Full transcript of “Jak znaleźć PRZYJACIÓŁ w dorosłym życiu? | Natalia Bajerska”. Click a timestamp to open the video at that moment. Need another video? Use the YouTube transcript generator.
0:00 Najlepsze przyjaźnie to już tam były za czasów szkolnych, co też jest mitem, [muzyka] bo w dorosłości też są, tylko wyglądają inaczej. >> To jest też takim blokerem, że my się boimy zagadywać. Ja sam jestem tą stroną. Boimy się jakiejś oceny. >> Myślę, że najłatwiej sobie wyobrazić, co najgorszego może się wydarzyć w tej sytuacji. Czyli najwyżej ktoś tam odpowie zdawkowo i to tyle. No jeżeli nie ta osoba, to na świecie jest naprawdę mnóstwo ludzi, z którymi złapiemy ten paj. To są właśnie te wysczei i paradoksalnie [muzyka] takie znajomości sprawiają, że czujemy się bardziej samotni wewnątrz. >> Jak ty poznawałaś tam ludzi o o co pytałaś? Co oni mówili? >> Wzrasta w nas takie przeświadczenie, że no my prawdopodobnie zasługujemy na tą samotność, że już nigdy nikogo nie znajdziemy, z kim zbudujemy [muzyka] przyjaźń, nikt nie sprawi tego, że
0:47 będziemy się czuć naprawdę sobą przy tej osobie. >> Wiesz co czuje teraz twoje dziecko? co je martwi, czym się stresuje. W większości przypadków jako rodzice tego nie wiemy. Stworzyliśmy aplikację o nazwie Rozmowy z dzieckiem, której patronem jest magazyn Pewna Terapia. Aplikację, która ma pomóc ci budować rutynę rozmowy z dzieckiem, zadawać takie pytania, żeby twoje dziecko chciało tą rozmowę prowadzić. W aplikacji znajdziecie pytania podzielone na kategorie w zależności od wieku, w zależności od kontekstu. Ja was serdecznie zachęcam do tego, żebyście rozmawiali ze swoimi dziećmi jak najwięcej, żeby budować tą relację tak, aby w krytycznym momencie albo w dobrym
1:32 momencie to dziecko chciało przyjść do was i wam o tym opowiedzieć. Już ponad 400 osób pobrało tą aplikację i ja was zachęcam do tego, żeby dołączyć do tej społeczności, a każdej osobie, która już tą aplikację pobrała i z niej korzysta, bije ogromne brawo, bo to znaczy, że relacja z waszymi dziećmi dla was jest czymś istotnym. A partnerem dzisiejszego odcinka jest Hostinger. Hostinger daje możliwość stworzenia w bardzo szybki i prosty sposób stron opartych o CMS WordPress i ma do tego dedykowany hosting. Jak wejdziecie na stronę, zobaczycie trzy plany cenowe dla hostingów właśnie pod WordPressa. Będzie tam pakiet premium, pakiet Cloud i pakiet unlimited. Ja was szczególnie zachęcam do tego pakietu bez limitu, bo jest on w bardzo dobrej cenie już samej
2:19 w sobie. A z kodem rabatowym jezy 10 dostaniecie jeszcze dodatkowe 10% rabatu. W pakiecie Unlimited macie nielimitowaną ilość stron internetowych oraz skrzynek pocztowych i bardzo duży zapas miejsca, z którego możecie korzystać. Po kliknięciu wybierz plan przejdziecie do koszyka, wpisujecie kod rabatowy i skorzystacie z dodatkowych 10% rabatu, tak jak wspomniałem. Natomiast w centralnej części możecie sobie wybrać okres na jaki chcecie ten hosting zakupić. Macie wybór od miesiąca do 48 miesięcy, czyli do 4 lat i przy wyborze maksymalnego okresu cały ten hosting i to bez dodatkowego rabatu kosztuje niecałe 1000 zł. Ta oferta jest tak dobra, że dają nawet 30dniową gwarancję zwrotu pieniędzy, jeżeli
3:04 byście się rozmyślili. Dobry państwu, z tej strony Zieliński Jerzy, magazyn Pewna Terapia. Znowu go nie mam, a moim gościem Natalia Bajerska. Cześć. >> Cześć >> Natalia. Robimy dzisiaj rozkminę. Dwójka młodych, pięknych ludzi. którzy zdają sobie sprawę, że w dzisiejszych czasach jest epidemia samotności. I to co powiedzieliśmy chwilę temu, łatwiej jest tak naprawdę znaleźć partnera, partnerkę, łatwiej jest o seks niżeli o znajomych i przyjaciół, przed którymi nie musimy nikogo udawać. Możemy być sobą, jesteśmy tacy jacy jesteśmy. Jesteśmy akceptowani. I powiedz według ciebie, dlaczego tak jest? Myślę, że dlatego, że relacje romantyczne otaczają nas już od dzieciństwa. No i częściej widzimy mamę,
3:51 tatę lub kogoś, kto jest w parze, w związku niż taką parę dobrych przyjaciół, zwłaszcza w dorosłości. Bo nikt nas w sumie nie uczy jak nawiązywać takie fajne, szczere relacje w dorosłości. Natomiast w związku chyba większość ludzi była już, jeżeli mówimy o jakimś 26 roku życia. Jakby patrząc też na związki, nawet jeżeli jest ktoś blisko, to nie zawsze ta relacja jest taką przyjacielską, w której możemy się czuć dobrze, nie? Po prostu mimo że to jest związek, mimo że jesteśmy blisko, mimo że się akceptujemy względem tego jak wyglądamy rano, jakie mamy humory i tak dalej, i tak dalej, no to często to nie jest ta relacja, w której możemy powiedzieć: "Kurde, stara, ale się źle czuję" albo coś w ten deseń.
4:36 Jak powiedz według ciebie, a ty, no i tak zresztą na siebie trafiliśmy, trafiłem na twoje rolki dotyczące spotkań dla niezaprzyjaźnionych. Dobrze powiedziałem? >> Tak. Tak. >> Jesteś inicjatorką tego typu spotkań, osób, które się zupełnie nie znają, które zrzeszasz, sprowadzasz i powiem ci, zacząłem się zastanawiać, jak takie spotkanie musi wyglądać. No bo nawet jak się spotka 20, 30, 50 osób ze sobą, to oni nadal mają problem, żeby ze sobą zagadać, żeby się otworzyć i tak dalej. I przejdźmy może trochę do tego, korzystając z twojego doświadczenia, jak poznawać nowych ludzi i jak poznawać tych przyjaciół, znajomych będąc osobą między tam 25 a 40 rokiem życia.
