0:00 Dit is de enige opruimvideo die je ooit nodig zult hebben. Niet omdat ik je ga leren hoe je moet organiseren. Maar omdat rommel niets met spullen te maken heeft. De oorzaak van al mijn rommel was ikzelf. Het was het uitstellen van beslissingen en daaronder een gebrek aan zelfvertrouwen als vrouw. Maar opruimen heeft me geleerd dat er een andere manier is om als vrouw te leven, in plaats van vast te klampen en te krampachtig vast te houden aan dingen, naar gewoon loslaten. En deze verandering heeft mijn hele leven veranderd. Maar ik denk dat hetgeen dat het meest is veranderd, mijn huwelijk is. De tegenstelling tussen mij en mijn man, omdat ik als vrouw nooit erg mannelijk ben geweest. Ik denk dat
0:46 ik worstelde met dat perfectionisme: alles ziet er van buiten perfect uit, maar van binnen is het gespannen. Het is rigide. Je hebt veel regels voor je uiterlijk en je leven, en je voelt je moe. En dat komt omdat de reden voor al die rommel in je leven jij bent. Het is je mindset. Hallo, ik ben Madison Gray en ik help vrouwen om dingen te verwijderen die hen belemmeren in het leven dat ze echt willen leiden. Ik ben momenteel bezig met een complete serie over opruimen op dit kanaal. Dus als je je nog niet hebt geabonneerd, moet je dat zeker doen. En natuurlijk, als je meer over mij wilt weten, staan mijn boek en cursussen altijd voor je klaar. Je vindt de links hieronder. Laten we het nu hebben over het olifant in de kamer. Er zijn zoveel video's over
1:32 je leven naar een hoger niveau tillen, je doelen vastleggen, onherkenbaar worden in 90 dagen. Ik kan het weten, want ik ben dol op dat soort video's, maar er is één ding waar ik altijd verbaasd over ben dat niemand het over heeft. Het is helemaal gratis. Het is voor iedereen beschikbaar. En het is een vaardigheid die elk aspect van mijn leven heeft veranderd. Jullie weten vast wel dat ik nog niet zo lang geleden kassamedewerker was bij Target. En nu heb ik dit bedrijf opgebouwd dat mijn familie generaties lang financiële vrijheid heeft gegeven. En de aanleiding voor dat alles was niet een of andere ingewikkelde, moeilijk te begrijpen strategie. Het was opruimen. Rommel is de fysieke manifestatie van schaarste. En ik denk dat ik, vanuit die schaarste, ofwel geld en energie kan verspillen door te gaan winkelen, ofwel mezelf ervan kan overtuigen om vanuit die schaarste op te ruimen. Ik noem het mijn 'woede-opruiming',
2:18 waarbij ik obsessief bakken en containers koop en probeer iedereen een systeem aan te leren. Maar ik denk dat ik op een gegeven moment besefte dat deze cyclus van winkelen en opruimen uit de hand liep. Ik zat vast in een vicieuze cirkel waarin ik ofwel nog één zaterdag, ofwel nog één aankoop verwijderd was van rust en geluk. En winkelen is verslavend. We krijgen die dopaminekick niet echt als we op 'nu kopen' klikken. Het is het scrollen door alle opties. Het is het vullen van ons winkelmandje. Het is het zoeken naar datgene waardoor we ons minder lelijk voelen. Als je net als ik bent en ineens vanuit onzekerheid gaat winkelen, waarbij je je een fantasiebeeld van jezelf schetst en je voorstelt hoe je leven zoveel beter zal zijn als je maar een paar extra dingen voor je huis koopt of
3:07 een nieuw huidverzorgingsproduct aanschaft, dan herken ik dat. Ik had echt een winkelverslaving. Als jullie daar interesse in hebben, laat het me dan weten, dan kan ik er meer over vertellen hoe ik ermee omga. Ik realiseerde het me omdat ik winkelen gebruikte om mijn emoties te reguleren. En ik vind het interessant, want verslavingen zien er niet altijd duister uit. Soms zijn ze juist heel leuk, stijlvol en sociaal acceptabel. En daarom kunnen veel van die dingen ons gevangen houden. Ik had het gevoel dat het kwartje viel toen ik mijn man zag winkelen. Als we geen vanille meer hebben, koopt hij vanille. Maar ik ben anders. Ik winkel om een hele identiteit in stand te houden, mijn uiterlijk, mijn huis. Het is allemaal verbonden met die esthetiek. Heel lang, en dit is zo gênant om toe te geven, dacht ik echt dat
