0:01 ทุ่งมหาราชภาค 2 โดยเรียม เอองบทที่ 14 เท่านั้นแหละผู้ใหญ่ที่ฉันต้องการรู้ หลวงราชบริการเอ่ยเป็นครั้งสุดท้ายสีหน้า ของเขาตายกลางวันเสียงก็ปราศจากความรู้ สึกผู้ใหญ่แม้นนึกไม่ออกว่าเคยได้เห็นสี หน้าเช่นนี้และน้ำเสียงเช่นนั้นของนาย อำเภอมาจากที่ไหนครั้งหนึ่งแล้วต่อมาก็ ถอนหายใจเมื่อจำได้ว่าในคราวสร้างพระพลา รับเสด็จพระพุทธเจ้าหลวงเกือบไม่ทันกำหนด เวลาเพราะได้รับคำสั่งจากจังหวัดล่าช้าไป นั่นเองอย่างนี้มันต้องโบยหลังกันหลวง
0:48 ราชบริการเคยพูดครั้งนั้นด้วยเสียงและสี หน้าอย่างเดียวกันท่ามกลางชาวบ้านทั้ง หลายที่ไปประชุมพร้อมอยู่ณวังพระธาตุมัน เกือบจะเป็นชนวนวิวาทบาดหมางระหว่างนาย อำเภอกับผู้ใหญ่บ้านอย่างที่ไม่เคยปรากฏ มาในการก่อนความอดทนอย่างเหลือวิสัยเท่า นั้นที่ทำให้ผู้ใหญ่แม้นอดเอาเบาสู้เพื่อ ถนอมน้ำใจลูกบ้านของแกไว้ใช้คนยังก็ใช้ ควายชาวเกาะธรรมรงค์คนนึงพึมพำน้ำเสียง เต็มไปด้วยความรู้สึกเฮ้ยนึกเสียว่าหวาย หลวงเถอะวะไอ้เจือผู้ใหญ่แม้นปลอบอย่าไป นึกถึงอะไรหรือว่าใครบัดนี้หลายปีมาแล้ว แกกลับต้องเผชิญกับสีหน้าและน้ำเสียงนั้น อีกอย่างไม่ได้คาดฝันและโดยที่มันไม่ใช่
1:34 ความผิดของแกเลยจนนิดเดียวไปได้ในตาอัน เยือกเย็นของนายอำเภอจับอยู่ที่หน้าแก เหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนน่าเสีย ดายที่ฉันคิดว่าผู้ใหญ่เป็นพวกของฉันตลอด มาในท่าที่นั่งพับเพียบตามระเบียบและ ประเพณีสมัยน้นเป็นการยากที่คนเราจะแสดง ไว้ตัวให้แจ้งชัดออกมาได้แต่ตามความรู้ รู้สึกของนายเสถียรและละเมียด 2 ผัวเมีย ผู้ใหญ่แม้นก็ทำได้อย่างน่าพิศวงไหล่ของ แกตรงค้างของแกเชิดในตาอันเป็นประกายไม่ ได้หลบหรือละจากในตาอันเย็นชาคู่นั้นผม ไม่ใช่พวกของใครแกตอบเสียงเบาไม่ก้าวร้าว หรือรุนแรงอะไรแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น
2:22 ไม้ยางเหล่านั้นกำนันลื่นตกลงไว้กับพวก ชาวบ้านตั้งแต่ปากอ่างเกาะขี้เหล็กเกาะ ธรรมรงค์จนกระทั่งถึงท่าพุทซาผมไม่รู้ว่า เขาตกลงกันไว้ยังไงไม่มีกฎหมายคุ้มครอง และทุกรายก็ได้แก่เจ้าของที่ตักยางอยู่ เป็นประจำใต้เท้าจะให้ผมทำอย่างไรพวกเกาะ ขี้เหล็กเป็นลูกบ้านของผู้ใหญ่เสียงหลวง ราชบริการแสดงว่าอ่อนใจเต็มทีผู้ใหญ่เพลง ปากอ่างผู้ใหญ่แก้วเกาะธรรมรงค์และผู้ ใหญ่เหมือนท่าพุทซาก็เป็นเพื่อนกันครับสี หน้าของผู้ใหญ่แมนเคร่งเครียดแล้วการตกลง ระหว่างกำนันรื่นกับพวกตักยางเหล่านั้นก็ ไม่ได้มีสัญยิงสัญญาอะไรต่อกันยิ้มน้อยๆ
3:07 ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากผู้ใหญ่บ้านเกาะขี้ เหล็กด้วยความรู้เท่าทันในความหมายผมทำ ไม่ได้ผู้ใหญ่บ้านไม่มีหน้าที่จะไปบีบ คั้นความสมัครใจของลูกบ้านได้นั่นไม่ใช่ นิสัยของพวกเราเมืองนี้ใต้เท้าก็รู้ดีขอ อย่าให้ผมเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยขอบใจเสียง ของนายอำเภอบาลไปกว่าเก่าผู้ใหญ่กลับได้ ละเมียดซึ่งนั่งฟังการโต้ตอบอยู่ข้างสามี ตลอดเวลาโดยไม่ได้ปรีบปากแต่ประการใดอดรน ทนอยู่ไม่ได้ถึงกับต้องลุกขึ้นในตอนนี้ เดี๋ยวก่อนผู้ยายหล่อนท้วงขนาที่ผู้ใหญ่ แม้นยกมือไ้อย่างแสนฝืนวันนี้คงกลับไม่ ทันแล้วคืนนี้พักอยู่กับฉันที่นี่ดีกว่า พรุ่งนี้เช้าจะให้เด็กมันเอาเรือไปสองสาย
3:56 ตาของแกที่แลดูหล่อนกลับอ่อนโยนลงอย่าง ประหลาดเป็นพระคุณของคุณนายล่ะครับแกบอก แต่วันเนี้มีเรือพวกปีกมาโกรธที่ขนมา เมืองแต่วานเขาจะกลับพออาศัยเข้าไปได้ฉัน ฉันอยากจะให้ผู้ใหญ่รู้ไว้ว่าฉันไม่ิติด ใจอะไรเกี่ยวกับตัวผู้ใหญ่เลยละเมียดพูด ต่อไปโดยไม่ได้เอาใจใส่ต่อสายตาของสามี และนายอำเภอซึ่งจับอยู่ที่หล่อนเขม็งฉัน นับถือผู้ใหญ่ในฐานกันแองตลอดมาจะถือถือ เหมือนว่าเป็นเคือญาติของฉันตลอดไปเป็น พระคุณของคุณนายละเมียดแว่วอาการสั่น เครือในสำเนียงของชายชราถึงเมื่อนี้และ เมื่อหน้าขอให้คุณนายคิดว่าผู้ใหญ่แม้น
4:42 บ้านเกาะขี้เหล็กเหมือนเป็นค่าช่วงใช้ของ คุณนายอยู่เสมอพร้อมด้วยประโยคสุดท้ายแก ยกมือไหว้อีกครั้งครั้นแล้วร่างอัญชราแต่ ยังแข็งแรงของแกก็ลับประตูไปดุษณีภาพปก คลุมอยู่ในห้องนั้นอึดใจหนึ่งเต็มๆไม่มี ใครกล้าจะเอ่ยอะไรขึ้นก่อนเหมือนกลัวจะ ได้ยินเสียงของตัวเองแต่ลงท้ายเสียงถอน ให้ใจจากในเสถียรก็ทำลายความเงียบขึ้น ก่อนเสียงนั้นเป็นเหตุให้หลวงราชบริการ หันกลับมาจากช่องประตูที่ชายชราเพิ่งผ่าน ออกไปสีหน้าของเขาไม่น่าดูเสียเลยขณะที่ เงยขึ้นมองละเมียดต่อมาก็หันไปจับอยู่ที่ หน้าของเสถียรมือที่เทอะทะของเขาเพียรยก
5:27 ขึ้นป้ายเหงื่อซึ่งซึออกมาเกาะอยู่ที่ เหนือคิ้วสลัดแล้วสลัดเหล้าจนแลดูเกิน ความ จำเป็นเห็นมั้ยล่ะว่าคนดีของคุณเมียดน่ะ เป็นยังไงริมฝีปากอันหนาของเขาเกือบไม่ ได้เผยอแต่เสียงที่ล่วงพ้นออกมาป่าและ แปร่งจนฟังดูเป็นเยาะไม่ว่าจะลดลงไปที่ ไหนเกี่ยวกับเรื่องอะไรในเมืองนี้ดูไม่มี วันจะหนีกำนันรื่นพ้นชั้นต้นสัมปทานป่า โป้งน้ำร้อนคราวนี้ป่าไม้ยางมันยังไงกัน ผมไม่เข้าใจไหนคุณเสถียรว่าเป็นเรื่องที่ รู้กันอยู่ในระหว่างพวกเราเท่านั้นสีหน้า ของเสถียรบอกความอัศจรรย์ใจสายตาเขาเหม่อ ออกไปทางหน้าต่างของห้องทำงานขนาดที่ตอบ
6:14 มันเป็นความจริงเขายืนยันตั้งแต่คุณหลวง ขึ้นมาจากกรุงเทพฯพร้อมด้วยข่าวนั่นผมไม่ เคยได้แพร่งพร้ายกับใครแต่เมียดแม่เมดก็ เหมือนกันเรารู้มานานแล้วว่าวันของไม้ยาง จะมาถึงสักเวลานึงเพียงแต่กำหนดแน่ไม่ได้ ว่าจะเป็นเมื่อไหร่จนกระทั่งได้เข่าวจาก คุณหลวงเราก็รีบลงมือติดต่อกับพวกนั้นทัน ทีผลที่ได้รับก็คือเราสายไปหลวงราชบริการ ถอนใจสายตามเคยจนกระทั่งผมอดคิดไม่ได้ว่า ไปอย่างไรมาอย่างไรกันคนๆนั้นคนดีของคุณ เมดจึงรู้เรื่องนี้ลงมือล่วงหน้ามาก่อน เราตั้งกว่าปีคนเรามีหัวคิดด้วยกัน ละเมียดเอ่ยแม้จะพยายามบังคับเพียงรเสียง
