวบ้านไหน
1:02:41 จะต้องคิดจะต้องตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคต ของเขาผมเป็นคนตัดสินใจให้เองตลอดมานั่น เป็นหน้าที่ของผู้ปกครองที่ดีผมไม่ใช้ วิธีตามบุญตามกรรมอย่างเจ้าคุณท่านชาว บ้านเหล่านี้มีปัญญาอะไรที่จะคิดเราจะ ต้องคิดแทนเควินิจฉัยแทนเขว่าอะไรดีอะไร เลวอะไรถูกอะไรผิดเมื่อมีเรื่องทำนอง เดียวกันนี้ผมมักจะเรียกประชุมลูกบ้านผู้ ใหญ่บ้านหรือกำนันบอกเขาว่าผมต้องการให้ เขาทำอะไรในเรื่องนั้นเรื่องนั้นทุกสิ่ง ทุกอย่างก็เรียบร้อยเสียงหัวเราะของ ละเมียดทำให้เขาหยุดชะงักหันมามองด้วยสี หน้าอันกระอักกระอวนดิฉันภาวนาดิฉันอยาก จะเชื่อเหเกินว่ามันจะสำเร็จง่ายดายอย่าง
1:03:27 นั้นโอ้โหมันจะต้องสำเร็จง่ายดายอย่าง นั้นหลวงราชบริการยืนยันตาลุกเป็นไฟดิฉัน เกรงว่าคุณหลวงจะผิดหวังในคราวเนี้ย เสถียรเขยบอกคุณหลวงได้ดีว่าปัญหาสัมปทาน ป่าโป่งน้ำร้อนมีสภาพไม่ต่างอะไรก็รังแตน และรังแตนที่คิดได้เสียด้วยเดี๋ยวไม่ต้อง อาศัยใครคิดแทนเค้าผมคิดว่าถูกของไม่ ละเมียดเสถียรซึ่งนั่งฟังอยู่ตลอดเวลาโดย ไม่ได้ปริบปากแต่อย่างใดเอ่ยขึ้นเป็น ครั้งแรกวิธีของคุณหลวงอาจจะใช้ได้ใน เรื่องอื่นกับคนบ้านอื่นแต่ไม่ใช่ป่าโป่ง น้ำร้อนสำหรับชาวปากคลองซึ่งยังมีกำนัน รื่นเป็นกำนันสีหน้าหลวงราชบริการแดงเรือ ขึ้นมาทันทีเมื่อได้ฟังประโยคนั้นตกลงคุณ
1:04:16 ก็คิดอย่างเดียวกันกับคุณเมดว่าคนๆนั้น เป็นใหญ่กว่าใครๆในเมืองนี้เสถียรสั่น ศีรษะเปล่าผมหมายเพียงว่าเาเป็นเป็นใหญ่ กว่าใครๆในปากคลองแล้วฟังตามท่านเจ้าคุณ ท่านพูดเขาเป็นใหญ่กว่าใครๆในปัญหา สัมปทานป่าไม้โป่งน้ำร้อนในอำเภอยกมือ ทั้งสองขึ้นเหมือนจะแสดงกิริยาคัดค้าน ครั้นแล้วก็ปล่อยให้มันตกลงข้างกายพลาง ส่ายหน้าก็ตามใจถ้ารักจะใช้วิธีคลานเข้า ไปหาคนขอทานพันนั้นเขาอาจจะเป็นขอทานแต่ เขาไม่ใช่ทาสที่เราจะใช้อำนาจบังคับได้ เสียงละเมียดกระด้าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ดิฉันคิดว่าถ้าคุณลุงท่านเห็นดีในฐานะที่ เป็นเจ้าเมืองท่านก็คงจะปฏิบัติอย่างคุณ
1:05:03 หลวงบอกแล้วและทำนองเดียวกับทุกครั้งมา การปรึกษาหารือภายในบริษัทลงเอยด้วยความ กระเทือนใจไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งตามเคย ละเมียดไม่มีความสงสัยเลยว่าการปล่อยให้ หลวงราชบริการดำเนินงานนั้นไปตามความคิด ความเห็นชอบของเขาผลจะไปลงเอยเช่นไรท่วง ทีมใหม่ของเสถียรซึ่งมีต่อกรณีเดียวกัน นี้เป็นกำลังใจหล่อนอย่างบอกไม่ถูกทำไป เถอะตามที่ไม่เมดเห็นชอบเขาบอกหล่อนก่อน จะจากมาอนาคตของเราเกี่ยวกับสัมปทานป่า เนี่ยอยู่กับคนๆนั้นท่านเจ้าคุณอาจจะพูด ถึงพวกปากคลองแต่ฉันรู้ว่าท่านมองเห็นและ ก็หมายถึงใครในเวลาท่านพูดพวกปากคลองคือ
1:05:52 เขาหล่อนคิดแล้วคิดเล่าเช้าคล้องสวนหมาก คือรื่นละเมดตื้นตันใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่า วาจานั้นมาจากเสถียรเองความเปลี่ยนแปลง แห่งทัศนะของเขาในเรื่องนั้นทำให้เป็นการ ง่ายเข้าสำหรับหล่อนจะพึงปฏิบัติอะไรลงไป เพื่อเห็นแก่ประโยชน์สุขของทุกฝ่ายร่วม กันหล่อนข้ามลูกกระไดขั้นสุดท้ายก้าวขึ้น ไปสู่ลาโล่งใต้ต้นมะม่วงสายทองต้นนั้น แล้วก็มองลอดรั้วโปร่งเข้าไปในบริเวณบ้าน ไก่ 2-3 ตัวคุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่ที่ใต้ ถุนครัวสุนัขอีกตัวนึงถูกล่ำโซ่ขดนิ่ง อยู่เฝ้าที่เชิงบันไดแต่ก็ไม่แลเห็นใคร ที่บนเรือนจนกระทั่งเปิดประตูรั้วเข้าไป