3:57 andere vrouwen me niet aardig zouden vinden. Ik zou bijvoorbeeld geen nieuwe vrienden kunnen maken als mijn leven niet de juiste sfeer had. Het probleem hiermee is dat we oeroude hardware zijn die in een moderne wereld leeft. Ons zenuwstelsel is niet gemaakt voor zoveel informatie, zoveel vergelijkingen. Er zijn te veel beslissingen en veel te veel dingen. Ik vind het interessant om na te denken over wat we gedurende het grootste deel van de menselijke geschiedenis eigenlijk wilden. Hoe zag het goede leven eruit? Een kleine stam, lekker eten rond een vuur, Een warm, knus bed, schoonheid om naar te kijken en te creëren, en waarschijnlijk iets betekenisvols om te bouwen. We hadden geen pakhuizen vol spullen nodig om ons veilig te voelen. En ik denk dat als je dat eenmaal beseft,
4:46 je het niet meer kunt vergeten. Je hebt al die spullen niet nodig om waardevol te zijn. Als je net als ik bent, kun je jarenlang video's kijken en boeken en podcasts luisteren terwijl je spullen in je huis van kamer naar kamer verplaatst. Opruimen zonder ooit echt los te laten, erop vertrouwen dat het loslaten vereist. Als je constant aan het wachten bent, je geld terug probeert te krijgen, wacht op de juiste vriend die alles komt bekijken en elk van je bezittingen koppelt aan het perfecte huis, dan is dat controle vermomd als zorg. Op een gegeven moment moet je op een punt komen waarop je denkt: ik ben klaar met al die spullen klaarzetten, ik ben er gewoon klaar voor om ze los te laten. Ik geef je
5:35 een voorbeeld uit de praktijk. Ik was vroeger heel kieskeurig over onze kerstboom. Ik dacht dat het gewoon een passie van me was. Ik had Pinterest-borden en esthetische standaarden, oké? En elk jaar betekende een compleet nieuwe sfeer en look, wat, trouwens, tussen de regels door betekent dat ik alles wat ik vorig jaar had gekocht weggooide of zelfs helemaal niet gebruikte en nog meer dozen met spullen in mijn garage propte. Om nog maar te zwijgen van de honderden euro's die ik uitgaf aan decoratie die maar twintig dagen stond. Ja, een heel ander verhaal. Maar interieurdecoratie is echt fast fashion geworden. En mijn plezier in Kerstmis begon af te nemen. Ik was gespannen en probeerde alles te controleren, terwijl het
6:22 juist leuk had moeten zijn. En dit jaar heb ik het losgelaten. De kinderen kozen onze kerstboom uit, hij was scheef en er stond een kartonnen ster bovenop die mijn 8-jarige had gemaakt. De kerstballen hingen maar aan één kant van de boom en we draaiden kerstmuziek en mijn man en ik hebben gewoon wat zitten dollen terwijl we naar de kinderen keken. Ik denk dat ik er niet eens een foto van heb gemaakt en het was de mooiste kerstboom die we ooit hebben gehad. Dat is voor mij een overvloedig leven. Dat is de energie waarmee ik wil dat mijn kinderen me herinneren . Opruimen is een kwestie van vertrouwen. Het is een vaardigheid, want vertrouwen druist in tegen onze biologie. Het is een proces dat je dingen laat zien die je liever verborgen houdt
7:08 . Oude gewoonten, sluimerende angsten. Het is een concrete manier om sterker te worden, om het idee dat wat je nodig hebt er zal zijn wanneer je het nodig hebt, daadwerkelijk in de praktijk te brengen. Ik las onlangs dat gewoonten en verslavingen blijven hangen als de beloning snel komt, meestal binnen zes uur of minder. Daarom werd winkelen voor mij zo verslavend. Je kunt je beter voelen over iets waar je je bijvoorbeeld achtergesteld door voelt. Misschien heb je een bad hair day, dan koop je een nieuw haarproduct. Of misschien vind je je kleren niet zo leuk, dan koop je een oplossing en voel je je beter. Opruimen werkt niet zo. Als je je rommel aanpakt, wordt het eerst veel erger voordat het beter wordt. Allereerst, en dat is het belangrijkste, is er dat moment van extreem