7:00 ก็อดสั่นไม่ได้คุณหลวงอย่าลืมข้อนั้นแล้ว ก็ขอได้โปรดเข้าใจว่าเไม่ใช่คนดีของอิฉัน หลวงราชบริการเลิกคิ้วพลางหัวเราะเปล่า่า อย่าเข้าใจผมผิดว่ามีเจตนาไปก้าวร้าวล่วง เกินอะไรเขาออกตัวผมหมายแต่เพียงว่าคุณ เมดอาจจะเผลอไปในบางเวลาระหว่างภพปสนทนา หรือขอให้ช่วยติดต่อในเรื่องการงานผมไม่ ปฏิเสธว่ากำนันรื่นเป็นคนดีสำหรับพวกปาก คลองและสำหรับผู้ที่ติดต่อคบหากับเขาทั่ว ไปแต่ในเรื่องการงานเราควรจะแยกไว้จาก เรื่องส่วนตัวอิฉันรับรองคุณหลวงได้แต่ ว่ากำนันเรื่นไม่เคยได้ข่าวอะไรไปต่า อิฉันในเรื่องนั้นสีหน้าของละเมดแดงเรื
7:46 เสียงพูดชักดังจนกระทั่งสามีอดประหลาดใจ ไม่ได้ผมเข้าใจผมเชื่อในอำเภอโบกมือ วุ่นวายผมคิดว่าเรายุติเรื่องนั้นได้แต่ ไม่ใชใช่ในเรื่องไม้ยางงคุณหลวงจะทำยังไง ต่อไปเสถียรสงสัยคุณเสถียรอย่าลืมว่าผม เป็นนายอำเภออย่าลืมว่ากฎหมายป่าไม้อาจจะ คุ้มครองไม่ถึงไม้ยางแต่ผมยังมีอำนาจกฎ หมายในเรื่องอนุญาตหรือไม่อนุญาตการจับ จองที่ดินใดๆในท้องที่อำเภอเมืองเสถียร มองดูหน้าสหายและหุ้นส่วนของเขาด้วยอาการ ตะลิงนั่นนั่นจะทำให้เกิดเรื่องอีกกับพวก ชาวบ้านหลวงราชบริการหัวเราะโอ้โหเปล่า
8:32 กำนันรื่นโดยเฉพาะเว้นไว้แต่ชาวบ้านพวก นั้นไม่ต้องการจะจับจองที่ดินซึ่งเป็น ท้องที่ที่ป่ายางตั้งอยู่คุณเสถียรเข้าใจ หรือยังใครจับจองที่ดินเหล่านั้นจะได้ เป็นเจ้าของทั้งที่ดินสำหรับทำไร่และไม้ ยางสำหรับจะโคนคนไหนต้องการจับจองการ อนุญาตต้องไปจากผมไม่ต้องถึงเจ้าเมือง ความภาคภูมิใจซึ่งปรากฏอยู่ในน้ำเสียงและ สีหน้าของเขาดูราวกับว่าความคิดนั้น เหมือนเทพยดาประทานให้ละเมียดรู้สึกใจ สั่นและสะอิดสะเอียนจนกระทั่งทนนั่งอยู่ ไม่ได้หล่อนหันไปหาสามีซึ่งมองดูหล่อน ด้วยสายตาแสดงความเห็น
9:17 ใจถึงเวลาให้นมตาหนูเสถียรคุยอยู่กับคุณ หลวงก่อนก็แล้วกันครั้นแล้วหล่อนก็ออกจาก ห้องไปหลวงราชบริการประสานมือทั้งสองไว้ กับอกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แลตามหล่อน ด้วยความสนใจจนลับตาดูเหมือนคุณเบียดจะ ไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องสำคัญซะเลยเขาบอก เสถียรถอนใจแม่เมียดไม่ชอบใช้วิธีใดๆที่ จะทำให้เกิดการกระทบกระทั่งกับพวกชาวบ้าน ถึงมันจะเกิดประโยชน์แก่การงานของเราสัก เพียงไหนก็ตามแต่คุณเสถียรเห็นมั้ยล่ะว่า คราวนี้ผมมีอำนาจทุกอย่างตามกฎหมายที่ดิน ในอำเภอค้านถึงงั้นมันก็ทำให้พวกตักยาง เหล่านั้นเดือดร้อนเสถียรอึดอัดใจบอกคุณ
10:04 หลวงตามตรงว่าถึงผมเองเื่ออยู่กำแพงนานไป เข้าใจคนพวกนี้นานไปรู้สึกไม่ค่อยจะชอบ เหมือนกันในวิธีการรุนแรงมันอดรู้สึกไม่ ได้ผลประโยชน์อะไรที่ได้มาจากความเดือด ร้อนของคนอื่นมักจะไม่ค่อยจีรังริมฝีปาก ของหลวงราชบริการเหมมแน่นเสียงที่เน้นออก มาระหว่างไรฟันฟังดูเกือบจะเป็นดุดันผม ไม่คิดว่าคุณเสถียเียเป็นคนอ่อนไปอย่าง นี้เขาบอกผมเคยแต่คิดถึงคุณเสถียรอย่างคน ที่เข้มแข็งเป็นคนที่มีลักษณะเป็นคนเสียง นั้นพึมพำต่อไปในลักษณะที่ชายเจ้าของบ้าน นั่งนิ่งเหมือนหูไม่ได้ยินและสติไม่อยู่ กับตัวคิดดูว่าชั่วชีวิตการค้าไม้ของเรา
10:49 ไม่มีคราวไหนที่มีโอกาสจะมีเหมือนคราวนี้ ไม้ยางขนาดดีสัก 1,000 ต้น 2,000 ต้นในปี หน้าจะดีกว่า 9 ปี 10 ปีของการค้าไม้อื่น ที่เราทำกันมาแล้วความสำเร็จของเรามอง เห็นอยู่ตรงหน้าแต่คุณเสถียรต้องพยายามใจ แข็งหน่อยขืนปล่อยตามใจคุณเมดเราจะไม่ได้ โอกาสอย่างนั้นอีกเสถียรขยับตัวกระสับ กระส่ายชายผู้เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ กลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยความลังเลผมจะ พยายามเขาตอบตะกุกตะกักแต่พูดด้วยความ จริงใจผมไม่ชอบวิธีนั้นเหมือนกันทำยังไง ได้เป็นงานและผลประโยชน์ของคุณหลวงด้วย ส่วดแล้วแต่คุณหลวงจะจัดการการสนทนายุติ
11:35 ลงแค่นั้นและหลวงราชบริการก็คิดขณะที่ เดินทางกลับบ้านโดยไม่ยอมอยู่รับประทาน อาหารตามคำชวนของนายเสถียรเพราะผู้หญิงคน นั้นทีเดียวเขางุ่นง่านเพราะผู้หญิงคน นั้นเหตุการณ์จึงกลับกลายไปเป็นเช่นนี้ ไม่คิดเลยว่าชีวิตของการมีครอบครัวจะทำ ให้ผู้ชายที่แข็งเกล้ากลายเป็นปวกเปียกไป ใจอ่อนและหวาดเกรงในสิ่งที่ไม่เป็นสาระ เสถียรไม่เคยเป็นคนเช่นนี้ก่อนที่เขาจะ เปลี่ยนชีวิตโสดมาแต่งงานกับละเมียดหลวง ราชบริการไม่เคยชอบภรรญาของสหายเขามาแต่ ไหนแต่ไรไม่ใช่เพราะลักษณะหรืออุปนิสัยใจ คอส่วนตัวมากไปกว่าฐานะที่หล่อนดำรงอยู่ ในครอบครัวและชีวิตก็คลุกคลีกับชาวบ้าน
12:23 ทั่วไปที่อยู่ของผู้หญิงในทัศนะของหลวง ราชบริการโดยเฉพาะอย่างอย่างยิ่งผู้หญิง ที่มีเชื้อสายวงตระกูลควรจะเป็นภายในขอบ เขตของคนชั้นเดียวกันและหน้าที่สำคัญของ ภรรยาควรจะเป็นการมีลูกและเป็นช้างเท้า หลังเพราะฉะนั้นทันใดที่นายเสถียรแสดง ความปรารถนาขอลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการ และที่ประชุมใหญ่ของบริษัทเลือกตั้งละเมด ขึ้นดำเนินงานแทนภาวะนั้นก็ถึงขีดที่เขา รู้สึกว่าสุดแสนที่จะอดทนได้จำนวนหุ้นและ อำนาจบริหารที่เสถียรมีอยู่ในบริษัทนั้น เป็นอย่างเดียวที่ทำให้การคัดค้านของเขา ไร้ผลเพราะผู้หญิงคนนั้นเขาเดือดพล่านต่อ