1:06:39 ได้ยินเสียงสุนัขเห่ากระโชกรื่นจึงโผล่ หน้าออกมาจากครัวชั่วขณะนึงเขายืนนิ่ง อยู่กับที่ความตื่นเต้นยินดีและอัศจรรย์ ใจปรากฏอยู่บนใบหน้าอันขมกขมอเหมือนเพิ่ง กลับจากงานดินไม่ๆละเมดก้าวเข้าไปใกล้ สุนัขตัวนั้นเงยหน้าขึ้นถามดุมากนะหรือ เลนไม่กัดหรอกครับดีแต่เฮ่าเขาได้สติยก ผ้าขอม้าขึ้นเช็ดหน้าก้าวออกมาที่นอกชาน เมื่อวานกินไ่ไป 2 ตัวสุดใจเขเลยล่ามโซ่ ไว้เชิญคุณละเมดข้างบนเถอะครับในเวลาเช้า เช่นนั้นที่ระเบียงเรือนเย็นสบายละเมียด ชำเลืองดูชายผู้นั่งอยู่ข้างหน้าแล้วก็อด คิดไม่ได้ว่านับแต่จากกันคืนนั้นเป็นเป็น
1:07:25 ต้นมาดูเเกือบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปนอกจาก แจ่มใสขึ้นอ้วนฉุและก้านแดดจนเกือบจะเป็น เกรียมไปไหนกันหมดเหรอเลินหล่อนถาม ชำเลืองดูรอบๆกายรู้สึกได้รับความสงบใน ขณะเดียวกันก็อดตื่นเต้นไม่ได้อย่างทุก คราวที่อยู่ใกล้เขาสุดใจพาลูกๆไปเยี่ยม พวกบ้านเหนือครับเขาบอกป้ากับจำปาไปไร่ผม เองลงไปฟันดินทางหลังบ้านอยู่พักนึงเพิ่ง จะกลับมากินข้าวงั้นก็เท่ากับฉันมาขัด จังหวะละเมียดหัวเราะกลับไปทำธุระให้ เสร็จดีกว่าเดี๋ยวจะหาว่าฉันมาทำให้ผ้อม ผมจัดการเรียบร้อยแล้วขืนซ้ำอีกหน่อยก็คง ลงพูงอ้วนเป็นพร้อมเขาบอกยิ้มยิงฟันขาว
1:08:13 เต็มทีเหลือเกินตั้งแต่คุณเมดกลับมากำแพง ผมไม่เคยได้ข้าไปเยี่ยมเลยธุระมันยุ่งๆ อีกหลายอย่างชวนสุดใจเ้าไว้หลายครั้งแล้ว ก็เหลววันนี้มีอะไรหรือครับคุณเมี่ถึงได้ มาที่นี่ได้เขาพูดร้าวกับว่าไม่เคยมีอะไร ต่อกันมาเลยกับหล่อนเขาพูดอย่างกำนัน เรื่นชาวปากคลองและหล่อนเป็นเพียงผู้หญิง คนนึงที่ข้ามมาจากเมืองละเมดรู้ดีว่า เรื่องทั้งหลายแลจะพูดกันได้ง่ายเข้าท่าน หล่อนและเขาอยู่ในฐานะนั้นไม่เคยมีความ สัมพันธ์ใดๆเป็นเครื่องผูกมัดนอกจากหล่อน ในฐานะตัวแทนของบริษัทและเขาตัวแทนชาวปาก คลองทั้งหลายแทนที่จะเป็นหญิงและชายซึ่ง หัวใจเต้นจังหวะเดียวกันเป็นของกันและกัน
1:09:01 ส่วนนึงแห่งกันและ กันบางทีเราอาจจะต้องพูดกันนานหน่อยหล่อน บอกฉันอยากให้ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันเหลือ เกินเพื่อเป็นพยานและช่วยกันวินิจฉัยว่า ควรจะเป็นไปยังไงรื่นเลิกคิ้วอย่าง ประหลาดใจแต่ทั้งหมดที่กระทำลงไปก็ได้แต่ มองหน้าหล่อนเฉยอยู่ฉันหมายถึงเรี้องเก่า แก่ที่คลากระซังกันมาหลายปีเต็มทีละเมียด ต่อเรื่องที่ลื่นจะช่วยได้มากทีเดียวถ้า เห็นชอบตามที่ฉันขอร้องคุณเมดยังไม่ได้ บอกผมว่าเรื่องอะไรเป็นการสดวิสัยที่จะ รีรอเหนี่ยวร้างเรื่องนั้นไว้อีกต่อไป เมื่อไหนๆช้าหรือเร็วมันก็ต้องปรากฏออกมา
1:09:47 ในเวลานึงอ๋อเรื่องป่าโป่งน้ำร้อนที่พระ โป้และบริษัทต่างขอสัมปทานไว้สิเลื่อนอึด ใจหนึ่งเต็มๆเขานั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น หรือศิลาสลักอึดใจหนึ่งเต็มๆละเมียดไม่ อยากจะมองดูหน้านั้นหน้าอันปราศจากความ รู้สึกใดๆในตาทั้งคู่ปราศจากแววเหมือนหา ชีวิตไม่แต่ในที่สุดเสียงถอนใจยาวดังมา จากเาผมเข้าใจเสียงของเวก็แว่วมาจากคนละ โลกคุณเมียดจะให้ผมช่วยอะไรหล่อนกระเถิบ เข้าไปหาเค้าครั้แล้วก็คิดได้และถอยกลับ ออกมานั่งอยู่ในท่าและที่เดิมฟังก่อนนะ เลื่นเสียงของหล่อนเต็มไปด้วยความร้อนรน
1:10:34 ก่อนอื่นื่นจะต้องเข้าใจความจริงเสียก่อน ว่าเรื่องมันไปยังไงมายังไงกันื่นรู้อยู่ แล้วว่าพ้าโป้และบริษัทชันต่างคนต่างขอ สัมปทานป่าโปกน้ำร้อนไว้ด้วยผมรู้จักเจ้า เมืองท่านแต่ว่าป่าโป่งน้ำร้อนจะไม่อยู่ ในสัมปทานของใครตราบใดที่ท่านยังเป็นเจ้า เมืองผมคิดว่าเรื่องนี้เป็นที่เข้าใจกัน แจ้มแจ้งมาแล้วหลังจากเกิดเรื่องครั้ง นั้นละเมียดประสานมือทั้งสองเข้าใต้เข่า สีหน้ากังวลขึ้นเลื่นยังไม่เข้าใจป่าทั้ง หลายจะเป็นสาธารณะอยู่ได้ก็ต่อเมื่อยัง ไม่มีใครจับจองไม่มีใครเข้าครอบครองหรือ ว่าได้รับสัมปทานทันใดที่ป่านั้นได้รับ อนุญาตผูกขาดเป็นทางการมันก็ไม่เป็น สาธารณะอีกต่อไปเราเสถียรกับฉันพยายาม