5:21 >> Na pewno inaczej niż było to wcześniej, bo znika wspólny kontekst. już nie chodzimy na studia do szkoły i te wspólne przestrzenie już nie są takie pewne. Nie jest tak łatwo nam zagadać o coś znajomego, więc trzeba trochę wyjść z własnej strefy komfortu i poszukać tego wspólnego kontekstu z innym człowiekiem. Dlatego myślę, że moje inicjatywy się sprawdzają, bo ludzie są w tym samym miejscu, w tym samym celu, łączy ich trzeźwość, bo te moje inicjatywy są trzeźwe i to często jest pierwszym tematem rozmowy właśnie, że super inicjatywa, że trzeźwa, tego szukałem, tego szukałam. Więc ten wspólny kontekst jest, >> ale to jest ciekawe, że najpierw ich interesuje trzeźwość, a potem poznawanie znajomych. >> To jest taki pierwszy punkt, w którym zaczynają do siebie zagadywać albo o
6:07 tym, że hej, to skąd wiesz o tej inicjatywie? No to to jest taki łamacz lodów albo super, że to jest trzeźwa inicjatywa. To są takie top dwa jak widzę, że do mnie zagadujące breakery, powiedzmy, takie, które otwierają rozmowę. Mhm. >> Tak, tak, dokładnie. Więc no tworzy się ta wspólna przestrzeń i jest łatwiej nawiązać kontakt z drugim człowiekiem, bo wszyscy są w sumie nastawieni na to samo właśnie już nie na relacje romantyczne, ale na takie przyjacielskie, no bo życie się zmienia, ludzie zakładają rodziny, dochodzi prac etatowa, ten czas się kurczy, więc fajnie jest mieć taką takie miejsce. To się chyba nawet nazywa trzecie miejsce, w którym spotyka się ludzi i można nawiązywać te przyjaźnie, a najpierw znajomości i po prostu kogoś poznać. >> A jakbyś jakby nie było tego typu inicjatyw załóżmy większość oglądających
6:52 nas będą wiesz my jesteśmy w danym momencie w Warszawie, ale już nawet w takiej Bydgoszczy, gdzie ja bywam połowę miesiąca, wiem, że takich inicjatyw nie ma. Jakbyś podpowiedziała yyy osobom, które czy są samotne, czy są w związkach, ale szukają właśnie takiego powiedzmy tego trzeciego miejsca, o którym powiedziałaś? Jak można zagadać, gdzie to zrobić, żeby no żeby zwiększyć szansę na poznanie kogoś wartościowego? No i jak nie czuć się w tym wszystkim, bo uważam, że to jest też takim blokerem, że my się boimy zagadywać. Ja sam jestem tą stroną, bo boimy się jakiejś oceny. Boimy się, że ktoś pomyśli, że co on tutaj nie jakiś głupi, że tam do mnie gada i tak dalej. A prawda jest taka, że no patrząc na to
7:38 tak z lotu ptaka, nie jest to niczym przecież złym. Mamy dobre intencje, >> tak, ale jest troszeczkę inaczej, bo właśnie boimy się założenia innych intencji niż te, które mamy, ale myślę, że to jest trochę o takich wygórowanych oczekiwaniach, że chcemy się najlepiej zaprezentować. Wiadomo, że w tym pierwszym kontakcie chcemy jak najlepiej wypaść ale >> przy poznawaniu przyjaciół też >> tak, tak, tak, że trzeba jakoś po prostu zainteresować tą drugą osobę czymś, co jest we mnie. I często ten overthinking w tym idealnym rozpoczęciu rozmowy i zagadaniu jest tak duży jak w moim przypadku, jak i rozmawiałam z uczestnikami tych moich spotkań, że rezygnują czy to nawet w kolearni czy w jakimkolwiek innym miejscu. Nie jest tak łatwo, bo są te wygórowane oczekiwania i jest ta blokada właśnie lęk przed oceną.
8:23 >> Wygórowane oczekiwania w głowie osoby, która chce zagadać. To jest takie trochę paradoks nie? >> Tak. Tak trochę jest. No i to w rezultacie pogłębia tą samotność. No bo ktoś chce zagadać, a jednak się tym stresuje. W rezultacie stresuje się jeszcze bardziej samym zagadaniem, już nawet nie samą samotnością. Więc tak, to jest paradoksalne. >> No słuchaj, to weź to spróbujmy to rozbroić, nie? Czego się boisz stojąc w kolejce, żeby zagadać do kogoś i jakbyś zagadała? O, może tak. >> Myślę, że o coś co razem robimy. Może nie na zasadzie: "Hej, też stoisz w tej kolejce" tylko >> to mój tekst. To mój tekst. Długo tu już stoisz? >> Chociaż to nie jest też głupie. Zawsze to jest zagadanie o coś wspólnego, ale właśnie coś takiego, co łączy nas w tej chwili i jesteśmy w tej takiej grupie osób, która ma ten sam cel. Czyli może o
9:11 tej kawiarni, że lubię to miejsce albo jak chodzimy na jakieś warsztaty, czy mamy jakieś hobby, że skąd taki pomysł na tą na tą zajawkę. Więc myślę, że w taki sposób. Natomiast ja sama tak zagadywałam, bo właśnie u mnie też był ten overthinking. Ja bardziej szukałam znajomych już na wspólnych płaszczyznach, takich jak praca, takich jak już na przykład nawet siłownia, jak długo chodziłam, więc tam próbowałam. Natomiast no tutaj się znowu pojawia ten kontekst, że to są często znajomości sytuacyjne, które fajnie funkcjonują w pracy albo na siłowni, a niekoniecznie wychodzą poza, co nie jest czymś złym, ale nie jest taką zbudowaną głęboką przyjaźnią, której czasami poszukujemy. >> I zawsze ona ma to drugie,
9:56 drugie, a w zasadzie powiedziałbym pierwsze dno, które dyktuje jakby warunki. Yyy, tak jak powiedziałem, ten odcinek nie jest takim odcinkiem eksperckim, tylko bardziej rozkminą i żebyście z nami wspólnie porozkiniali, jak można zagadać, jak można przełamać właśnie te blokady, które mamy w głowie. Ja się odniosę do tego i trochę wrzucę swojej perspektywy, bo ja też jestem tą osobą, która bardzo trudno nawiązuje relacje. I zobacz, można pomyśleć, że o taki jeży, prowadzi kilkanaście przynajmniej rozmów w ciągu miesiąca, poznaje bardzo dużo ludzi. Często jest tak, że w tym całym szumie poznając ludzi, ja wręcz aż się zastanawiam, gdzie ja wczoraj byłem i co ja robiłem. Natomiast jak mam nawiązać relację taką czysto znajomość, niezobowiązującą albo zobowiązującą, ale w ten sposób właśnie
10:42 przyjacielski, to mam ogromny problem, bo wszyscy czy większość ludzi, których poznaję, mam z nimi jednak jakiegoś jakieś powiązanie właśnie albo realizujemy nagranie, albo te osoby ze mną współpracują, czy dla mnie pracują. I nawet jeżeli gdzieś złapiemy jakiś connect, to jest coś, co w dużej mierze później będzie komplikowało sprawę, bo jak ktoś coś źle zrobi, na przykład względem mnie pracując dla mnie czy współpracując, no to ja muszę wyciągnąć jakieś konsekwencje. Robi się jakiś zgrzyt, nie jesteśmy neutralni, robi się pewnego rodzaju hierarchia. Jeżeli macie historię, którą chcielibyście opowiedzieć w podcaście albo przedstawić siebie, swoją firmę, to zostawiam wam link w opisie tego filmu. Znajdziecie
11:27 instrukcję, jak możecie zgłosić się do podcastu. Każde zgłoszenie skrupulatnie my analizujemy, kontaktujemy się i kto wie, może twoja historia, czy to czym się zajmujesz będzie fajnym tematem do pokazania właśnie na naszym kanale. Zapraszam was serdecznie i wracamy do rozmowy. Stąd moja chęć na podjęcie tej rozmowy, bo absolutnie się, ja też się w tym czuję i chociaż ja w zasadzie nie mam problemu, żeby zagadać i powiedzieć nawet coś głupiego w takiej kawiarni, to potem żeby pociągnąć to w jakiś sposób, to tam mi się włączają blokery i faktycznie też mi się pojawia coś takiego, że kurczę chciałbym wypaść dobrze i niby to nie jest wiesz zagadanie ani jakaś tam relacja romantyczna i tak dalej, gdzie wydawałoby się, że zawsze tam chcemy wypaść jak najlepiej i być nie wiadomo kim, to nadal jakoś te obawy się
12:14 pojawiają. No i dobra, rozbrójmy to. Co byś sobie powiedziała w takim momencie? Wiesz, jakbyś miała powiedzieć: "Dobra, Natalia, o co mi chodzi? Kurczę, ten gościu wygląda sympatycznie albo ta dziewczyna, kurczę, no mamy podobne dziary, na przykład, nie? Na pewno znajdziemy płaszczyznę, albo fajnie by było zagadać. Co sobie mówisz, żeby to zrobić? >> Żeby to zrobić? Chyba, że po prostu spróbuję tak na żywca. Zobaczymy, co będzie. Jeżeli nie złapiemy tego pierwszego vibu w tej pierwszej chwili, no to trudno. Myślę, że najłatwiej sobie wyobrazić co najgorszego może się wydarzyć w tej sytuacji. Czyli najwyżej ktoś nam odpowie zdawkowo i to tyle. Nam bardzo zależy, ale no jeżeli nie ta osoba, to na świecie jest naprawdę mnóstwo ludzi, z którymi złapiemy ten vibe. Więc mamy już informacje w tym
