สรุปย่อ
วิดีโอนี้สรุปประวัติศาสตร์ความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลและปาเลสไตน์ โดยเริ่มต้นจากชาวยิวที่อพยพไปยังปาเลสไตน์ การก่อตั้งรัฐอิสราเอล สงครามกับชาติอาหรับ การเติบโตของกลุ่มกู้ชาติปาเลสไตน์ และความพยายามในการสร้างสันติภาพ รวมถึงข้อตกลงต่างๆ ที่เกิดขึ้น
- ชาวยิวอพยพไปยังปาเลสไตน์และก่อตั้งรัฐอิสราเอล
- เกิดสงครามระหว่างอิสราเอลและชาติอาหรับหลายครั้ง
- มีการจัดตั้งกลุ่มกู้ชาติปาเลสไตน์เพื่อปลดปล่อยดินแดน
- มีความพยายามในการสร้างสันติภาพผ่านข้อตกลงต่างๆ เช่น แคมป์เดวิดและออสโล
- ความขัดแย้งยังคงดำเนินต่อไป โดยมีกลุ่มฮามาสเป็นปัจจัยสำคัญ
จุดเริ่มต้นของชาวยิวและการอพยพสู่ปาเลสไตน์
ชาวยิว หรือเดิมเรียกว่าชาวฮิบรู อาศัยอยู่ในดินแดนคานาอัน (ปาเลสไตน์ในปัจจุบัน) โดยมีอับราฮัมเป็นผู้นำที่อ้างว่าพระเจ้าสัญญาจะมอบดินแดนนี้ให้ แต่เกิดความแห้งแล้ง ทำให้ชาวยิวต้องอพยพไปอียิปต์และถูกบังคับให้เป็นทาส โมเสสได้นำพวกเขากลับปาเลสไตน์และมอบบัญญัติ 10 ประการ ชาวยิวอยู่รวมกันภายใต้การปกครองของกษัตริย์ เช่น เดวิดและโซโลมอน
การยึดครองดินแดนและการเร่ร่อนของชาวยิว
ดินแดนคานาอันถูกยึดครองโดยกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ เช่น เมโสโปเตเมีย โรมัน เซลจุ๊กเติร์ก ตาต้า และมองโกล จนถึงสมัยออตโตมันเติร์ก ทำให้ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับมุสลิม ชาวยิวต้องเร่ร่อนไปทั่วโลกและถูกทารุณกรรม ทำให้เกิดองค์กรไซออนิสต์เพื่อรวมตัวชาวยิวกลับสู่ดินแดนคานาอัน แต่ในขณะนั้นชาวปาเลสไตน์ได้ครอบครองอยู่ ชาวยิวจึงซื้อที่ดินจากชาวอาหรับและตุรกี
คำประกาศ Balfour และการแบ่งแยกดินแดน
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 อังกฤษขอให้อิสราเอลช่วยรบ โดยออกคำประกาศ Balfour ในปี 1917 ว่าปาเลสไตน์ควรเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวยิว หลังสงคราม อังกฤษแบ่งอาณาจักรออตโตมันเป็นประเทศต่างๆ ในปี 1939 ชาวยิวอพยพเข้าสู่ปาเลสไตน์และเกิดการต่อสู้กับชาวอาหรับ
การก่อตั้งสันนิบาตอาหรับและการประกาศเอกราชของอิสราเอล
ในปี 1945 กลุ่มประเทศอาหรับรวมตัวกันเป็นสันนิบาตอาหรับ (Arab League) เพื่อต่อต้านการขยายตัวของชาวยิว หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 อังกฤษถอนตัวออกจากปาเลสไตน์ ชาวยิวประกาศตั้งรัฐอิสราเอลในวันที่ 14 พฤษภาคม 1948 โดยมีเดวิด เบนกูเรียนเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรก สหรัฐฯ และสหภาพโซเวียตให้การสนับสนุน
สงครามระหว่างอิสราเอลและชาติอาหรับ
หลังอิสราเอลประกาศเอกราช ประเทศในตะวันออกกลาง เช่น อียิปต์ จอร์แดน อิรัก ซีเรีย และเลบานอน ได้ส่งทหารเข้าไปยังอิสราเอล เกิดเป็นสงครามที่ยืดเยื้อ ชาติอาหรับพ่ายแพ้ ทำให้อิสราเอลแผ่อิทธิพลในปาเลสไตน์มากขึ้น และชาวปาเลสไตน์ราว 2 ล้านคนต้องอพยพ
การก่อตั้ง PLO และสงครามน้ำมัน
ชาวปาเลสไตน์ที่ลี้ภัยได้ตั้งขบวนการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) โดยมีนายยัสเซอร์ อาราฟัตเป็นผู้นำ PLO ก่อวินาศกรรมในอิสราเอล ทำให้อิสราเอลตอบโต้อย่างรุนแรง ในปี 1973 ชาติอาหรับใช้น้ำมันเป็นเครื่องมือต่อรอง ลดการผลิตและหยุดส่งออกน้ำมันไปยังสหรัฐฯ และเนเธอร์แลนด์
ข้อตกลง Camp David และ Oslo
สหรัฐฯ ใช้วิธีการทูตเพื่อยุติปัญหา ประธานาธิบดีจิมมี่ คาร์เตอร์ จัดประชุมสันติภาพที่ Camp David ในปี 1978 เกิดข้อตกลง Camp David เพื่อแก้ปัญหาข้อพิพาท ในปี 1993 เกิดข้อตกลง Oslo กำหนดให้ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน (West Bank) และฉนวนกาซาเป็นรัฐปาเลสไตน์
แผนสันติภาพและการแบ่งแยกปาเลสไตน์
ในปี 2003 ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู บุช ต้องการให้อยู่ร่วมกันอย่างสันติในสถานะ 2 รัฐ คือ อิสราเอลและปาเลสไตน์ แต่เกิดปัญหาในปี 2007 เมื่อกลุ่มฮามาสที่เป็นปาเลสไตน์หัวรุนแรงเข้ายึดฉนวนกาซา ทำให้โอกาสที่ปาเลสไตน์จะเป็นรัฐเอกราชยิ่งห่างไกล สหรัฐฯ โดยประธานาธิบดีโอบามาได้จัดประชุมสุดยอดตะวันออกกลาง โดยมีมติว่าต้องยอมรับว่ามี 2 รัฐ คือ อิสราเอลและปาเลสไตน์