13:10 ไปท่ามกลางอากาศสลัวของเพลาเข้าใต้เข้าไฟ และเสียงเกราะที่ดังออกมาจากเรือนจำข้าง ทางนับแต่ละเมียดย่างเข้ามาในชีวิตของ เสถียรทุกสิ่งทุกอย่างดูเปลี่ยนไปความ แน่นแฟ้นระหว่างมิตรภาพส่วนตัวซึ่งหมาย ถึงหลวงราชบริการชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็น ไม้ไม่คงที่และความตื่นตัวของพวกชาวบ้าน ในเขตปกครองของเขาก็เป็นที่น่าอึดอัด อำนาจของคนเรามีประโยชน์อะไรถ้าไม่ใช้ให้ มันเกิดประโยชน์นั่นคือคติของหลวง ราชบริการเขาคิดถึงผู้ใหญ่แม้นด้วยความขม ขื่นเขาคิดถึงกำนันเรื่นและละเมียดทันใด นั้นเองก็หยุดชะงักเมื่อรถม้าจากท้าย
13:56 เมืองคันนึงผ่านไปในอำเภอหยุดยืนอยู่ใต้ เงาต้นมะขามข้างทางเป็นครู่เสียงเกราะจาก ในเรือนจำยังแว่วอยู่ในหูภาพมัวๆสับสน อลหม่านอยู่ในความทรงจำอันวุ่นวายต่อมาก็ ถอนให้ใจแรงแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความดุ เดือดนึกได้แล้วว่าเหตุไฉนรถม้าคันนั้น จึงสะดุดใจเาอย่างที่ไม่เคยสนใจมาก่อน หลวงราชบริการนึกถึงคืนวันนึงเมื่อ 2 ปี ก่อนขณะที่ลงไปราชการที่กรุงเทพฯและนั่ง รถกลับจากสโมสรกับเพื่อนนายทหารผ่านไปทาง หน้าคุกมหันตโทษสวนกับผู้หญิงคนนั้นแพร เพราะที่คลุมศีรษะหล่อนอาจจะทำให้เลเห็น หน้าไม่ถนัดส่วนรูปพันธุ์สันฐานก็เพียง
14:41 แต่คลับคล้ายคลับคลาแต่กิริยาท่าทางเดิน นั้นไม่ผิดแน่ถึงจะอยู่ที่ไหนก็จำได้ท่าม กลางแสงไฟหรือแสงดาวท่ามกลางผู้คนหรือ อยู่เดี่ยวอาการเดินของหล่อนไม่เคยเหมือน กับใครในจำนวนหมื่นจำนวนพันทำไมฉันถึงมา นึกขึ้นได้เอาเดี๋ยวนี้สีหน้าหลวง ราชบริการร้อนเผ่าอยู่ในที่มืดออกเดินต่อ ไปโดยหัวใจอันลิงโลดละเมียดเดินอยู่กลาง ถนนหน้าคุกมหันตโทษยามวิการและขณะนั้น รื่นพักอยู่ที่หน้าโรงหวยเขาจะต้องตอบแทน การเหยียบหยามต่างๆที่ได้กระทำต่อฉันมา นายอำเภอคิดด้วยความดุเดือดเขาจะได้สำนึก ว่าคนอย่างฉันไม่ใช่ผู้ชายใจอ่อนเปราะปวก
15:28 เปียกและหัวหนวกตาบอดอย่างหัวของ เขาบทที่ 15 ประกาศของอำเภอออกไปไม่กี่วันความ ปั่นป่วนก็เริ่มปรากฏขึ้นระหว่างชาวบ้าน ผู้มีอาชีพในการตักยางอยู่บน 2 ฝั่ง แม่ปิงในท้องที่อำเภอเมืองไม่ต้องสงสัย ว่ามันจะไม่ต่อเนื่องมาถึงเรื่นด้วยหลาย รายที่รับปากและเงินมัดจำจะเขไว้เกี่ยว กับไม้ยางตามตำบลเหล่านั้นพากันลงมาปรับ ทุกข์กับเคหลายรายถูกบุกรุกจากบุคคลใหม่ เข้าครอบครองยึดถือกรรมสิทธิ์และรายกำลัง คดีพันพัวอยู่ที่โรงสารฐานก่อการวิวาท
16:15 หรือทำร้ายร่างกายใครจะไปทนมันได้โจๆก็ เข้าไปจับจองเอาโดยพลการชาวบ้านคนนึงซึ่ง จะต้องโค่นและเข็นไม้ยางมากองไว้ให้เขา ริมฝั่งในปีนั้นเล่าป่านั้นนั้นน่ะทำกัน มาแต่ครั้งพ่อครั้งปู่จนเป็นที่รู้จักไป ทั่วทั้งเมืองว่าอยู่ในความดูแลของฉันยาง ที่ตักได้มันก็ไม่มากมายอะไรถึงก็จะร่ำ รวยพอกินไปวันนึงวันหนึงเท่านั้นไหนว่า ทางอำเภอเขาปิดประกาศเปิดให้คนจับจองกัน ได้ไม่ใช่เหรอรื่นถามแล้วก่อนคนใหม่จะ เข้าถือกรรมสิทธิ์ปิดประกาศให้รู้ล่วง หน้าเจ้าทุกข์ถอนใจมันได้ประโยชน์อะไรพ่อ กำนันฉันเองน่ะพอได้อ่านประกก็รีบเปิดไป ขอจับจองตามระเบียบแต่ทางอำเภอเไม่อนุญาต
17:03 อ้างว่ามีไร่นาพอทำกินแล้วควรเปิดโอกาส ให้คนอื่นบ้างเอาาล่ะถ้าเป็นคนบ้านเราฉัน ก็จะไม่ว่ากระไรนี่ใครมาจากไหนก็ไม่รู้ ทางอำเภอกลับสั่งตูมปิดประกาศแล้วก็ออกใบ เหยียบย่ำให้มันจะไม่เจ็บใจยังไงในเวลาเ ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าคนที่จะอยู่ใหม่ด้วย ซ้ำไปไอ้ยเองถูกคดีหาว่าพยายามทำร้ายร่าง กายก็เพราะว่ามันทนไม่ไหวจริงๆเหมือนกัน ชาวบ้านอีกคนนึงชี้แจงอยู่ๆวันนึงก็มีไอ้ ใครจากไหนไม่รู้หอบลูกหอบเมียมาปลุก กระต๊อบลงในไร่ของมันไอ้ยายไปต่อว่าเข้า ก็เอาใบเหยียบย่ำให้ดูบอกว่าทางอำเภอ อนุญาตให้เข้ามาครอบครองได้แล้วนั่นแหละ เรื่องมามันถึงได้เกิดแต่ละรายลงรอยเดียว
17:50 กันทั้งนั้นส่วนน้อยที่ได้รับใบเหยียบย่ำ ในการจับจองและเข้าครอบครองที่ของผู้ทำ กินมาก่อนเป็นคนบ้านเดียวกันแต่ส่วนใหญ่่ มาจากที่อื่นการคัดค้านไม่เคยได้รับผล อะไรผู้ใหญ่บ้านกำนันท้องถิ่นหมดความ สามารถที่จะให้ความช่วยเหลือรื่นรู้ว่า ถ้าเหตุการณ์ยังคงดำเนินอยู่เช่นนั้นก่อน ที่ลมเหนือจะผ่านไปและฤดูแล้งเริ่มต้น เมื่อฝนเริ่มชุกและฤดูน้ำปีหน้ามาถึงโครง การค้าไม้ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาก็ คงจะล้มเหลวอย่างไม่มีปัญหาเขารู้ต่อไป อีกว่าใครและอะไรอยู่เบื้องหลังพฤติการ เหล่านี้แต่ตรงกันข้ามกับกรณีสัมปทานป่า
18:35 โป่งน้ำร้อนรื่นมิได้ตีโพยตีพายหรือแสดง ความขมขื่นเครียดแค้นอันใดออกไปให้ปรากฏ เขารู้ว่าความอดทนเป็นสิ่งจำเป็นเพียงไร ก่อนที่จะวางไพ่ตัวเก่งลงไปในกรณีพิพาท ครั้งนี้รู้ดีจนกระทั่งคู่ปรปักษ์ของเขา จะต้องพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้ซ้ำความ ผิดพลาดของสัมปทานป่าโป่งน้ำร้อนได้อำนาจ โดยไม่มีกฎหมายเป็นอำนาจที่ร้ายแรงพออยู่ แล้วสำหรับคนเราจะเผชิญด้วยอำนาจที่อาศัย กฎหมายจะร้ายยิ่งไปกว่านั้นและการกระทำใด ที่เขาแสดงออกไปผิดจังหวะจะไม่ต่างอะไร เลยกับวิ่งเอาหัวชนกำแพงหรือนอนขวางกระแส
19:21 อันแรงของน้ำป่าื่นอดคิดถึงละเมียดไม่ได้ แม้ด้วยความจริงใจจะไม่เคยเชื่อว่าหล่อน มีมือเกี่ยวข้องอยู่ด้วยในการกระทำครั้ง นี้เขาไม่เคยหวังความเห็นอกเห็นใจหรือ ความเมตตาปราณีอันใดจากหลวงราชบริการใน เสถียรก็เหมือนกันผู้เดียวที่เขามั่นใจ หนักหนาว่าจะให้ความเป็นธรรมได้ก็แต่เจ้า คุณผู้ว่าราชการจังหวัดเท่านั้นแต่ท่านก็ ลงมาราชการเสที่กรุงเทพฯโดยไม่มีใครทราบ กำหนดกลับปลัดจังหวัดผู้รักษาการแทนก็ หวังพึ่งไม่ได้ตราบใดที่ยังรักชีวิตสำราญ และตกอยู่ในอิทธิพลแห่งการปนเปลอของนาย อำเภออย่างหนีไม่พ้นจนกระทั่งฤดูหนาวผ่าน