13:01 pierwszym kontakcie. No wiadomo, że ktoś może mieć gorszy dzień, ale no dla nas to jest ważne przy tym pierwszym właśnie zagadaniu, co najgorszego może się wydarzyć. No bo no bo to jest ważne, żeby złapać ten vibe i yyy no i pociągnąć później rozmowę. No bo jeżeli ktoś odpowie zdawkowo, ale czymś takim, co nas zachęci, no to możemy pociągnąć tę rozmowę dalej. Więc myślę, że chyba to bym powiedziała. >> A według ciebie co najgorszego może się stać w tej sytuacji? Ktoś mi odmówi albo powie, że no nie mam teraz czasu, będzie jakimś gburem, będzie niemiły. Ale z drugiej strony też wiem jak reagować, jak ktoś jest niemiły, ktoś jest gburem. Po prostu najlepiej dać sobie spokój albo odpowiedzieć coś, co jest spójnego ze mną w tej sytuacji, jeżeli to będzie niemiłe. >> Co by to było? >> Zależy jaka to by była sytuacja. No jeżeli ktoś mi odburknie coś niemiłego,
13:48 że a coś się interesujesz, no to no to bym powiedziała chyba, że no po prostu chciałam zagadać. No ale widzę, że nie jesteś w humorze. [śmiech] >> Bardzo elegancko. Myślałem, że powiedz, wiesz, coś tam pogonisz kogoś, nie? >> Y, szczególnie, że niektórzy ludzie chyba by mogli tak reagować, nie? Bo, bo to co powiedziałaś, nie? Bycie takim gburem i odpowiedź typu: "Ty zagadujesz, a ktoś odpowiada: "A weź spie". Nie, tutaj wypikamy to oczywiście albo chociaż, a co cię to interesuje? Nie, nie twoja sprawa. >> No to to nie jest takie miłe, nie? Ja się spotkałem z takimi i to usłyszałem od kogoś, że ludzie jeździli razem do do pracy autobusem i wiesz, jedna strona szukała kontaktu, a druga, to było rano, totalnie nie chciała rozmawiać, więc po prostu
14:34 powiedziała: "Słuchaj, nie mam teraz jakby chęci na rozmowę. Jadę gdzieś tam, słucham muzyki, czegoś sobie. No uważam, że to jest dobra odpowiedź, aseltywna odpowiedź, która nie musi nikogo urazić i którą absolutnie jesteśmy w stanie zrozumieć. No bo każdy ma swoją przestrzeń, nie? Jak będzie ktoś chciał porozmawiać, to to porozmawia. Y, no dobra, to wcale teraz to, co powiedziałaś, to co najgorsze się może stać, nie jest niczym strasznym tak naprawdę, bo nawet jeżeli napotkamy tą odmowę, no to to tylko tyle. >> To zależy. [śmiech] >> Co to znaczy? To zależy, bo jak jesteśmy już długo samotni, y to wzrasta w nas takie przeświadczenie, że no my prawdopodobnie zasługujemy na tą samotność, że już nigdy nikogo nie znajdziemy, z kim zbudujemy przyjaźń, nikt nie sprawi tego, że będziemy się czuć naprawdę sobą przy tej osobie. No i
15:21 jak dostajemy odmowę w takim momencie, w którym mamy taki kryzys, a on się pojawia po dłuższym momencie, jak jesteśmy w samotności, no to jest potwierdzenie tej tezy i bardziej nas godzi wewnątrz niż niż jak po prostu mamy przyjaciół i robimy takie whatever, podbijamy, no bo to wtedy jest trochę inne. >> Byłaś w takiej sytuacji, >> gdzie te odmowy godziły w ciebie i czułaś się gorzej? Nie miałam takich wprost odmów, takie trochę unikanie i właśnie zdawkowe odpowiedzi, ale tak to tylko potwierdzało tą moją tezę, że no ja to po prostu chyba mogę stworzyć związek, ale nie przyjaźniej, bo chyba w to nie umiem, że nie jestem do tego stworzona, że najlepsze przyjaźnie to już tam były za czasów szkolnych, co też jest mitem, bo w dorosłości też są, tylko wyglądają
16:08 inaczej. >> A jak wyglądają dorosłe przyjaźnie według ciebie? Ciekawe pytanie. Myślę, że na pewno nie są takie spontaniczne i beztroskie, bo każdy z nas już ma swoje życie, swój plan na życie, czy to karierę, pracę etatową i ograniczony czas. zakładają rodzinę, co jest kolejnym pochłaniaczem, pożeraczem czasu. Więc musimy trochę wpasować się w grafik tej drugiej osoby, sami wychodzić z inicjatywą, ale być bardziej też ciekawsi tego drugiego człowieka, bo w szkole podstawowej albo w jakim w jakiejkolwiek innej placówce edukacji, no po prostu ten czas się sam organizował, ten kontekst sam był. Natomiast w dorosłości jest już
16:54 troszeczkę inaczej, bo musimy to stworzyć i musimy pokazać, że nam też zależy, bo teraz też jest trochę plaga takich jednostronnych znajomości, że tych nie ma tych zwrotek, zwykłych pytań, a ty nie ma zainteresowania, nie ma proponowania spotkań i to jest właśnie to, co jest bardzo ważne w przyjaźniach i w ogóle wszystkich znajomościach w dorosłości, >> żeby było wzajemne zainteresowanie. >> Tak, tak. Spotkałem się z tym. Też miałem kilka osób w swoim otoczeniu, które zawsze mówiły wyłącznie o sobie i na na tyle na ile mi to nie przeszkadzało, kiedy ten czas był po prostu, a u mnie było neutralnie, nazwijmy to. Natomiast jeżeli było coś, czym ja się chcę
17:40 podzielić, czy dobre, czy złe, frustrowało mnie to, że przebicie się albo poproszę, albo poproszenie albo oczekiwanie po prostu tego, żeby ktoś zagaił i się zainteresował, no nie było tego tak naprawdę. Uważasz, że takie relacje warto podtrzymywać albo powiedzieć na tyle asertywnie, że słuchaj, kurczę, ta nasza relacja jest trochę nierówna, nie? Bo ja się tobą interesuję, ja tobie pomagam, a ty o mnie tak naprawdę nie masz pojęcia, co się u mnie dzieje. Co o tym sądzisz? >> Myślę, że warto powiedzieć szczerze, chociaż z doświadczenia wiem, że czas weryfikuje takie sytuacje i takie osoby nawet jeżeli ja w pierwszej kolejności dzielę się czymś trudnym, gdzie chciałabym o tym pogadać, często nie pogłębiają tej rozmowy, nie odpowiadają
18:26 i te relacje trochę umierają tą śmiercią naturalną. Natomiast uważam, że jeżeli nam zależy >> u ciebie, przepraszam, u ciebie, bo ty skoro widzisz, że ktoś nie pogłębia, to to umiera, no sama się odsuwasz, nie? No ale ile jest osób, które brną w to i są takimi, powiedzmy, >> m, żeby to nie zabrzmiało źle, no ale są takimi oddawaczami energii, nie? Że nie dostają nic w zamian w tej znajomości, już nawet nie mówię przyjaźni, natomiast bardzo dużo oddają, nie? Wręcz ta druga strona wysysa z nich tą energię. którą oni mogli poświęcić na wartościową relację czy na cokolwiek innego. Nie, >> też tam byłam. >> No >> też tam byłam. To w sensie to są właśnie te wysczei i paradoksalnie takie znajomości sprawiają, że czujemy się
19:13 bardziej samotni wewnątrz. No bo dla mnie samotność jest wtedy, kiedy nie mam satysfakcji z obecnych relacji. Nie mogę być w nich sobą lub po prostu nie mam ludzi wokół. Jeżeli mam osobę, ale nie mogę przejść z nią przez tą blokadę, bo mówię o sobie albo nie interesuje się mną, no to właśnie czuję się coraz bardziej samotna, ale chcę tą samotność pokonać, więc brnę w tą relację z nadzieją, że uda się i potem budzę się po pół roku, kiedy mam kryzys i ta osoba po prostu nie odpowiada, nie odpisuje i mówię: "Aha, czyli jednak przez ten cały czas byłam po prostu inicjatorem i byłam samotna, ale dopiero teraz to zauważam tak naocznie". Słuchaj, to cofamy się do tej kawiarni. Zróbmy nawet kilka scenek. Będziemy do
19:59 siebie zagadywać w kawiarni czy w jakimś innym miejscu, próbując przełamać tą barierę. Czy odbrukniemy do siebie, czy przejdziemy dalej. I chciałbym podać kilka takich przykładów i wyciągnąć też je od ciebie, bo masz większe doświadczenie w tym organizując swoje spotkania. O co właśnie można zagaić i jak tą rozmowę pociągnąć. No i właśnie czy zacząć od odpowiadania o sobie, czy raczej zadać pytanie o kogoś i wciągnąć w to, co y to, co tą osobę interesuje i że chciałaby opowiedzieć. Wejdziemy w to >> pewnie. >> Dobra, to ja stoję. Kto zagaduje? >> Kto, kto jest pierwszy w kolejce? >> Mogę, mogę ja zagadać? >> Dawaj. >> E, czy byłeś już wcześniej w tej kawiarni? Bo dopiero się o niej dowiedziałam. Wprowadziłam się tutaj.