1:11:24 วิ่งเต้นกันในเรื่องเนี้ยก็เพื่อที่จะให้ มันคงอยู่ในสภาพเดิมอย่างนั้นอย่างป่าวัง พระธาตุลานดอกไม้แล้วก็ไม่ระกาที่เราได้ ทำกันมาแล้วแต่ป่าโป่งน้ำร้อนกับป่าเหล่า นั้นไม่เหมือนกันป่าวังพระธาตุก็ไม่ระกา เป็นแต่เพียงแขนเพียงขาหรือส่วนหนึ่งส่วน ใดของชาวบ้านเพราะอาชีพอื่นสำคัญกว่ายัง มีอยู่ตามแต่ฤดูกาลแต่โป่งน้ำร้อนไม่ อย่างงั้นมันเป็นชีวิตทั้งชีวิตของพวกเรา ก็เพราะข้อนี้สิเลินคุณลุงเออเจ้าเมือง ท่านจึงไม่ยอมพิจารณาสัมปทานป่าเนี้ย เมื่อเนาวส่งเรื่องกลับคืนมาให้ท่าน วินิจฉัยทางกระทรวงถือรายงานท่านเป็นใหญ่ ว่าควรจะได้กับใครท่านว่าการตกลงใจเด็ด
1:12:10 ขาดอยู่กับพวกปากคลองเองงั้นก็ให้พวกปาก คลองเตัดสินกันเสียงของเขาห้วนในตาของเขา แห้งแต่ลื่นเป็นกำนันบ้านนี้เป็นหัวหน้า ของเขาลื่นตกลงเอายังไงทุกคนจะทำตามนั้น ฟังฉันหน่อยนะลื่นละเมดมองหน้าเขอย่างวิน วอนฟังฉันก่อนลื่นควรจะรู้ว่าฉันปรารถนา ดีต่อลื่นและก็พวกปากคลองแค่ไหนลื่นยังจำ ได้หรือเปล่าถึงเรื่องที่เราคุยกันคืน นั้นที่บ้านชันในกรุงแทพความประสงค์ของ ชัน้วยการที่ยอมรับเป็นผู้จัดการบริษัท เนี้ยแต่ละผลประโยชน์ของบริษัทเป็นหน้า ที่ของฉันจะต้องดูแลแต่เฉลี่ยประโยชน์สุข ซึ่งกันและกันระหว่างผู้ร่วมงานทั้งหลาย
1:12:55 เป็นความปรารถนาชั่วชีวิตของฉันสัมปทาน ป่าโป่งน้ำร้อนจะเปิดโอกาสให้ฉันได้เริ่ม งานดังกล่าวเราจะไม่ทำตามแบบผู้ซื้อและ ผู้ขายแล้วก็ไม่ใช่อย่างนายจ้างกับลูก จ้างเราจะทำเหมือนงานในระหว่างครอบครัว ใฝ่รื่นและคนบ้านนี้แข็งแรงฝ่ายฉันจะเป็น ทุนไม่เฉพาะแต่เรื่องไม้ถึงสินค้าป่าทั้ง หลายก็เช่นเดียวกันเป็นการเสี่ยงอันตราย เหลือเกินระหว่างปัญหาของเงินกับงานเา พึมพำสายตาเหม่อข้ามราวลูกกรงนอกชานออกไป ในแม่น้ำหล่อนได้ฟังก็หัวเราะเบาๆเลื่อน หมายถึงการผิดใจกันในภายหลังเรื่นมองฉัน อย่างเจ้าของเงินทั่วๆไปผมมองคุณเมียดใน ฐานะตัวแทนของบริษัทซึ่งทุกบาททุกสตางค์
1:13:42 ที่ลงไปจะต้องได้ผลประโยชน์ตอบแทนคุ้มค่า ของมันแต่งานทุกอย่างต้องลงทุนถึงแม้มัน จะไม่ได้ผลอะไรตอบแทนในระยะแรกเราพูดกัน ในเรื่องนี้แล้วหมายถึงถึงเสถียรกับฉัน โป่งน้ำร้อนไม่ใช่ป่าที่จะทำกันหมดในวัน 2 วันมันอาจกินเวลานานหลายสิบปีบางทีจะหลาย ชั่วอายุคนเรามองถึงผลประโยชน์ที่จะได้ รับในระยะนั้นรื่นหันมามองหล่อนนิ่งอยู่ ครู่นึงอย่างฉงนสนเท่ต่อมาก็สั่นศีรษะไป มาช้าๆถ้าไม่รู้จักขุณเวียดมาก่อนรู้ใจ ขุณเวียดมาก่อนผมอยากจะว่าคุณเวียดเจตนา มาหวานร้อนผมด้วยคำพูดเพราะๆแล้วก็โครง การสวยๆเท่านั้นแต่ในฐานะที่รู้จักคุณเมด
1:14:28 ดีผมก็ได้แต่จะว่าคุณเมดมีความฝันไกลเกิน ไปจนสดวิสัยที่ใครๆเขาจะคิดว่าจะเป็นไป ได้ฉันตั้งใจและก็คิดว่าสามารถทำตามนั้น ได้จริงๆหล่อนค้านเขาก้มศีรษะรับรอง ประโยคนั้นเนิบๆผมเข้าใจคุณเมดเป็นคนมี ความปรารถนาดีที่สุดต่อพวกเราดีอย่างจะหา อีกไม่ได้ในโลกฉะนั้นจึงยากที่ใครจะเข้า ใจได้ไงง่ายงในการค้าขายคนเรารู้กันแต่ ว่าซื้อได้ถูกเท่าไหร่ขายได้แพงเท่าไหร่ ยิ่งดีคนบ้านนี้เคยโดนมาอย่างนั้นเขาเข้า ใจและก็เชื่อว่าบริษัทคุณเมดก็เข้าใจและ เชื่ออย่างเดียวกันเพราะฉะนั้นก็คงจะ ระแวงเสียแต่ก่อนงานจะเริ่มต้นและคนระแวง