20:09 ไปและการค้าไม้ประจำปีสิ้นสุดลงรื่นก็ยัง ไม่สามารถจะตัดสินใจให้เด็ดขาดลงไปได้ เกือบทุกวันข่าวที่เขาได้รับจากบรรดาเจ้า ของยางที่เคยติดต่อไว้เหล่านั้นยิ่งเพิ่ม ความร้อนใจเมื่อปรากฏว่าผู้ที่เข้ามาครอบ ครองใหม่เริ่มลงมือตัดไม้เพื่อเตรียมตัว ไว้รับฤดูน้ำหน้าแทบทุกป่ายางบนฝั่งแม่ ปิงตกอยู่ในสภาพเดียวกันถึงกระนั้นเรื่น ก็ยังไม่ลงมืออะไรชาวบ้านขมงหักท้ายกำแพง เพชรคนนึงซึ่งทนดูอยู่ไม่ได้ถึงกับแล่นไป หาเขาในเวลาค่ำวันนึงด้วยความเป็นเดือด เป็นแค้นแทนนี่กำนันจะปล่อยให้มันเป็น อย่างนี้หรือไงชายคนนั้นเป็นคนเก่าคนที่ รู้จักเขามาแต่แรกเริ่มลงมือค้าไม้ใหม่ๆ
20:57 อีกหน่อยป่าทั้งป่าจะไม่มีอะไรเหลือนอก จากต่อของก็ไม่ได้เงินก็สูนเปล่าแล้วพี่ เปรมจะให้ฉันทำยังไงเสียงของเริ่นมิได้ บอกความกระตือรือร้นสนใจอะไรมากไปกว่า ธรรมดาทำยังไงก็ส่งคนของเราตัดไม้ให้ เกลี้ยงปากไปเท่านั้นเองใครจะมาว่าหน้าตา เปรมแดงก่ำนายอำเภอทำอย่างงั้นใช้ได้ที่ ไหนเป็นไรเป็นกันฎีกาให้ถึงหลวงเลยราษฎร เดือดร้อนนี่ฉันรู้พี่เปรมรู้ดีแต่ถึง งั้นสิ่งใดที่เขาทำไปตามอำนาจที่กฎหมาย ให้ไว้เราก็หมดหนทางที่จะทำอะไรได้การแก้ ไขต้องแก้กันที่ต้นตอนายอำเภอเป็นคนออก ประกาศอนุญาตจับจองที่ดินเฉพาะป่ายาง
21:44 เหล่านั้นนายอำเภอจะต้องเป็นคนออกประกาศ แก้ไขคืนให้เจ้าของเดิมเขาไปตาเปรมเงย หน้าขึ้นมองดูเขาอย่างอัศจรรย์ใจจกำนัน พูดอะไรของกำนันแกตั้งกระทู้ชั้งโกหน้า เข้ามาจนใกล้กล่าวต่อไปด้วยเสียงกระซิบ บอกให้ฉันจัดการเวลาออกไปตรวจท้องที่ยัง พอจะเข้าใจแล้วก็ง่ายกว่าเป็นกองรื่น หัวเราะอย่างอารมณ์ ดีแล้วก็มีประโยชน์อะไรนอกจากคุกเพิ่มนัก โทษอีกคนนึงหรือป่าเพิ่มโจรอีกพวกก็จะ แปลกอะไรในตาและเสียงของตาเปรมดุขึ้นมา ตามนิสัยถ้าไม่มีหลวงราชยเป็นในอำเภอจะทำ ให้พวกเราอยู่เย็นเป็นสุขทั้งคหมองหัก แล้วก็ปักคล้องรื่นมองดูแกอย่างพินิจ
22:32 พิจารณาแล้วก็สั่นศีรษะอย่าปล่อยความคิด อย่างนั้นเข้ามาอยู่ในหัวพี่เปรมเขาบอก เสียงแสดงความอ่อนใจอย่าปล่อยความคิด อย่างนั้นมาทำให้เราเขวไปกำแพงร้ายอยู่ ด้วยโรคภัยไข้เจ็บโจรผู้ร้ายและก็ไอ้เสือ ที่มาจากถิ่นอื่นอย่าให้มันร้ายขึ้นไป กว่านั้นอีกด้วยไอ้เสือที่เกิดขึ้นในถิ่น เราอย่าเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกใครได้ยินเข้า จะไปกันใหญ่เชื่อฉันเถอะพี่เปรมเราบวช เรียนมาด้วยกันควรจะรู้ว่าความอาฆาตจอง เวนไม่ให้คุณอะไรนิสัยฉันไม่ใช่คนกลัวคน ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้กับใครมาแต่ไหนแต่ไร แต่เราต้องระวังตัวให้อยู่ในที่ที่ถูก ฝ่ายที่ถูกเราเป็นฝ่ายที่ถูกตาเปรมว่า
23:18 นั่นตามความรู้สึกของเราแต่ไม่ใช่ตามสาย ตาของกฎหมายกฎหมายบ้าบออะไรให้นายอำเภอ เที่ยวยกที่ของเา้าไปให้คนอื่นกฎหมายดู บ้าบอไปเสมอเมื่อคนปฏิบัติไขว้เขวเราจะ ต้องแก้ไขกำนันจะทำยังไงอย่างที่บอกพี่ เปรมแล้วนายอำเภอออกประกาศให้ราษฎรจับจอง ที่ดินป่ายางแล้วอนุญาตให้เฉพาะคนที่เป็น ของนายอำเภอนายอำเภอจะต้องเป็นคนออก ประกาศคืนที่ดินป่ายางเหล่านั้นให้แก่ผู้ ครอบครองเดิมด้วยตนเองฟังดูอาจจะเป็นหนาม บ่งหนามแต่มันก็เป็นไปตามกฎหมายตาเปรมยก มือขึ้นเกาศีรษะยังไม่เข้าใจรื่นกล่าวต่อ ไปด้วยเสียงและสีหน้าเดิมฟังนะพี่เปรมฉัน ทุ่มเทเงินทองลงไปในการว่าไม้ยางตามป่า
24:06 เหล่านั้นไว้จนแทบสิ้นเนื้อปดาตัวถามสุด ใจเขาชี้มือไปที่ภรรยาซึ่งนั่งอยู่ในเงา มืดของเฉลี่ยงข้างหลังท้องหยองเครื่อง แต่งตัวมีอยู่เท่าไหร่จำนำจำนองเข้าไป ทั้งนั้นไหนยังจะกู้ยืมาจากคนอื่นเขาอีก นึกเหรอว่าฉันจะยอมปล่อยมือไม้เหล่านั้น ง่ายๆมันจะล้มเหลวไม่ได้ไม่งั้นฉันก็ ฉิบหายพวกนั้นจะกินนเข้าไปแต่ละมื้อก็ ทั้งยากจะเอาอะไรมาชดใช้ฉันแต่นั่นยังไม่ สำคัญถ้างานครั้งนี้สำเร็จฉันเกือบจะเลิก ค้าไม้ได้ถ้าเหลวฉันก็หมดตัวต้องกลับไป ตั้งต้นใหม่ไม่มีวันเสียละที่ฉันจะยอมถอย หลังที่ดินเหล่านั้นจะต้องเป็นของคนพวก นั้นและไม้ยางทุกต้อนจะต้องตกเป็นของฉัน ถึงมันจะหมายถึงต้องเดินทางไปถวายฎีกาก็
24:54 ตามฉันจะพยายามต่อสู้อย่างที่สุดเพื่อ ความเป็นธรรมแต่ต้องเป็นไปตามกฎหมายบ้าน เมืองไม่ใช่กฎหมายป่าก่อนถึงทูลเกล้าถวาย ฎีกาเรายังมีวิธีอื่นๆอีกเรายังมีเจ้า เมืองเรายังมีเทศาเรายังมีเสนาบดีกว่า เรื่องของกำนันจะถึงที่สุดไม้ยางเหล่านี้ ก็กลายเป็นขี้นายอำเภอไปหมดแล้วตาเปรม กระแทกกระทั้นอย่างขัดใจรื่นยิ้มละไม เปล่าฉันได้ข่าวจากเมืองวันนี้เองว่าจะ คุณท่านกำลังเดินทางขึ้นมากำแพงตาเปรมยก มือทั้งสองขึขึ้นแล้วก็ทิ้งลงข้างกาย อย่างยอมจำนอนตามใจถ้าลื่นอยากจะทดลอง อย่างนั้นแต่แกสส่หน้าสวยฉันจัดการอย่าง ว่าง่ายกว่าเป็นกองและก็ทันใจดีพอที
25:42 สำหรับเรื่องนั้นน่ะพี่เปรมเขาเตือนก่อน ที่แกจะลาจากไปไว้เป็นธุระของฉันเองพวก เราทุกคนนั่นแหละอย่าเอะอะวุ่นวายอะไรมี แต่จะหาร้ายใส่ตัวตาแปรมไม่เคยเป็นคนมุด ทะลุดุดนอย่างนี้เลยสุดใจเอ่ยหลังจากที่ นักเลเก่าบ้านขมงหักกลับไปแล้วแกทำให้ฉัน ไม่สบายใจพี่เลิ่นฉันไม่ชอบให้มีเรื่อง ราวต่อกันการค้าไม้ยางของเราคราวเนี้ยพอ เริ่มต้นก็จะมีอุปสรรคเสียล้ำไปชักอ่อนใจ ซะแล้วสิสามีหันไปมองดูหล่อนด้วยสายตาอัน ครุ่นคิดคนใจอ่อนไม่มีโอกาสจะไปไหนไกลได้ เขาบอกหล่อนเรียบๆอุปสรรคก็เป็นสิ่งที่คน
