0:02 ทุ่ง มหาราชบทประพันธ์ของเรียมเองบทที่ 13 พิธีทิ้งกระจาดของพวกจีนในตลาดเพิ่ง จะผ่านไปแม้กระนั้นปากน้ำโพธิ์ก็ยังแน่น ไปด้วยผู้คนซึ่งตกค้างอยู่ภายหลังที่ฤดู ของการค้าไม้เสร็จสิ้นลงแล้วบ้างเพลิน อยู่ด้วยการมหรสพขอเวลาแสวงหาความรื่นรม ซึ่งในชีวิตเกือบไม่เคยพบหลังจากตรากตรำ การงานมามากแล้วบ้างก็ยังติดพันธุอยู่ ด้วยการเงินการทองเกี่ยวกับการซื้อขาย หรือซื้อของหลายคนมาจากทางเหนือและหลายคน ก็มาจากใต้แควใหญ่และปากน้ำโพธิ์ซึ่งสลบ
0:51 ซบเซามาตลอดฤดูแล้งมีชีวิตกระปรี้ กระเปร่าขึ้นในระยะนั้นจากโต๊ะอาหารชั้น ล่างของเหลา 4 ชั้นหน้าวัดโพธิ์รื่นมองดู บรรดาผู้คนที่ผ่านไปในท้องถนนแล้วก็อดคิด อย่างที่เคยคิดทุกครั้งไม่ได้ว่าเขาอาจจะ บอกจากสีหน้าและเครื่องแต่งกายแม้ไม่ทัน ฟังสำเนียงว่าคนไหนมาจากภาคไหนและน้อยราย ที่เขาจะทายผิดหน้าตากับเครื่องแต่งตัว ของคนเราเป็นของประหลาดมันจะบอกทุกสิ่ง ทุกอย่างที่เอ็งอยากรู้ขณะนั้นเขากำลัง พูดกับพันผู้หญิงที่อุ้มลลูกกระเตงหาซื้อ ผ้าอยู่หน้าร้านนั่นน่ะเอ็งบอกได้มั้ยล่ะ ว่ามาจากไหนเปล่าไม่ใช่คนแควเราการแต่ง
1:37 ตัวอย่างนั้นควรจะเป็นพวกแควใหญ่ถ้าข้าจำ ไม่ผิดก็เห็นจะมาจากพิจิตรอย่างไกลก็ พิษณุโลกพี่ลื่นเป็นคนเที่ยวไกลพันพึมพำ ตามนิสัยคนผู้น้อยของเขาพลางหยิบกลับใส่ ปากแกล้มเอ้หมึซึ่งตั้งอยู่ตรงหน้าต่อไป เฮ้ยเที่ยวมากเที่ยวไกลเฉยๆไม่ใช้ความ สังเกตก็เท่านั้นแหลว้าตาแดงซึ่งทำหน้า ที่เกล้าแดดอยู่แล้วแดงเป็นผลตำลึงสุข ยิ่งขึ้นถอนใจดูแต่เองก็ไอ้แววไปบางกอกมา 4 ครั้งเพียงแต่น้าโลงหวยไปสะพานหันยัง หลงได้เจ้าทิศที่ถือขวดเสแซดๆอยู่หน้า ตลาดน่ะลักษณะกับการแต่งตัวบอกว่าเป็นคน ใต้แต่ก็คงแค่อุทยหรืออ่างทองไม่ถึงกรุง
2:25 เก่ารื่นพูดต่อไปสายตายังจับอยู่กับกระแส ทานของผู้คนนที่ผ่านไปผ่านมาพี่ลื่น เที่ยวมาแต่หนุ่มๆพันหยิบกลับแกล้มอีกโดย ไม่เงยหน้าตาแดงหันไปดูมันแล้วก็ใส่หน้า มึงทำได้ 2 อย่างเท่านั้นเองไอ้พันพูดคำ กินคำรื่นหัวเราะปล่อยมันตามสบายเถอะนะ แดงเขาบอกแต่ไอ้ 2 คนนั่นทำไมโอ้เอ้เต็ม ทีป่านนี้ควรจะมาแล้วเขาชะเง้อดูผู้คนใน ถนนหน้าร้านต่อไปยังขนของลงเรืองไม่หมดละ มั้งพันให้ความเห็นยกแก้วเอ้หมึขึ้นจิบ งั้นเอองก็ควรจะกลับไปช่วยมันก่อนที่เอ หมึงน่ะจะหมดเป็นขวดที่ 2 ตาแดงประชดโธ่
3:12 อาก็นานทีปีโหรฉันทนมาได้ตลอดทางตั้ง 7 คืน 7 วันพันออดหันไปมองหน้ารื่นขอความ เห็นอกเห็นใจแต่ในขณะนั้นสายตาของรื่น กำลังเพ่งออกไปข้างหน้าทั้งพันธ์และตาแดง รู้สึกว่ากิริยาของเขาเคร่งเครียดขึ้นโดย กระทันหันอะไรกันพี่ลื่นชั่วอึดใจนึงเต็ม ๆเขาไม่ตอบว่ากระรครั้นแล้วจึงได้หันกลับ มายกมือชี้ไปที่กลุ่มคนหน้าร้านอาหารคนละ ฟากถนนตรงกันข้ามมองดูทีเลยว่าพันข้าตา ฝาดไปหรือว่ามันเป็นจริงอะไรก็ละลื่นตา แดงยกมือป้องมองตามมือเขาชี้ตาที่ชราของ แกหยีพบประกายยิบของแสงแดดกล้าขนาดนั้น
3:59 เองก็พอดีคนหนึ่งในกลุ่มชายเหล่านั้นหัน มาแลศบตาแกเข้าพอดีรื่นเห็นสีหน้าของเขา เปลี่ยนได้ยินเสียงร้องทักมาจากฟากโน้น แล้วก็ปลีกตัวจากคนอื่นเข้ามาหานั่นนั่น นายเสถียรนี่ตดงว่าก่อนที่รื่นจะตอบ ประการใดร่างสูงของชายชราผู้นั้นก็ก้าว เข้ามาใน ร้านใครจะคิดว่าจะได้พบลุงแดงอีกที่นี่ เสียงของเขาแจ่มใสในตาของเขาบอกบอกคววาม ยินดีไหนว่าจะลงไปเยี่ยมฉันที่บ้านสักที คอยแล้วคอยเล่าเหลวทุกครั้งคราวนี้เป็น ไม่ยอมเด็ดขาดแต่ออเขาเหลียวไปหารื่นรว กระเพิ่งและเห็นเป็นครั้งแรกลุงไม่ได้มา คนเดียวก็ดีเหมือนกันฉันขอเชิญทั้ง 2 คน
4:45 เลยเวลานี้ย้ายขึ้นมาอยู่ที่นี่แล้วล่ะี หน้าและกิริยาที่เปิดเผยของเขาเรากับว่า พบเพื่อนสนิตซึ่งจากกันมานานทำให้รืดอึด อัดใจถึงกับพูดไม่ออกอยู่เป็นครู่จึงเอ่ย ขึ้นได้ขอบใจนายเสถียล่ะครับเขาบอกแต่น้า แดงกับผมจะต้องรีบกลับไปจัดเข้าวของลง เรือเราจะออกเดินทางพรุ่งนี้อ๋อยังมีเวลา ถมไปผู้ใหญ่นายเสถียรเน้นเสียงหนักที่ผู้ ใหญ่แม้กระนั้นทั้งสีหน้าและกิริยาอันร่า เริงของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่าแปลก ใจที่ฉันรู้ความเป็นไปของเพื่อนฝูงที่ กำแพงทุกระยะถึงจะจากมา 4-5 ปีแล้วเชิญ เถอะไปด้วยกันเดี๋ยวนี้ทีเดียว
5:30 ผมจะต้องไปดูให้เขาจัดเข้าวของลงเรือให้ เรียบร้อยรื่นยังยืนยันประโยคเดิมได้ยิน ดังนั้นนายเสถียรก็ก้าวเข้าไปหาอีกก้าว นึงมือทั้งสองซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อ กุยเฮงของเขาในขณะเดียวกันรื่นลุกขึ้นยืน ทุกคนสำนึกถึงความเคร่งเครียดของสีหน้า และบรรยากาศรอบกายของชายทั้งสองแต่เพียง ครู่เดียวเท่านั้นมันก็ผ่านไปฉันคิดว่า ฉันพอจะรู้สาเหตุที่ทำให้ผู้ใหญ่ปฏิเสธคำ เชิญของฉันในเสถียรหัวเราะและเมื่อ หัวเราะทั้งหน้าและเสียงนั้นก็กลับร่า เริงแจ่มใสอย่าไปคิดถึงมันผู้ใหญ่อย่าไป คิดถึงเรื่องครั้งนั้นมันแล้วไปแล้วฉัน ไม่เคยเอาใจใส่ผู้ใหญ่อาจจะถูกและฉันอาจ จะผิดแต่อย่าไปคิดถึงมันเท่ากับไปรื้อ
6:18 ฟื้นให้มันเป็นเรื่องร้าวรานใจเปล่าๆขอ ให้เราพบแล้วก็คบกันใหม่เท่าหน้าผู้ใหญ่ คบอย่างเพื่อนอย่างลูกผู้ชายต่อลูกผู้ชาย รื่นมิได้เอ่ยตอบอะไรเลยจนคำเดียวเพราะ ไม่รู้ว่าจะตอบประการใดสายตาที่เพ่งจับ อยู่กับใบหน้าของนายเสถียรเหมือนพยายาม ค้นหาความจริงที่แอบแฝงอยู่เบื้องหลัง ความแจ่มใสและความร่าเริงเหล่านั้นแต่ก็ ไม่สามารถจะอ่านออกตลอดเวลา 4-5 ปีที่จาก กันมานอกจากสีหน้าที่รู้จักยิ้มแย้มนอก จากผิวพรรณที่ดูเปล่งปลั่งแจ่มใสและ กิริยาที่เป็นไปอย่างกระปรี้กระเปล่าแล้ว นายเสถียรดูจะไม่มีอะไรผิดแปลกกว่าเก่า ทุกอาการชำเลืองของเขายังเต็มไปด้วยความ
7:06 ลึกลับและทุกวาจาก็เต็มไปด้วยความหมายตา แดงซึ่งนั่งพิจารณาชายทั้งสองอยู่ทุก อิริยาบถด้วยความกระสับกระส่ายก็เอ่ยขึ้น ว่าแวไปเยี่ยมซะหน่อยก็ดีเหมือนกันรื่นแก บอกแล้วหันไปหานายเสถียรอยู่ไม่ไกลไม่ใช่ หรือครับเหนือสะพานดำแค่นี้เองลุงแดงเป็น คำตอบก็ตตามใจรื่นหันไปหาตาแดงแต่อย่าลืม ว่าเราอยู่ช้าไม่ได้พันเอ็งไปช่วยไอ้ 2 คนนั่นเสร็จแล้วให้ถอยเรือไปจอดใต้หน้าผา ที่เก่าโดยรถม้าซึ่งมีให้เช่าอยู่เกลื่อน กราดทั่วทั้งตลาดปากน้ำโพธิ์รื่นและตาแดง ไปถึงบ้านนายเสถียรในครึ่งชั่วโมงต่อมา เพียงพิจารณาจากความกว้างใหญ่ไพศาลของ
7:53 บริเวณและความโอดโถงของตัวบ้านซึ่งเป็น สำนักงานอยู่ในตัวเท่านั้นื่นก็บอกได้ ด้วยสัญชาตญาณถึงฐานะของนายเสถียรใน ปัจจุบันตลอดจนกิจการที่เขากำลังสนใจแม้ จะไม่ต้อง อธิบายหลายปีมาแล้วฉันเป็นแต่เพียงลูก จ้างแล้วก็คนงานของบริษัทฝรั่งเขาชี้แจง ขณะที่พาริและตาแดงผ่านห้องทำการแผนกต่าง ๆซึ่งอยู่ชั้นล่างผลที่ได้รับมีอะไรอย่าง ดีก็เพียงพอกินพอใช้อย่างเลวก็ถูกเขา เขี้ยวเขนบังคับแลก็สุบประมาทจนทนอยู่ ด้วยไม่ได้ต้องย้ายที่ทำงานเรื่อยไปเขา หยุดอยู่ที่เชิงบันไดหน้าบ้านยกมือชี้ไป ยังท้ายเกาะยมซึ่งเป็นอวสานของแม่น้ำใหญ่
8:41 2 สายก่อนที่มันจะกลายมาเป็นเบื้องต้น ของแม่น้ำเจ้าพระยานั่นแหละให้ความคิดฉัน เป็นครั้งแรกในการที่ลาออกแยกมาตั้ง บริษัทค้าไม้ขึ้นที่นี่ถ้าแม่น้ำ เจ้าพระยายังเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาอยู่ อย่างนี้แหล่งที่ทำมาหากินโดยไม่ต้องแย่ง กันหายใจก็ยังมีอยู่ถมไปและถ้าหากพวก ฝรั่งเขาอยู่ถึงไหนถึงไหนยังเข้ามากบโกย ไปได้ปีละหมื่นปีละแสนทำไมเราผู้เป็นคน ไทยเจ้าของถิ่นจะมายอมงอมืองอเท้าเป็นแต่ ลูกจ้างหรือว่าคนงานให้เขาใช้เหมือนทาส ฉันอาจจะไม่ใช่คนมั่งมีศรีสุอะไรอย่างที่ ใครๆเขาเข้าใจแล้วก็คิดแต่ต้นตระกูลของ ฉันเป็นตระกูลใหญ่ความช่วยเหลือเกื้อกูล เหล่านั้นก็หาได้ไม่ยากเพราะฉะนั้นแหละ
9:27 บริษัทนี้จึงตั้งขึ้นได้เขาหันมายิ้มกับ รื่นเราคงจะได้ติดต่อกันในวันข้างหน้าผู้ ใหญ่อีกครั้งหนึงคำนั้นปราบเข้าหัวใจโดย ไม่สามารถจะอธิบายได้ว่าเกิดจากอะไรเขา พยายามสะกดใจระงับความรู้สึกให้เป็นปกติ ก่อนที่จะตอบครับเราคงจะได้ติดต่อกันต่อ ไปนายเสถียรนำเค้าและตาแดงผ่านหน้ามุกอัน กว้างเข้าไปในห้องนั่งเล่นซึ่งด้านนึง เปิดออกสู่สนามหญ้าที่เขียวขจีอีกด้านนึง เห็นแม่น้ำเป็นประกายวับอยู่ในกรอบ หน้าต่างอันสูงสีหน้าของเขาเต็มไปด้วย ความภาคภูมิใจเมื่อสังเกตเห็นความตื่น เต้นปรากฏอยู่ในสีหน้าของรื่นและตาแดง
10:13 เป็นบ้านเก่าที่เราซื้อได้ด้วยราคาค่อน ข้างถูกเพราะฝรั่งเจ้าของเดิมรีบร้อนขาย เพื่อจะเดินทางไปรับตำแหน่งใหม่อย่าง กะทันหันเขาอธิบายเราตกแต่งเสื้อใหม่นิด หน่อยก็ใช้เป็นทั้งบ้านและสำนักงานได้เลย ทีเดียวเราตั้งมาได้ 3 ปีแล้วเขาพูดถึง แผนงานและความหวังที่จะแข่งขันกับบริษัท ป่าไม้ฝรั่งต่อไปในอนาคตโดยทุนรอนอาจจะ สู้ไม่ได้แต่เพราะว่ามีข้าราชการชั้นผู้ ใหญ่และเจ้านายสนับสนุนอยู่เกี่ยวกับ สิทธิพิเศษและสัมปทานป่าไม้ฉะนั้นสิ่งใด ที่เป็นความเสียเปรียบเขาก็อาจจะได้ชดเชย ด้วยอีกสิ่งหนึ่งเพราะเหตุนี้แหละฉันจึง หวังพึ่งเพื่อนูงเก่าๆทั้งสองฝั่งแนาย
11:00 เสถียรอธิบายผู้ใหญ่กับลุงแดงเข้าใจไม่ ใช่เหรอว่าฉันหมายถึงอะไรฉันต้องการรับ เหมาแพไม้ทั้งหมดที่จะสามารถล่องลงมาได้ บริษัทฝรั่งผูกขาดตัดตอนไม้สักได้ให้เขา ผูกขาดไปแต่ฉันไม่ต้องการจะให้ไม้ เบญจพันธ์กระยาเลยเสาและเรือโกรนกระเด็น ไปถึงพวกนั้นจนชิ้นเดียวแต่หลายคนเคยมี พ่อค้าจากร่างติดต่ออยู่ก่อนลื่นบอกนาย เสถียรจะไปหวังให้เขาถอนตัวเลิกค้าขายกับ พวกนั้นอย่างกระทันหันได้ยังไงสีหน้าของ ชายเจ้าของบ้านเต็มไปด้วยความครุ่นคิดการ ติดต่อกับพ่อค้าเหล่านั้นไม่เคยมีข้อผูก พันสัญญาอะไรสักอย่างเดียวเขาแก้ทำไมจะ ต้องไปกังวลรายไหนเขาให้ราคาดีกว่าก็ควร