20:44 >> Słuchaj, pierwszy raz jestem tutaj. Przyjechałem. Jestem przejazdem w zasadzie w Warszawie. >> A, okej. A skąd jesteś? z Bydgoszczy. Taka mała miejscowość na północ stąd. >> O kurczę, to z warszawskiej kawy zachciało ci się. Tak >> wiesz, widzę bardzo dużo rolek na Instagramie w ogóle, które pokazują tych prawdziwych warszawiaków takich, wiesz, onsi fonsi. Przyszedłem sprawdzić czy faktycznie tak jest. Wyszło >> nie [śmiech] wyszło kringowo. >> Nie, nie wyszło. Nie, w porządku. Ja też widziałam te rolki jakby stereotypy o warszawiakach. Niestety są prawdziwe, więc to to właśnie czuć, że nie jesteś stąd, bo odpowiadasz i jesteś otwory. [śmiech] >> No cześć, jestem Jerzyk. >> Cześć, cześćie. No właśnie jest. >> Zobaczcie nam nawet sprawiło to pewnego
21:32 rodzaju raz, że trochę frajdę, ale było, był dyskomfort, nie? Ale to jest dyskomfort do przełamania. Zobacz, teraz się cieszymy. Uważam, że na większość prób, które byłyby podejmowane yyy jakaś część na pewno odpadnie, bo druga strona nie będzie otwarta, nie będzie chciała tak jak w danym momencie my się oboje nastawiliśmy na to, żeby przejść tą granicę. Y, natomiast traficie, jestem przekonany o tym, że to jest kwestia statystyki, y że traficie na osobę z którą kliknie i z którą być może będziecie w stanie się wymienić numerami, umówić na kolejną kawę czy czy cokolwiek. No i właśnie przechodząc tutaj dalej, o co byś dalej zagaiła po przedstawieniu się, aby pociągnąć to? >> Chyba chciałabym zrozumieć czy często bywasz w Warszawie, czy w ogóle uda się
22:19 nam spotkać, jak będziesz następnym razem. Może bym nawet zaproponowała, że no to słuchaj, jak następnym razem będziesz w Warszawie, to zapraszam do tej kawiarni i spróbujemy jeszcze innego napoju, który pijemy i podzielimy się wrażeniami. Po prostu myślę, że coś takiego. >> Spoko. Wiesz co, bo powiem ci, co ja sobie pomyślałem. Ja chyba bym od razu zapytał yyy czy jesteś sama, bo jeżeli nie jesteś, to może wypijemy tą kawę razem po prostu. Ja mam akurat, nie wiem, space pół godziny między spotkaniem a spotkaniem i byłoby miło wypić kawę z Onsi Fonsi warszawiakiem, nie? Na przykład też mi się, nie wiem czemu, ale to jest moja perspektywa i tak jak mówię, to są rozkminy, to nie są porady. Chcemy, żeby ja chciałbym, myślę, że Natalia też, żebyście
23:04 rozkminiali to w głowie i po prostu się odważyli pójść dalej w poznawaniu ludzi. Ja uważam, że im szybciej przełamie się pewien punkt, tym mniejszy stres potem się w tym rodzi. No bo zobacz to, to mówię hipotetycznie, może ty byś się w tym odnalazła, ale pewnie ja, gdybym miał się umówić z kimś na następny raz. Raz, że im dłużej odroczymy to spotkanie, tym gdzieś to się rozmywa. A dwa, nawet jeżeli je utrzymamy, to potem się robią takie emocje na zasadzie właśnie oczekiwania, jak wypadnę i w ogóle i w ogóle. >> A może nie ma co się pierdzielić i właśnie w ogóle dawać przestrzeni na budowanie tych oczekiwań i i wyobrażeń, tylko iść za ciosem i jak się uda, to się uda, a jak nie to nie. Nie >> myślę, że to jest sensowne rozwiązanie. Można jak najbardziej. Ja zinterpretowałam po prostu, że jesteś przejazdem, że pewnie wpadasz na chwilę
23:50 i nie masz przestrzeni czasowej. Natomiast myślę, że ważne jest utrzymanie kontaktu też między tymi spotkaniami. To nie musi być coś dużego w stylu opowiedz mi o sobie i o swoim największym strachu, tylko wysłanie zwykłego >> No właśnie, >> tylko wysłanie zwykłego mema, zwykłej rolki, która nie wiem, będzie nawiązywała do czegoś wspólnego albo nas rozbawiła, żeby pokazywać, że gdzieś tam myślimy o tej osobie, że skojarzyliśmy ją z czymś, co tam zobaczyliśmy w internecie i wymieniać się nawet takimi prostymi rzeczami. Ale co jakiś czas regularnie, żeby ten kontakt tam utrzymywać, >> podtrzymać. No dobra, Natalie, to okej, jesteśmy w tym momencie, gdzie zagadaliśmy. Dajmy nawet, zrobimy dwa scenariusze. Jeden ten twój,
24:35 gdzie mówisz: "No to może utrzymamy". No to teraz trzeba by było wymienić się w jakiś sposób kontaktem. Co byś zaproponowała? >> I zróbmy tak, bo widzisz, teraz jest rozmowa damsko-męska. od razu ktoś sobie może pomyśleć, gdybym ja zagadał do ciebie, to mogłabyś sobie pomyśleć: "Aha, podrywa mnie". Nie, ale przyjmując, że jesteśmy dwoma kobietami w tym przypadku, jakbyś zagadała dziewczynę o numer? A chyba po prostu bym poprosiła o Instagrama, że tak, tak, że możesz dać mi Instagrama tam, jak będziesz następnym razem w Warszawie, to daj mi znać i to jestem ja i wysłać od razu zaproszenie najlepiej tak przy tej osobie żeby >> żeby na gorąco, >> żeby było i że dotarło. >> Tak, tak. >> Ja chyba jestem buomerem. Ja bym napisał, wiesz, numer na kartce, ale już się robi wiesz romantycznie, nie? Bez
25:23 bez sensu. To zupełnie w tym nie o to, nie o to chodzi. Okej, mamy tego Instagrama. Spoko, zróbmy drugi scenariusz. Wiesz co, wypijmy tą kawę, powiedzmy sobie, usiądźmy. Niech o to trwa nawet 15 minut, bo to faktycznie szybka kawa. >> O co byś zapytała? Może nie o te strachy, ale wiesz, jak już siadamy, powiedzmy, no i jedni poczują się bardzo kringeowo w tym momencie, co ja kurde robię, nie? Właśnie na spontanie poznałem kogoś, a inni mają totalny luz, rozwalą się. No i czasami wydaje mi się, że takie osoby, które mają kolokwialnie wy >> chyba mają łatwiej nawet czasami chciałbym mieć tą umiejętność. O czym gadamy? >> No o czym wspólnym? Jak wcześniej
26:08 mówiłam, że się wprowadziłam do Warszawy, to może bym zapytała na ile zna ta osoba Warszawę, czy zna jakieś fajne inne kawiarnie do polecenia, czym się zajmuje, że tak tylko przejazdem. Ja też bym zapytał właśnie czy czym się zajmujesz jako taki y otwieracz, który spowoduje, że druga strona będzie mogła opowiedzieć o o sobie. >> Tak, bo to jest poszukiwanie tych wspólnych kontekstów i wspólnych tematów. Myślę, że jak się uda znaleźć, nie wiem jakieś wspólne zainteresowanie, że powiesz, że no przyjeżdżasz tutaj, bo spotykasz się z jakąś grupą na ściankę wspinaczkową, cokolwiek, no to mówię: "Kurczę, nigdy nie byłam na ściance wspinaczkowej, ale może bym spróbowała. Po prostu zawsze mnie to przerażało." No i już jest rozmowa, ty mówisz: "A nie ma się czego bać". No i to leci samo. Więc trzeba znaleźć taki trochę wspólny punkt i ten kontekst, który jest ważny.