26:27 เราจะต้องเอาชนะเอ็งอย่าว่าแต่ตาเปรมเลย สุดใจถึงคนอื่นๆก็รู้สึกอย่างแกทั้งนั้น ถึงข้าก็เหมือนกันแต่ข้าเป็นกำนันไม่งั้น เรื่องที่ตาเปรมแนะนั่นแหละข้าจะลงมือ ก่อนคนมีแต่ทำความเดือดร้อนความทุกข์ ทรมานให้แก่ชาวบ้านชาวเมืองอย่างหลวง ราชย์ไม่ควรจะอยู่หนักแผ่นดินมันเป็นการ ระบายความรู้สึกที่คุกกรุ่นรุนแรงอยู่ภาย ในซึ่งนานทีปีหนสุดใจจะได้ฟังจากเขาสัก ครั้งในระยะหลังๆนี้อายุที่ล่วงไปและวัย ที่จัดเจนขึ้นทำให้ความขมขื่นเป็นของที่ ชีวิตทนรับได้แม้กระนั้นพิษสงฆ์ของมันก็ ไม่ไปไหนรื่นรอโอกาสของเขาอยู่เงียบๆใน
27:12 ขณะที่เหตุการณ์ระหว่างบริษัทและชาวบ้าน เป็นไปอย่างวุ่นวายจนกระทั่ง 3 วันผ่านไป แล้วหลังจากท่านเจ้าคุณผู้ว่าราชการ จังหวัดถึงกำแพงเพชรจึงตกลงใจข้ามฟากไปขอ พบที่จวนเคราะดีที่ปลอดคนเป็นโอกาสให้เขา ได้เข้าเรียนเรื่องราวแก่ท่านตำลำพังเขา ไม่มีร่างของเรื่องราวที่จะร้องทุกข์ไม่ มีหลักฐานอะไรจะยืนยันประกอบเรื่องราว เหล่านั้นข้อสำคัญเขาเองไม่ใช่คู่กรณีกับ บรรดาผู้ที่เข้าไปครอบครองที่ดินอยู่ใหม่ อย่างมากที่เขาเกี่ยวข้องอยู่ก็ด้วยใน ฐานะคู่สัญญาในเรื่องไม้ยางกับเจ้าของป่า เดิมเท่านั้นกระผมเกรงใจพระเดชพระคุณที่ สุดที่จะมารบกวนในเรื่องนี้เาเรียนท่านใน
28:01 ตอนนึงแต่ไม่มีหนทางจะหันไปพึ่งใครได้ขอ ให้ชาวบ้านเหล่านั้นมากราบเรียนเองก็ไม่ มีใครกล้าล้วนแต่กลัวนายอำเภอกันทุกคนถึง กระผมเองถ้าผลประโยชน์ในเรื่องไม้ยางที่ ตกลงไว้กับเจ้าของเดิมไม่ผูกพันอยู่ก็คง ไม่มาเอ่ยขึ้นฉันเข้าใจกำนันรื่นฉันเข้า ใจท่านเจ้าคุนเอ่ยอย่างตรึกตรองสีหน้าของ ท่านหม่นหมองและอึดอัดเหมือนได้ข่าวซึ่ง เคยคาดคะเนไว้นานแล้วว่าจะเกิดขึ้นฉัน เชื่อว่าทุกอย่างที่กำนันรื่นบอกให้รู้ ยังไงเสียก็ต้องเป็นความจริงฉันรู้จักคน ในบังคับบัญชาของฉันดีเพียงแต่ไม่คิดว่า เขาจะถือเอาความปราณีของฉันไปเป็นความรู้ ไม่เท่าทันหัวหนวกตาบอดอย่างนั้นนี่เป็น
28:48 เรื่องสำคัญเพราะเป็นการกระทำไปในนามของ คณะกรมมการจังหวัดและก็อำเภอเมืองนั่น หมายถึงปลัดจังหวัดร่วมด้วยท่านถอนใจความ อิโรยซึ่งไม่หายดีจากการเดินทางปรากฏขึ้น มาอีกทั้งจากกิริยาในตาและน้ำเสียงเป็น กันไปได้เป็นไปอย่างไม่น่าเชื่อเอาชื่อ ฉันเข้าไปพัวพันแต่ไว้ใจฉันเรืนท่านหันมา มองดูเขาด้วยในตาอันสุขใสมองด้วยความ ปราณีเหมือนบิดาจะพึงมองดูบุตเรื่องเนี้ อาจต้องถึงเทศามิเช่นนั้นก็กระทรวงฉัน เท่ากับกับตกเป็นจำเลยคนนึงของรื่นเหมือน กันแต่ฉันอยู่ในฐานะไหนหรือเรื่องจะไปไกล
29:34 ถึงทูลเกล้าถวายฎีการื่นไว้ใจได้อย่างนึง ว่าเรื่นจะได้รับความเป็นธรรมฉันจะพยายาม ดูแลให้มันเป็นไปตามนั้นถ้าฉันไม่ตายเสีย ก่อนวาจาอันจับใจของท่านทำให้เขาแทบกลั้น น้ำตาไว้ไม่ได้ด้วยความตื้นตันใจรื่นกราบ ลงที่เท้าพูดไม่ออกชั่วครู่ใหญ่ๆใต้เท้า เหมือนร่มโพธรมไสของพวกกระผมเขพึมพำของ กำแพงทั้งกำแพงสายตาของท่านผู้ว่าราชการ จังหวัดทอดข้ามศีรษะเขาออกไปภายนอกกำแพง เมืองเก่าซึ่งเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ยัง ท้องฟ้าอันใสสะอาดเป็นสีครามเข้มและต้น พิกุลซึ่งต้องลมอ่อนโอนกิ่งก้านเอนไปมา
30:22 ยิ้มละไมปรากฏขึ้นบนดวงหน้าของท่านยิ้ม อย่างเศร้าๆเหมือนระลึกถึงคืนวันที่ผ่าน มาแล้วในอดีตซึ่งไม่มีใครสามารถทราบได้ ร่มโพธิร่มไซ้ท่านพึมพำรื่นทำให้ฉันนึก ถึงคุณแม่ของฉันท่านอวยพรอย่างเดียวกัน เมื่อฉันจะขึ้นมาเป็นเจ้าเมืองที่นี่แต่ เจ้าเมืองทุกคนควรจะมีความหมายอย่างนั้น ไม่ใช่หรือเรืนสำหรับราษฎรที่ตนปกครอง เหมือนพี่เหมือนน้องเหมือนลูกเหมือนหลาน ในครอบครัวเหมือนคนกับคนไม่ใช่บ้าวกันนาย ฉันอยู่เมืองนี้มานานจนรู้สึกเหมือนเป็น บ้านเกิดอีกแห่งนึงของฉันฉันรู้จักชาว เมืองนี้มานานจนรู้สึกเหมือนทุกบ้านอยู่
31:09 ในวงสาคณาญาติฉันอาจจะบอกได้ว่าบ้านไหนมี ใครกี่คนบอกได้จนกระทั่งชื่อของเด็กคน ใหม่ที่เกิดสุขของเขาคือของฉันทุกข์ของ เขาก็คือทุกข์ของฉันด้วยข้าราชการใน บังคับบัญชาทุกคนเคยได้รับอบรมให้ใกล้ชิด สนิทสนมกับราษฎรพลเมืองอย่างนี้ทั้งนั้น ฉันเสียใจที่เกิดเรื่องนี้ขึ้นและเกิดใน ท้องที่ของเมืองที่ฉันปกครองดูแลทุกข์สุข เสียด้วยพูดแล้วท่านก็ลุกขึ้นยืนช้าๆสาย ตายังคงจับอยู่กับภาพต่างๆตรงหน้าแน่ละ เรื่องนี้จะได้รับการสอบสวนโดยด่วนขอเวลา ให้ฉันคิดสัก 2-3 วันว่าควรจะจัดการยังไง
31:56 ต่อไป รื่นกราบลาท่านออกมากึ่งโล่งใจกึ่งอึดอัด ความปริวิตกใดๆปัดออกไปจากความกังวลได้ แต่ในขณะเดียวกันภาพของท่านสุภาพบุรุษชรา ผู้ได้รับความสะเทือนใจอย่างหนักก็ไม่พ้น จากความคิดของเขาไปได้ฉันควรจะเขียนเป็น หนังสือเสนอเรื่องราวขึ้นมาแทนที่จะพบ ท่านด้วยตัวเองเขาคิดตลอดทางที่เดินออกมา จากจวนท่านควรจะมีโอกสกาเตรียมตัวรับข่าว เหล่านั้นแทนที่จะได้รับทราบจากเขาอย่าง กะทันหันแต่ภายหลังจากคืนที่รอคอยมาเป็น เวลาช้านานเป็นการสุดวิสัยที่เขาจะทนคอย ต่อไปอีกได้การร่างเรื่องราวไม่ใช่ของ
32:43 ง่ายสำหรับเขาและการเจรจาด้วยปากคำ ระหว่างคนเราเปิดโอกาสแก่การซักถามและทำ ความเข้าใจในปัญหาได้ดๆได้ละเอียดกว่าและ ดีกว่าลายลักษณ์อักษรเขาก้มหน้าเดินดุ่มๆ มาท่ามกลางแสงแดดที่กล้าบนถนนที่ร้อนก่อน ที่จะทันพ้นจากเชิงสะพานระหว่างจวนกับ ศาลากลางร่างนึงซึ่งยืนขวางหน้าเป็นเหตุ ให้เขาหยุดชะงักมันอาจจะเกิดจากแสงสีแดง ฉานของเครื่องแต่งกายภายใต้ร่มคันนั้นและ บางทีมันก็อาจจะเกิดจากความกะทันหันของ การพบปะอย่างมิได้คาดฝันมากกว่าอื่นทำให้ รื่นยืนงงอยู่เป็นครู่ก่อนที่จะได้คิดว่า เป็นใครคุณเมดเขาร้องทักสาวเท้าเข้าไปหา