11:47 จะขายรายนั้นสำหรับฉันฉันรับรองได้ว่า เรื่องราคาไม่ต้องพูดกันฉันจะต้องให้สูง กว่าเสมอแต่ไมตรีจิตมิตรภาพเป็นของมีค่า สูงกว่าเงินตราเป็นไหนๆและวาจาของคนเราก็ เป็นสิ่งที่ควรถนอมยิ่งกว่าคำมั่นสัญญา หรือข้อผูกพันใดๆซึ่งคิดถึงตวนด่ำผู้ เอื้ออารีแล้วก็ถอนใจไม่มีอำนาจเงินหรือ ความเย้ายวนใดๆเลยจะสามารถทำให้เขา เปลี่ยนการติดต่อซื้อขายกับพ่อค้าอื่นได้ ตราบใดที่พ่อค้าใหญ่แห่งบางอ้อคนนี้ยังมี ชีวิตอยู่ผมดีใจด้วยที่นายเสถียรมีเจตนา ดีต่อพวกเราพ่อข้าไม้กระจอกงอกง่อยทั้ง หลายเขาพยายามที่จะเน้นน้ำหนักและความ
12:34 หมายลงไปในวาจาเหล่านั้นแต่ก็รู้สึกว่า เป็นการสุดวิสัยสำเนียงที่กล่าวออกไปจึง ฟังป่าและเลื่อนลอยเต็มทนเอาเถอะครับผมจะ พยายามบอกพวกเราทางโน้นทุกคนที่ผมพบในตา ของนายเสถียรเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น จงบังคับไว้ไม่ได้ฉันขอขอบใจเรื่นเป็น อย่างยิ่งเสียงนั้นบอกความยินดีอย่างิ จริงจังมิได้เรียกว่าผู้ใหญ่อีกต่อไปนึก แล้วว่าลื่นเป็นผู้ชายอย่างนั้นฉันเคยนึก เสมอว่าเราควรจะรักใคร่ชอบพอกันได้แทนที่ จะมาเป็นไม้เบื่อไม้เมาอย่างครั้งนั้น นั่นนั่นอะไรสายตาของรื่นมองเลยไปจากเขา ขณะที่เสียงฝีเท้าเบาๆปรากฏขึ้นที่ประตู นายเสถียรหันหลังไปดูครั้นแล้วก็หัวเราะ
13:21 เมื่อเห็นผู้ที่ย่างเข้ามาอย่างเนิบๆแช่ม ช้าที่สุดก็นิ่งอยู่กับที่สีหน้าเผือดลง ไปนิดหน่อยแต่ต่อมาก็แดงเรือขึ้นเมื่อเลย เห็นรื่นนั่งอยู่ตรง หน้าละเมียดเมียของฉันเองรื่นในเสถียรบอก เสียงและสีหน้าแสดงความภาคภูมิใจเต็มที่ เหมือนจะว่านี่แหละราชินีแห่งราชินีหรือ นางพญาแห่งหญิงทั้ง หลายชั่วอึดใจหนึงเต็มๆรื่นมองหล่อนอย่าง ที่จะพึงมองดูความฝันอันปรากฏขึ้นมาอย่าง กะทันหันมองโดยไม่ได้คิดว่าจะเป็นการเสีย กิริยาหรือน่าเกลียดประการใดและหล่อนก็ จ้องตอบด้วยนีตาที่ดำสนิทคมวาวและเบิก
14:10 กว้างคู่นั้นอย่างเปิดเผยอัศจรรย์ใจจนเขา เองกลับกระดากหลบลงมองต่ำก็เป็นการ ประหลาดที่ก่อนอื่นมโนภาพของเขาจะหวนกลับ ไปหารูปนางกินรีที่เจดีย์วางพระธาตุเป็น ความคิดแรกแทนที่จะระลึกถึงหล่อนอย่าง หญิงผู้ที่เขาได้พบเหนือหมู่บ้านลานดอก ไม้ในคืนอันเต็มไปด้วยเหตุการณ์ครั้งกระ น้อนตลอด 4-5 ปีที่ไม่ได้พบกันละเมียดจะ ได้ผ่านชีวิตอะไรมาบ้างก็ตามความซูบซีด ของสีหน้าและสวดทรงของหล่อนซึ่งแน่งน้อย อยู่แล้วแล่นสะท้านเข้าไปในความรู้สึกของ เขาอย่างบอกไม่ถูกแม้กระนั้นความงามอัน เกิดจากความลึกลับของเพศซึ่งเป็นเสน่ห์
14:58 ที่เขเขาไม่สามารถจะอธิบายได้ก็ยังอยู่ ที่นั่นบนดวงหน้าซึ่งเต็มไปด้วยความรู้ สึกแต่ก็ปราศจากความรู้สึกที่ในตาอันแข็ง กร้าแต่บางคราวก็อ่อนโยนตลอดจนอิริยาบถ ที่อาจดูกระด้างทั้งๆที่เต็มไปด้วยความ ละมุนละไมเป็นความงามของกินรีนางนั้นซึ่ง บรรดาคนทันพากันมาเพื่อตายเสียมากต่อมาก ในการรบราฆ่าฟันเพื่อช่วงชิงหล่อนไปเป็น คู่ผู้ครองสายตาของล่อนยังคงจับอยู่ที่ หน้าของเขาขณะที่ก้าวเข้ามาและสามีลุก ขึ้นเลื่อนเก้าอี้ให้ลื่นเป็นเพื่อนเก่า ของฉันตอนนั้นไปทำงานอยู่กับพระโป้ที่ กำแพงเขาบอกนั่นลุงแดงที่ฉันพูดถึงเสมอ
15:47 ว่าจะลงมาเยี่ยมเราสักวันนึงฉันยินดีที่ จะได้รู้จักกับเพื่อนของเสถียรเขทุกคน ละเมียดนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นอย่างแช่ม ช้าสีหน้ากลับเป็นปกติในตาทั้งคู่ที่มอง ดูชายทั้งสองเป็นประกายแต่ฉันคิดว่าฉัน ยังจำนรื่นได้ขอบพระคุณคุณนายครับเขาตอบ เรียบๆสงบนิ่งอยู่ในท่าเดิมนายเสถียรหัน มามองดูภรรยาอย่างประหลาดใจไม่ยักก็รู้ เรื่องว่าละเมียเคยรู้จักกันในเรื่นเขมา ก่อนรู้จักกันเมื่อไหร่ที่ไหนล่ะผู้ชายคน นี้ช่วยฉันก็คุณพ่อไว้จากพวกปล้อนที่บ้าน ลานดอกไม้คราวนั้นไงล่ะเสถียรรู้เรื่อง แล้วนี่นาภรรยาหัวเราะแต่ไม่ยักก็รู้ว่า เป็นนายรื่นเขาหันกลับมาความยินดีอย่าง
16:35 เปิดเผยปรากฏอยู่บนใบหน้าดีละคนเก่าคนแก่ มาเจอกันนานทีปีครั้งวันนี้ต้องร้างตัว เอาไว้กินข้าวเย็นด้วยกันที่นี่ให้ได้นอก จากนั้นฉันยังอยากจะขอแรงให้ลุงเดชช่วยดู พระที่ได้มาใหม่สักหน่อยนับแต่เจอะกัน คราวนั้นฉันได้มาอีกหลายร้อยองค์ที่จำได้ ก็มีที่ยังหาคนดูให้แน่ไม่ได้ก็อีกเยอะ ต้องขอตาลุงแดงหน่อยตาผมมันไม่ถึงท่าน นักเลงเก่าๆในบางกอกหรอกครับตาแดงออกตัว สะสมไว้บ้างเล็กๆน้อยๆก็ในฐานที่เคารพ บูชาถ้างั้นก็ขอทางพระสมัยเชียงแสนกับ สุโขทัยในเสถียรขยันคยอข้อนี้ลุงแดง ปฏิเสธไม่ได้แน่ตั้งแต่ดูพระสำฤทธิ์องค์
17:21 นั้นให้ฉันแล้วไม่เคยเชื่อตาใครอีกเลย เกี่ยวกับพระ 2 แบบ 2 สมัยนั่นลุงแดงรู้ มั้ยล่ะเวลานี้ห้องพระของฉันที่นี่น่ะจะ เรียกว่าเป็นกรุหรือพิพิธภัณฑ์ก็ได้ผมกับ น้าแดงยังเตรียมของลงเรือไม่เสร็จเลยครับ ลื่นเอ่ยเรียบๆพรุ่งเเราก็จะต้องออกเรือ แต่เช้านอกจากนั้นเรามารบกวนนายเสถียรกับ คุณนายอยู่ที่นี่นานแล้วชายเจ้าของบ้าน ได้ฟังก็เลิกคิ้วเหลวไหลน่ารื่นรบกวนอะไร กันฉันเองยังไม่ได้ขอบใจแทนละเมียดเขาเลย ก็ไม่จำเป็นอะไรเรื่องนิดเดียวเท่านั้น ถ้างั้นฉันก็ต้องขอร้างตัวไว้ให้ได้หรือ แล้วเจะว่ายังไงนั่นมันแล้วแต่ใจของนาย เลิ่นแลก็ลุงแดงนี่เสถียรหล่อนมองดูเขา
18:08 อย่างท้าทายเรื่องใจจะไปบังคับกันได้ เมื่อไหร่สามียกมือขึ้นเกาคางอย่างลังเล ใจแล้วก็ตรึกตรองขอร้องสักครั้งไม่ได้ เหรอลุงแดงต้องต้องแล้วแต่รื่นเา้าสิครับ เอางี้ดีกว่าถ้าไม่อยากอยู่ถึงเย็นจริงๆ ฉันขอเวลาลุงแดงขึ้นไปห้องพระด้วยกันสัก ครู่เดี๋ยวๆแหละเรื่องคงไม่ขัดข้องอะไร ไม่ใช่เหรอเปล่าเไม่ขัดข้องถ้ามันเพียง เท่านั้นละเมียดรับแขกแทนฉันก่อนนาย เสถียรลุกขึ้นจากเก้าอี้นำหน้าตาแดงขึ้น บันไดไปแต่อันที่จริงก็แขกเรือที่ไหนกัน เองทั้ง นั้นเกือบจะในทันทีทันใดที่ชายทั้งสอง กลับขึ้นไปชั้นบอนเรื่นจึงหันกลับมา พิจารณาดูหล่อนได้อย่างเต็มตาอีกครั้ง
18:55 ละเมียดคงนั่งอยู่ในอิริยาบถเดิม มือทั้งสองประสานกันอยู่บนตักอย่างสงบ เสงี่ยมหน้าผากและแก้มซึ่งค่อนข้างซีด เผือดเรือขึ้นนิดๆอีกครั้งนึงเขาคิดถึง รูปนางกินรีคนนั้นคิดถึงหลานสาวพะโป้และ ทุกสิ่งทุกอย่างที่หญิงเอวบางร่างน้อยผู้ นั่งอยู่ต่อหน้าณบัดนี้เป็นตัวแทนผมไม่ คิดเลยว่าจะได้มาพบกับคุณละเมียที่นี่เขา เอ่ยขึ้นด้วยเสียงอึดอัดเพราะฉะนั้นกระมา ลื่นจึงมองฉันอย่างประหลาเหลือเกินยังก็ มองคนแปลกหน้าไม่เคยเห็นหน้าฆ่าตากันมา ก่อนหล่อนหัวเราะเบาๆฟันซึ่งขาวสะอาด ปราศจากคราบหมากและปูนเกาะตามความนิยมของ
19:40 หญิงทั่วไปในสมัยนั้นตลอดเวลาตั้งแต่จาก กันมา 4 หรือ 5 ปีแล้วก็ตามผมยคิดแค่ว่า คุณละเมียดยังอยู่เมืองตากกับคุณหลวงท่าน ความหม่นหมองแวบเข้ามาในตาคู่นั้นหน่อย นึงะเมียดขยับตัวอยู่บนเก้าอี้อย่างเศร้า ๆแล้วก็ถอนใจคุณพ่อเสียตั้งแต่ในปีนั้น ภายหลังที่เราขึ้นไปอยู่ตากได้ไม่ถึงปี หล่อนชี้แจงฉันกลำลงมาอยู่ที่บางปะอินทร์ กับคุณป้าเรื่อยมาจนแต่งงานกับคุณเสถียร เขเมื่อปีกลายผมเสียใจด้วยครับรื่นพึมพำ สายตาอันกล้าพิจารณาทั่วร่างของหล่อนเสีย ใจผมหมายถึงข่าวขุนหลวงไม่ใช่ข่าวนาย
20:26 เสถียรเขาแก้สายตาไม่ได้ละจากดวงหน้าของ หล่อนเลยคุณละเมสบายดีหรอกหรือครับถ้า เลื่อนหมายถึงการแต่งงานของฉันก็อยากจะ ว่าเรื่อยๆหล่อนตอบเรียบๆเป็นเรื่อง ระหว่างผู้ใหญ่กับผู้ใหญ่จัดการกันเองเรา ฉันกับเสถียรเขเป็นญาติกันห่างๆแต่หล่อน ถอนใจอีกมองบตาของเขาอย่างเต็มไปด้วยความ ครุ่น คิดแล้วหน้าซึ่งซีดลงหน่อยนึงขนาดที่เอ่ย ถึงเรื่องบิดาก็กลับแดงขึ้นอีกขอให้ฉัน ให้ฟังเรื่องทางเลื่นบ้างดีกว่าว่าคิด บ้างหรือเปล่าว่าตลอดเวลาเหล่านั้นฉันไม่ เคยลืมบุญคณของเลื่นและก็คืนที่ลานดอกไม้ เลยชีวิตของคนบ้านนอกอย่างเขาแม้จะเป็น
21:12 พ่อค้าไม้ก็รายย่อยกจิริจะมีอะไรนอกจาก งานหนักตรากตรำประจำวันงานงานงานแล้วก็ งานไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออกร้อนหรือหนาว ฐานะของเขาอาจจะดีขึ้นครอบครัวเป็นปึก แผ่นและปกติสุขแต่ทุกวันนี้เขาก็ยังหนี งานไม่พ้นคนอย่างเขาต้องตกเป็นทาสของงาน ตลอดไปจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิตลูก หัวปี๋ของผมที่คุณเคยอุ้มเคยกอดเดี๋ยวนี้ โตแล้วสนเป็นกรดแต่ก็ฉลาดพอใช้เขาเล่าให้ หล่อนฟังในตอนนึงเมื่อละเมียดถามถึงชีวิต ในครอบครัวสุดใจก็ไม่ได้ลงมาด้วยคราว เนี้ยก็เพราะกำลังตั้งท้องลูกคนที่ 4 จจะ
21:58 คลอดเต็มทีเกือบปีละคนทีเดียวเหรอเลนทั้ง สีหน้าและน้ำเสียงของละเมดบอกความตื่น เต้นอย่างจริงใจก็ก็ไปแทงเสียคนนึงครับ ท้องที่ 3 ื่นหลบตาเลือดแล่นขึ้นสู่หน้า แดงกรรมละเบียบเอนกายพิงพนักเก้าอี้อัน ใหญ่สายตาของหล่อนมองข้ามศีรษะเขาออกไป ยังทิวเขาซึ่งปรากฏอยู่ในกรอบหน้าต่าง ข้างนอกอย่างเลื่อนลอยเป็นชีวิตที่น่าภาค ภูมิใจอะไรเช่นนั้นหล่อนพึมพำตรงกันข้าม กับเลื่อนฉันกลับเห็นว่าคืนวันที่เต็มไป ด้วยความลำบากตราตรำนั่นแหละเป็นคืนวัน ของความสุขเพราะมันหมายถึงชีวิตอิสระ ชีวิตของความเป็นไทยไม่ต้องอยู่ใต้อำนาจ
22:44 ใครไม่ต้องผูกพันด้วยขนบประเพณีที่ไม่ จำเป็นชั่วชีวิตของฉันไม่มีครั้งไหนเลยจะ ได้รับความสุขเท่ากตามคุณพ่อขึ้นไปเมือง ตากคราวนั้นทั้งๆที่คุณละเมดเกือบจะเอา ชีวิตไปทิ้งเสียที่ลานดอกไม้เพราะไอ้พวก ปล้อนเริ่นมองหล่อนอย่างอัศจรรย์ใจจ้า ทั้งๆที่ฉันเกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่ลานดอก ไม้เพราะพวกปล้อนหล่อนทวนคำชีวิตมีค่า อะไรถ้ามันจะลบเลื่อนไปเสียทุกอย่าง ปราศจากอุปสรรคที่จะดิ้นรอนปราศจาก อันตรายที่จะต่อสู้และก็ปราศจากผู้ที่จะ ร่วมรับความสุขความภาคภูมิใจเพราะชัยชนะ ที่เราได้รับมาเมียของเลื่นผู้หญิงคนนั้น
23:30 เป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดในโลกถ้าเขา รู้เข้าสุดใจก็คงจะพูดถึงคุณละเมดอย่าง เดียวกันฉันหล่อนกลับนั่งตัวตรงอีกเลิก คิ้วอย่างอัศจรรย์ใจครั้นแล้วก็ยิ้มละไม งั้นเขาก็เข้าใจผิดถนัดนะเลื่นไม่มีอะไร เลยที่จะน่าภาคภูมิใจในชีวิตอย่างฉันไม่ มีอะไรเลยจะน่าอิจฉาในชีวิตของผู้หญิงที่ เกิดมาอยู่ในกรอบของขนบธรรมเนียมประเพณี ที่บังคับให้ผู้หญิงเราเป็นแต่ช้างเท้า หลังอยู่เพื่อตัวของเาและผัวแล้วต่อไปก็ อาจจะโลกโดยเฉพาะเท่านั้นต่างกว่าชีวิต ของรื่นและก็เค้าอย่างที่ฉันรู้คุณลเบียด รู้อะไรสายตาของรื่นเลื่อนขึ้นไปจับอยู่