1:15:14 ร่วมงานกันไม่ได้แต่เลื่อนเป็นคนที่เข้า ใจอธิบายให้เขาเชื่อทุกสิ่งทุกอย่างก็จะ เรียบร้อยผมไม่เคยทำให้คนเชื่อด้วยความ ฝืนใจศรัทธาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในตัวของ คนเราเองไม่ใช่ด้วยการชักจูงไม่ใช่ด้วย การ บังคับในที่สุดเรื่องก็ไม่ได้ง่ายอย่าง หล่อนเข้าใจละเมียดไม่สามารถจะบอกได้ว่า อะไรเป็นเหตุให้เขาเป็นปฏิปักษ์ต่อความ คิดใดๆเกี่ยวกับสัมปทานป่าไม้โป่งน้ำร้อน นอกจากนิสัยและความเคยชินของชีวิตอิสระ ซึ่งสืบเนื่องกันมาแต่ดั้งเดิมอย่างชาว บ้านนั้นโดยทั่วไปพอใจในสิ่งที่มีอยู่ แล้วปราศจากการดิ้นรนขวนขวายต่ออนาคต
1:16:01 หล่อนรู้สึกไม่ต่างอะไรกับบุคคลแปลกหน้า ที่ล่วงล้ำเข้าไปในเขตห่วงห้ามพยายามจะ ทำลายสิ่งที่เขาเชิดชูบูชาและหวงแหนเพราะ มันเป็นวิถีชีวิตที่เคยชินและรสนิยมที่ เคยชอบความสำนึกนั้นเป็นเหตุให้ท้อแท้ใน ที่สุดก็เริ่มกระสับกระส่ายความมั่นใจใดๆ ละลายหักขายศูนย์ไปทีละน้อยเลื่นไม่ได้ ให้ความหวังอะไรแก่ฉันเลยในการที่จะให้ ฉันได้มีส่วนร่วมงานซึ่งเรื่นพยายามสานมา แต่ไหนแต่รายละเมียดถอนใจก้มลงมองดูมือ ซึ่งประสานกันไว้บนตักอย่างสิ้นศรัทธาฉัน หมายถึงความพยายามที่จะให้คลองวนหมากขยาย ตัวออกไปยิ่งกว่านี้และชาวปากคลองจะได้
1:16:48 อยู่ในฐานะที่ดีกว่าที่เขาเป็นอยู่ใน ปัจจุบันเนี้ยเขานิ่งอยู่นานก็ก่อนจะเอ่ย ตอบแล้วเมื่อเขาเอ่ยเสียงนั้นห้าวเบาและ จริงจังผมพร้อมที่จะให้คุณเวียดทุกอย่าง ด้วยความยินดีเขาบอกในเรื่องอื่นๆไม่ใช่ เรื่องนี้สัมปทานป่าโป่งน้ำร้อนเป็น เรื่องที่ชาวปากคลองทุกคนตัดสินใจไม่ใช่ ผมแต่ ลำพังนั่นแสดงว่าเลื่อนยังไม่ไว้ใจพอ หล่อนถอนใจขณะที่เงยหน้าขึ้นเปล่ามันไม่ ได้เกี่ยวกับไว้ใจหรือไม่ไว้ใจเขาแย้งมัน เกี่ยวกับว่าคนพวกเเขาจะเลือกใช้ชีวิต อย่างไหนชีวิตเก่าที่เขาใช้อย่างที่ปู่ ย่าตายายเคยใช้มาแล้วตามแต่ความพอใจตาม
1:17:34 แต่เขาจะรักจะใช้ด้วยความรับผิดชอบของเขา เองหรือชีวิตใหม่ภายใต้ข้อผูกพันภายใต้ การตกลงเงื่อนไขซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบ ของผู้อื่นเขามองหล่อนเต็มตาเหมือนพยายาม จะค้นหาอะไรสักอย่างนึงแต่สิ่งเดียวที่พบ ก็เพียงเจตนาอันแรงกล้าซึ่งเป็นประกาย อยู่ในม่านตาทั้งคู่เท่านั้นบอกผมหน่อยสิ คุณเมดทำไมคุณเมดถึงได้เจาะจงมาทดลองงาน ใหม่ของคุณเมดที่นี่ทำไมไม่ไปเลือกที่ อื่นซึ่งมีอยู่ถมไปใครๆก็คงพร้อมที่จะรับ ความช่วยเหลือในเรื่องเงินของคุณเมดทั้ง นั้นหล่อนมิได้หลบตาเขเลยขณะที่ตอบอย่าง แผ่วเบาเหมือนจะเป็นกระซิบเพราะคนที่ฉัน
1:18:20 รักอยู่ที่นี่ความหมายของประโยคนั้นแจ่ม แจ้งเกินไปที่เขาจะได้แย้งอะไรต่อไปอีก รื่นก้มหน้าลงดูพื้นระเบียงเสียงใดๆที่จะ กล่าวออกมาหายกลับเข้าไปในลำคอขมับทั้ง 2 โปนไปด้วยเส้นโลหิตที่ฉีดแรงผมผมเสียใจ จริงๆที่ไม่มีทางจะทำอะไรให้คุณเมียดได้ เกี่ยวกับเรื่องเนี้ยเสียงเด็กๆเกลียวมา จากทางเดินหน้าบ้านละเมดหันไปทางเสียง นั้นมองเห็นสุดใจและลูกๆกำลังตรงมาที่ ประตูตอนหันกลับมามองดูลื่นแล้วก็พูดเร็ว งั้นขอให้ช่วยฉันสักอย่างนึงนะลื่นเรามา เรืนหรือมาเรื่องนี้แหละคุณลุงคงจะนัดทุก ฝ่ายไปพบพร้อมกันที่จวนพระโป้เรื่นและ
1:19:07 บริษัทของฉันเพื่อพูดจาหารือกันในเรื่อง สัมปทานป่าโป่งน้ำร้อนยังไงเสียท่านก็คง จะขอฟังความเห็นของเรื่นขอให้ยืนยาอย่าง ที่บอกฉันมาแล้วว่าขอฟังความเห็นจากพวก ลูกบ้านก่อนเวลานานเท่าไหร่ยิ่งดีเพื่อ ที่ฉันจะได้มีเวลาพูดจากับคนบ้านนเนี้ต่อ ไปเขาไม่ตอบว่ากระไรคงนั่งนิ่งเหมือนรูป สลักซึ่งปราศจากความรู้สึกและชีวิตอยู่ใน ท่าเดิมรับสิเลื่อนว่าจะช่วยฉันละเมียด ขยั้นคะยอเมื่อเสียงหัวเราะของเด็กๆและ เสียงดุของสุดใจใกล้เข้ามาครับผมจะพยายาม เขาตอบพลางถอน ใจสถานที่ราชการและข้าราชการเป็นความหวาด