26:54 >> Ile leci samo? O ile No zobacz, teraz jest jedna ważna rzecz. Wydaje mi się też jakby zweryfikujmy to wszyscy, że ważne jest, jeżeli chcemy kogoś poznać, żeby jednak wykazać tą inicjatywę, >> nie? >> Druga strona może być zamknięta, może nie być tak otwarta jak my. Ktoś sobie pomyśli albo świrnięci w jakiś sposób. śwnięci, bo jakie słowa jacyś wiesz pokręceni. Natomiast to, że wykazujemy zainteresowanie drugą osobą i nawet jeżeli nie rozumiemy tej ścianki wspinaczkowej czy czegokolwiek, to pójście dalej i powiedzenie tak jak wspomniałaś, że kurczę nigdy nie byłem, ale bym spróbował albo kurczę to jest trudne albo mam pieruński lęk wysokości
27:40 to już gdzieś powoduje wejście głębiej w tą rozmowę i podtrzymanie tej rozmowy. Uważam, że skorygujcie mnie, jeżeli się jeżeli uważacie inaczej, ale że ta inicjatywa jednej ze stron na samym początku jest bardzo ważna, bo bo pokazuje tej drugiej, że mamy dobre zamiary, że po prostu chcemy się poznać, że może nie będę mówił oczywiście, że to jest niezobowiązująca Natalia i się nie obawiaj, nie podrywam cię w danym momencie. No ale chodzi o to, że żeby ta druga strona wiedziała, że okej, kurczę, po drugiej stronie jest człowiek, który się mną żywo interesuje i nie jest to na zasadzie takie tylko tylko wchodzimy w to głębiej. A co uważasz o takich osobach i czy ty byś polecała to czy nie, którzy zaczynają mówić o sobie?
28:27 I ja co sądzisz? Bo nie chcę właśnie mówić, że to złe, ale nie chcę też mówić, że to dobre, bo też poznałem takie osoby. No i co uważasz? Nie uważam, że jest to złe. Zależy czy jest to faktycznie monolog jednostronny, czy ta osoba po prostu dzieli się jakimś doświadczeniem w stylu, że o matko, taka trudna droga do tej kawiarni mnie spotkała i opowiada wtedy historię, która ma być punktem wyjścia do jakiejś rozmowy, to wtedy okej. Natomiast jeżeli ktoś zaczyna robić wykład o samemu, o samym sobie, no to robi się troszkę niezręcznie. Przynajmniej ja mam takie uczucie. No bo jeżeli nie dostaję nawet tej zwykłej zwrotki, a ty, to ja nie mogę się podzielić. Chyba, że jakoś się wetnę w tą rozmowę. A ja też nie lubię
29:13 do końca przerywać ludziom, bo mam poczucie, że to jest trochę niegrzeczne. No ale chyba trzeba, skoro ta rozmowa trwa już bardzo długo. No i to są takie kwestie, na które jeszcze nie mam sprecyzowanej odpowiedzi. zależy bardzo od sytuacji, ale na pewno nie czułabym się w takiej rozmowie 100%ocentowo komfortowo i myślę, że gdybyś cały czas mówił tylko i wyłącznie o sobie bez pytania, a ty, no to zakończyłaby się na tych 30 minutach. >> Myślę, że 30 minut to było trudno nawet wytrzymać. Natomiast tak biorąc ten scenariusz, bo zacem się zacząłem się zastanawiać jak by to mogło wyglądać, to w tym momencie kiedy albo siadamy już razem na tą kawę albo jeszcze stoimy w kolejce ta jedna ze stron mówi: "A ja tutaj się wspinam na ściance wspinaczkowej dzielnicę dalej czy gdzieś tam nie z
29:58 grupą alpinistów w ogóle topru". No i faktycznie wydaje mi się, że ty mogłabyś to odebrać na zasadzie "What the fuck? Gdzie jest ten kontekst, o którym wcześniej rozmawialiśmy?" Bo chociażby dając to wejście i pytając czym się zajmujesz albo co tutaj robisz, nie? Co co cię tu sprowadza, skoro jesteś przejazdem, no daje właśnie możliwość naturalnego powiedzenia, a nie budowania jakiejś historii, która no w tym przypadku jest oderwana po prostu z kosmosu i i i z niczego. No i twój komunikat zwrotki, kurczę, uważam, że to jest turbo ważne. Niestety zapominamy o tym, bo często bardziej się skupiamy na sobie niżeli na innych. Natomiast znowu ta strona inicjująca niech pyta y
30:45 a co w sytuacji teraz właśnie tutaj tak przejdę. Jeżeli wiesz inicjujemy, druga strona jest trochę zamknięta no i nie ma tej zwrotki AT odpowiada na swoje i nie pyta tak jak czasami u mnie w wywiadzie. Wiesz kończysz odpowiedź, pyk. >> Mhm. Ja myślę, że sama bym próbowała się wciąć i to udawało się czasami, że jak ja faktycznie zaczynałam trochę się wcinać, mówić o sobie, to ta osoba z czasem dopytywała, bo tak się zdarzało. Natomiast to nie jest zasada i ludzie są, ludzie są bardzo różni, więc no jest to niekomfortowe. pewnie chciałabym zakończyć tą rozmowę albo bym stwierdziła, że okej, ta osoba nie jest na mnie tak otwarta jak ja na nią albo nie jest mną zainteresowana lub po prostu nie umie rozmawiać z drugim
31:31 człowiekiem, bo ja myślę, że to jest właśnie o tym, o umiejętności komunikacji, o tej ciekawości, no bo nie będzie jakiejś głębszej znajomości czy już nawet przyjaźni, jeżeli ktoś nie dopytuje i mówi tylko i wyłącznie o sobie. Więc może ta osoba wcale nie jest nastawiona na przyjaźń, tylko na taką płytką znajomość, w której będzie mówiła tylko i wyłącznie o sobie. Słuchaj, musimy zdać sobie z tego sprawę, tak mi się wydaje, że jeżeli zagadujemy do kogoś, nie wiem, w kawiarni, w restauracji, w bibliotece, czy gdziekolwiek jesteśmy, nie wiem, w kolejce do kina, jeżeli stoi grupka znajomych i chcemy tam zagadać, e, większość z tych osób, do których zagadujemy, nie są nastawione na przyjaźń, bo bez takiego zaaranżowanego spotkania jak twoje na przykład, czy gdzieś jakiegoś wcześniejszego umówienia
32:17 się, że hej, jestem, no nie wiem, szukam znajomych, nazwijmy to, nie? Pewnie są takie miejsca i ogłoszenia albo szukam przyjaciół. Zresztą teraz bardzo modna stały się, wiesz, wychodzą co chwilę jakieś aplikacje, które zrzeszają ludzi do różnych inicjatyw i aktywności chociażby. No to poznając się tak właśnie w w tej kawiarni, raczej ta druga strona nie będzie więc otwarta na już, że może coś z tego się wybuduje, ale niekoniecznie to będzie to będzie teraz. Musicie być też świadomi i nie poddawać się według mnie tej myśli, że się nie udało i to koniec. No bo ta druga strona faktycznie może nie być ready czy nie być tą osobą, która potrzebuje tego czego co co my mamy do zaoferowania. Nazwijmy to.