24:15 ที่ใบหน้าของหล่อนอีกยิ้มอย่างท้าทาย ปรากฏอยู่เหนือริมฝีปากรู้มากพอเท่าๆกับ ที่ไหนเสถียรเขารู้หล่อนตอบอย่างฉาดฉาน รู้แหละจนกระทั่งว่าเลื่อนเคยเป็นศัตรูคน นึงที่เขากลัวระหว่างขึ้นไปทำงานอยู่ที่ นอนรื่นหัวเราะเบาๆงั้นทั้งนายเสถียรกับ คุณละเมดก็รู้มากเกินไปแม้กระทั่งในสิ่ง ที่ผมไม่เคยรู้หล่อนจ้องเขาอย่างจริงจัง เป็นอันว่าเลื่อนไม่ยอมรับอย่างนั้นเหรอ ว่าเรื่องเหล่านั้นได้เกิดขึ้นการต่อสู้ ระหว่างเลื่นและก็พวกปากคลองกับเขาและคน งานของเาเกี่ยวกับป่าไม้โป่งน้ำร้อนหล่อน โน้มกายยกมือขึ้นเท้าโต๊ะชะโงกนาใกล่เข้า มาลื่นอย่าลืมว่าปากน้ำโพธิ์เป็นหัวใจของ
25:02 ตลาดไม้ไม่ว่าจะอะไรเกิดขึ้นที่ไหนในโลก นั้นน่ะทุกคนที่เนี่ยสนใจจะต้องรู้ฉันเอง เป็นคนนึงในจำนวนนั้นเพราะฉันเป็นเมียของ เคนี่แหละถึงได้ประหลาดใจจู่ๆก็มาเจอะ เลื่อนเข้าที่นี่ชั้นแรกก็เห็นเลื่อนนั่ง อยู่ที่เก้าอี้ยังไม่แน่ใจแม้ได้ยินเขา เรียกว่าเพื่อนเก่าและฉันทักทายด้วยก็ยัง ไม่แน่จนกระทั่งได้ยินเรื่องของเลื่นนี่ เองศัตรูเป็นคำแรกสำหรับใช้กับเรื่องของ เรายิ้มของเขาไม่ได้ละไปจากดวงหน้าอันท้า ทายจริงอย่างคุณละเมดว่านายเสถียรกับผม เคยมีเรื่องผิดใจกันมานิดหน่อยเกี่ยวกับ ปัญหาป่าไม้โป่งน้ำร้อนแต่มันก็เสร็จ เรื่องเสร็จราวไปแล้วผมรักษาผลประโยชน์
25:48 ของผมนายเสถียรก็รักษาผลประโยชน์ของเขา เราอาจจะเป็นศัตรูกันตามสายตาและก็ความ รู้สึกของคนอื่นแต่ผมไม่เคยคิดอย่างนั้น ถึงเขาก็จะดูเหมือนกันมิฉะนั้นผมคงไม่ได้ มานั่งอยู่ที่นี่ครับผมยอมรับรองข่าวที่ คุณละเมียดได้ฟังจากปากตลาดไม่ได้ถ้ารับ ก็หมายความว่าผมจะได้คุณละเมียดเป็นศัตรู อีกคนนึงศัตรูซึ่งผมไม่มีทางจะต่อสู้เลย ลมเย็นจากแม่น้ำพัดเข้ามาในห้องนั้นวูบ นึงอากาศและอารมณ์ซึ่งร้อนอ้าวอยู่ก็ค่อย บรรเทาเบาบางลงแม้กระนั้นสีหน้าอันเคร่ง เครียดของละเมียดก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป ลื่นหล่อนเรียกเบาๆครับเาพูดกับลื่นไว้
26:33 ยังไงบ้างก่อนหน้าที่ฉันจะเข้ามาในห้อง นี้น่ะนายเสถียรขอให้พวกเราเอ่อผมกับพ่อ ค้าวไม้ชาวเมืองตากและก็กำแพงขายไม้ให้ บริษัทเขาทั้งหมดแล้วเลื่นตอบว่ายังไงผม ผมบอกว่าจะพยายามบอกพ่อค้าอื่นแต่สำหรับ ผมยังไม่แน่เวลายังมีอีกถมไปสำหรับการ ตกลงใจสายตาของละมเดกลับเลื่อนล้อยไปจับ อยู่ที่ถิวเขาระหว่างกรอบหน้าต่างอีกก่อน ที่บริษัทนี้จะตั้งขึ้นมาการค้าไม้ในลำ แม่ปิงก็ดำเนินไปได้ไม่ใช่เหรือเลิ่น เสียงของหล่อนเบาเหมือนกับปรารภกับตนเอง มากกว่าจะเจตนาพูดกับเขาฝ่ายชายพยักหน้า พิศวงงงงันไปด้วยวาจาของหล่อนจนกระทั่ง
27:21 ไม่รู้ว่าจะตอบกรจะซักอะไรก็อาจจะฟังดู เป็นของประหลาดที่ฉันจะพูดเรื่องนี้กับ เลื่อนละเมดพูดต่อไปในเรื่องเดิมแต่ก็อด ไว้ไม่ได้ไม่มีเมียคนไหนที่เขาจะกล้าแสดง ออกนอกหน้าให้คนอื่นรู้ว่าผัวเป็นคนชนิด ไหนฉันไม่ต้องการให้เลื่อนบอกใครและไม่ ต้องการบอกอะไรเลื่อนกันไปกว่าเนี้ยนอก จากว่าขอให้คิดกันให้ดีระหว่างการค้าที่ เป็นเสรีกับการค้าที่ถูกผูกมัดอย่างไหนจะ ให้ประโยชน์แก่รื่นมากกว่ากันฉันถือรื่น เสมือนเพื่อนสนิทเหมือนมิตรผู้เคยมี อุปการะต่อฉันฉะนั้นจึงทนดูไม่ได้ถ้าจะมี อะไรมาเปลี่ยนฐานะของเลิ่นจากกษัตริย์ใน กระท่อมมาเป็นทาสในวังเรื่นจะตกอยู่ใน
28:10 ฐานะนั้นในทันทีที่ทำสัญญาผูกมดจะซื้อขาย กับบริษัทของเสถียรเขาโดยเฉพาะเขามองดู หล่อนอย่างอัศจรรย์ใจเกือบไม่รู้เลยว่า หล่อนกำลังพูดถึงใครและหมายถึงใครทำไมคุณ ละเมียดถึงบอกให้ผมรู้ในข้อนี้ รู้ดีว่าเสียงที่ถามออกไปแหบห้าแทบจำ เสียงของเขาเองไม่ได้ทำไมทำไมคุณละเบียบ ถึงแต่งงานกับเขาถ้ารู้ว่านายเสถียรเป็น ผู้ชายอย่างนั้นลื่นเป็นเพื่อนฉันถึงจะ รู้จักกันชั่วงเวลาเล็กน้อยเพียงใดก็เป็น เพื่อนที่ฉันคิดว่าไว้วางใจได้ในขณะที่ เขาเป็นผัวซึ่งฉันไม่เคยรู้จักตัวจริงเลย หล่อนส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจบางเวลาดี
28:57 เหมือนพระบางเวลาร้ายเหมือนมารฉันจะไม่ รู้ได้ยังไงว่าแต่งงานกับใครแต่พูดทำไมใน เรื่องนั้นถึงยังไงเขาก็ได้ชื่อว่าผัว อย่างเดียวที่ฉันรู้แน่ตั้งแต่มาอยู่ใต้ ไชคาบ้านเก็คือบริษัทที่เตั้งขึ้นไม่ได้ เป็นหลักฐานหรือมั่นคงอย่างที่คนภายนอก เข้าใจงั้นคุณละเมียดก็ไม่ได้รับความสุข สบายอย่างที่พยายามจะแสดงให้ใครๆเห็นก็ อะไรล่ะความสุขความสบายอย่างที่ลื่นเข้า ใจหล่อนยิ้มละไมเขาพยายามจะตอบตามความรู้ สึกของเขาแต่ก็ไม่สามารถจะลั่นวาจาออกไป ได้สายตาทั้ง2องคู่แลสลับกันอย่างจังหมด ความเกล้าหมดความกระด้างหรือท้าทายอีกต่อ
29:43 ไปในท่ามกลางความเงียบของห้องซึ่งลมเย็น โชยพัดเข้ามาอ่อนๆนั้นต่างคนต่างพยายามจะ อ่านหัวใจของแต่ละฝ่ายสำหรับื่นหล่อนไม่ ได้เป็นละเมียดหญิงประหลาดมีอำอำนาจ เสน่ห์ลึกลับซึ่งเขาพบที่ลานดอกไม้คืน นั้นอีกต่อไปหากเป็นรูปนางกินรีณเชิง เจดีย์วังพระธาตุนางนั้นแปรสภาพจากศิลา สลักลายมาเป็นนางกินรีผู้มีลมหายใจเลือด เนื้อและความปรารถนาซึ่งบรรดาคนทร์และ มนุษย์เดินดินอย่างเขาพร้อมที่จะเสียสละ ชีวิตเพื่อหล่อนได้ทุกเมื่อผมเขาเอ่ยแทบ กลั้นหายใจผมในทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้า
30:30 และเสียงสนทนาก็ปรากฏลงมาตามบันไดจากชั้น บนผมอยากจะว่าเขาเป็นคนที่เคราะห์ดีที่ สุดรื่นพูดต่ออย่างเร่งรีบแต่เคราะห์ดี หรือเคราะห์ร้ายเขาก็ควรจะตายเสียดีกว่า ถ้าทำให้คุณละเมียดไม่สบายใจหรือเป็นอะไร ไปสักนิดเดียวก่อนที่หล่อนจะทันตอบอะไร ต่อไปนายเสถียรและตาแดงก็เข้ามาในห้องนี่ แหละที่เขาเรียกว่าพระขี้ริ้วห่อทองชาย เจ้าของบ้านตบแขนชายชราเบาๆหน้าตาแดงกล่ำ ไปด้วยความตื่นเต้นรู้หรือเปล่าลเมียดพระ ที่ฉันได้มาจากไชยาคราวนั้นน่ะใครๆว่า สมัยศรีวิชัยลุงแดงคนเดียวเท่านั้นที่บอก ว่าสมัยเชียงแสนตรงกับข้อสันนิษฐานของ
31:16 นิกรมท่านพูดตามหลักฐานที่ลุงแดงให้ก็ไม่ มีข้อต่อเถียงได้เลยภรรยาเงยหน้าขึ้น ชำเรืองดูสามีจากสีหน้าซึ่งพยายามยิ้ม อย่างอิรรอยนั้นรื่นได้สำนึกเป็นครั้งแรก ว่าหญิงชายคู่นี้จะไม่มีวันรู้จักและเข้า ใจตัวจริงของกันและกันได้ตราบเท่าวันตาย ฉันนัดกับลุงแดงแล้วล่ะผู้ใหญ่เขาเรียก ตำแหน่งของเรื่นอีกขณะที่หันหน้ามาหาว่า ฉันจะขึ้นไปกำแพงในแล้งหน้าถ้าเป็นไปได้ก แล้งเนี้ยบางทีข่าวที่ฉันได้รับไปจากคุณ หลวงแกว่าทางบ้านเมืองจะยกลองใต้เป็นตำบล ฉันก็คงจะเจอะผู้ใหญ่บ้านในฐานะกำนันเห็น ว่าเจ้าเมืองท่านกำลังโปรดปราลื่นเหลือ เกินนี่รื่นได้ฟังก็หัวเราะฟังตามนาย
32:03 เสถียรว่าถ้าผมยังไม่ตายนานไปอีกหน่อยคง ได้เป็นในายอำเภอทุกคนพากันหัวเราะตามแต่ ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั่นเองละเมียดอดคิด ไม่ได้ว่าเหมือนมีกังวาลของเหล็กกล้าระคน อยู่หล่อนหันไปชำเรืองดูก็เจอะสายตาอัน เกล้าของเรื่นกำลังเพ่งเขม็งอยู่ที่ใน เสถียรซึ่งเพลินอยู่กับการยกยอปอปั้นตา แดงอย่างน่า กลัวปีนั้นชาวเมืองกำแพงเพชรและราษฎรตลอด 2 ฝั่งแม่น้ำปิงได้รับความตื่นเต้นขนาน ใหญ่เมื่อเรือกำปั่นท้องแบนรหัสข้างจักร ท้ายลำแรกของบริษัทป่าไม้ฝรั่งแล่นจาก พระนครขึ้นไปถึงเมืองตากมันเป็นพฤติการ
32:52 ที่โจดขันกันติดปากอยู่ช้านานแม้จะพันวัน สัปดาห์และเดือนเดือนหรือตำบลนึงตำบลใดไป แล้วในความมหัศจรรย์ของยุคแห่งจักยนต์ กลไกและไอน้ำที่เริ่มศักราชใหม่ในเมือง ไทยซึ่งในชั่วชีวิตของชาวบ้านชาวเมืองตาม ลุ่มแม่น้ำนั้นยังไม่เคยมีใครเห็นยืนอยู่ คู่กับสุดใจห่างไกลออกมาจากคนทั้งหลายใน วันที่เรือมหัศจรรย์ลำนั้นพันคลองสวนหมาก ไปเสียงรหัสวิดน้ำสนั่นหวั่นไหวไปหลาย ท้องคุ้งมองดูฟองน้ำที่แตกกระจายและธงแถบ ลายประดับดาวดารดาษสะบัดชายอยู่บนยอดเสา แล้วรื่นก็ถอดใจดูไว้สุดใจเขาบอกยุคของ
33:40 การเดินทางวันละร้อยโยชน์พันโยชน์อย่าง เฉาดกท่านว่ากำลังจะมาถึงในตาของหล่อนบอก ความตะลึงตื่นเต้นต่อภาพที่เห็นแทบไม่ เชื่อว่าจะเป็นไปได้เลียของใครพี่เลื่อน หล่อนพึมพำไม่ต้องใช้ถ่อไม่ต้องใช้ใบฉัน ไม่เคยได้ยินจากใครนอกจากในเรื่องพระ อภัยมณีกำปั่นในพระอภัยกำลังจะกลายเป็น ความจริงเขาตอบนั่นเห็นเขาว่าเป็นกำปั่น ของห้างมิสหลุยสมัยเรือถ่อจะถอยหลังเรือ ไฟจะแทนที่เวลาเในบางกอกเป็นของธรรมดาอีก หน่อยมันจะมาถึงเมืองเราคนเดินทางจากปาก น้ำโพธิ์ถึงที่นี่โดยเรือเม์ไปรษณีย์ถ่อ ที่ว่าเร็วอยู่แล้วจะละสมัยเรือไฟใช้ฟืน
34:28 จะมาแทนต่อไปข้าเคยได้ยินข่าวมานานแต่ไม่ เคยคิดว่ามันจะเร็วมาถึงขนาดนี้กำปั่นลำ นั้นเป็นแต่เพียงส่วนนึงของเหตุการณ์ที่ กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปในคลองสวนหมากใต้นัก แต่เขากลับจากป่าน้ำโพิ์ครั้งสุดท้ายไม่ มีอะไรเลยจะอยู่คงที่ของมันผู้คนหลาย ครอบครัวจากหลายบ้านหลายตำบลและเมืองโยก ย้ายมาตั้งภูมิลำเนาลงงที่นั่นภยทำชาติ และโรคระบาดที่หายไปนานทำให้ปากคลองเป็น แหล่งเงินแหล่งทองที่เรียกร้องความ กระตือรือร้นของคนที่ปรารถนาจะวางรากฐาน การทำมาหากินลงไปเป็นปึกแผ่นบ้านไร่ซึ่ง ร้างไปชั่วคราวเพราะไฟป่าเผาผลาญกลับแน่น
35:16 ยิ่งกว่าเก่าข่าวลือเรื่องบ้านเมืองจะยก ฐานะคลองสวนหมากขึ้นเป็นตำบลหนาหูและ พร้อมกับข่าวนั้นเป็นธรรมดาอยู่เองที่ ข่าวเลื่อนรื่นจากผู้ใหญ่บ้านขึ้นเป็น กำนันจะติดตามมาด้วยแต่ทุกครั้งที่ได้ฟัง เล่าจากชาวบ้านหรือมิตรสหายคนใดที่ไปธุระ ในเมืองมารื่นก็ได้แต่เพียงหัวเราะตามแต่ วาสนาจะเป็นไปเขาบอกหมู่บ้านหรือตำบลมี ความหมายอะไรนักหนาเมื่อคนที่อยู่และก็ ชีวิตที่ครองยังคงเดิมผู้ใหญ่บ้านหรือ กำนันมีความหมายอะไรสำหรับฉันในเมื่อ เดี๋ยวเทั้งเลือดในกายและใจกลายเป็นคนปาก ลองไปแล้วรื่นถอดใจพูดถึงเรื่องนี้ทีไรอด