33:31 โดยไม่ได้เอาใจใส่ต่อสายตาของผู้ที่นั่ง อยู่ในศาลาท่าน้ำหน้าศาลากลางแหมไม่ได้พบ กันเสียนานความแจ่มใสในน้ำเสียงที่หล่อน ทักทายไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยความสนิท สนมอย่างเคยก็เช่นเดียวกันความจริงนั้น เขาอดคิดไม่ได้ว่าตั้งแต่จากกันละเมียดดู เปล่งปลั่งขึ้นจนแปลกตาความร่าเริงก็เป็น ไปอย่างบริสุทธิ์มากกว่าเก่าบางทีการมี ลูกจะทำให้หล่อนมีความสุขขึ้นรื่นคิดด้วย ความเสียปราบเข้าไปในหัวใจลูกกับผู้ชายคน นั้นฉันรู้ว่าเลื่อนไปไหนมาละเมียดกล่าว ต่อไปรู้ด้วยว่าเรื่องอะไรตั้งแต่เห็น ผ่านเมื่อตะกี้ตั้งใจจะตามมาให้ทานที่จวร
34:20 แต่ก็เห็นได้ว่าเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว อากาศอันแจ่มใสเมื่อสักครู่มืดเมือลงทัน ทีเหมือนพยเยบหมอกที่ตกลงมาปกคลุมอารมณ์ เริ่นท่านเจ้าคุณยังอยู่ที่นั่นถ้าคุณเ ต้องการจะเข้าไปพบท่านเขาบอกสีหน้าเคร่ง ขึ้นเปล่านะเลินหล่อนหัวเราะสีแดงซึ่งแสง แดดสาดรอดร่มกรฤตลงมาเต้นรั้วอยู่ในใบ หน้าอันยิ้มละไมไม่ใช่คุณลุงฉันพบท่าน แล้วตั้งแต่กลับจากกรุงเทพฯวันแรกเลืน ต่างหากที่ทำให้ฉันรีบมาเพราะอะไรเขารู้ สึกตัวดีว่าเสียงนั้นป่าโดยไม่สามารถจะ บังคับได้เพราะไม่อยากจะให้มีการเข้าใจ ผิดเกิดขึ้นระหว่างเล่นกับฉันหล่อนบอก
35:07 เรื่องจับจองป่ายางเหล่านั้นไม่ใช่ความ คิดของบริษัทลาวเป็นความคิดของเขาคนเดียว คุณเวียดหมายความว่าบริษัทของคุณเวียดไม่ ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรจะไม่ได้รับผล ประโยชน์อะไรเลยจากการกระทำเหล่านั้นมัน คนละเรื่องเลื่นฟังฉันให้ดีหล่อนหันรีหัน ขวางเหลียวไปรอบๆกายพูดกันที่นี้ไม่เหมาะ ใครต่อใครกำลังมองกันอยู่นัแน่ะมีเวลามย ลื่นแวะที่บ้านฉันสักครู่เถอะจะอธิบายให้ ฟังเขาสั่นศีรษะช้าๆตอบทั้งๆที่สายตาจับ อยู่กับหน้าหน้านึงซึ่งโผล่ออกมาจาก หน้าต่างของศาลากลางเลยต้นหูกวางเข้าไปผม คิดว่ามันจะไม่เกิดประโยชน์อะไรแต่ฉัน ต้องการให้ลื่นเข้าใจฉันว่ามันไม่ใช่ความ
35:53 คิดของฉันหรือว่าเสถียรครับแล้วไปเราเอา ไว้ดูผลต่อไปกันดีกว่าหล่อนก้าวเข้ามาอีก ก้าวนึงจนกระทั่งเงาสีแดงจากร่มคันนั้น สาดลงมาต้องศีรษะและน่าื่นด้วยฉันรู้ว่า เลื่นไปหาคุณลุงเพื่อเรียนท่านด้วยเรื่อง อะไรฉันไม่เอาใจใส่ฉันไม่คัดค้านฉันไม่ เกี่ยวข้องด้วยมันเกี่ยวกับเรื่องอื่น เสียเวลาสักนิดเถอะเลืนฉันอยากพบจริงๆ อยากพบมานานแล้วที่จะบอกเรื่องเนี้ยผมจะ ต้องรีบไปรับสุดใจที่ร้านหน้าเรือนจำงั้น ตัวข่ำวันนี้กิริยาและวาจาของหล่อนเต็มไป ด้วยการวิงวอนบางทีเสถียรเขากลับจากคลอง เมืองทันจะเป็นพยานอีกคนขอให้ฉันได้พูด กับเรื่นสักหน่อยเถอะไม่งั้นทั้งเคและฉัน
36:40 จะไม่มีสบายใจเลยจำเป็นด้วยหรอครับคุณเมด ถ้าเพียงเรื่องเท่านั้นโอ๊ยจำเป็นมากที เดียวเลื่นสำหรับฉันสำหรับเสถียรเรื่อง เพียงนั้นอาจจะสำคัญยิ่งกว่าอะไรใน มิตรภาพของเราในอนาคตอย่าลืมว่าบางทีมัน อาจจะยิ่งกว่านั้นเขาถอนใจใบหน้าที่เคร่ง เครียดคลายลงงั้นผมจะพยายามย่ำค่ำหรือ ทุ่มอย่าให้เกินนั้นฉันไม่อยากจะให้ลำบาก แก่เรืนด้วยหล่อนบอกครับอย่าเร็วย่อมค่ำ อย่างช้าไม่เกินทเขาบอกรื่นรู้ว่าความ ลำบากของเขาที่หล่อนเ่ยหมายถึงความปลอด ภัยของหล่อนเองจากสายตาที่สอดใส่จากปาก ที่พล่อยของคนใช้ในบ้านและผู้คนที่ผ่านไป
37:28 มาไม่ขาดสายแม้กระนั้นครั้งนึงละเมียดก็ ไม่เคยเอาใจใส่ต่อสิ่งเหล่านี้การมีลูกคง จะทำให้เขารักกันมากขึ้นเขาคิดอย่างขบขัน มากกว่าจะรู้สึกขมขื่นหรืออิจฉาริษยา ครั้นแล้วก็กลับประหลาดใจตนเองเมื่อได้ คิดว่าความสำนึกนั้นทำให้ตื้นตันคอหอยไป ชั่วครู่ใหญ่ๆก่อนที่จะถึงร้านค้าที่สุด ใจนั่งคอยอยู่และระงับความฟุ้งซ่านไว้ เสียในทันท่วง ทีบทที่ 16 เสียงแมลงที่ร้องเพรียกอยู่ตามต้นไม้ ในสนามต้อนรับละเมียดขนาดที่ออกจากห้อง
38:13 น้ำหล่อนมองออกไปในความมืดนอกเฉลียงชั้น บนอยู่ครู่นึงยังร่มใสรซึ่งครึ้มกระหึม ที่สแพร่งปากทางเข้าเมืองเก่าและพราน กระต่าย กลุ่มดาวที่ปรากฏระยิบระยับอยู่เหนือยอด ไทรนั้นตามนิสัยอันเคยชินมากกว่าความสนใจ ก่อนที่จะเข้าห้องแต่งตัวและให้หน่มลูก กินแล้วก็คอยเวลาที่เริ่นจะมาต่อไปนาลิกา แมงดาที่ข้างฝาบอกเวลาอีก 30 นาทีจะทุ่ม ตรงบ้านทั้งบ้านเงียบสงัดเหมือนตั้งอยู่ ในป่าชัดเพราะแวดล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ใกล้ที่สุดของที่พักอาศัยซึ่งมีมนุษย์ อยู่ได้แก่โรงพักตำรวจภูธรซึ่งห่างลงมา
39:02 ทางใต้ไม่ต่ำกว่า 5 เส้นกระท่อมของจีน เจ้าของไร่ซึ่งเพิ่งมาหักล้างถางพงลงใหม่ ๆริมฝั่งแม่น้ำเป็นที่ 2 รองลงไปนอกจาก ยายแม่ครัวผู้กำลังขลุกอยู่กับการทำความ สะอาดกับถ้วยชามอยู่คนเดียวที่หลังบ้าน เวลานั้นไม่มีใครเด็กคนใช้เข้ามาที่ตลาด หน้าวัดบางคนสวนก็ยังไม่กลับจากงานทำบุญ ที่บ้านญาติอีก 2 คนตามนายเสถียรขึ้นไป ที่คลองเมืองทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตาม ชีวิตประจำวันธรรมดาไม่ได้ตระเตรียมไม่มี วางแผนอะไรทั้งนั้นต่างกว่าการพบปะกับ เรืนทุกคราวมาละเมดรู้สึกว่าเต็มไปด้วย ความมั่นใจในเรื่องที่จะพูดและการบังคับ