33:02 Okej. A w sytuacji jak organizujesz spotkania, przyszło dużo ludzi, zaczęli ze sobą rozmawiać i jak to wyglądało? Te pierwsze dwa pytania to były takie icebreakery. Ja zakładam, że to były pytania czy taka wymiana zdań techniczna po prostu. Cześć, bezpiecznie, bezpiecznie. Jesteśmy tu, jesteśmy tu. Co dalej? Jak ty poznawałaś tam ludzi? O co pytałaś? Co oni mówili? Czy były te zwrotki? Bo może właśnie to jest fajnym rozwiązaniem, że możemy na co dzień próbować podejmować kontakt zarówno w relacjach nieromantycznych, jak i romantycznych, bo to też podpowiada jak można przełamać pewne lody albo nie bać się podejść. Natomiast w przypadku kiedy potrzebujemy bliskiej osoby, do której możemy się
33:48 odezwać, z którą możemy się wymienić poglądami, która jest otwarta, my jesteśmy otwarci, wzajemnie się sobą interesujemy. Takie miejsce, które ty tworzysz i spotkania dają tą przestrzeń. Jak tam takie osoby mogą się poznać? Na pewno jest łatwiej, ale nadal pojawiają się pewnie dyskomforty z tym związane. Jak to tam wygląda? >> Jest łatwiej, bo przede wszystkim robimy coś wspólnie. Jak w przypadku ognisk to zawsze jest potrzeba, żeby ktoś przeniósł drewno, ktoś dopilnował ogniska, ktoś pograł w jakieś gry typu Badminton albo jakieś planszówki, które tam przynosimy. Na moim pierwszym spotkaniu tworzyło się takie stoisko robienia biżuterii, więc jak ktoś chciał robić biżuterię, no to tam się zebrało siedem osób i robiło biżuterię. No i ta
34:33 rozmowa sama się kręciła. A jeżeli chodzi o inne osoby, to po prostu robiły się takie trochę może grupki, ale o różnej tematyce, że ktoś rozmawiał o tym jak ile mu droga zajęła, bo to przyjeżdżają do mnie ludzie z całej Polski, więc dlaczego dlaczego akurat taki kawał drogi dla takiego spotkania, że jest gorąco i się już tam też toczyła rozmowa. Więc zazwyczaj to wygląda tak, że jest grupka osób, która tam zaczyna ze sobą rozmawiać i jak ktoś jest nieśmiały, to zaczyna po prostu dołączać do tej grupki, robić coś wspólnie i przy okazji też widzę, że te osoby się otwierają i zaczynają dorzucać coś od siebie do wypowiedzi. A jeżeli nie, to są osoby, którymi, którym wystarczy to robienie biżuterii, gra w gry i to też
35:19 jest okej. Więc są takie dwa sposoby na spędzanie tego czasu. Dlatego ja też teraz poszłam w granie w te gry indorowo, bo inicjatywa przenosi się właśnie pod dach ze względu na jesień, więc fajnym takim y łamaczem y lodu jest granie w gry i tam robią się grupki. Teraz będę robiła po prostu numerki, że będę mieszała tych ludzi, bo te grupki trochę tak się kiszą w tym własnym sosie przez spotkania, więc będziemy robić po wymianę, ale gry i robienie czegoś wspólnie jest bardzo fajne i bardzo przełamuje te lody. No bo wiemy dlaczego ludzie się tam spotykają w tym miejscu, że każdy ma ten sam cel. No i nic tylko gadać. [śmiech] [parsknięcie]
36:07 Nie wiem czy odpowiedziałam na pytanie. >> Nie odpowiedziałaś. Odpowiedziałaś. No dobra. No jeżeli gadać, bo wiesz to jest takie proste, nie? A jak gadać, no to o czym? Jeszcze wrócę, bo to zanim przejdziemy do tego gadać. Okej, mamy kilka typów w takim razie osób, które przychodzą. Te które wchodzą od razu w temat, zaczynają mówić albo pytać i tak dalej. A co z tymi osobami, które przychodzą i faktycznie są bardziej nieśmiałe, stają gdzieś tam, że tak powiem, trochę za innymi osobami w tym kółeczku i boją się wejść w rozmowę? Czy na takich spotkaniach można liczyć, że ktoś wciągnie albo tak jak czy ty jako organizator moderujesz to trochę? >> Tak, ja staram się wciągać takie osoby, natomiast ja widzę, że to się dzieje samo i że uczestnicy też widzą, że ktoś stoi z boku, bo nie wiem, rozmawiał przez chwilę przez telefon i teraz jest
36:53 poza grupą. No to taka osoba jest natychmiast wciągana do grupy i albo jak ktoś stoi sam to podchodzi do tej osoby, robi się grupka. Też w pewnym momencie rzucałem hasło, że okej gramy w Unok, kto chce grać w badmingtona, że trzeba zrobić to czy tamto, kto chce coś zamówić do picia. Więc to jest takie naturalne, że nawet jak ktoś jest przez chwilę sam, bo nie każdy będzie bez przerwy chciał rozmawiać w ciągu całego spotkania, ale żeby przez to całe spotkanie nie siedział sam i chociaż z jedną osobą mógł porozmawiać. Więc to jest naturalne, ale ja też na to zwracam uwagę. Natomiast no nie każdy nie każdy jest gotowy też na to, żeby żeby przełamać te lody i też czasami słyszę, że okej, po tym spotkaniu już wiem, co tam będę musiał przerobić, nad czym jeszcze muszę popracować. Dlatego też
37:40 stworzyłam z kolei taki serwer, na którym są ci ludzie i tworzą się tam rozmowy, wymieniamy się zdjęciami. Można też umówić się na wspólne gry, pogaduszki online, żeby troszkę się poznać i przełamać tą barierę już wcześniej przed samym spotkaniem. >> Super. To jest co jakiegoś Discorda stworzyłaś? Ekstra. Dużo masz tam osób? >> Tak. No już ponad 100. >> Fantastycznie. >> Tak, tak. M jak powiedziałaś, że po takim spotkaniu ktoś stwierdza, że okej, są rzeczy, które muszę przerobić, bo coś tam jakaś autorefleksja się włączyła. Jakie to są rzeczy? >> No często właśnie to zagadywanie, ta wewnętrzna bariera, ta swoboda i widzę, że takie osoby są wycofane. Gdzieś tam
38:26 nie starają się rozmawiać tak żywo jak inni. trochę zdawkowo odpowiadają, trzymają się z boku, nie są same zupełnie, natomiast nie czują się w 100% komfortowo w grupie ludzi, bo na przykład nie spodziewali się, że to będzie tak duża grupa ludzi albo że to będzie tak mała grupa ludzi, że to nie będzie taki typ ludzi. Więc trochę tutaj chodzi też o oczekiwania i ich wyobrażenie względem tego spotkania, bo na żywo jest trochę inaczej, jak się zobaczy tą materię, bo y no muszę powiedzieć, że jeżeli przychodzi się z myślą, że o jakaś dziewczyna wstawiła rolkę na Instagrama, że się spotykamy, pewnie przyjdzie pięć osób, przychodzisz, a jest 40, no to można się trochę zestresować i to jest prawda. No natomiast >> powiem ci w drugą stronę, ja bym się
39:12 chyba mniej stresował jakby było 40 niż 5. Tak sobie pomyślałbym, że wiesz gdzieś zniknę w tłumie, nie w tym przypadku, a w piątkę >> kurczę jestem na patelni. Nie, >> ale właśnie jest odwrotnie, że tak dużo osób nie spodziewa się, że to aż tyle ludzi przyjdzie. Ja sama się nie spodziewałam. Myślałam, że przyjdzie kilka osób, a przyszło za pierwszym razem ponad 40, więc było bardzo fajnie. Natomiast każda osoba, która dołącza jest gdzieś tam przeze mnie wyłapywana albo przez współinicjatorkę i no i zagadujemy do niej, że hej, tutaj tutaj jesteśmy, jak chcesz to tutaj są jakieś darmowe lemoniady, tutaj robimy ognicho, chcesz usmażyć ze mną kiełbaskę, cokolwiek, więc my inicjujemy ten pierwszy kontakt, żeby łatwiej było wejść. Super.