36:02 คิดถึงผู้ใหญ่พูนแกไม่ได้ถ้าแกยังมีชีวิต อยู่และได้เป็นกำนันจะมีความสุขอีกสัก เท่าไหร่แต่ไม่มีอะไรเหลือไว้เป็น อนุสาวรียแก่คนเคราะห์ร้ายผู้นั้นอีกต่อ ไปนอกจากหลุมศพในป่าพุทซาฟากน้อนและความ ทรงจำถึงแกซึ่งฝังแน่นอยู่ในใจของเราริ้ว และโรยมีผัวไปแล้วทั้ง 2 คนฝ่ายแรกลงมา อยู่ที่ปากอ่างฝ่ายหลังขื่อนไปอยู่ท่าไม้ แดงอ่อนจันทรภรรยาของแกตามผู้ใหญ่พูนไป ด้วยไข้ป่าในปีต่อมาที่ทางบ้านช่องกลาย เป็นของคนอื่นื่นรู้ว่าครั้งนึงลงยอมรับ ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านซึ่งผู้ว่าราชการ จังหวัดถึงกับเรียกตัวภายหลังที่ความ
36:49 พยายามของนายอำเภอล้มเหลวเขาจะถูกผูกมัด อยู่กับความรับผิดชอบนั้นต่อไปเพื่อ สวัสดิภาพ เพื่อความเป็นปึกแผ่นของชาวคลองสวนหมาก ใต้เท่าๆกับเพื่อความทรงจำรำลึกถึงชายชาว เวียงจันทร์ผู้น่าสงสารนเสถียงกับละเมียด ขึ้นไปกำแพงแล้งนั้นตามที่เขากำหนดไว้ รื่นไม่รู้ข่าวอีโน่อิเหนล่วงหน้าเลยจน กระทั่ง 2 ผัวเมียพร้อมด้วยหลวงราชบริการ เข้ามาหาเขาที่บ้านในเย็นวันนึงเราตั้งใจ จะเลยขึ้นไปให้ถึงลองเจ้านายเสถียรบอกนอก จากติดต่อกับพวกเจ้าของไม้ต่างๆอย่างที่ เคยบอกื่นแล้วมีเวลาอยากจะขึ้นป่าแม่ระกา กับคุณหลวงเสักพักถ้าหากมีเวลาขากลับจะ
37:37 แวะที่นี่อีกต่อไปก็วังพระธาตุวาจาเหล่า นั้นนำคืนวันเก่ากลับมาสู่ความทรงจำของ เรื่นอีกครั้งนึงนายเสถียรที่ลานบ้าน พร้อมด้วยคำคาดคั้นขู่เข็ญก่อนที่เขาจะ เดินทางเข้าไปในป่าโป่งน้ำร้อนซึ่งถูกหวง ห้ามและถ้อยคำของของตาแดงขณะที่แกกลับจาก ปากน้ำโพธิ์ปีนั้นพร้อมด้วยเรือบรรทุก สินค้าของเขางั้นข่าวที่เราได้ยินว่านาย เสถียรได้สัมปทานป่าไม้ที่แม่ระกาโป่งน้ำ ร้อนแล้วก็วังพระธาตุก็เป็นความจริงเขา พึมพำนายเสถียรเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจใคร เป็นคนบอกลื่นหรือไม่จริงเขาพยายามเลี่ยง กระทู้ถามข้อนั้นมันอาจจะเป็นจริงไปได้
38:24 แต่ขณะเดียวกันมันก็อาจจะเหลวแล้วแต่ เสนาบดีท่านในเสถียรหัวเราะระหว่างเนี้ย อยู่ในขั้นทาบทามเท่านั้นแหละเสนาบดีท่าน ว่าถ้าชาวบ้านไม่คัดค้านก็ไม่มีปัญหาแต่ ถ้าขัดข้องก็เป็นธรรมดาอยู่เองที่ท่านจะ อนุญาตไม่ได้พวกชาวบ้านเขว่ายังไงคุณหลวง เขาหันไปหานายอำเภอหลวงราชบริการภูมิฐาน ควรแก่ลักษณะของเทศามองหน้าผู้พูดนิดนึง ก่อนจะตอบก็ไม่เห็นมีอะไรพวกนั้นควรจะดี ใจด้วยซ้ำไปที่จะได้ทำงานกับในเสถียรแทน ที่จะดิ้นกระแด่วกระแด่วไปแต่ลำพังตัว ด้วยการที่ใครตัดไม้ได้ก็ตัดไปไม่รู้จะ ขายให้ใครได้ราคาดีหรือไม่ได้รื่นก้มหน้า
39:11 ตาจับอยู่กับยาเส้นที่เขากำลังมวลไปตองูบ แต่เขาทำกันมาอย่างนั้นชั่วชีวิตปู่ย่าตา ยายเขาพึมพำหลายคนสมัครที่จะเป็นนายของ ตัวเองมากกว่าที่จะไปเป็นลูกจ้างคนอื่น ผู้ใหญ่ลื่นว่ายังไงฉันไม่เข้าใจเสียงของ นายอำเภอผู้ภูมิฐานควรแก่ลักษณะของเทศา ซักเปลี่ยนไปผมว่าป่าเหล่านั้นตกไปเป็น สัมปทานของผู้หนึ่งผู้ใดโดยเฉพาะจะทำให้ ชาวบ้านท้องถิ่นเดือดร้อนรื่นตอบเรียบๆ และเปิดเผยโดยไม่เงยหน้าฉันคิดว่าผู้ใหญ่ รื่นเอาธุระแต่ในท้องที่ของตัวดีกว่าไม่ มีใครจะรู้ความเป็นอยู่หรือว่าเป็นไปของ ผู้คนในท้องที่เหล่านั้นได้ดีไปว่าฉัน
39:58 ครับผมไม่เคยไปเกี่ยวข้องกับเรื่องของ ท้องที่ที่ไหนแต่บังเอิญโป่งน้ำร้อนเป็น หัวใจของคนบ้านนี้นายเสถียรก็เคยรู้ดีผม ถึงได้เรียนให้คุณหลวงทราบละเมียดซึ่ง สนทนาอยู่กับสุดใจต่าถามทุกข์สุขของหล่อน และลูกอยู่ทางนึงหันมาหัวเราะว่าอย่า เพิ่งไปพูดกันเรื่องนั้นดีกว่าเลื่อนเป็น เหตุการณ์ภายหน้ายังมีเวลาปรึกษาหารือกัน ได้ถมไปสามีได้ฟังก็ถอนใจ จริงของละเมดเค้าเปล่าคุณหลวงท่านช่วย เป็นธุระก็เพื่อความเจริญก้าวหน้าของ ราษฎรในตำบลนั้นๆด้วยไม่ใช่ประโยชน์ของ ฉันข้างเดียวรื่นฉันจะไม่ทำอะไรโดยฝืนใจ ต่อไปอย่าได้กลัวฉันในข้อนั้นเหตุการณ์ อย่างเขาก่อนมันจะไม่เกิดขึ้นอีกฟังดู
40:46 เหมือนนายเสถียรคนใหม่มิใช่ชายผู้เผชิญ หน้ากับเขาอย่างเสือร้ายและนักเลงที่ลาน บ้านวันนั้นรื่นเงยหน้าขึ้นช้าๆจุดยามวล สูบชำเลืองดูละเมดแล้วก็อดสะท้านปราบเข้า ไปที่หัวใจไม่ได้ใบหน้าของหล่อนระรื่นไป ด้วยอาการหัวเราะขณะที่สัพยอกหยอกล้อลูก คนเล็กของเขาถึงกระนั้นเรื่นก็อดสังเกต เห็นในตาอันเศร้าและกังวลของหล่อนไม่ได้ การขัดจังหวะของหล่อนอาจทำให้ความคร่ำ เครียดของสีหน้าและน้ำเสียงหลวงราชบริการ คลายลงไปทุกคนกลับไม่หัวเราะกันได้อย่าง เก่าแต่เรื่องรู้อย่างที่ทุกคนรู้ว่าซึ่ง ลงไปในความคุกกรุ่นของอารมณ์ซึ่งเกิดจาก
41:33 ความขัดแย้งกันไม่ได้หายไปไหนเมื่อ 2 ผัว เมียและนายอำเภอลาลงเรือแม่ปะเดินทางต่อ ไปสุดใจเอ่ยขึ้นกับเขาขณะที่ยืนอยู่บน ตลิ่งหน้าท่าสายตาจับอยู่กับภาพเรือซึ่ง กำลังจะกลับท้ายเกาะหน้าบ้านไปสู่คุ้งทาร ทองแดงฟากโน้นว่าแปลกแท้ๆพี่เลื่นทำไมผู้ หญิงอย่างคนนายละเมดถึงไปได้กับผู้ชาย อย่างนายเสถียรแปลกยังไงเหรอสุดใจเขาหัน มาหาภรรญาอย่างอัศจรรย์ใจคุณนายละเมียด น้าเอวบางล่างน้อยอย่างกับนางฟ้ากิริยา วาจาสุภาพอ่อนโยนส่วนนายเสถียรยังกยัก กิริยาวาจาโฮกฮากเหมือน มหาจรรยาก็หัวเราะขึมๆอยู่ในลำคอไอ้
42:22 มหาโจรมีเมียอย่างก็นางฟ้าน่ะถมไปอย่าง โจรใหญ่ในจันทโกรบของจำปามันอย่างเจ้า โปร่งกับจำปาหรือว่าอย่างข้าก็เอ็งสุดใจ ซัดเผียเข้าไปที่ต้นแขงของเขาอย่างกระฟัด กระเฟียดพี่เลื่นไม่ใช่ มหาจรรยาตั้งแต่เราแรกเจอะกันยังจำได้ มั้ยล่ะเขาพูดถึงคุนนายละเมียดต่างหากทถ เหลถไลไปถึงเรื่องนั้นอีกแล้วหล่อนบอก หยุดคิดอย่างตรึกตรองมองๆดูแกแล้วลรู้สึก ยังไงไม่รู้พี่เลื่นรู้สึกยังไงรู้สึก เหมือนกับแกจำใจแต่งงานก็นายเสถียรอย่า งั้นแหละเอ็งเข้าใจผิดหมดสุดใจเขาหัวเราะ
43:07 จริงอยู่ผู้ใหญ่อาจจะเป็นฝ่ายจัดการให้ ได้กันแต่คุณละเมียดก็ไม่เคยคัดค้านนี่ ความจริงเขาน่าจะเป็นพี่น้องกันด้วยซ้ำไป หล่อนเงยหน้าขึ้นดูเขาอย่างสงสัยทำไมพี่ ลื่นถึงได้รู้แกแกเล่าให้ฟังเองเมื่อเจอ กันที่ปากน้ำโพธิ์สุดใจไม่ได้ต่อประการใด สายตาของหล่อนหันกลับไปจับอยู่กับเรือแม่ ปะลำนั้นอีกครั้งขณะที่มันวกไปวกมา ระหว่างรั้วจิบซึ่งก้านร่องน้ำจากชายฝั่ง ตะวันออกไปจดตะลิงประกายอันเกิดจากน้ำติด ปลายถ่อกระทบกับแสงแดดวาววับอยู่ทุกระยะ ที่คนถ่อเดินสับเปลี่ยนกันจากหัวเรือลงมา กลางลำจนกระทั่งที่สุดมันก็ลับคุ้งไปพี่
43:55 เลื่นสุดใจเอขึ้นอีกมือเขาหล่อนเกาะแขน เขาไว้แน่นทำไมเขาก็มองดูหล่อนอย่างแปลก ใจพี่ลื่นสังเกตเห็นหรือเปล่าว่าตลอดเวลา ที่พี่ลื่นคุยกับนายอำเภอก็นายเสถียรคุณ นายละเมียคอยมองดูไม่วางตาเลยเปล่าไม่ได้ สังเกตมองอย่างชอบกนเหมือนกับคนที่หวาด กลัวอะไรอยู่คุณนายละเมดเป็นอย่างนั้น เมื่อไหร่ตอนที่เราเจอแกที่ลานดอกไม้กล้า หรือยังกล้าอะไรดูเหมือนว่าในโลกเไม่มี อะไรที่แกจะลสามีหัวเราะอีกเอ็งจะคิดมาก ไปกระมงสุดใจข้าไม่เห็นอะไรแปลกไม่เห็น อะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยแต่ก่อนคุณนายลำ เบียดเป็นยังไงเดี๋ยวนี้ก็เป็นอย่างนั้น บางทีฉันจะคิดมากไปเองอย่างพี่เลื่นว่า
44:43 หล่อนถอนใจบางทีฉันจะเห็นสิ่งที่ไม่มีใคร เห็นแต่ก็อดคิดไม่ได้จริงๆพี่เลิ่นอดคิด ไม่ได้ว่าคนนละเมียดแกเสียใจที่เป็นเมีย นาย เสถียร ฤดูน้ำมาถึงอีกครั้งนึงอย่างที่มันเคยมา ถึงทุกปีต่างแต่คราวนี้รื่นรู้สึกว่า อุปสรรคคอยต้อนรับเทุกฝีกล้าจำนวนไม้ที่ ตกเงินและปากคำกันไว้กับผู้ลากเข็นจากลอง เจ้าเกาะฤาษีคลองเมืองลงมาถึงลานดอกไม้ ไม่ได้ครบตามจำนวนที่กำหนดไว้บางรายคืน เงินให้เพราะว่าลากมาถึงตีนท่าไม่ทันและ บางรายก็เกี่ยงงอนในเรื่องราคาและเพราะ ว่าเกือบทุกรายถือวาจาเป็นใหญ่กว่าสัญญา
45:31 ซึ่งทำกันเป็นรายลักษณ์อักษรหรือมิฉะนั้น ก็เลิกแล้วกันไปเมื่อน้ำเหนือเริ่มขึ้น และฤดูล่องแพใกล้เข้ามาอย่างมากที่จะ สามารถรวบรวมได้ก็เพียง 3 แพเท่านั้นเป็น 3 แพที่คล้าเคล้ากันทั้งไม้ดีและเลวถั่ว แล้วไม่ถึง 8 กรรมมันเป็นการผิดหวังครั้ง แรกในชีวิตการค้าไม้ของเราไม่ใช่เกี่ยว กับการขาดทุนหรือได้กำไรหากวาจาที่ให้ไว้ แก่ต่วนดำซึ่งมุ่งจำนวนและคุณภาพของไม้ เป็นมั่นเหมาะในปีนั้นฉันจะดูหน้าแกยังไง ได้นแดงเรื่นปรารภอย่างข้องใจในวันนั้น ระหว่างคัดไม้หลงน้ำเป็นงวดสุดท้ายตนดำ
46:17 ต้องการไม้เกล้าตะแบกกะอินทนิลจากชั้น 5 แพ้ด้วยกันคิดถัว 10 กรรมเพราะรับปากกับ โรงเลื่อยหรือบริษัทไม้ได้บางกอกไว้ก็ไม่ รู้ได้เรื่องจำนวนน่ะยังพอแก้ไขแต่ขนาด ของไม้แล้วก็ไม่มีโอกาสคัดได้ด้วยเขาส่าย หน้าอย่างอ่อนใจไม่รู้เลยว่าพวกนั้นจะ เป็นอะไรกันไปมันไม่ควรจะรับคำฉันถ้าไม่ แน่นอนแต่ก่อนๆมาไม่เคยเป็นอย่างนี้ตัน แดงซึ่งว่นอยู่กับการสั่งผูกไม้ที่ลงน้ำ แล้วหาได้ตอบเขาทันทีทันใดไม่แกนิ่งอยู่ นานในตาอันชราเต็มไปด้วยการตึกตรองในที่ สุดจึงได้เอ่ยขึ้น ลื่นอยากรู้เหรอว่าคนพวกนั้นมันเป็นอะไร ไปไอ้ฤทธิ์ไอ้สุขผู้ใหญ่แหววตลอดจน
47:05 กระทั่งทิศบุญแกทิ้งระยะเหมือนจะพยายาม ให้น้ำำเสียงที่พูดคลายความขุ่นมัวอยาก รู้มยล่ะมันจะอะไรกันนอกจากเงินฉันไม่เคย ติดค้างเขาจนสตางค์แดงเดียวฉันให้ความพอ ใจเสมอในเรื่องราคาื่นเอาอะไรวัดในเรื่อง ความพอใจของคนเราตาแดงยกมือขึ้นเกาค้าง อย่างครุ่นคิดลงเงินเข้าตาแล้วอย่าว่าแต่ ไอ้ฤทธิ์ไอ้โกผู้ใหญ่แว่วหรือว่าทิศบุญ เลยอีกหน่อยคนที่เคยติดต่อกันรื่นแต่แรก ก็คงอย่างเดียวกันฉันเตือนรื่นแล้วมั้ย ล่ะนับแต่เห็นพวกครองเหนือกันในเมืองขึ้น ไปคลุกคลีกับพวกนั้นจนเป็นที่ผิดสังเกต ฉันเตือนแล้วว่าคนพวกนั้นกำลังขึ้นราคา ไม้กันใหญ่เขาให้เกินกว่ารื่นให้ตั้ง