39:49 ความรู้สึกขณะที่จะพบหล่อนไม่เคยได้คิดจน กระทั่งกำเนิดเด็กคนนั้นว่าการพบกันอย่าง ยาสนิทและมิตรที่รักอาจเป็นไปได้ระหว่าง หญิงชายผู้ซื่อสัตย์ต่อตัวของตัวและ สุจริตต่อการเสียสละเพื่อหน้าที่ใดๆความ รู้สึกตามสัญชาตญาณมารดาซึ่งมีทั้งต่อ สามีผู้พยายามกลับตัวและต่อทารกผู้เกิด ใหม่เปลี่ยนเพลิงเสน่หาซึ่งคุกรุ่นรุนแรง อยู่ในทรวงอกมาแต่ไหนแต่ไรให้แปรลักษณะไป เป็นความรักอันบริสุทธิ์ผุดผ่องที่หล่อน มีต่อเรื่นความความรักซึ่งทำให้คืนวัน ครั้งกระโน้นเป็นแต่เพียงอนุสาวรียแห่ง ความหลังปราศจากความรุ่มร้อนของกามรมณ์
40:35 และความปรารถนากาลเวลาที่ล่วงไปวัยที่จัด เจนขึ้นสอนให้หล่อนรู้จักค่าของการเสีย สละและความสุขซึ่งได้รับจากความรู้สึก นั้นหล่อนคอยการพบปะครั้งนี้อย่างมิตรที่ คอยมิตรพู้ดจะปรับความเข้าใจกันได้ไม่มี อะไรปกปิดไม่มีอะไรเป็นที่ซ่อนเร้นมีใย ใครจะเห็นมีใยใครจะซุบซิบนินทาไม่เคยอยู่ ในความสนใจเากับฉันจะเป็นเพื่อนที่ดีกัน ต่อไปหล่อนคิดแล้วคิดเล่าด้วยความปลอด โปร่งขณะที่วางลูกลงเปลกล่อมให้นอนท่าม กลางความคิดและอารมณ์เช่นนั้นเองที่เสียง ระฆังประตูรั้วฉันนอกดังขึ้นรื่นหล่อนคิด
41:24 ด้วยความแน่ใจค่อยๆชักดผ้าห่มคลุมอกทารก ผู้กำลังหลับพริ้มอยู่ในเปลแล้วย่องกริบ ออกไปข้างนอกครั้งนึงเมื่อถึงชั้นล่าง หล่อนหยุดฟังเสียงพึมพำของยายแม่ครัวอยู่ หน่อยนึงเห็นได้ว่าความสนใจของแกหมกมุ่น อยู่กับงานในมือจนไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้ง นั้นครั้นแล้วก็เดินลงไปผ่านสนามที่สลัว ด้วยแสงไฟจากโคมตั้งในห้องรับแขกชั้นล่าง แล้วก็เปิดประตูออกเรืนหล่อนทักเบาๆพลาง หลีกทางให้เขาแต่ทันใดที่ร่างนั้นก้าวจาก ความมืดของนอกถนนเข้ามาข้างในเห็นใบหน้า ที่แดงก่ำเห็นในตาที่เป็นประกายพร้อมด้วย ริมฝีปากหนาและศีรษะที่เถิกลำเบียดก็ยก
42:11 มือขึ้นกูมรวงสะกดกลั้นวาจาที่จะกล่าวต่อ ไปไว้ทันท่วงทีคุณเวียดคงประหลาดใจที่ กลายเป็นผมแทนที่จะเป็นกำนันรื่นเสียงต่ำ ๆเอ่ยขึ้นหล่อนคิดไม่ได้ว่ากาวานหัวเราะ ระคนอยู่ในเสียงนั้นมันอ้อยอิ่งอยู่ใน อากาศที่เย็นในกลิ่นเหล้าที่คลุ้งขณะที่ เขาเดินต่อไปเดี๋ยวไม่ได้พยายามแม้แต่จะ มองดูหน้าหล่อนจนถึงบันไดเรือนและในที่ สุดก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวนึงในห้องรับ แขกละเมียดเดินตามเขไปโดยเร็วอิฉันนัด กำนันลื่นมาที่นี่เพื่อที่จะปรับความเข้า ใจกันในเรื่องนั้นเท่านั้นโปรดอย่าสำคัญ ผิดหล่อนบอกสีหน้าที่ซีดเพราะความกะทัน
42:56 หันจากการที่เขาไปปรากฏขึ้นกลับเป็นปกติ เสียงที่พูดก็อย่างเดียวกันหลวงราชบริการ เอนศีรษะพนักเก้าอี้รีดตาลงข้างนึงเคือง แสงโคมที่ตั้งอยู่ตรงหน้าละเมดไม่เคยคิด เลยว่าลักษณะกิริยาท่าทีของคนเราในเวลา เมาอาจเต็มไปด้วยความน่าเกลียดสะพรึงชัง ได้เพียงใดเปล่าเขาหัวเราะผมไปว่าอะไรผม แวะเข้ามาที่นี่อย่างที่ผมเคยไปเคยมาต่าง หากนอกจากนั้นคิดว่าคุณเถียนคงกลับแล้วเ กำหนดกลับคืนเนี้ยแต่บางทีก็อาจจะเลื่อน ไปละเมดไม่ได้แสดงความยินดียินร้ายอะไร ต่อวาจาเหล่านั้นถ้าคุณหลวงอยากจะพบ
43:42 เสถียรเาอิฉันคิดว่าพรุ่งนี้จะดีกว่าใน อำเภอหรี่ตาอีกข้างนึงปากของเขายื่นจมูก ของเขาบานแต่ไม่เป็นไรในเรื่องคุณเสถียร รอได้เขาพึมพำขอให้ผมโพดกับคุณเมดสัก หน่อยก่อนที่จะจากไปรไว้พรุ่งนี้ไม่ดี กว่าหคะคุณหลวงหล่อนพยายามบังคับใจบังคับ เสียงอย่างหนักถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนนักเรา ไว้พูดพร้อมกันกับเสถียรเขดีกว่าหลวง ราชบริการยกมือขึ้นป้องปากเสียงสะอึกล่วง พ้นออกมาเห็นจะเป็นการกีดหน้าขวางตาคุณ ละเมดที่ผมจะอยู่ต่อไปในตาอันแดงก่ำของ เขาจับอยู่ที่ใบหน้าของหล่อนเขมงหรือเกรง
44:28 ว่าความเหนี่ยวรั้งชั่งใจอันตรธานไปจาก การควบคุมของละเมียดอิฉันไม่เกรงอะไรทั้ง นั้นนอกจากเห็นว่าจะพูดจากันไม่รู้เรื่อง หล่อนตอบอย่างรุนแรงหันหลังให้แล้วก็ขึ้น บันไดไปชั้นบนเมื่อได้ยินเสียงร้องจ้าของ ทารกดังลงมาจากห้องนอนหล่อนอุ้มลูกขึ้นมา ให้กินนมด้วยอารมณ์อหงุดหงิดเหกล่อมแกจน หลับไปกับอกกำลังวางลงในเปลจะเหกล่อมต่อ ไปก็พอได้ได้ยินเสียงพื้นกระดานลั่นขึ้น ข้างหลังละเมียดหันกลับไปดูทั้งที่มือยัง ไม่วางจากสายเชือกต่อมาก็รีบดึงเสื้อ วินาทีแรกมือทั้งสองยกขึ้นเกาะกรอบประตู ในตาอันแดงช้ำทั้งคู่รีริมฝีปากอันหนา เผยอหน้าผากอันกว้างของเขาต้องแสงไฟเป็น
45:16 มันคุณเมียดคิดหรือว่าทำอย่างนั้นได้กับ หลวงราชบริการในอำเภออย่างที่ทำกับผู้ชาย ตามบอดหูหนวกอย่างคุณสถิเียนอิฉันไม่รู้ ว่าคุณหลวงหมายถึงอะไรในตาของละเมียดลูก แดงความชิงชังใดๆที่เคยสะกดกลั้นไว้ได้ เกี่ยวกับชายผู้นี้ปรากฏออกมาโดยสิ้นเชิง คุณเวียดคงจะไม่สะบัดหน้าหนีคงจะมีเวลา พูดกับผมแลก็พูดได้เพราะๆวันนั้นถ้ารู้ ว่าผมหมายความว่ากระไรเขาใ่หน้าไปมาช้าๆ อย่างเวทนาปราณีอย่างอสรพิษที่พยายามจะ สะกดจิตนางนกซึ่งก็อยู่เหนือซ้มไม้ให้ตก ลงมาคุณเมียดคงจะไม่พยายามขัดขวางทำลยงาน
46:03 ที่ผมสร้างมาเกือบชั่วชีวิตตลอดเวลาถ้า รู้ว่าผมรู้อย่างที่คุณเถียนไม่มีวันจะ รู้เอาเนื้อผัวไปใส่เนื้อชู้สอดแนมตลอดมา หาหนทางปั้นทอนความเจริญของบริษัทตลอดมา ผมจะไม่พยายามเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลยถ้า ไม่มีผลประโยชน์เกี่ยวข้องด้วยเนื้อไม่ ได้กินหนังไม่ได้รอนั่งแต่นี่ทุกบาตทุก สตางค์ของผมอยู่ในบริษัทนี้มันเป็นชีวิต ของผมความหวังของผมอนาคตของผมจะให้เอาหู ไปนาเอาตาไปไร่ได้ยังไงผมจะไม่ยอมให้ใคร ฆ่าผมอย่างเลือดเย็นเขาก้าวเข้ามาจน กระทั่งเผชิญหน้าหล่อนในระยะชิดยกมือทั้ง สองขึ้นจับไหล่หล่อนไว้อย่างค่อนข้างแรง