39:58 Zapytałem się ciebie w tej poprzedniej naszej rozmowie, czy masz przyjaciół, czy poznałaś w ten sposób przyjaciół. Powiedziałaś, że te relacje się tworzą, są w trakcie, ale nie nazwałabyś tego przyjaźnią. Jak byś rozróżniła znajomych a przyjaciół i kiedy zaczyna się przyjaźń i czym ona się różni? >> Mhm. [parsknięcie] Przyjaźń jest dla mnie taką głębszą znajomością, w której mogę się czuć 100%owo tak jak ja i wiem, że mam oparcie w tej osobie, nawet jak mi jest trochę gorzej, to jest tam akceptacja tego mojego gorszego stanu. Natomiast znajomość po prostu jest takim wymienianiem się samymi memami, samymi takimi rzeczami z codzienności, które niekoniecznie polegają na zaopiekowaniu
40:45 się, na wejście w zrozumienie i takiej głębokiej ciekawości tej drugiej osoby. Więc moim zdaniem przyjaźń jest głębszą znajomością, która opiera się na wsparciu i na zrozumieniu. Dzisiaj już mogę powiedzieć, ciężko mi jest wyznaczyć gdzie jest ta granica, ale jak widzę, że ta relacja się pogłębia i w moim życiu i jedna i druga, no to już mogę powiedzieć, że chyba już mam tych przyjaciół na to wygląda. >> A co jeżeli ktoś z tych znajomych nie chce wejść gdzie głębiej? Czy to jest dopuszczalne, że wiesz, jesteśmy super ziomkami, którzy wymieniają się mem, pożartują sobie, raz na jakiś czas wyjdą na kawę, porozmawiają czy będą w jakiejś grupie, ale któraś ze stron na przykład, no nie ma spaceu czy chęci na wejście
41:33 bardziej emocjonalne. >> Tak, zdarzyło mi się to. W sensie to jest bardzo łatwo odczuć. Ja w tym momencie nie szukam takich znajomości stricte koleżańskich, bo byłam właśnie nastawiona na takie przyjaźnie, na osoby, które będą w moim życiu i jak jest dobrze, i jak jest źle. No ale to jest wyczuwalne w rozmowach. W momencie kiedy ja dzielę się czymś trudnym i nie dostaję odpowiedzi albo nie dostaję wsparcia, albo dostaję jakieś zdewkowe zdanie, to czuć. Natomiast no jestem fanką szczerego powiedzenia, że słuchaj, mimo że fajnie się nam gada, ja szukam teraz w tym momencie czegoś innego, więc życzę ci powodzenia. Fajnie było cię poznać, ale ale kurczę no nie jestem w stanie prowadzić tej relacji na takiej stopie chyba jak ty to widzisz. Chyba,
42:19 że jeżeli będziesz gotowa, gotowy do pogłębienia tej znajomości w przyjaźń, to bardzo chętnie. No ale ciężko jest tak mi przynajmniej mi osobiście być w takiej znajomości jak jestem teraz nastawiona właśnie na szukanie przyjaźni. >> Słuchaj z czego to wynika? Bo nie chcę sugerować. Ja wydaje mi się, że rozumiem. W sensie inaczej ja to rozumiem, ale z czego to wynika, że nie chcesz wiesz w ogóle nie nastawiasz się na znajomości koleżeńskie, a bardziej na przyjaźnie. Chociaż z drugiej strony, żeby stworzyć przyjaźń, trzeba przejść przez x znajomości koleżeńskich, nie? >> Bo to jest trochę o tym, czego ja szukam. y w znajomości z drugim człowiekiem i o tej satysfakcji po prostu w znajomości. No jeżeli nie mam satysfakcji i nie czuję się w pełni sobą i cały czas są te bariery, no to nie
43:05 mogę się tam poczuć swobodnie. Nawet jeżeli to by był sporadyczny kontakt, ale czułabym się tam po prostu okej jako ja i byłabym tym usatysfakcjonowana, to byłabym w stanie być w tej znajomości. Natomiast jeżeli ja czuję cały czas bariery i że jest coś, co blokuje mnie, bo ta osoba stawiła cały czas granicę, jeśli o to chodzi, no to ta znajomość nie pójdzie dalej. A trzymanie tego na takiej zasadzie, gdzie ja się frustruję, a ta osoba być może pewnie też, bo ja zarzucam jej jakimiś rzeczami, którymi ona nie chce być zarzucana, no to nie do końca jest dobre dopasowanie międzyludzkie, więc myślę, że to warto zakomunikować po prostu. >> I teraz tak, ty powiedziałaś, jakbyś zakomunikowała, w sensie powiedziała, że to nie jest relacja, w której dobrze się czujesz, bo oczekujesz czegoś więcej, a
43:51 w drugą stronę, gdyby ktoś zarzucał ciebie. No i też prawda jest taka, że nawet z racji tego, że ty jesteś open na pogłębianie relacji, to nie każda osoba ci pasuje. Jeżeli ktoś teraz przychodzi i mówi o, zarzuca cię jakimiś swoimi problemami, a ty nie czujesz tego konektu, no to z tego nic nie wyjdzie. Jakbyś w drugą stronę zakomunikowała, że >> słuchaj, no nie jestem jakby zostańmy znajomymi, ale nie będzie z tego przyjaźni, więc nie zarzucaj mnie tym swoim problemem. Mhm. Nie wiem, czy bym powiedziała, żeby ta osoba mnie nie zarzucała problemem. Z >> Ja teraz jakby ubrałem to bardzo bardzo prostolinijnie, bo jestem przekonany, że duża część osób w ten sposób myśli, że co ty mi tu piszesz, nie? Natomiast chodzi o to, żeby elegancko jakby dać informacje nie robiąc nikomu
44:38 krzywdy, czyli nie być tym kolokwialnym guburem z początku rozmowy w kawiarni, tylko żebyśmy wiedzieli o co chodzi, ale zrobili to tak, żeby nie nikogo nie skrzywdzić. Myślę, żebym dała znać wprost, że słuchaj, widzę, że pogłębiasz tą znajomość, że ci zależy, ale nie wiem czy jestem w stanie wejść z tobą na taką taką głębszą stopę tej znajomości i pogłębiać tą znajomość. To są jakieś takie moje prywatne rzeczy. Nie odbierz mnie oczywiście źle, ale ale nie sądzę, że to może tak pójść z mojej strony. Być może to jest o mnie, więc bardziej bym po prostu mówiła właśnie w komunikacie o sobie, a nie o tym drugim człowieku, że Boże, zarzucasz mnie, jesteś osobą natarczywą, tylko ja raczej bym skupiła się na sobie.