47:52 ครึ่งค้อนฉันอ้อนวอนให้รื่นทำสัญญาผูกมัด กับพวกไอ้ห่านั่นเสียแต่รื่นก็ใจเย็น เพราะว่าฉันไม่คิดว่าจะเป็นกันไปได้เช่น นั้นเสียงของเขาบอกความแสลงใจแต่ไหนแต่ไร มาเราตกลงอะไรกันด้วยวาจาทั้งสิ้นใครก็จะ คิดว่าจู่ๆมันจะมากลับตาลปัดสำหรับเรื่อง ราคาน่ะถ้าฉันยอมไปแข่งกับพวกนั้นด้วยก็ ชิบหายอย่าไม่ต้องสงสัยอย่าว่าแต่เรื่อง กำไรเพียงจะเอาทนขึ้นก็ทั้งยากฉันไม่เข้า ใจจริงๆนแดงว่าพ่อค้าใหม่ของกำแพงเหล่า นั้นเต้องการอะไรถามในเสถียรกันนายอำเภอ ตาแดงหัวเราะอย่างขุ่นๆอยู่ในลำ คอเวลายิ่งนานไปความตื่นตัวของราคาไม้
48:37 กระยาเลยและเบญจพันธ์ในย่านจังหวัด กำแพงเพชรก็ยิ่งปรากฏแจ้งชัดยิ่งขึ้นยิ่ง นานวันนามของนายเสถียรในฐานะพ่อค้าไม้ ใหญ่ของปากน้ำโพธซึ่งเป็นสถานีปลายทางของ บรรดาไม้เหล่านั้นก็ยิ่งหนาหูหลายคนบอก ว่าเขายินดีสู้ราคาด้วยไม่ว่าจะกับพ่อค้า เก่าหรือพ่อค้าใหม่และหลายคนที่เป็นพ่อ ค้าย่อยในลำน้ำปีงห่างไกลจากความเคลื่อน ไหวของตลาดข้างล่างต่างก็บ่ายหน้าไปหา เค้ารื่นต้องรับข่าวนี้ด้วยสีหน้าและ กิริยาอันสงบเราเคยค้าขายกระตวนดำมาแต่ ต้นเขาบอกสุดใจวันนึงขณะที่ผูกไม้เข้าแพ อยู่ที่หน้าบ้านเราจะค้าขายกแกต่อไปถึง
49:25 นายเสถียรจะใช้คนออกกว้านซื้อไม้ทั่วไป ทั้งลำแม่ปิงเราก็จะพยายามทำไม้เองล่องจน ได้ถึงนายเสถียรจะให้ราคากับพ่อค้าไม้ อื่นๆดียังไงใครเขจะขายก็ขายไปสำหรับเรา ไม่มีจะเปลี่ยนอย่าลืมนะพี่เลื่อนนาย เถียรเขามีนายอำเภอหนุนหลังอยู่ทั้งคนสุด ใจให้สติครั้งหนึเขาใช้อำนาจเพราะคิดว่า อาจจะทำให้เราแหลกไปได้แต่พี่เลื่อนอยู่ ยังคงทนเกินไปเาก็มาไมยใหม่คราวนี้เอาน้ำ เย็นเข้าโลภก็ดีหวังอยากจะได้เป็นพักถ้า พี่ลื่นยังยืนกาต่อไปแข็งกระด้านกับเ้า ต่อไปฉันเห็นว่าลงท้ายเราคนเดียวจะตกที่ นั่งลำบากเขาวางมือจากหวายเงยหน้าขึ้นดู
50:11 หล่อนนิ่งอยู่หน่อยนึงในที่สุดก็ลุกขึ้น ยืนยิ้มอย่างปลอบใจอย่าวิตกไปหน่อยเลยสุด ใจเขาบอกเราตกที่นั่งลำบากมามากพอแล้วจน ไม่มีอะไรที่จะทำให้เราลำบากไปกว่านั้น ได้ไม่ว่าจะไปหานายสถิหรือนายอำเภอคอยดู ต่อไปดีกว่าว่าการค้าไม้ของนายเสถียร อย่างเนี้ยจะไปลงเอยแบบไหนอีกหน่อยเถอะ พวกพ่อค้าไม้เหล่านั้นจะไปรู้สึกเสียใจ และเราจะเป็นฝ่ายหัวเราะภายหลังภรรยาถอน ใจในฝั่งพี่เลื่อนทีไรฉันก็เบาใจแต่ไปๆ มันก็อดกังวลขึ้นมาอีกไม่ได้หล่อนว่า พยายามระมัดระวังหน่อยพี่เลิ่นระมัดระวัง หน่อยเออน่าปล่อยว่าเป็นระของข้าดีกว่า
50:57 เขา หัวเราะต่อมาอีก 5 วันแพทั้ง 3 ก็เคลื่อน ออกจากคลองสวนหมาก ใต้รื่นได้รับความผิดหวังอีกครั้งหนึง เมื่อไปถึงปากน้ำโพธิ์และปรากฏว่าต่วนดำ ต้องรีบกลับไปร่างด้วยธุระสำคัญก่อนหน้า เขาไปถึงเพียง 3 วันตัวแทนที่อยู่ทำการ ติดต่อและตกลงในการซื้อขายเหล้าก็พิถีพิ ฉันและเกี่ยงงอนไม่เป็นอันตกลงกันได้ไม้ พูดกันไว้นะ 5 แพ้เฉลี่ยแพละ 125 ต้นถัว 10 กรมแต่เอาเถอะถึงจำนวนจะไม่ครบก็ไม่ เป็นไรแต่นี่ทั้งขนาดและลักษณะไม้ผิดไป จากที่ผู้ใหญ่รับปากไว้ทุกอย่างจะให้ฉัน
51:44 ทำยังไงเขาเป็นชายหนุ่มที่ตวนดำอาจจะไว้ วางใจใช้สอยเพราะเป็นคนคล่องแคล่วและ ละเอียดละออแต่ก็เพราะความไว้วางใจที่ได้ รับจากพ่อพค้ายใหญ่ผู้เป็นนายจ้างนั่นเอง เป็นเหตุให้ระมัดระวังตัวแจเกินไปในการ รักษาผลประโยชน์ของฝ่ายตอนจนเกือบจะดู เป็นการเอารัดเอาเปรียบไปรื่นอธิบายถึง อุปสรรคที่เขาได้รับและความจำเป็นนานนับ ประการที่ทำให้เขาไม่สามารถจะหาให้ตาม ขนาดชนิดและคุณภาพที่ตกลงกันไว้ให้ครบตาม จำนวนภายในน้ำนั้นแต่ผมไม่ขัดข้องเลยใน การที่ฝ่ายในห้างจะตีราคาต่ำไปกว่าที่ ตกลงกันไว้เขาบอกตอนสุดท้ายเรื่องลคาวไม่
52:32 สำคัญชายหนุ่มผู้เป็นตัวแทนของตวนดำตอบ อย่างอ่อนใจในห้างมอบให้ฉันวินิจฉัยได้ โดยสิทธิ์ขาดแต่เรื่องไม้ผิดขนาดโพรงแล้ว ก็คดๆงอๆจะให้รับไว้ยังไงผิดสัญญาที่เรา ทำไว้กับลงเลื่อยในบางกอกนอกจากจะขาดทุน ไหนยังจะเสียชื่อการขอร้องของเขาเพื่อให้ รับซื้อไว้และขอโอกาสแก้ตัวใหม่ในน้ำำ หน้าไม่เป็นผลสำเร็จชายหนุ่มตัวแทนต่วนดำ ให้เหตุผลถึงความเสียหายทางฝ่ายเา้าอย่าง น่าฟังแต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้ื่นอด สะเทือนใจไม่ได้ฉันเสียใจจริงๆผู้ใหญ่เขา อธิบายอย่างเห็นอกเห็นใจสัญญาที่ให้ไว้ กับลงเรื่อยในบางกอกระบุรายการละเอียดผูก
53:18 มัดไว้ทุกอย่างไม่เหมือนกับการตกลงปาก เปล่าจะได้ว่าหลงลืมไปแต่ผมไม่เคยหลงลืม นับแต่ค้าขายกันในห้างมาเสียงของเรื่นบอก ความแสลงใจผมไม่เคยผิดถ้อยคำที่ให้ไว้ไม่ ดีบอกดีไม่เลวบอกเลวไหนห้างต่วนด่รู้ดี ฉันเข้าใจผู้ยายเข้าใจแต่ก็ช่วยเหลืออะไร ไม่ได้จริงๆเพราะผิดสัญญาที่ทำไว้กับรง เรื่อยตัวแทนต่วนดำยืนยันประโยคเดิมก่อน ที่จะจากไปเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เรื่น เริ่มสำนึกถึงความแตกต่างระหว่างคุณค่า ของวาจาและสัญญาที่ทำกันไว้เป็นลายลักษณ์ อักษรในการค้าเจ้าของไม้และบรรดาพวกลก
54:05 เข็นบิดพริ้วจนกระทั่งเขาต้องผิดพลาดไปก็ เพราะความเชื่อใจและวาจาที่ให้ต่อกันไว้ ความผิดหวังที่เขาได้รับเมื่อแพตกถึงปาก น้ำโพธิ์แล้วก็เช่นเดียวกันทุกๆวันปากน้ำ โพธิ์ตั้งแต่วัดไทยลงมาถึงหน้าผาเพิ่ม ขึ้นด้วยแพไม้เกือบทุกรายติดธงเครื่อง หมายของนายเสถียรแทบทุกรายล้วนแต่ไม้ที่ ได้ขนาดและงามกว่าของเขาทั้งสิ้น ประเดี๋ยวแพ 1 ร่องใต้ประเดี๋ยวแพใหม่ลง มาแทนที่ไม่ว่าจะแลไปทางไหนจะพบแต่ธง สีไพรวงดำของนายเสถียรทั้งสิ้นทุกๆวันพ่อ ค้าจากร่างขึ้นลงแพเหล่านั้นไม่ว่างเว้น ในขณะที่ 3 แพของเขาเงียบเหงาไม่มีใครติด
54:52 ต่อไม่มีใครเหลียวแลเมื่อเดือนหนึ่งผ่าน ไปโดยไม่มีข่าวจากตวนดำและความหวังจากพ่อ ค้าอื่นความขมขื่นกระสับกระใส่ของเรื่นก็ ยิ่งแสดงออกจนปรากฏนอกหน้าฉันควรจะเชื่อ น้าแดงในเรื่องทำสัญญาผูกมัดกันไม่ว่าจะ ในการซื้อหรือขายเขาปรารภในเย็นวันนึงขณะ ที่นั่งกินข้าวอยู่พร้อมกันใน ทัพนับวันนับแต่วาจาสัตว์ของคนเราจะ เสื่อมฆ่าลงความขมขื่นเหล่านั้นยิ่งนาน วันก็ยิ่งทำให้เขาเงียบขรึมและเก็บตัว อยู่แต่ในทัพแพระหว่างที่คนอื่นๆขึ้นไป แสวงหาความสนุกสนานในตลาดการดื่มซึ่งห่าง ไปนานก็จัดขึ้นการพูดจาเล่นหัวน้อยลงท่าม
55:41 กลางภาวะและบรรยากาศเช่นนี้เองที่เย็นวัน นึงนายเสถียรลงไปพกเขที่แพแต่ลำพังกิริยา ท่าทางอันกระปรี้กระเปร่าและความร่าเริง จากเสียงหัวเราะร่วนของเขาขณะที่ร้องทัก เร บอกถึงความยินดีอย่างจริงใจถึงกระนั้นชาย ผู้อ่อนอาวุโสกว่าก็อดเสียแปลบเข้าไปใน ทรวงอกไม่ได้เพราะความริษยาฉันเพิ่งมาจาก กรุงเก่ากับละเมดเขาเมื่อเช้านี้เองรื่น นายเสถียรบอกนั่งลงที่ประตูทัพรู้ข่าวจ ลุงแดงกับพวกนั้นที่ตลาดว่ารื่นอยู่ที่ นี่ถึงได้เลยมาเยี่ยมละเมียดเขาจะมาด้วย แล้วบังเอิญมีคนลงมาจากเมืองตากด้วย เรื่องที่ทางบ้านทางช่องอะไรของเขาทาง โน้นก็ไม่รู้ต้องอยู่รับรองพูดเรื่องธุระ
56:28 กันสั่งให้บอกรื่นว่าฝากความคิดถึงมาด้วย ขอบพระคุณนายเสถียรกับคุณนายละเมียดล่ะ ครับเขาตอบในตายิ่งแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรา ซึ่งร่ำมาแต่ตอนบ่ายนายเสถียรพิจารณาดู เขาอย่างหลากใจครุ่นคิดอยู่ครู่นึงในที่ สุดจึงเอ่ยขึ้นอีกเป็นไงไปลื่นฉันรู้จัก ลุงแดงว่าตนดำเไม่ยอมรับไม้ของเรื่นเหรอ น้าแดงเข้าใจผิดคือยังไงกันเรื่นตวนดำไป บางกอกแต่ให้คนอื่นไว้ติดต่อแทนเขาเป็นคน ไม่ยอมรับซื้อไม้ผมนายเสถียรถอนใจมันมี ความหมายอย่างเดียวกันมันไม่เหมือนกันเขา ยืนยันตวนดำจะเป็นคนที่เข้าใจผมดีกว่าใคร ๆที่แกตั้งไว้เป็นตัวแทนตกลงนี่ื่นก็ยัง
57:15 คิดว่าถ้าได้พบตัวดำจะทำให้เรื่องต่างๆ เปลี่ยนแปลงไปได้เขาส่ายหน้าไปมาช้าๆขอ ให้ฉันบอกหน่อยได้มยรื่นว่าผู้แทนคนนั้น แหละตกลงซื้อไม้ของฉันแล้วทั้ง 5 แพ้ภายในทัพนั้นเงียบเหมือนกับป่าช้าในตา อันแดงช้ำของื่นมองดูหน้าของคู่สนทนายัง ไม่เชื่อหูตนเองต่อมาก็ก้มลงจับนิ่งอยู่ กับแก้วเหล้าในมือเขาเส็นสัญญาซื้อขายกับ ฉันเมื่อตะกี้นี้เองนายเสถียรควักกระดาษ ม้วนหนึคลี่ออกต่อหน้าเขาื่นมิได้พยายาม แม้แต่จะเหลียวไปดูข้อความในหนังสือสัญญา นั้นเขายกแก้วเหล้าวขึ้นกรอกใส่ปากช้าๆ พิจารณาดูมันนิ่งอยู่สักครู่ก็โยนทั้ง
58:00 แก้วและขวดออกไปนอกทัพผมดีใจด้วยกับนาย เสถียรเสียงของเขาแหบเห้าจนเกือบฟังไม่ รู้เรื่องเงินของนายเสถียรชนะแล้วก็ความ ปรารถนาดีของผมแพ้นี่มันเป็นการค้าขาย เรื่นสีหน้าของนายเสถียรประหลาดใจค้าขาย กันอย่างตรงไปตรงมาครับเพราะฉะนั้นบรรดา พวกเจ้าของไม้กับพวกรากเข็นถึงได้ผิดคำ มั่นสัญญาที่รับไว้กับผมเฮโรกันไปขายให้ แก่ตัวแทนของนายเสถียรกับหลวงราชบริการ เพราะฉะนั้นไม้ไล่ที่ผมได้มาจึงได้ผิด พลาดไปจากที่ผมให้คำมั่นสัญญากับตนด้ำไว้ เพราะฉะนั้นตัวแทนของตนดำจึงไม่ยอม พิจารณาหรือให้โอกาสผมแก้ตัวเลยครับมัน
58:47 เป็นการค้าขายกันอย่างตรงไปตรงมาสีหน้า ของเขาเป็นมันไปด้วยเหงื่อซึ่งซึมออกมา เกาะอยู่เต็มหน้าผากน้ำเสียงของเขาห้าว และเก้ายิ่งขึ้นแต่นายเสถียรอย่าเข้าใจ ผิดว่าผมจะยอมแพ้ง่ายๆผมจะยอมขาดทุนให้ ไม้เหล่านี้มันจมอยู่ตลอดไปขาดทุนย่อยยับ ยังไงก็ช่างมันน้ำหน้าผมจะแก้ตัวใหม่ รืนเสียงตาแดงเรียกมาจากตีนท่าเขาหยุด นิ่งอยู่หน่อยนึงจนกระทั่งเข้ามาถึงหน้า ทัพฉันพบนายชื่นเขาที่หน้าตลาดบอกว่าสุด ใจสร้างมาว่าเจ้าแดงลูกคนโตของื่นป่วย หนักขอให้รีบขึ้นไปโดยเร็วหน้าอันแดงเป็น มันของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปในตาอันช้ำของ เขามิได้แสดงว่าเข้าใจความหมายของวาจา
59:34 เหล่านั้นชั่วขณะนึงเขามองดูตาแดงอย่าง ไม่ได้เอาใจใส่ครั้นแล้วชั่วขณะต่อไปก็ เต็มไปด้วยความพิศวงงงงันพึมพำอยู่ในลำคอ เหมือนคนละเมอเพ้อพกครึ่งหลับครึ่งตื่น ได้ยินลุงแดงไม่ใช่หรือเลิ่นเสียงของนาย เสถียรแหลมเข้าไปในความสำนึกของเขาลูกคน โตของของลื่นเจ็บหนักสุดใจสั่งมาขอให้รีบ ไปดยเร็วครับได้ยินทั้งสีหน้าและน้ำเสียง ของเขายังเลื่อนลอยเจ้าแดงของผมเจ็บหนัก สุดใจค่อรีบขึ้นไปโดยเร็วแต่ไปยังไงเมลื เนกำหนดเรือเม์ไปรษณีขึ้นตแดงว่าอย่างช้า 3 วันรื่นก็จะถึงกำแพงแทนที่จะเป็น 6-7 วันอย่างเรืออื่นแต่หน้าน้ำมาอย่างเงี้ย