1:19:57 หวั่นของสุดใจมาแต่ไหนแต่ไรเพราะฉะนั้น ทันใดที่ก้าวเข้าสู่บริเวณสนามหญ้าศาลา กลางจังหวัดแลเห็นคณะกรรมการและเจ้าหน้า ที่ในเครื่องแบบเดินพลุกพล่านอยู่ตาม ระเวียงเท้าของหล่อนก็เริ่มปัดข่าทั้งคู่ เริ่มอ่อนด้วยความประม่าเหมือนจะเดินต่อ ไปไม่ได้เป็นอะไรไปวอีใจป้าแคล้วหันมาถาม ด้วยความสงสัยฉันฉันไม่อยากเข้ามาที่นี่ หล่อนบอกเราออกไปคอยพิเลือนอยู่ที่ศาลา ท่าน้ำกับพวกน้องไม่ดีฝ่าเหรอป้าอย่ากลัว ไปหน่อยเลยยไม่มีใครเขาจะกัดเอ็งหรอกหญิง ชราหัวเราะเอ็งจำไม่ได้เหรอไอ้ทิมันว่า พยายามเข้าไปใกล้ๆจะได้ฟังได้เห็นของดี
1:20:45 หลานสาวยังคงรีรออยู่นั่นเองสีหน้าหล่อน ซีดใจคอสั่นหันซ้ายแลขวาไม่หยุดหย่อนงั้น ก็พักอยู่ตใต้ต้นมะขามต้นนี้ถอะป้าเวลาเข ออกมาจากห้องท่านเจ้าเมืองและเห็นได้ถนัด ถมไปแม่เฒ่าได้ฟังก็ยักษ์ไหล่บ่นพึมพำ อยู่ในลำคอก็ตามใจเองแกนั่งปกลงบนพื้น สนามใต้ต้นมะขามต้นนั้นลงมือตะบันหกต่อไป เรื่องกลัวเจ้านายของเอ็งนี่เมื่อไรมันจะ หายสักทีแกเงยหน้ามองเข้าไปที่ศาลากลาง จังหวัดข้างหน้าแล้วก็หันกลับมาเลี้ยวไป ดูผู้คนซึ่งชุมนุมกันอยู่ตามใต้ต้นว่า ข้างศาลาท่าน้ำและต้นมะขามริมรั้วข้าง
1:21:31 หลังแหกกันมาทั้งวางยางหัวยางบ้านไร่ปาก คลองกูไม่รู้เรื่องว่ามันอะไรกันฉันก็ไม่ รู้สุดใจว่าพี่เลื่อนไม่บอกอะไรเห็นแต่ ว่าให้มากันก็แล้วกันฉันคิดว่าคงเรื่อง โป่งน้ำร้อนอีกไม่งั้นในห้างครับคุณนาย ละเมียดจะมาทำไมนอกจากนั้นเมื่อวานเซิ เนี้ยคุณนายละเมียดยังข้ามไปหาพี่เลื่น เขาที่บ้านแม่เฒ่าเงยหน้าขึ้นดูหลานสาว โดยเร็วไปหาหอกอะไรกันอีกพี่ลื่นว่า เกี่ยวกับเรื่องเจ้าเมืองท่านนัดเพราะวัน นี้แหละหญิงชราพึมพำอะไรอยู่ในลำคอทั้ง หมดที่สุดใจได้ยินก็เพียงกูไม่รู้ว่าร้าน สาวเจ้าเมืองเป็นนักการมาตั้งแต่เมื่อ
1:22:17 ไหร่แกหันกลับไปที่ศาลากลางจังหวัดอีกนี่ เมื่อไรจะรู้เรื่องราวกันสักทีคอยมากี่ ชั่วโมงแล้วล่ะล้มจะใส่ตายชาวบ้านทุกคน ที่ยอมค่ำฟากมาตั้งแต่พระฉันเช้าจน กระทั่งได้เวลาฉันแพนอยู่ในฐานะเดียวกับ 2 ป้าหลานทั้งนั้นไม่มีใครรู้ถึงความมุ่ง หมายว่าตนต้องข้ามฟากมาเมืองด้วยเรื่อง อะไรกันเพราะฉะนั้นก็ได้แต่จะคออยู่ด้วย ความอึดอัดตลอดเวลาที่การเจรจาภายในห้อง ของผู้ว่าราชการจังหวัดดำเนินไปท่ามกลาง บรรยากาศอันเคร่งเครียดมาเป็นเวลาชั่วโมง เต็มๆด้วยดวงหน้าอันเป็นมันเพราะความร้อน ซึ่งแม้พัดโบกจากเพดานเหนือศีรษะขึ้นไปก็
1:23:03 ไม่สามารถจะบรรเทาบาบางลงไปได้เพียงไร ท่านเจ้าคุณนั่งอยู่ในเก้าอี้ของท่าน อย่างสงบเสงี่ยมชำเลืองดูพ้าโป้ผู้นั่ง เป็นสง่าอยู่ตรงหน้าท่านพร้อมด้วคนใช้พับ เพียบคยโบกพัดหางนกยูงให้นายอยู่ที่พื้น รื่นนั่งตัวตรงอยู่ทางขวาในเสถียรและ ละเมียดภรรยาอยู่ข้างซ้ายไกลออกไปทาง เบื้องหลังใกล้กับหน้าต่างซึ่งมองออกไป สู่สนาบหญ้าและท่าน้ำหลวงราชบริการยืน อยู่มือทั้งคู่ประสานไว้ข้างหน้ากิริยา ของเขาเคร่งเครียดกว่าใครๆในห้องนั้นใน ที่สุดสายตาอันแจ่มใสของท่านก็หันกลับมา จับอยู่ที่ดวงหน้าอันอิ่มอิบของพระโป้ พลังยิ้มน้อยๆฉันฟังพูดกันมานานท่านเอ่ย