45:23 >> Tak elegancko. >> Znaczy to jest elegancko. To jest elegancko. Niemniej to, co wcześniej powiedziałem faktycznie mogłoby ci przyjść do do myśli, nie? że kurczę, no jeżeli ktoś by ci teraz jakieś, >> no nie wiem, no no przeróżne rzeczy można wysłać potencjalnemu przyjacielowi, któreś mogą po prostu być wręcz y zaskakujące, czy nie, nie takie, jakie chcielibyśmy otrzymywać. Też mi się tak wydaje. Ty powiedziałaś bardzo szczerze, ja sobie gdzieś tam w głowie wybudowałem, że po prostu jakby no często u mnie niestety to tak wygląda i wiele osób, które z mojego grona znajomych, osób, które znam, yy mogą mnie tak odbierać, że ja jestem takim człowiekiem, który olewa. Ja naprawdę mam bardzo mało czasu takiego na znajomych i w takiej sytuacji gdybym nie czuł tego konektu
46:09 takiego y no nie ma co ukrywać przyjaźń jest selektywna nie jesteśmy dla wszystkich nie wszyscy są dla nas bo to często tak naprawdę jest garstka mała osób przy których się czujemy tak naprawdę dobrze przy których z którymi możemy tak kolokwialnie konie kraść ja bym >> A powiedz mi co byś zrobił w sytuacji kiedy nawiązujesz z kimś znajomość i ktoś ma totalnie inny świat poglądowy od twojego i ma inne wartości moralne. Jakbyś to zakomunikował? >> M chyba bym sprowadził to do tego samego miejsca. Powiedziałbym, że jakby wybacz, że się nie odzywam albo nie wchodzę dalej w tą rozmowę, dialog. Nie nazywałbym nawet tego być może znajomością, bo po prostu nie mam na to
46:55 przestrzeni. Raczej nie miałbym, ale to być może mój problem z jakąś tam szczerością taką do dogłębną, bo raczej bym nie powiedział, że słuchaj, to co mówisz jakby totalnie jest nie ze mną, chociaż tak jest i w sumie teraz jak tak sobie to mówię na głos, to w zasadzie wydaje mi się, że to też by była dobra informacja i dobry feedback, bo ja bardzo często spotykam takie osoby, które być może są wartościowe, są zaangażowane, ale jakby system wartości, to o czym rozmawiamy jest totalnie od od czapy. Słuchajcie, no ja mam 33 lata. Mam znajomych, którzy i ja jestem ojcem, facetem, który ciągle stara się gdzieś tam przekraczać jakieś swoje granice. Przesuwam poprzeczkę, wydaje mi się, że jestem ambitnym człowiekiem. Trudno jest mi się skomunikować z osobami, które w
47:42 danym momencie zastanawiają się chociażby nawiązując do alkoholu, gdzie tu teraz pójść na melanż albo gdzie idziemy balować, chociaż być może nawet parę lat temu to byłbym tą osobą i pasowałbym tego grona. albo jakie co co dzisiaj bierzemy, nie? Gdzie ogarniamy temat? Yyy, no nie, trudno byłoby mi się w tym odnaleźć. Szczególnie, że jak już wchodzimy głębiej, ktoś jest pod wpływem i tak dalej, te rozmowy się robią strasznie płytkie i sam zresztą odkąd przestałem używać alkoholu, a nie przestałem chodzić na imprezy, bo na przykład bardzo lubię tańczyć, no też tak zobaczyłem, że ten świat kurde nie wygląda tak samo jak się było wcześniej po paru drinkach, nie? No i wiem, że tak ciężko jest wybudować przyjaźń, nie? Nawet te, że tak powiem,
48:27 te znajomości, gdzie się imprezowało razem i tak dalej, raczej mała część z nich tworzy wartościowe przyjaźnie. Raczej na tym one się kończą, że jesteśmy fajnymi znajomymi od imprezy, nie? >> Tak, tak, tak. I to jest właśnie ten punkt, który wyróżnia moje inicjatywy. No bo one są w pełni trzeźwe i tam jest dużo osób po uzależnieniu, które aktualnie nie piją albo po prostu, które uważają, że ten alkohol no nie jest jakąś ważną częścią ich życia, że fajnie porozmawiać i nawiązywać te znajomości na trzeźwo. I to jest bardzo cenne, bo jest zupełnie inny poziom zainteresowania drugim człowiekiem, zupełnie inna ciekawość, bo widzę, że ci ludzie są naprawdę siebie ciekawi, nawet już nie tyle, jeżeli chodzi o takie
49:13 pogłębianie wnętrza, co samego tego problemu, że okej, jesteś na inicjatywie trzeźwej, dlaczego? No bo ja uważam, że alkohol po prostu nie jest mi niezbędny. KŚ mówi: "No ja już żyłem w nałogu". I się wywiązuje rozmowa. Więc te inicjatywy trzeźwe są cenne pod tym kątem, że kurczę łatwiej jest budować taką planowaną znajomość i taką głębszą i zrozumieć drugą osobę i pamiętać co się działo na drugi dzień. To jest jedno. Ja absolutnie się zgadzam, że te trzeźwe inicjatywy na pewno dają ten taki bezpiecznik, nazwijmy to, ale nie chcę, by ten odcinek targetował, mimo dużej ilości treści, której którą o uzależnieniach nagrywamy, że był
49:58 targetowany tylko do tych osób. Ja uważam i to to jest moja obserwacja nawet wyrzucając to, że to jest trzeźwe, ale jeżeli my podchodzimy szczerze względem siebie bez żadnego znieczulenia, nawet jeżeli to by było, nie wiem, łyk piwa, który gdzieś tam y >> nas luzuje albo powoduje, że mamy więcej odwagi, to ja uważam, że stawanie przed ze sobą w dyskomforcie, przełamywanie tego na kolejne takie spotkanie czy na zagadanie w kawiarni, restauracji czy gdziekolwiek daje wam możliwość wybudowania tej pewności siebie w taki prawdziwy sposób, nie? Bo nie ma niczego, co co tam
50:45 sabotuje, nie ma niczego, co umniejszy, tylko kurczę no stresuję się, ale podejmuję decyzję, podchodzę, pytam czy zagaduję. Cześć Natalia, super imprezę zorganizowałaś. Ja pierdzielę, nie dawaj, gramy w tego Bubmingtona. I uważam, że jak tak podejdziemy w taki otwarty sposób, mimo dyskomfortu, mimo że nie wiem jak grać w tego Bubmingtona, yyy, to to jest dużo lepsze niż jakbyśmy byli w jakiś sposób tam zniekształceni, nie? >> Tak, tak, tak. No zgadzam się. Patrząc po po imprezach, już tak idąc ku końcowi, bo uważam, że ta inicjatywa jest fantastyczna, czy zauważyłaś, że między tą setką ludzi, którą masz na Discordzie, tymi osobami, które były na twoich wydarzeniach, faktycznie wywiązały się przyjaźnie i zresztą trochę tyś. Czy te znajomości, które ty
51:32 zaczęłaś dzięki temu budować, faktycznie mają potencjał na przyjeźń? >> Tak. Tak. I ja to widzę, bo widzę, że ludzie ze sobą na co dzień piszą, umawiali się też yyy jak było bardzo ciepło na właśnie jakieś wyjścia. Ja myślę, że też duża część tych osób weszła na już taki kontakt prywatny, ale tak są stali uczestnicy regularni tych moich spotkań, których ja też kojarzę już niektórzy z automatu ze sobą gdzieś tam blisko siadają i widać, że jest ta więź, jest ta znajomość, lody zostały przełamane, już są jakieś takie inside joke, więc fajnie się to obserwuje. Fajnie się też obserwuje, że niektórzy wychodzą z inicjatywami, że dobra, to teraz robimy serwer do grania online i będziemy grać i oni się spotykają, umawiają się na jakie gierki i spędzają
52:18 po kilka godzin ze sobą albo po prostu padają tam inicjatywę spaceru. Ktoś mówi: "Okej, dzisiaj będę spacerował na Powiślu, jak ktoś chce do mnie dołączyć, to śmiało". No i ludzie piszą. Więc moim zdaniem to jest taki bardzo fajny kolektyw, że że te osoby nawiązują do znajomości. Nie wiem czy przyjaźnię, ale skoro mi się udało też w tym samym kanale to myślę, że innym też. >> Mhm. Słuchajcie, pamiętajcie, flaga samotności, epidemia samotności, która w danym momencie funkcjonuje, to nie jest tylko kwestia tej relacji romantycznej, żebyśmy mieli partnera, partnerkę, żebyśmy ze sobą mieszkali, żyli i tak dalej. te przyjaźnie, te osoby dookoła nas, one nas tworzą, dają nam energię i absolutnie jeżeli wy jesteście w sytuacji, w której czujecie się samotni,
53:06 korzystajcie z takich inicjatyw, a ja mam nadzieję, że tutaj może te nasze próby rozmowy pokazały wam, że kurczę to nie jest proste, bo nawet nam to nie wychodziło albo wychodziło w jakiś taki koślawy trochę sposób, ale może nie ma tutaj idealnej idealnego rozwiązania. Może po prostu to jest kwestia próbowania, działania, podejmowania tej inicjatywy i nie, nie poddawania się i tego, że trafimy na osobę, z którą kliknie albo nawet na osobę, która jest dokładnie w tym miejscu, w którym my i nagle będziemy mieli potencjał na rewelacyjną relację przyjacielską. >> Tak. Tak. >> I tego wam życzymy. Trzymajcie się ciepło i dajcie znać, co wy o tym myślicie. Dzięki, Natalie. Dzięki.