1:00:21 บางทีก็จะช้ากว่านั้นนายเสถียรบอกในทันใด นั้นเองสีหน้าของเขาก็แจ่มใสขึ้นเหมือน นึกอะไรได้รื่นพรุ่งนี้จะมีเรือเมล์ของ บริษัทฝรั่งขึ้นไปเมืองตากเป็นครั้งแรก เรือไฟไม่ใช่เรือถ่อหรือว่าเรือจักข้าง เขายังไม่รับผู้โดยสารเพียงแต่เป็นการทด ลองเท่านั้นถ้าเรียบร้อยก็จะรับผู้โดยสาร เดินประจำต่อไปฉันรู้จักกับผู้จัดการใหญ่ ของเขาประจำที่นี่ดีไปเรือลำนี้เถอะรื่น ฉันจะพูดกับเขาให้ เองแม้ว่าจะเป็นการทดลองเดินทางครั้งแรก เรือไฟลำนั้นก็เต็มไปด้วยผู้โดยสารซึ่ง ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวมิตรสหายหรือคนรู้ จักกันกับผู้จัดการและพนักงานประจำเรือ ที่นั่นในทันใดที่ก้าวลงไปที่โป๊ะท่าน้ำ
1:01:10 ท่ามกลางหมอกตอนเช้าตรู่ท้ำกลางเสียงผู้ คนที่จอแจและเครื่องยนต์ซึ่งดังอยู่เป็น ระยะๆรื่นต้องหยุดชะงักอยู่กับที่ชั่ว ครู่ใหญ่ๆเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆซึ่งถึงจะ อยู่ที่ไหนก็จำได้วันยังค่ำทักขึ้นมาจาก ในเรือซึ่งยังจุดไฟสลัวว่าลงมาทางนี้ เลิ่นฉันจัดที่ไว้ให้แล้วละเมียดรื่นนึก อยู่ในใจอึดอัดและลังเลอย่างบอกไม่ถูกว่า อะไรทำให้เขาอึดอัดและลังเลไปเพราะพบ หล่อนที่นั่นโดยไม่คาดฝันและในขณะที่ลืม มาได้เป็นเวลาช้านานแล้วว่ามีหล่อนร่วม อยู่ด้วยในโลกนี้ผมผมไม่ยักนึกว่าจะเจอ คุณระเบียที่นี่เขาเอ่ยตะกุกตะกะเมื่อ
1:01:57 ก้าวขึ้นไปบนเรือและนั่งลงตรงที่ว่าซึ่ง หล่อนเลื่อนกระเป๋าเดินทางและชลอมของฝาก ให้ในแสงสลัวของตะเกียงรั้วและควันไฟที่ แผ่ซ่านออกมาจากห้องเครื่องข้างหลังใบ หน้าของหล่อนแลแลดูรางเรือนเหมือนภาพที่ ปรากฏขึ้นในความฝันหัวใจที่สงบมานานก็ สั่นขึ้นมาอีกอย่างช่วยไม่ได้ฉันเพิ่ง ตกลงใจเมื่อคืนนี้เองว่าจะขึ้นไปเมืองแต่ กเรือเย็นเที่ยวเนี้ยหล่อนบอกมีธุระ เรื่องที่ทางซึ่งคุณพ่อซื้อไว้จะต้องจัด การให้เรียบร้อยไปที่โน่นสัก 2-3 วันฉัน รู้หรอกว่าเลื่นจะไปเรือลำนี้ด้วยจน กระทั่งเสถียรเขาบอกเื่อจวนจะออกจากบ้าน หล่อนหยุดไปชั่วขณะนึงมองดูหน้าเขานิ่ง
1:02:44 อยู่นานฉันเสียใจด้วยเลินที่รู้ว่าโรคของ เลื่อนเจ็บมากแล้วแล้วก็เรื่องแพไม้ของ เลื่อนความขมขื่นเก่าๆคุกรุ่นขึ้นมาในใจ ของเขาเขอีกแต่ก็พยายามข่่มสติไว้ได้ ขอบพระคุณคุณนายล่ะครับเาพยายามจะหัวเราะ มันเป็นคราวเคราะห์ของผมเองละเมดโบกมือ อย่างอ่อนใจขอทธีลื่นอย่าได้เรียกฉันเป็น คุณหญิงคุณนายหน่อยเลยไม่ใช่เมียขุนน้ำ ขุนนางที่ไหนนอกจากนั้นฉันกริ่นเหมือนจะ ไม่ใช่คนอื่นไกลอีกต่อไปชอบการนับถือการ ฐานเพื่อนหรือว่าญาติดีกว่าเพื่อนหรือ ญาติในขณะที่หล่อนเป็นภรรยาของชายผู้ ครั้งนึงเป็นศัตรูคู่แข่งขันตัวฉกาดของ
1:03:30 เขารื่นอยากจะหัวเราะออกมาเสียให้ได้ถึง กระนั้นในขณะเดียวกันเขาก็รู้ว่าไม่มี อะไรจะคล้ายคลึงกันระหว่างหญิงชายคู่นี้ ไม่มีอะไรจะเหมือนกันเลยทั้งอุปนิสัยใจคอ รสนิยมและหลักในการครอง ชีวิตหมอกที่ปกคลุมมืดมิดอยู่เหนือท้อง น้ำมาตั้งแต่รุ่งสว่างค่อยจางลงไปเป็น ลำดับขณะที่เวลายิ่งสายและเรือไฟผ่านเกาะ ตาเทพหาดทรายงามและเขาดินวน้องๆเพลเมื่อ พ้นหัวโค้งก้าวเลี้ยวเข้าสู่ท้ายหมู่บ้าน หูกวางแสงแดดก็สองลงมาสว่างไสวไปทั่วทุก หนทุกแห่งทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอกหมด
1:04:19 วิตกต่ออันตรายจากการชนกับทรงและสวะในการ เดินเรือท่ามกลางภาวะของดินฟ้าอากาศเช่น นั้นมันเหมือนกับปิดตาเดินลงไม่รู้ว่าเรา จะไปโดนอะไรเข้าเมื่อไหร่ผู้จัดการใหญ่ บอกละเมียดต่างแต่ว่าคนเราชนตอหรือว่าต้น ไม้หัวแตกคนเดียวแต่เรือชนสวะหรือซุงล่ม หมายถึงชีวิตคนทั้งลำเขาเป็นคนชาว กรุงเทพฯที่บริษัทส่งมาประจำอยู่ที่ปาก น้ำโพธิ์เพื่อดูแลการเดินเรือนในลำแม่ ปิ่งต่อไปยังหนุ่มใจดีแต่ก็มีความชำนาญมา มากและเด็ดขาดเมื่อถึงคราวจำเป็นความเอา ใจใส่ของเขาที่มีต่อละเมดนับแต่ออกเรือ เป็นต้นมาเป็นที่น่าสนใจไม่ว่าหล่อนจะลุก
1:05:06 จะนั่งหรือต้องการอะไรเป็นได้รับการดูแล อย่างกระปรี้กระเปล่าจากเขาเสมอจนกระทั่ง รื่นเองอดเอ่ยขึ้นไม่ได้เมื่ออยู่ด้วยกัน แต่ลำพังผมเกรงใจเหลือเกินที่ต้องมาเป็น ภาระกับคุณละเมียดพลอยให้ผู้จัดการใหญ่แก ต้องวุ่นวายไปด้วยหล่อนได้ฟังก็หัวเราะ เหลวไหลไปเปล่าๆเลื่นนายปรีชาเคุ้นเคยแ นายเสถียรมานานแล้วก่อนหน้าที่เราจะแต่ง งานกันด้วยซ้ำไปตั้งแต่ย้ายขึ้นมาอยู่ปาก น้ำโพไม่เคยขาดที่บ้านได้เป็นคนสุภาพและ ก็เอาใจใส่ต่อผู้หญิงเช่นนั้นเองไม่เฉพาะ กับฉันซึ่งก็เป็นความจริงนอกจากละเมียด บรรดาผู้หญิงอื่นๆไม่ว่าแก่เฒ่าหรือสาว รุ่นอีก 3-4 คนในเรือลำนั้นได้รับการดูแล
1:05:55 และความสะดวกจากเขาโดยทั่วถึงราวเที่ยง วันขณะที่นั่งกินอาหารซึ่งลูกเรือยกมา เลี้ยงอยู่ด้วยกันหล่อนบอกว่าเห็นนายท้าย เคว่าจะเดินเรือสะดวกอย่างเนี้ยบางทีไม่ ทันค่ำก็คงถึง ชานะในอัตราความเร็วเช่นนั้นไม่ทันค่ำของ เย็นวันรุ่งขึ้นเขาก็คงจะถึงกำแพงเพชรและ บ้านแต่เวลาดูจะหาความหมายสำคัญอะไร สำหรับเลื่อนไม่ได้ความร้อนใจในเข่าเจ็บ ไข้ได้ป่วยของลูกหัวปีอาจจะมีอยู่แต่ความ กังวลถึงภาวะที่จากมาก็มีอยู่มากกว่าช้า หรือเร็วของเวลามีความหมายอะไรในเมื่อไม้ ทั้ง 3 แพนั้นจะเป็นปัญหาที่หนักอกเขา อยู่ตลอดไปไม่ว่าจะยังอยู่ที่ปากน้ำโพธิ์
1:06:43 หรือกำแพงด้วยความประหลาดใจของตนเองื่น รู้สึกด้วยความสะท้านใจแต่ก็ไม่สามารถจะ หนีพ้นความจริงได้ว่าน้ำหนักของปัญหาไม้ 3 แพนนั้นเหนือกว่าอาการเจ็บไข้ของลูกเขา เพราะมันหมายถึงอนาคตของเขาของสุดใจของ ลูกและทุกคนซึ่งวิถีชีวิตของเขาสัมพันธ์ อยู่ไม่ทางหนึ่งก็ทางใดอย่างไรก็ดีความ คาดหมายของนายท้ายเรือและผู้จัดการใหญ่ ที่ว่าจะไปถึงขานุซึ่งเป็นกึ่งทางระหว่าง ปากน้ำโพธิกับกำแพงเพชรก่อนค่ำวันนั้น เป็นอันล้มเหลวเมื่อเรือซึ่งเดินสะดวก เรียบร้อยมาตลอดครึ่งวันวันแรกเริ่มทำพิษ เพราะเครื่องขลุกขลักประเดี๋ยวเร็ว
1:07:29 ประเดี๋ยวช้าประเดี๋ยวต้องหยุดแก้ออกแล่น ไปไม่ได้กี่คุ้งก็ต้องลอยลำอีกจนกระทั่ง เพลาเย็นและตะวันรอนใกล้เพลาเข้าใต้เข้า ไฟเรือลำนั้นก็ยังคงแล่นตะกุกตะกักอยู่ ระหว่างบ้านไร่กับบางแก้วเท่านั้นขณะ เดียวกันหมอกก็เริ่มปกคลุมพื้นน้ำชั้นแรก บางๆก่อนครั้งแล้วเมื่อเวลาล่วงไปก็ยิ่ง หนาขึ้นทุกทีน่าเจ็บใจอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ จะถึงอยู่แล้วผู้จัดการใหญ่บ่นด้วยความ หัวเสียเขาเดินกลับไปกลับมาอยู่ระหว่าง เอนจิเนียซึ่งนาดดำคร่ำเครียดอยู่กับการ แก้เครื่องและนายท้ายเรือผู้ไม่สามารถจะ ช่วยเหลืออะไรได้ปรับเครื่องมาหรือไม่รู้
1:08:15 ว่ากี่วันต่อกี่วันครั้นเอาจริงเอาจัง เข้ากลับเหลวบรมไม่เป็นรถลงแล่นยังก กระบวนอยู่อย่างนี้ล่ะก็อีกกี่ทุมกี่ยาม ถึงจะถึงฉานุรื่นเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้า ที่สงบและหมอกซึ่งเริ่มแผ่กระจายขึ้นจาก พื้นน้ำแล้วก็ยื่นมือออกไปสัมผัสกับอากาศ นอกเรือในที่สุดก็โคลงศีรษะอะไรกันเหรอ เลื่อนละเมียดซึ่งมองดูกิริยาของเขาอยู่ ด้วยความสนใจเอ่ยขึ้นน่ากลัวจะเกิดพายุ เขาบอกทำไมถึงรู้ผู้จัดการหันมาตั้ง กระทู้ด้วยเสียงคุนๆบอกไม่ได้ครับมันอด คิดงั้นก็อย่าคิดผู้จัดการใหญ่เดินต่อไป ที่นท้ายอย่างหงุดหงิดบ่นพึมพำตลอดทาง
1:09:01 พายุหน้าหนาวอย่าไปถือเขเลยลื่นกำลัง เพิ้นเสียเพราะเป็นห่วงแทนพวกเราทุกคน ละเมียดบอกเอาใจเขาได้ฟังก็หัวเราะครับผม รู้แต่ก็แน่ใจเหลือเกินว่าเกิดพายุแน่ ท้องฟ้าโปร่งแต่ลมอับเหลือเกินแล้วก็อบ อ้าวทั้งๆที่เป็นหน้าหนาวทุกคราวที่ผม ล่องแพวันไหนเป็นอย่างนี้เวันนั้นเป็นหนี พายุไม่พ้นเมื่อเลยบ้านไร่ความมืดของเพลง เข้าใต้เข้าวไฟและหมอกที่ลงจัดทุกทีเป็น เหตุให้เรือต้องแล่นเรียบฝั่งอาศัยเกาะ แนวตลิ่งแจเม้กระนั้นก็ไม่วายที่จะถูก กระแสน้ำพัดออกไปจากวิถีทุกคราวที่เลี้ยว คุ้งแสงไฟฉายที่พุ่งออกไปจากหัวเรือไม่
1:09:49 สามารถจะผ่านทะลุกลุ่มหมอกข้างหน้าไปไกล กว่า 2-3 วาได้ในขณะเดียวกันอากาศที่อบ อ้าวอยู่เมื่อสักครู่ก็เริ่มเปลี่ยนไป เป็นเย็นและเย็นขึ้นทุกทีอีกไม่กี่อึดใจ ต่อมาลมก็เริ่มพัดถ้าผมเป็นนายท้ายเรือ หรือผู้จัดการใหญ่ผมจะไว้จอดนอนที่นี่สัก คืนดีกว่ารื่นเอ่ยขึ้นอีกแต่เนี่ยเป็นการ ทดลองกำหนดเวลาเดินเรือของบริษัทต่อไปนี้ นะเลื่นละเมียดบอกในปรีชาเบอกฉันอย่าง งั้นมันจะเป็นการชี้ขาดว่าบริษัทจะตั้ง ที่พักค้างคืนไปกำแพงไว้ที่ขานหรือว่า บางแก้วเท่าที่เขาแล่นทดลองมาตลอดวันก็พอ จะกำหนดได้แล้วเขาว่าขืนฝ่าความมืดกับ
1:10:35 พายุไปอย่างเงี้ยเขาหยุดทันทีเมื่อเห็น ผู้จัดการใหญ่เดินกลับมาที่ห้องเครื่อง อีกพร้อมด้วยเสียงสบดพึมอยู่ในลำคอและ เมื่อสบดเขาอาจรุนแรงได้พอๆกับที่เคย สุภาพเลิ่นเอ้อฉันคิดว่าพายุคงมาเนี่ยนาย ปรีชาละเมียดบอกเาชายหนุ่มหยุดยืนอยู่กับ ที่มือหนึ่งเกาะราวลูกกรงบนดาดฟ้าอีกมือ หนึ่งเกาคางครับถูกของนายคนนั้นน่ากลัวจะ เกิดพายุเขสารภาพโดยชื่นตาแต่ถึงยังไงก็ ต้องไปถึงขานุจะดึกดื่นค่ำคืนยังไงก็ต้อง ไปให้ถึงเป็นคำสั่งในห้างหล่อนรู้ดีว่าใน ฐานะผู้อาศัยและผู้โดยสารหล่อนไม่มีทางจะ
1:11:21 ทัดทานหรือตัดสินใจแทนเขาได้เลยเพราะ ฉะนั้นนั้นหนทางที่ดีจึงได้เนิ่งขณะที่ เรือแล่นตะกุกตะกะต่อไปและลมเริ่มพัดแรง ขึ้นเป็นลำดับเสียงไม้ไล่หักโผงผางดังมา จากป่าบนฝั่งได้ยินชัดและหลายครั้งเรือลำ นั้นเอียงกระเท่แร่ไปเมื่อกระทบสายน้ำ พุ่งปะทะหัวและลมกระแทกส่งหลายครั้งถูก โยนขึ้นลงเพราะกำลังคลื่นแต่ความสามารถ ของนายท้ายผู้ชำนาญในการเดินเรือมาแล้ว จากล่างก็คงฝึกฝืนลำไว้ได้ทุกคราวใจดีๆ ไว้ไม่เป็นไรใจดีๆไว้เสียงผู้จัดการใหญ่ ร้องบอกมาจากหัวเรือจวนเข้าท้ายบางแก้ว แล้วบางทีเราจะจอดพักที่นั่นชั่วคราวจน