1:23:50 พอจะจับใจความได้ว่าทุกฝ่ายต่างก็มีเหตุ ผลของตนดีพอด้วยกันทั้งนั้นทุกฝ่ายต่างก็ มีเหตุผลของตนดีพอด้วยกันทั้งนั้นในห้าง ถือเสียว่าเคยทำประโยชน์ให้แก่คนบ้านนี้ เมืองนี้มานานฉะนั้นจึงควรจะได้รับ สัมปทานดังกล่าวข้างบริษัทของนายเสถียร กับแม่เมดก็ว่าจะทำประโยชน์ให้กับชาวบ้าน นี้ได้มากเหมือนกันฉันเองเห็นใจทั้ง 2 ฝ่ายท่านหยุดถอนหายใจหน่อยนึงท่อสายตามอง ข้ามคนทั้งปวงออกไปยังท้องฟ้าและิวไม้ ข้างนอกเมื่อเอ่ยขึ้นอีกครั้งเสียงนั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกจนเกือบจะเป็นสั่น เครือแต่เห็นใจเจ้าของเดิมเขามากกว่าฉัน หมายถึงพวกที่ได้อาศัยป่านั้นทำมาหากินมา
1:24:38 ตั้งแต่ครั้งปู่ย่าตายายจริงอยู่ป่าโป่ง น้ำร้อนเป็นสมบัติของแผ่นดินการเปิด สัมปทานให้แก่บริษัทหรือเอกชนใดครอบครอง จะเป็นประโยชน์หารายได้เข้าหลวงมากกว่า ทิ้งไว้ให้เป็นสาธารณนะแต่ฉันเป็นผู้ว่า ราชการจังหวัดนี้หน้าที่ของฉันอยู่ที่ดู แลทุกข์สุขของราษฎรพลเมืองในความปกครอง ด้วยระหว่าง 2 หน้าที่นั้นความสุขของ ราษฎรสำคัญกว่าและมาถึงก่อนรายได้ของแผ่น ดินเพราะเหตุนี้ถึงเสนาบดีท่านจะมอบอำนาจ ในการวินิจฉัยให้กับฉันว่ามันควรจะเป็น ของใครฉันก็จะไม่ใช้อำนาจนั้นฉันจะให้
1:25:23 เจ้าของเดิมเเป็นผู้ตัดสินทุกคนรู้ว่า ท่านจะทำอย่างไรต่อไปก่อนที่ท่านจะหัน หน้ากลับมาที่เรื่นและก่อนจะทันเอ่ยนาม เขาด้วยซ้ำไปตั้งแต่การเจรจาเริ่มต้นเขา นั่งอยู่ในท่าไรเดี๋ยวนี้ก็ในท่านั้นมือ ทั้งสองประสานกันอยู่บนตักตัวตรงสายตาจับ อยู่ที่ท่านเจ้าคุณไม่เลี้วซ้ายไม่แลขวาี หน้าไม่ได้บอกความรู้สึกใดๆกำนันรื่นจะ เป็นคนบอกแทนพวกที่ร้อยู่ข้างนอกได้ว่า ป้าโป่งน้ำร้อนมีความหมายสำคัญสำหรับพวก นั้นเพียงใดท่านพูดต่อไปในฐานะที่สมัย หนึงฉันเคยมีข้อผูกพันอยู่กับเขาโดยให้คำ รับรองว่าตราบใดที่ฉันยังเป็นผู้ว่า
1:26:09 ราชการอยู่ที่นี่จะไม่มีใครได้สัมปทานไป ฉันคิดว่านายห้างจะยังจำได้ท่านหันไปหา ราชาป่าไม้้ผู้นั้นพะโป้ก้มศีรษะเนิบๆรับ รองวาจาของท่านโดยไม่ได้โต้ตอบประการใด ฉะนั้นการตกลงใจใดๆของกำนันเรื่นฉันจะถือ ว่าเป็นการตกลงใจแทนอะไรกันคุณหลวงท่าน เจ้าคุณหยุดชะงักเมื่อเห็นนายอำเภอของ ท่านขยับกายทำท่าจะก้าวเข้ามากระผมขอ ประทานโทษหลวงราชบริการลั่นวาจาประโยค นั้นออกมาได้ด้วยความยากลำบากเต็มทีใน ฐานะที่เป็นอำเภอเคยเข้าใจใกล้ชิดติดต่อ กับพวกพกนั้นมาเป็นเวลาช้านานกระผมไข้จะ
1:26:57 กราบเรียนใต้เท้าว่าบางทีจะเป็นการคลาด เคลื่อนไปได้ในการที่จะถือว่าราษฎรชาว บ้านทั้งสิ้นจะเห็นด้วยกับกำนันรื่น เกี่ยวกับการตัดสินใจใดๆที่เขาจะกระทำลง ไปสายตาของท่านเจ้าคุณแลจับใบหน้าอันแดง ก่ำของในายอำเภอท่านอยู่นานในที่สุดก็ถอน ใจพลางยิ้มน้อยๆขุนหลวงให้สติผมดีผมเชื่อ ว่าไม่มีผลประโยชน์ของบริษัทซึ่งคุณหลวง มีหุ้นส่วนเกี่ยวข้องอยู่ด้วยกระผมเรียน ปฏิบัติตามหน้าที่เท่านั้นหลวงราชบริการ กระอึกกระอักยิ่งขึ้นงั้นผมต้องการคำ ปรึกษาเมื่อไหร่จะบอกคุณหลวงเองท่านเจ้า คุณตัดบทพูดไปรื่นทุกคนกำลังรอฟังเราอยู่
1:27:44 ทุกหูเงียบคอยสดับเขาทุกตาเพ่งอยู่ที่ใบ หน้าอันปราศจากความรู้สึกนั้นเขม็ง ละเมียดรู้สึกหัวใจของล่อนเต้นแรงผิดปกติ เหมือนรอคอยคำสั่งประหารชีวิตคำตอบที่ได้ กระทำให้ทุกคนประหลาดใจกระผมไม่มีอะไรจะ พูดเป็นทั้งหมดที่หลุดมาจากริมฟุปากของ เขาสายโลหิตแล่นขึ้นสู่แก้มและหน้าผากของ ละเมียดความเคร่งเครียดคลายไปจากใบหน้า ของเสถียรพะโป้ยกมือขึ้นป้องปากไอเบาๆ ท่านเจ้าคุณไม่ได้เปลี่ยนอิริยาบทเลยขนาด ที่พูดต่อฉันอยากจะฟังความเห็นของรืน กระผมเคยเรียนใต้เท้าทราบแล้วในห้างก็ เหมือนกันคุณนายละเมดก็เหมือนกันป่าโป่ง