8:02 ongemak waarop je denkt: "Mijn omgeving, of dat nu deze omgeving is of jouw huis, sluit niet aan bij het leven dat ik eigenlijk wil leiden. Dat voelt niet prettig." Dan begint het echte werk. Je moet elk bezit fysiek aanraken. Daar is geen ontkomen aan. Je moet alles vasthouden en voelen en jezelf afvragen: is dit voor mij of heb ik dit voor iemand anders gekocht? Zou ik dit opnieuw kopen als ik het in een kringloopwinkel zou zien? Bewaar ik dit alleen maar omdat ik eraan gewend ben? Ik ben bang voor hoe het leven eruit zou zien zonder dit ding. Helpt het me om angsten te overwinnen? Staat het er alleen maar omdat ik niet weet hoe ik er vanaf moet komen? In
8:50 die eerste zes uur is er geen beloning. Sterker nog, zelfs als je al je spullen zou kunnen wegdoen en in de lege ruimte zou gaan zitten, geloof me, het voelt raar. Het is leeg. Het is een beetje onrustig. Ik weet nog dat ik na mijn eerste grote opruimactie in mijn woonkamer zat en gewoon niet wist wat ik moest voelen. Dus als ik terug in de tijd kon gaan en met die ik kon praten, zou ik haar willen vertellen over de vrijheid die je krijgt als je stopt met impulsief op je emoties te reageren. Naarmate de uren en dagen verstreken, werden mijn kinderen uitzonderlijk rustig. Er was gewoon minder Dingen die ik binnenshuis moest doen, om dingen te regelen. Dus brachten we meer tijd buiten door. Ons
9:40 schema begon te verschuiven, omdat alle dingen die ik gewend was te doen, alle fysieke signalen voor hoe ik me normaal gesproken zou moeten gedragen, er niet meer waren. En zo ontstond er een prachtige, maar ook een beetje beangstigende nieuwe wereld waar ik mijn weg in moest vinden. Maar uiteindelijk kreeg ik betere ideeën. Ik had veel meer energie. Toen ik aan deze video dacht, realiseerde ik me dat ik die week toevallig een vriend op het strand had ontmoet met wie ik tot op de dag van vandaag nog steeds bevriend ben. Dus de beloning kwam niet volgens het tijdschema waar mijn oude zenuwstelsel aan gewend was, maar hij kwam wel en was zoveel dieper en rijker dan die snelle dopaminekick. Wanneer minder dingen je aandacht opeisen, raakt je energie minder versnipperd.
10:29 Vroeger had ik enorm veel moeite met het nemen van beslissingen. Of het nu ging om wat ik aan zou trekken of wat ik in een restaurant zou bestellen, iedereen wist dat ze mij als laatste moesten vragen, omdat ik eerst even moest nadenken. Ik twijfelde aan alles, vroeg me af of het wel het juiste was of dat ik er later spijt van zou krijgen. Maar naarmate ik minder spullen ging bezitten, merkte ik dat ik nu veel sneller beslissingen kan nemen. En ik weet veel beter wat goed voor me is. En ik weet dat als ik een fout maak, ik mezelf kan opvangen als ik val. En ik mag mezelf. God mag me. Opruimen voelt in het begin heel ongemakkelijk. Het geeft je niet meteen verlichting. Het geeft je vrijheid, zij het met enige vertraging. Zodra je die vrijheid begint te ervaren, die vrijheid die schuilgaat achter
11:15 de controle, het constant proberen alles bij elkaar te houden en een perfecte esthetiek te handhaven, dan beginnen je hersenen en lichaam als vrouw zich rustig en moeiteloos te herstellen. Dingen beginnen zich te herprogrammeren en je voelt je vrij op een niveau dat volgens mij maar weinig mensen tegenwoordig in hun leven ervaren. Dat is wat ik voor ons allemaal als vrouwen wens. Maar ik weet niet hoe het met jou zit, ik zie niet veel vrouwen die zich zo voelen. Als je dit deel van de video hebt bekeken, zou ik graag willen weten of je een tweede deel wilt zien over hoe je dit in het dagelijks leven kunt toepassen. Gewoonten, grenzen, leven vanuit die overvloedige vrijheid nadat je hebt losgelaten. We zullen zien of jullie interesse hebben. En als je deze video leuk vindt, vind ik jou ook leuk. Blijf kijken en abonneer je!