1:12:08 กว่าพายุจะหายผู้โดยสารทุกคนถอนใจยาวด้วย โล่งอกได้อีกครั้งหนึเมื่อปรากฏว่า เครื่องเริ่มเดินสะดวกและเรือแล่นได้เร็ว ขึ้นหมอกในท้องน้ำก็อันตราทานไปด้วยแรง พายุแต่ในขณะเดียวกันทั้งคลื่นและลมต่าง ก็โหมหนักมือขึ้นทุกทีคราะดีที่ไม่มีฝน รื่นพึมพำตาเพ่งมองออกไปยังท้องน้ำที่ เป็นบ้าอยู่ภายนอกเหลืออีกคุงเดียวเท่า นั้นก็จะเข้า บางแก้วงั้นก็คงจะไม่เป็นไรละเมียดว่า ครับคงจะไม่เป็นไรเขาตอบแต่ท่ามกลางความ ราบเรียบของระยะทางช่วงสุดท้ายทั้งๆที่ไ เห็นแสงไฟจากหมู่บ้านบางแก้ววอมแวมอยู่
1:12:53 ข้างหน้านั่นเองเหตุการณ์ซึ่งไม่น่าจะ เกิดขึ้นไม่มีใครบอกได้แม้จะเป็นเวลาหลาย ปีและหลายสิบปีต่อมาภายหลังว่าเกิดจาก ความชะลาดใจของนายท้ายผู้หลับตามองเห็นธง แดงของร้านเหล้าและการพักผ่อนหย่อนใจรอ คอยอยู่ข้างหน้าหรืออุบัติเหตุอันเกิดจาก เครื่องยนต์หรือความตื่นตระหนกตกใจของคน โดยสารทั้งปวงแต่ครั้งนึงเมื่อมันเกิด ขึ้นอย่างกะทันหันแทบไม่มีเวลาที่ใครจะ ทันรู้สึกตัวชั้นแรกก็เพียงแต่กระแสน้ำ อันเชี่ยวกรากที่หัวคุ้งสุดท้ายใต้ บางแก้วพ่งเข้าใส่กลางลำเรือเมซึ่งเหหัว เรือออกกลางแม่น้ำแทนที่จะแล่นเกาะเข้า ฝั่งไว้อย่างที่ปฏิบัติตลอดมาน้ำไหลสู้
1:13:41 เข้ากราบซ้ายซึ่งเอียงกระเท่แร่กำลังที่ นายท้ายเรือผู้เสียหลักพยายามฝืนเรือจะ ให้ตรงผู้โดยสารที่ขวัญอ่อนและเปียกปอนไป ตามๆกันก็เฮมาที่กราบฝาถูกคลื่นอีกก้อน นึงกระแทกโครมเข้ามาก็เฮกลับมากราบซ้าย เสียงร้องกรี๊ดเซ็งแซ่ฟังไม่ได้สับก้องไป ในกลางเสียงคลื่นเสียงลมและเสียงร้องห้าม ของผู้จัดการอยู่นิ่งๆใจดีๆไว้นิ่งๆเขา ร้องจนเสียงหลงแต่ก็สายไปแล้วเพราะน้ำที่ ท่วมอยู่เกือบครึ่งลำทำให้เป็นการสุด วิสัยที่ดิสันคนใดจะมองเห็นสวัสดิภาพของ ตนบนเรือลำนั้นได้อีกต่อไปหลายคนตะเกียด ตะกายกลับมาทางกราบตรงกันข้ามและเกือบทุก คนก็ติดตามไปเป็นครั้งสุดท้ายทันใดนั้น
1:14:29 เองเรือทั้งลำก็จมวูบลงท่ามกลางเสียง กระแสคลื่นและความมืดอันดำเหมือนสี หมึกละเมียดไม่รู้เลยว่าหล่อนหลุดออกมา จากเรือลำนั้นได้อย่างไรตลอดเวลาเพียงอึด ใจเดียวที่เหตุร้ายเกิดขึ้นหล่อนไม่รู้ ตัวว่าได้ทำอะไรลงไปบ้างจนกระทั่งวินาที สุดท้ายมาถึงและถูกความดูดของเรือที่จมลง ดึงดิ่งลงไปใต้พื้นน้ำหล่อนพยายามตะเกียก ตะกายดิ้นรนหลุดออกมาจากวังวนของมันซึ่ง แวดล้อมอยู่ในรอบเหมือนปลอกเหล็กหรือหนวด ปลาหมึกยักษ์ฉันกำลังจะตายหล่อนคิดท่าม กลางการสำลักน้ำ 2 มือขวักไขว่เพื่อหา
1:15:15 สิ่งใดสำหรับเกาะทั้งๆที่รู้ว่าจะไม่มี อยู่ที่นั่นมันไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจาก คลื่นที่เย็นเฉียบล้มที่พัดแรงและความมืด เหมือนอยู่ในถ้ำหล่อนมองไม่เห็นอีกต่อไป ว่าเรือลำนั้นจมลงที่ตรงไหนเบื้องบนขึ้น ไปดาวหลายร้อยดวงส่องแสงระยิบระยับฉันคง จะได้เห็นมันเป็นครั้งสุดท้ายหล่อนคิดอีก ครั้นแล้วหัวใจก็ว่าหวามไปเมื่อนึกขึ้น ได้ว่าใต้ท้องน้ำต่างถิ่นนี้จะเป็นหลุง ฝังศพและที่พักแหล่งสุดท้ายในชีวิตห่าง ไกลจากญาติสนิทมิตรที่รักทั้งปวงคุณ ละเมียดเสียงหนดังขึ้นเหนือคลื่นที่เย็น เฉียบเหนือเสียงลมที่พัดแรงและความมืดอัน ทมึนแขนทั้งสองของหล่อนยังขวักไขว่พยุง
1:16:03 ตัวและศีรษะไว้เหนือพื้นน้ำเพื่อหายใจและ ฟังครั้งแรกคิดว่ามาจากข้างหน้าต่อมาคิด ว่าข้างหลังมิฉะนั้นก็จากกลุ่มดาวเบื้อง บนฉันอยู่นี่หล่อนพยายามตะโกนตอบแต่อย่าง มากที่เสียงนั้นจะเปล่งออกไปได้ก็เหมือน บุคคลผู้จวนจะสิ้นใจไปเพราะความเหนื่อย อ่อนและอิโรยในตาของหล่อนพร่าแขนและขาที่ กระทุ่มน้ำเหมือนจะหมดความรู้สึกหล่อนนึก ถึงคุณพ่อต่อมาก็คุณแม่และในที่สุดก็เขา ก่อนที่คลื่นก้อนใหญ่จะกลิ้งเข้ามาท่วม ทับหล่อนดึงลงไปข้างล่างท่ามกลางเสียง อื้อของพายุความกระแทกกระทั้นของกระแสน้ำ และกังวานแหลมของเสียงนั้นเมื่อเรียกนาม ของหล่อนรู้สึกเหมือนสิ่งหนึ่งสิ่งใดดึง
1:16:50 ผมของหล่อนไว้ต่อไปแขนที่แข็งแรงก็สอด เข้าใต้แขนอันหมดกำลังทั้ง 2 ข้างของ หล่อนเมื่อลืมตาอีกครั้งกลุ่มดาวเหล่า นั้นยังส่องแสงอยู่ในท้องฟ้าและสิ่งที่ หล่อนหายใจเข้าไปเป็นอากาศที่เย็นยะเยือก ไม่ใช่น้ำอีกต่อไปอยู่เฉยๆไม่ต้องดิ้นไม่ ต้องทำอะไรเสียงนั้นกรอกหูหล่อนและอย่าง เหนื่อยอ่อนหมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะอยากหาย ใจหล่อนก็นอนหงายหลับตาและปฏิบัติตามนี่ ฉันไม่ตายจริงๆเหรอหรือว่าเพียงแต่ฝันไป เลิหล่อนพึมพำอีกอึดใจใหญ่ๆต่อมาขณะที่ รู้สึกพาตัวตีกันเชียงฝ่าไปในกลางกระแส เคลื่อนและลมคุณละเมดยังไม่ตายคุณละเมด
1:17:37 ยังจะต้องไม่ตายตราบใดที่ผมยังมีชีวิต อยู่เสียงนั้นตอบหล่อนหลับตาปล่อยให้เขา พาร่างอันหมดเรี่ยวแรงของหล่อนแหวกว่าย ต่อไปใหม่ภายในอุ้งมือและอ้อมแขนของเขา วาจาเหล่านั้นมีความหมายยิ่งขึ้นเพิ่มน้ำ หนักยิ่งขึ้นละเมียดหมดความหวาดหวั่น พรั่นพรึงต่อความสยดสยองของคืนนั้นอีกต่อ ไปหล่อนหมดความกลัวแม้กระทั่งต่อความตาย ตราบใดที่อ้อมแขนข้างนั้นยังโอบอยู่รอบ กาย หล่อนอีกครึ่งชั่วโมงต่อมาละเมียดรู้สึก ว่าเขาหยุดว่า้แขนขวากลับมาประคองหล่อน ช่วยแขนซ้ายแล้วร่างอันเปรียบโชคของหล่อน ก็ถูกอุ้มขึ้นพ้นจากผิวน้ำถึงไหนเจริญ
1:18:24 หล่อนลืมตาขึ้นช้าๆเหลียวดูรอบกายแลไม่ เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดและมืดทั่วไปถึง ไหนถ้าผมจำไม่ผิดก็คงจะเป็นเกาะหน้าบ้าน ไร่เขาบอกแต่ถึงจะเป็นที่ไหนเราก็รอดตาย แล้วหล่อนรู้สึกว่าสูงพ้นน้ำยิ่งขึ้น เมื่อเขาผ่านจากชานเกาะที่ตื้นขึ้นไปถึง ตะลิ่งใบอ้อหรือพงที่คมและคายปัดป่ายใบ หน้าและแขนขาที่เปลยเปล่าของหล่อนขณะที่ เขาปกลึกเข้าไปในไม่ช้าป่านั้นก็บางเข้า จนกระทั่งออกที่โล่งเหมือนเป็นไร่ซากเก่า ๆเหงาของต้นไม้ใหญ่ 2-3 ต้นดำทะมึนอยู่ ข้างหน้าขณะนั้นเองที่รื่นมองไปเห็นไฟกอง
1:19:10 นั้นมันปราศจากทั้งเปลวและปราศจากทั้ง ควันเพียงแต่ถ่าน 2-3 ก้อนยังลุกแดงอยู่ ระหว่างไม้ขอนที่ถูกพรากออกจากกันที่โคน ต้นไม้ต้นนึงข้างซ้ายมือคงจะเป็นบ้านคน ละเมียดพึมพำมิได้พยายามหรือแสดงกิริยา กระดากกระเดื่องแต่อย่างใดที่จะให้เขาวาง หล่อนลงไม่งั้นก็คงไม่มีไฟรื่นสั่นศีรษะ อย่างไม่แน่ใจผมผ่านไปผ่านมาทุกปีไม่เคย ปรากฏว่ามีบ้านคนถึงเมื่อต้นน้ำนี้ก็ เหมือนกันเขาบอกคงจะเป็นชาวบ้านมันลงเบ็ด ราวเมื่อตอนเย็นก่อไฟผิงทิ้งไว้แล้วก็ กลับเมื่อถึงกองไฟเห็นก้นยาเส้นมวลใบตอง
1:19:55 และกระป๋องใส่ลูกปลาสำหรับเป็นเหยื่อ กลิ้งอยู่เรี่ยราดรื่นก็ยิ่งแน่ใจว่าความ คาดหมายของเขาเป็นความจริงเขายืนนิ่งอยู่ กับที่กวาดตาดูรอบๆบริเวณอันว่างเปล่า เหมือนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปจน กระทั่งได้ยินเสียงหล่อนวางฉันเสียทีเห็น จะได้ละกระมังเลื่นยืนอยู่อย่างเนี้ยไหน ื่นจะเมื่อยไหนฉันจะหนาวเขาวางหล่อนลงช้า ๆชั่วขณะนึงละเมียดรู้สึกเหมือนจะล้ม เพราะขาชาไปหมดทั้งคู่ครั้นแล้วก็ค่อยๆ หย่อนตัวลงบนขอนไม้และถอนใจยาวคุณละเมดคง จะหนาวเหลือเกินรื่นก้มลงหยิบกิ่งไม้แห้ง ทิ้งลงไปบนถ่านพลางคุกเข่าลงเป่าไฟจนลุก
1:20:41 โพลงขึ้นถึงจะหนาวอยู่บนเกาะก็ยังดีกว่า ลงไปหนาวอยู่ใต้น้ำหล่อนหัวเราะขากรรไกล กระทบกันเพราะลมที่ยังพัดโหมอยู่ไม่ขาด สายรีบถอดเสื้อออกบิดแล้วแล้วก็กางออกอัง ไฟประเดี๋ยวคุณละเมียดก็ได้เปลี่ยนเสื้อ ผ้าใหม่ใส่เปียกๆอยู่อย่างงั้นเดี๋ยว เปลี่ยวดำจับตายเขาบอกใบหน้าที่ซีดของ หล่อนแดงเรือกขึ้นในกลางแสงไฟเปลี่ยนยัง ไงหล่อนพยายามหัวเราะใส่เสื้อตัวนั้นของ เลื่อนน่ะเหรอเทวดาท่านจะได้หัวเราะตาย ให้เทวดาท่านหัวเราะดีกว่าคุณลเมดเปลี่ยว ดำจับตายเขายืนยันก้มหน้าง่วนอยู่กับการ อังเสื้อตัวนั้นกับแสงฟ ในที่สุดก็ลุกขึ้นส่งเสื้อที่เพียงแต่
1:21:28 แห้งหมาดๆให้หล่อนเปลี่ยนซะชั่วคราวจน กว่าคุณละเมียดจะตากเสื้อผ้าแห้งเขาบอกผม จะออกไปหาฟืนทางนนนเสร็จเมื่อไหร่ร้อง เรียกผมก็แล้วกันหล่อนรับเสื้ออันใหญ่โต โคร่งคั่งตัวนั้นไว้ยังไม่ทันที่จะทัก ท้วงหรือตกลงใจอย่างไรร่างอันสูงของเขาก็ หันหลังเดินดุ่มๆหายไปในความมืดของบริเวณ ป่าโดยรอบชั่วชีวิตหล่อนไม่เคยคิดเลยว่า จะมาตกอยู่ในภาวะและสิ่งแวดล้อมเช่นนี้ มันเป็นครั้งแรกที่จะได้เคยมีผู้ชายคนนึง พูดอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมาอย่างรื่น ความรู้สึกนั้นทำให้ละเมดหน้าแดงเรือยู่ ตลอดเวลาขณะที่ย่างเสื้อผ้าของหล่อนอยู่
1:22:14 แต่ลำพังจนกระทั่งแห้งสนิทและนุ่งห่มเสีย ใหม่ความแรงของลมที่พัดกระหน่ำค่อยคลายลง ไปเป็นลำดับเมื่อเวลาล่วงนานไปแต่ในขณะ เดียวกันหมอกซึ่งอันตรธานไปชั่วคราวก็ เริ่มลงอีกอากาศเย็นจัดขึ้นเสียงฟืนที่ ปะทุอยู่ในกองไฟและเสียงปลาลิ้นหมาซึ่ง อยู่ตามชายเกาะทำให้บริเวณวังเวงอย่างน่า สะท้านสะเทือนใจหล่อนร้องเรียกเขาเบาๆตาม ที่บอกไว้เมื่อครู่ใหญ่ๆผ่านไปและรื่นก็ ไม่ปรากฏหรือขานตอบอารมณ์หญิงก็เริ่มอ่อน ไหวต่างว่าื่นเป็นเป็นอะไรไปต่างว่าสิ่ง หนึ่งสิ่งใดเกิดขึ้นแก่เขาและหล่อนถูกทอด ทิ้งอยู่บนเกาะนี้แต่ลำพังท่ามกลางความ
1:23:02 เงียบท่ามกลางน้ำล้อมรอบวันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่าโดยไม่มีใครจะมาพบเห็น เสียงแกรกกราของนาคซึ่งขึ้นมาจากชายน้ำ หรือสัตว์เลื้อยคลานอย่างใดอย่างหนึปรากฏ ออกมาจากใตุ้่ไม้ที่มืดข้างหน้าละเมียด ผวาลุกขึ้นยืนตัวสั่นด้วยความตระหนกตกใจ ถึงขนาดร้อง้สุดเสียงว่ารื่นช่วยฉัน ด้วยเกือบไม่ทันที่เสียงของหล่อนจะสิ้น สุดลงเขาก็ปราดถึงละเมียดรู้สึกว่าแขนอัน กำยำล่ำสันข้างนึงโอบไหล่หล่อนเอาไว้ก่อน ที่จะเสถลาไปข้างหลังหรือเสียหลักล้มลง เสียงห้าวๆเยือกเย็นและปลอบโยนเอ่ยขึ้น