1:28:29 น้ำร้อนตกไปอยู่ในสัมปทานเมื่อไหร่ชีวิต ชาวบ้านปากคลองบ้านไร่วังยางหวยยางจะไม่ เป็นอยู่อย่างเดิมได้หมายความว่ารื่น ต้องการจะให้มันอยู่ในสภาพเดินต่อไปอย่าง ที่ฉันได้พูดมาแล้วความต้องการของกระผม เป็นเหตุผลส่วนตัวรื่นตอบเบาๆถูกของท่าน นายเพอความต้องการของกระผมไม่ใช่ความ ต้องการของชาวบ้านเหล่านั้นทั้งหมดงั้น เลื่อนก็คงต้องการเวลาสำหรับปรึกษาหาือ กับลูกบ้านทั้งหลายก่อนละเมียดเกือบสะกด กลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่ได้ในตาของหล่อน ที่มองเขาแจ่มใสไปด้วยความหวังแต่ื่นกลับ สั่นศีรษะสายตาคงจับอยู่ที่ท่านเจ้าคุณก็ ไม่มีความจำเป็นอะไรในเมื่อชาวบ้านในตำบล
1:29:16 เหล่านั้นมาชุมนุมกันพร้อมอยู่ที่นี่แล้ว ขอเชิญนายอำเภอเรียกเข้ามาถามเป็นรายตัว ได้ต่อหน้าใต้เท้าในห้างนายเสถียรกับคุณ นายละเมดเสียงหัวเราะร่วนดังมาจากพระโป้ อย่างขบขันแต่ สุภาพนั่นน่ะเป็นสิ่งที่ผมปรารถนาเหมือน กันขอรับเจ้าคุณเพราะมันจะเป็นข้อพิสูจน์ ว่าวาจาที่ผมเคยลั่นไว้ถูกหรือผิดยังไงแก บอกประเดี๋ยวเจ้าคุณจะได้เห็นเองว่าชีวิต ของคนพวกนั้นฝากไว้กับป่านี้เพียงไรไม่มี ใครจะเห็นผิดไปจากกำนันเขาได้ท่านเจ้า เมืองมองดูผู้พูดอย่างหลากใจกนไหนในห้าง ให้เหตุผลมาโยกๆนี้เองสัมปทานควรจะได้แก่ ในห้างเพราะสัมปทานอยู่กับผมหมายถึงไม่มี
1:30:04 สัมปทานหมายถึงมันจะเป็นป่าสาธารณะสำหรับ พวกป่าคลองบ้านไร่วางยางต่อไปกำนันื่นรู้ แก่ใจในข้อนี้ชาวบ้านทั้งหลายก็เหมือนกัน ผมยอมสู้ตายถ้าเป็นการชิงสัมปทานกับราย อื่นๆแต่สำหรับกำนันรื่นแลก็พวกปากคลอง ไม่ต่างอะไรกับพวกพี่ี่น้องๆไม่มีความ หมายแตกต่างอะไรผมขอถอนยิ้มน้อยๆปรากฏ ขึ้นที่ริมฝีปากของเจ้าคุณกำแพงในตาทั้ง คู่ของท่านเป็นประกายในที่สุดก็หัวเราะ ออกมาเสียงลั่นห้องอย่างที่ไม่ค่อยจะเคย มีใครได้ยินท่านหัวเราะในชีวิตเสียทีได้ ท่านหัวเราะต่อไปฉันควรจะทายใจในห้างออก
1:30:49 ตั้งแต่แรกที่ยื่นเรื่องราวแล้วฉันควรจะ รู้ว่าในห้างก็เท่ากับชาวปากคลองคนนึง เดี๋ยวนี้จึงเหลือปัญหาระหว่างบริษัทของ แม่ละเมดและก็นายเสถียรกับพวกชาวบ้านจะ ให้ฉันจัดการฟังเสียงคนพวกนั้นอย่าง เลื่อนเขาว่าหรือจะเอายังไงไม่มีความ จำเป็นอะไรต่อไปค่ะคุณลุงคะสีหน้าของหญิง สาวซีดเผือดในตาของหล่อนแห้งผากเมื่อใน ห้างขอถอนดิฉันก็ขอถอนหล่อนไม่ได้เอ่ยถึง เรื่นหรือพวกปากคลองอีกต่อไปความแสลงใจทำ ให้หล่อนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า เขางั้นเราก็เห็นจะยุติเรื่องนี้ได้ป่า โป่งน้ำร้อนคงอยู่ในสภาพเดิมของมันต่อไป
1:31:36 ผู้ว่าราชการถอนใจขอขอบใจด้วยกันทุกฝ่าย ที่จะทำให้เป็นการง่ายกระฉันในการที่จะ รายงานเข้าไปที่กระทรวงบอกพวกนั้นกลับกัน ได้แล้วนี่ลื่นอุตส่าห์มาตรากตรำลำบากกัน ตั้งแต่เช้าในห้างล่ะถ้าไม่รีบร้อนไปไหน กินข้าวกลางวันเสียด้วยกันที่นี่เลยเป็น ไงมีแต่ฉันไปเยี่ยมในห้างเป็นเลี้ยงทีนี้ ถึงทีฉันขอให้ได้จัดการรับรองบ้างในห้าง ตอบรับด้วยความยินดีผมจะได้มีโอกาสเยี่ยม คุณหญิงด้วยได้ข่าวว่าป่วยไปค่อยสบายขึ้น แล้วหรือครับท่านเจ้าคุณพยัคฆ์หน้าเป็น โรคธรรมดาซะแล้วล่ะตั้งแต่ขึ้นมาอยู่ที่ นี่ 3 วันดี 4 วันไข้ท่านบอก
1:32:24 ทั้งสองชวนกันออกไปหลวงราชบริการและนาย เสถียรรีรอยอยู่หน่อยนึงก็เดินตามหลังออก มาเหลือแต่ละเมียดซึ่งยืนหันหลังให้อยู่ ที่หน้าต่างคนใช้พ้าโป้ผู้กำลังเก็บ กิริยาสำหรับนายใส่ย่ามและรื่นซึ่งรีบลุก ขึ้นพยายามจะออกไปเสียให้พ้นจากห้องนั้น โดยเร็วที่สุดที่จะเร็วได้ยังไม่ทันก้าว ถึงธรณีประตูก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยิน เสียงเรียกของหล่อนประเดี๋ยวก่อนเลื่น ละเมียดไม่ได้หันมาเหมือนเกรงเขาจะเห็นสี หน้าซึ่งเต็มไปด้วยความปวดร้าวใจทำไม เลื่นถึงเล่นตลกกับฉันอย่างงั้นผมไม่ได้ เล่นตลกกับคุณเขาค้านด้วยเสียงห้าๆแต่ เลื่นรับปากฉันว่าจะประวิงเวลาการตกลงใจ