1:23:48 ข้างๆหูอะไรกันคุณละเมียดเป็นอะไรไปชัน ชันซกศีรษะลงกับไหล่อันกว้างและเปลยเปล่า ของเขาเนื้อตัวยังสั่นเทาไปด้วยลมที่ยัง พัดยาเยือกและความหวาดหวั่นที่ยังไม่หาย ไปไหนฉันคิดว่าฉันเห็นเสือเสียงของเาก้อง ไปในอากาศอันว่างเปล่าเสือบนก่อนเเหรอ เหลวไหลแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยได้ยินว่าบน เกาะนี่มีเสือมันจะอยู่ได้ยังไงไม่มีอะไร จะเป็นอาหารสักอย่างนอกจากหญ้าเสือไม่เคย กินหญ้างั้นงั้นอะไรกันล่ะเลื่นถอนให้ใจ ยาวยังซบศีรษะอยู่กับไหล่ของเขาเหมือน เป็นแหล่งหลบภัยแห่งเดียวที่จะแสวงหาได้ ในขณะนั้นก็ยังไม่ทราบครับบางทีจะเป็น
1:24:34 หน้ากินปลาบางทีจะเป็นตะกรวดบางทีจะเป็น เต่าแต่ก็อาจจะเป็นผมเที่ยวควานหาเบ็ดราว ตามชายเกาะว่าจะมีปลาติดอยู่บ้างหรือ เปล่าลื่นกำลังหัวเราะเยาะชั้นเปล่านะ ครับมันเป็นความจริงผมได้ปรากฏตัวโตเขายก ปลาตัวนั้นขึ้นชูกลางแสงไฟให้หล่อดดูนิ่ง อยู่สักครู่ก็โยนลงไปดิ้นไปดิ้นมาอยู่บน พื้นดินอาหารเช้าของเราเขาบอกหลุดไปเสีย ตัวเมื่อผมได้ยินเสียงคุณร้องแล้วก็ยกมือ ข้างนั้นขึ้นเช็ดขากางเกงพลางหัวเราะร่วน ละเมียดรู้ว่าเขากำลังหัวเราะในความอ่อน แอของหล่อนและความอ่อนแอเป็นอย่างนึงซึ่ง หล่อนไม่ต้องการแสดงให้ใครเห็นถึงกระนั้น
1:25:19 แทนที่จะโกรธเขาหล่อนกลับพลอยหัวเราะไป ด้วยืซึนคงเห็นฉันเป็นคนขี้ขลาดหรือว่า โฉดขาสิ้นดีหล่อนว่าเงยหน้าขึ้นมองดูฟัน ขาวๆและเคราเขียวๆของเขาจากดวงหน้าซึ่ง ก้มอยู่เหนือหล่อนขี้ขาดเหมือนเด็กๆที่ กลัวความมืดคุณละเมดไม่ใช่เด็กแล้วแล้วก็ ไม่ใช่คนขี้ขลาดเขาบอกคุณละเมียดเป็นคน ที่กล้าแล้วก็ฉลาดยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหน ที่ผมเคยรู้จักมาแล้วลื่นกำลังพูดจะเอาใจ ฉันเท่านั้นเองผมกำลังพูดความจริงหล่อน นิ่งไม่ได้ตอบประการใดอีกต่อไปสายตาสอด ใส่เหมือนจะหาความหมายอย่างใดอย่างนึงจาก สายตาที่เป็นประกายของเขาและทั้งๆที่แลสบ
1:26:05 ตากันอยู่เช่นนั้นหล่อนก็รู้ว่าแขนอัน กำยำที่โอบไหล่ของหล่อนรัดแน่นเข้าและใน ตาอันคมวาวก้มลงมาหาหล่อนไม่ได้เปลี่ยน อิริยาบถที่จะแสดงว่าพยายามดิ้นรนผละห่าง เขาออกไปหรือหลับตาจนกระทั่งหน้านั้นก้ม ลงซบนิ่งอยู่กับศีรษะหล่อนลมหายใจอันร้อน เผ่าของเขาต้องแก้มและใบหูในการจูบอย่าง เกรงใจและจนกระทั่งเขเงยหน้าขึ้นยิ้มตัว ตรงอย่างขลาดๆและหวาดเกรงแล้วละเมียดก็ ยังคงยืนแข็งทื่ออยู่ในอากัปกิริยาเดิม เป็นยังไงริมฝีปากอันกว้างของหล่อนเผยอ จากกันนิดๆและเสียงที่ถามสงบเป็นปกติ เพียงแต่อาการหายใจเท่านั้นที่จะแสดงถึง
1:26:53 ความรู้สึกใดๆที่เปลี่ยนแปลงไปแขนของรื่น คลายจากไหล่หล่อนทันทีสีหน้าที่เคร่ง เครียดเปลี่ยนเป็นอัศจรรย์และหลากใจขณะ ที่ผงะไปข้างหลังเป็นยังไงเขาทวนคำผมคิด ว่าคุณละเมียดจะทุบตีหรือว่าตบหน้าผมมิ ฉะนั้นก็จูบตอบแต่แต่เป็นยังไงผมผมในตา ของหล่อนแห้งแล้งและปราศจากความรู้สึกใดๆ จับอยู่ที่ใบหน้าของเขามันเป็นสิ่งที่เรา เลิ่นและฉันควรจะรู้ตัวล่วงหน้าดีอยู่ ด้วยกันแล้วไม่ใช่เหรอเลิ่นว่าจะหลีก เลี่ยงไม่ได้อย่างไรเสียมันก็คงจะเกิด ขึ้นต่างแต่ว่าจะช้าหรือเร็วไม่วันนี้ก็ วันหน้าไม่ที่นี่ก็ที่อื่นเว้นไว้แต่
1:27:41 เรื่องแก่ฉันจะไม่มีเวลาพบกันเขาก้าวกลับ ไปหาหล่อนอีกมืออันใหญ่ทั้งคู่จับต้นแขน หล่อนไว้ลำเวียดได้กลิ่นคาวปลาที่เขายัง เช็ดไม่หมดจากมือข้างนั้นนิ้วของเขาขมวด เข้าหากันงงงันต่อความหมายในวาจาของหล่อน นอกจากประโยชน์ท้ายประโยคเดียวผมไม่เคย รู้อะไรทั้งนั้นเสียงที่เห้าอยู่แล้วถึง กับแหบจนฟังเกือบไม่รู้เรื่องนอกจากว่า ตั้งแต่พบคุณละเมียดที่ลานดอกไม้ได้เห็น หน้าได้ยินเสียงพูดผมไม่มีวันจะลืมคุณ ละเมียดได้ผมไม่กล้าถึงจะไปหวังอะไรจาก คุณละเมียดรู้ดีว่าอยู่คนละโลกเกิดมาคนละ ชั้นถึงงั้นผมก็อดไม่ได้ได้อยู่ใกล้ชิด เข้าอย่างเยก็ลืมตัวไปผมผมอยากให้คุณ
1:28:29 ละเมดตบหน้าหรือว่าด่าทอผมยังดีเสียกว่า ที่จะถามว่าเป็นยังไงเพราะอะไรเหรอเลิ่น ในตาของหล่อนที่มองเขาอาจจะเต็มไปด้วยการ ท้าทายแต่น้ำเสียงที่พูดก็ปกติเพราะมันทำ ให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นกิ้งกือหรือไส้ เดือนที่ไม่มีความหมายอะไรแก่คุณละเบียบ เลยก็แล้วเลื่อนเป็นอะไรคราวนี้ถึงจะอยู่ ในบังคับหรือสกดกลั้นไว้ไม่ได้ก็ตามน้ำ เสียงนั้นบอกอาการเยาะเต็มทีมันเหมือนกับ จะไปจี้จุดอ่อนของเรื่นจนเขาไม่สามารถจะ บังคับยับยั้งไว้ได้ชั่วขนาดนึงหน้าของ เขาซีดเหมือนจะไม่มีเลือดเหลืออยู่สักหยด เดียวครั้นแล้วชั่วขณะต่อไปหน้านั้นก็ กลับเรือขึ้นมาจนแดงก้ำอยู่กลางแสงไฟที่
1:29:15 วอร์มแวมความกระดากหลากใจและหวั่นแกรงไม่ ได้เหลืออยู่อีกบนใบหน้านั้นละเมียดได้ ยินเสียงลมหายใจเขาขัดๆเหมือนสำลักน้ำภาย ในพริบตาเดียวต่อมาก่อนที่หล่อนจะทันรู้ ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นเท้าทั้งสองก็หลุดจาก พื้นดินเมื่อถูกอุ้มขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขน ซึ่งแข็งแรงเหมือนปลอกเหล็กแต่เต็มไปด้วย ความอบอุ่นผมเป็นอะไรเสียงของเขาขุ่นๆ แผ่วเบาห้าวแล็กเครือคุณละเมดคิดถูกที่ บอกผมเมื่อตะกี้ว่าเห็นเสือผมนี่แหละไอ้ สัตว์ตัวนั้นเขาก้มลงจูบหล่อนอย่างดุดัน โดยไม่เลือกที่ที่จูบจนกระทั่งอิริยาบถ ที่เฉื่อยเฉยของละเมียดเปลี่ยนเป็นแข็ง กระด้างด้วยการดิ้นรนจูบจนกระทั่งตาที่
1:30:02 เบิกกว้างหรี่หลับริมฝีปากที่เผยอก็เหมม แน่นในที่สุดนิ้วของมือทั้งสองของหล่อน ซึ่งจิกอยู่กับต้นแขนของเขาด้วยความ พยายามที่จะผลักให้พ้นออกมาก็หยุดนิ่งทุก สิ่งทุกอย่างเลือนหายไปจากความสรงจำของ หล่อนชั่วคราวลมหนาวที่พัยเยือกไม่มีความ หมายอีกต่อไปคราวที่ระคายผิวเนื้ออัน ละเอียดอ่อนของหล่อนไม่มีความหมายอีกต่อ ไปหล่อนยังได้กลิ่นเหงื่อและคาวปลาจากมือ อันใหญ่ของเขาพร้อมด้วยเสียงพึมพำอย่าง ไม่มีความหมายความกระด้างของพื้นดินและใบ ไม้เปลวไฟและดวงดาวที่ดาดาษอยู่บนท้องฟ้า หาความหมายอะไรไม่ได้ทั้งนั้นในโลกนี้ไม่ มีอะไรจะสำคัญอีกนอกจากหล่อนกับเขานั่น
1:30:49 เป็นความรู้สึกแรกและความรู้สึกเดียวที่ หล่อนจำได้ภายหลังที่ลืมตาขึ้นช้าๆและ เห็นฟันขาวๆและเคราเขียวๆจากดวงหน้าที่ ก้มอยู่เหนือหล่อนเป็นยังไงเปล่าไม่มี กังวาลเยาะหรือวี่แววอันใดที่จะแสดงว่า เขาต้องการแก้แค้นตอบแทนหล่อนไม่มีระแคะ ระคายอันใดทั้งสิ้นที่จะสอบไปในทางนั้น นอกจากความรู้สึกอันท่วมท้นหัวใจจจนเจ้า ตัวเองไม่สามารถจะกลั่นออกมาเป็นวาจาได้ ละเมียดประสานมือทั้งสองของหล่อนเข้าใต้ ศีรษะและผมอันสยายยุ่งเปลวไฟนกองซึ่งกลับ ลุกโพลงขึ้นมาอีกด้วยการเป่าของเขาส่อง ให้เห็นปลายจมูกน้อยๆที่เป็นมันแก้มซึ่ง
1:31:36 แดงเรือเป็นจุดในตาที่เชื่อมและเริมฝุย ปากที่เผยอจากกันอย่างอ่อนโยนคนอะไรหล่อน พึมพำเบาๆปราศจากความยินดียินร้ายใดๆทั้ง สิ้นเลิ่นเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวที่สุด ที่ฉันเคยรู้จักมาถ้าเป็นเสือเข้าป่าไหน เนื้อก็จะหมดป่านั้นเขาเท้าศอกข้างๆล่อน ก้มลงจูบต้นแขนอันเปลือยเปล่าแล้วก็ยิง ฟันขาวเปล่าเลยผมเป็นเพียงผู้ชายที่บูชา ผู้หญิงที่เขารักอย่างมอบกายถวายชีวิต เท่านั้นเองละเมียดได้ฟังก็ถอนใจเลื่นพูด ถึงความรักในขณะเดียวกันก็ปฏิบัติกับฉัน เหมือนกับนางเชลยชอบใจจะทำอะไรก็ทำตามใจ ก็คุณลำเวียดเหรอะเฉยยังก็อะไรดีจนผมไม่
1:32:24 รู้จะทำยังไงเพราะฉะนั้นเลื่นจึงได้ทำ อย่างที่ทำไปแล้วไม่ว่ามันจะเป็นการหัก หาญปวดร้าวแสลงใจแก่ใครหรือไม่ผมผมไม่ได้ ตั้งใจจะให้เป็นการข่มเหงน้ำใจอย่างงั้น ครั้งนึงเมื่อสติสัมปชัญญะเหตุผลคืนที่ รื่นก็กลับตะกุกตะกกักไปอีกแต่เห็นคุณ ละเมียดนิ่งเหลือเกินแล้วก็ไม่ด่าทอทุบตี ผมจะยังไงได้แต่เงียบท่าเดียวผู้หญิงเล เล็กๆอย่างฉันจะไปขัดขืนทัทานอะไรผู้ชาย อย่างลื่นได้บนกกาเปลี่ยวอย่างเนี้ยชั่ว ขณะนึงต่างหนี่เงียบไปทั้ง 2 คนจนกระทั่ง ฝ่ายชายต้องชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เพื่อดู ว่าหล่อนจะยังตื่นหรือหลับไปแล้วแต่
1:33:10 ละเมียดยังลืมตาโพลงมองดูกิ่งไม้ที่ร่ม ครึ้มและดวงดาวเบื้องบนขึ้นไปคุณละเมียด เขาเรียกเบาๆทำไมหรือเลิ่นหล่อนตอบในตา ยังคงเพ่งจับอยู่กับกิ่งไม้และท้องฟ้าคุณ ละเมียดคงโกรธผมเกลียดผมไปจนตายเงียบกัน ไปอีกอึดใจเต็มๆไฝชายกระสับกระส่ายยิ่ง ขึ้นเขาพยายามเขยิบเข้าไปอีกจนใกล้ใช่มั้ ครับคุณ ละเมียดใช่อะไรกันเลื่อนคุณลบียจะโกรธจะ เกลียดผมไปจนตายความโกรธความเกลียดของฉัน สำคัญอะไรแก่เลืนด้วยในเมื่อเลื่อนก็ได้ สิ่งที่ต้องการจากชั้นสมประสงค์แล้วผมผม ไม่อยากได้อย่างนั้นเสียงที่ห้าของเขา
1:33:56 สั่นมือข้างนึงกำแน่นยกกำปั้นขึ้นทุบดิน อยู่เป็นระยะๆะผมอยากได้สิ่งที่คุณละเมด สมัครใจยินดีจะให้ผมเองไม่ใช่ได้มาด้วย การหักโหมเอาด้วยกำลังก็ื่นยังอยากได้ อะไรจากฉันอีกความรักของคุณละเมียดในตา อันเชื่อมคู่นั้นหันจากกิ่งไม้และท้องฟ้า เบื้องบนไปหาเค้าเพ่งอยู่ที่ดวงหน้าอัน ร้อนรนกระวนกระวายของชายร่างใหญ่แล้วขนตา ก็เริ่มกระพริบทีเลื่นเข้าใจว่ายังไงใน เมื่อพูดถึงความรักคุณคุณละเมดอยากรู้นัก เหรอครับความกระสับกระส่ายเพิ่มขึ้นเป็น ลำดับจ้าเลิ่นเพราะตามความเข้าใจของฉัน ผู้ชายอย่างเลื่อนและผู้หญิงของเลื่อนควร
1:34:42 จะคิดว่ามันเป็นอย่างเดียวกันกับความ ต้องการทางกายเขาส่าหน้าไปมาช้าๆอย่าง ตรึกตรองเหมือนพยายามจะสรหาคำพูดที่เหมาะ เจาะให้สมใจเปล่าครับคุณละเมียดผู้ชาย อย่างผมและผู้หญิงของผมอาจจะมีความรู้สึก ได้อย่างคุณละเมียดเสียงของเาเศร้าๆและ จริงจังจนหล่อนรู้สึกประหลาดใจความอยาก ได้ของทางกายเป็นแต่ความรู้สึกชั่วแล่น แล้วแต่อารมณ์จะบังคับแต่เมื่อพูดถึงความ รักผมหมายถึงสิ่งที่จะยืดเยื้อจีรังไปจน ชั่วกอวสานผมผมภาวนาอยากให้เทวดาท่านดล บันดาลให้คุณละเมดเข้าใจคำพูดของผมหรือ เกินว่าเมื่อผมพูดว่ารักคุณละเมียดผมหมาย ความว่าผมบูชาคุณละเมียดไว้้เหนือสิ่งนึง
1:35:30 ซึ่งชีวิตผมจะขาดไม่ได้คุณละเมียดเป็น ยิ่งเสียกว่าส่วนหนึงของร่างกายและก็หัว
…