1:33:11 ไว้พอยฉันได้มีเวลาพูดจากับชาวบ้านบ้างผม ยังไม่ได้ตกลงอะไรเลยจนอย่างเดียวถูกรื่น โยนความรับผิดชอบเองนั้นไปให้พวกชาวบ้าน ทั้งๆที่รู้ว่าทุกคนเคยตอบว่ายังไงคุณ ละเมดน่าจะรู้ว่ามันเป็นความประสงค์ของใน อำเภอท่านเมื่อใช้นักการไปบอกผมเมื่อวาน ในอำเภอกำชับนักกำชับหนาไให้ผมนัดพวกลูก บ้านมาประชุมที่หน้าศาลากลางด้วยท่านคง สั่งไปทางบ้านอื่นอย่างเดียวกันขุณเดจะ เห็นได้ว่าไม่ใช่แต่จะมีพวกชาวปากคลอง เท่านั้นที่มาที่นี่พวกหัวยางวังยางปาก อ่างต่างแห่มาเหมือนกันเพราะท่านเชื่อแน่ ว่ายังไงเสียคนพวนั้นก็ต้องเป็นฝ่ายท่าน วันยังค่ำนายอำเภอลืมไปอย่างนึงว่าป่า
1:33:58 โป่งน้ำร้อนเป็นชีวิตและหัวใจของพวกชาว ปากคลองมากกว่าพวกหัวยางวังยางถ้าจะมีการ เล่นตลกหรือหักหลังขุณเวียดคนๆนั้นไม่หิบ ผมผมพยายามทำตามอย่างที่จะให้โอกาสคุณเมด เพราะรู้ดีว่าชีวิตและอนาคตของพวกปากลอง ทุกคนขึ้นอยู่กับโป่งน้ำร้อนถึงจะเจรจา ชักจูงหรือหว่านล้อมสักเท่าไหร่ก็คงไม่ทำ ให้ใครเปลี่ยนใจไปได้ข้อเผมควรรจะรู้ดี กว่าใครๆถึงไม่ใช่ฐานะคนปากคลองโดยเลือด เนื้อเชื้อไขกายและใจผมก็เป็นชาวปากคลอง มาเป็นเวลาช้านานสุขด้วยกันทุกข์ด้วยกัน หัวเราะและก็ร้องไห้มาด้วยกันตายร่วมกัน มาแล้วหลายครั้งเกิดร่วมกันมาแล้วก็หลาย
1:34:43 หนในท่าที่ยืนอยู่เช่นนั้นเขาไม่สามารถแล เห็นสีหน้าและในตาหล่อนได้นอกจากเบื้อง หลังของไหล่ที่คุ้มและศีรษะที่ก้มไม่มี ใครเอาใจใส่กับเจ้ากะเหรี่ยงคนใช้ของ พะโป้ซึ่งค่อยๆเลี่ยงออกไปจห้องนั้นด้วย กิริยาตื่นๆรื่นยืนรอคอยคำตอบอยู่นานแต่ ทั้งหมดที่ได้รับก็เพียงเสียงถอนใจเขา ก้าวออกไปที่ประตูหันกลับไปดูร่างนั้นอีก ครั้งนึงอุปทานทำให้รู้สึกเหมือนได้ยิน เสียงสะอื้นดังมาจากที่ใดที่นึงในห้อง นั้นเบาๆต่อมาเขาก็รีบสาวเท้าลงมาจากศาลา กลางโดยเร็ว บทที่
1:35:29 11 ป่าโปงน้ำร้อนพร้อมด้วยความอุดม สมบูรณ์ของมันพร้อมด้วยธรรมชาติอันสวยสด งดงามความไข้และอำนาจอันเร้นลับซับซ้อน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของดงทึบทั้งหลายยังคง อยู่ในสภาพเดิมต่อไปท้าทายความพยายามใดๆ ของน้ำหมือมนุษย์ที่จะเอาชนะมันท่านเจ้า คุณผู้ว่าราชการจังหวัดรู้อย่างผู้ที่มอง การไกลทั้งหลายจะพึงรู้ว่าโดยการปฏิเสธ สัมปทานป่าไม้แห่งนั้นชาวบ้านปากคลองเท่า กับปฏิเสธอนาคตที่สดใสปลอดภัยและสภาพของ เขาต่อไปอีกหลายปีบางทีอาจจะชั่วอายุคน แต่ประเพณีเป็นของตายยากศรัทธาและความ
1:36:15 เป็นไทยก็เช่นเดียวกันการฝืนความประสงค์ ของชาวพื้นเมืองเหล่านั้นด้วยการให้ สัมปทานแก่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมาหมายถึงการ หมดสิทธิอิสระของเขาที่จะอยู่อย่างเคย อยู่กินอย่างที่เคยกินมาช่วยชีวิตทั่วยุค ของปู่ย่าตายายความปลอดภัยมีประโยชน์อะไร สำหรับชีวิตที่แห้งแล้งสถาพภาพมีประโยชน์ อะไรสำหรับบุคคลที่ถูกขีดวงให้อยู่ในกรอบ อันจำกัดธรรมชาติเป็นเครื่องทดลองขั้น อุกฤตสำหรับความแข็งแกร่งของมนุษย์และ ธรรมชาติไม่อาจจะแยกออกจากชีวิตของชาวปาก คลองได้เลือดในกายทุกหยดของเขาเต็มไปด้วย มันทุกลมหายใจเข้าออกของเขาเต็มไปด้วยมัน
1:37:02 การเผชิญกับธรรมชาติแต่ละครั้งหมายถึงการ อยู่หรือไปมันอาจเต็มไปด้วยความน่าเเน็ด อนาดใจจริงอย่างละเมียดอธิบายแต่มันก็ เป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้ตราบใดที่คนเรายัง
…