46:50 ละเมียดไม่ได้ถอยหลังจนก้าวเดียวความ เกรี้ยวกราดของหล่อนไม่ได้น้อยไปกว่าเขา ปล่อยดิฉันเสียงของหล่อนขู่ฟ้อยังน่ากลัว จนกระทั่งเขาต้องวางมืออย่างน่าประหลาดใจ แต่ในพริบตาเดียวต่อมามืออันใหญ่เทอะท้า คู่นั้นก็ยกขึ้นอีกคราวนี้รั่บไว้รอบลำคอ พลางลูบคลำอยู่ไปมาหน้าขันอะไรอย่างงั้น ว่าเสียงของผู้หญิงอาจจะมีอำนาจเหนือการ ตัดสินใจของผู้ชายเราเพียงใดเขหัวเราะ ร่วนอยู่ในลำคอขมขื่นและเครียดแค้นคอนี่ ก็เหมือนกันคออันสวยงามนุ่มนิ่มน่ารักจะ เป็นที่น่าสังเวชสักเพียงใดถ้าจะมาหัก เสียเพราะมือผมหลายคนคงจะร้องไห้หลายคนคง
47:37 จะคร่ำครวญถึงเจ้าผัวที่โง่เหง้าเต้าตุน เป็นคนนึงเจ้าชายชู้ผู้เป็นคนปากคนดงคงจะ เป็นคนต่อไปในตาอันหรี่ปลือของเขากลับ เหลือกถลนขึ้นฉับพลันทันใดเหมือนเพิ่งได้ สำนึกจากการสัมผัสนั้นครั้นแล้วสีหน้าก็ เปลี่ยนรู้เดี๋ยวเนี้เองว่าอะไรทำให้คน พวกนั้นกลายเป็นแมวไปได้ต่อหน้าคุณเมียด รู้เดี๋ยวนี้เองว่าอะไรทำให้คนเราเดี๋ยว เกลียดเดี๋ยวรักเดี๋ยวเปลี่ยนใจเดี๋ยวไม่ เป็นตัวของตัวในตาที่ลืมอยู่ตลอดเวลาของ ละเมียดมองเห็นความเกลียดจากแววตาอันน่า กลัวของเขาเปลี่ยนไปเป็นอื่นซึ่งน่า เกลียดน่ากลัวยิ่งขึ้นหล่อนพยายามแผดเสีย สุดเสียงว่าช่วยด้วยแล้วก็ยกมือขึ้นผลัก
48:25 ก็เต็มแรงผลที่ได้รับก็เพียงแต่เสียง หัวเราะของชายผู้ยื่นมือนึงซึ่งหลุดจากคอ เอื้อมไปโอบสะเอวหล่อนไว้ในพริบตาต่อมา ฝ่ามืออีกข้างนึงก็ซัดฉาดเข้าเต็มหน้าจน หล่อนเซถลาศีรษะหมุนคว้างเหมือนจะเป็นลม หล่อนพยายามจะเรียกให้คนช่วยทั้งๆที่รู้ ว่าไม่มีใครจะสามารถช่วยหล่อนได้นอกจาก นายเปรทารกและแม่ครัวผู้อยู่ไกลเกินไปและ สนใจเกินไปในงานของแกอีกฉาดนึงที่ขา กรรไกรข่าวทั้งคู่ของหล่อนก็ออกปวกเปียก ลงไปในตาทั้งสองพ่าหล่อนเลยเห็นในตา เหมือนอสรพิษก้มลงมาใกล้หล่อนได้กลิ่นลม หายใจที่ลุ้งไปด้วยเหล้ารู้สึกตัวเบา เมื่อเท้าหลุดจากพื้นขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขน รู้สึกจมูกอันบานและริมฝีปากอันหนาของเขา
49:12 จูบไซ้ไปตามหัวไหล่ซอกคอและวงอกโดยมิเอา ใจใส่ต่อเสียงทารกที่ร้องจ้ามิได้เอาใจ ใส่ต่อเสียงระฆังที่ดังมาจากประตูรั้ว ละเมียดรู้ตัวดีว่าสติสัมพชัญญะที่ยัง เหลือติดตัวอยู่จะอันตรธานไปในพริบตาใดก็ ได้หล่อนพยายามควบคุมความคิดเป็นครั้งสุด ท้ายและพร้อมๆกับหลังสัมผัสที่นอนพร้อมๆ กับเสื้อชั้นในของหล่อนถูกกระชากอย่างไม่ ปราณีปราศรัยหล่อนก็นึกขึ้นได้ถึงปืน กระบอกนั้นแขนขวาอันเป็นอิสระของหล่อน ค่อยๆสอดเข้าไปลูบคลำมันโดยไม่ได้ลืมตา หรือแสดงกิริยาขัดขืนแต่ประการใดทีนี้ล่ะ ทุกสิ่งทุกอย่างจะไปกันได้สิเสียงซึ่งไม่ เป็นเสียงของนายอำเภอพึมพำไม่เป็นศัพท์
50:00 ไม่มีการคัดค้านไม่มีการขัดแย้งในเรื่อง การงานเพราะมันจะผลประโยชน์ของผัวอีกคน นึงของคุณเมดต่อไปหล่อนลืมตาขึ้นนิดเดียว เท่านั้นเพื่อให้มั่นใจทันพอที่จะเห็น อากัปกิริยาและใบหน้าซึ่งนานทีปีหนจะได้ เคยเห็นในฝันร้ายพร้อมกับการโถมเข้าใส่ ของหลวงราชบริการปืนกระบอกนั้นก็ลั่น เปรี้ยงออกไปขาดใจตายดมไม่ได้ร้องสักอึด เดียวก่อนที่ร่างอันเทอะทะของเขาจะสัมผัส ที่นอนหล่อนเกือบไม่รู้ตัวเลยว่าลงมายืน อยู่ข้างเตียงได้อย่างไรเหตุการณ์ต่อไป นั้นสับสนอลมานจนไม่สามารถจะลำดับให้เข้า ที่ได้ในความทรงจำอันรางเรือนของหล่อน ละเมียดรู้สึกแต่ว่าอาวุธที่ยังอยู่ในมือ
50:47 ถูกแย่งไปโดยใครคนนึงซึ่งเหมือนจะแห่กัน เข้ามาเต็มห้องเสียงใครคนนึงร้องออกมา เสียงแหลมด้วยความตกใจและเสียงใครอีกคน นึงซึ่งเจนแก่ความทรงจำกระซิบที่หูเบาๆ ว่าไม่เป็นไรแม่เมดปลอดภัยแล้วใจดีๆไว้ใจ ดีไว้ต่อมาก็สิ้นสติในอ้อมแขนของเขาตลอด 3 วัน 3 คืนเต็มๆหล่อนอยู่ในอาการละเมอเพ้อ พกเพราะพิษไข้ตลอด 3 วันเต็มๆหล่อนไม่ สามารถที่จะคิดจะพูดหรือรู้สึกอะไรได้ภาพ ต่างๆบ้างรางเรือนบ้างไขว้เขวและสับสนลอย วนเวียนอยู่ตรงหน้าบางภาพลอยผ่านมาแล้วก็ ผ่านไปบางภาพยังคงอ้อยอิ่งอยู่ในห้องนั้น
51:34 เหมือนฝันร้ายดวงหน้าอันเต็มไปด้วยความ น่าเกลียดสะพึงกลัวของหลวงราชบริการก่อน จะพบอวสาความประหลาดใจที่ปรากฏอยู่บนใบ หน้านั้นขณะที่เขาสิ้นใจใบหน้าของเสถียร ของรื่นของคุณพ่อและของใครต่อใครจนกว่า พิษไข้ค่อยเริ่มลดกความร้อนค่อยปกติและ หล่อนหลับได้สนิทเป็นครั้งแรกเสถียรนั่ง อยู่ที่นั่นเมื่อหล่อนลืมตาขึ้นในเช้าวัน ที่ 4 ด้วยความรู้สึกซึ่งค่อยแจ่มใสนอก หน้าต่างออกไปสว่างไสวไปด้วยแสงแดดต้นฤดู หนาวความอิโรยที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา บอกถึงความอดตาหลับขับตานอนในการนั่งเฝ้า
52:20 พยาบาลหล่อนมาตลอดเวลาอิฉันนอนเจ็บมานาน ทีเดียวหรือคะเสถียรเสียงหล่อนเกือบไม่ ล่วงพ้นลำคอออกไปได้นี่เป็นวันที่ 4 สามี ตอบก้มลงจับมือหล่อนไปรูบเบาๆด้วยความรัก ไม่มีอะไรมากนอกจากตกใจเกินไปหมอว่าแต่ นี้ไปแม่เมีดจะหายวันหายคืนในตาหล่อน ชำเรืองกวาดดูรอบๆกายนี่ไม่ใช่ห้องนอนของ เราคิ้วหล่อนขมวดเปรตาหนูไปไหนอยู่ข้าง ล่างเขาตอบเสียงปเร้าปรอมถูกแล้วล่ะนี่ ไม่ใช่บ้านเราฉันย้ายแม่เมียดมาอยู่ที่ จวนเก่าตั้งแต่คืนนั้นหล่อนหลับตาถอนใจ แรงเลือดที่แดงเรื่ออยู่ตามหน้าผากและ
53:07 แก้มทั้งสองเมื่อสักครู่กลับซีดไปอีกคืน นั้นคืนนั้นอิฉันหล่อนกำมือทั้งสองแน่น นิ่งๆเธอไม่เมดมันผ่านไปแล้วอย่านึกถึง อะไรอีกอย่าถามอะไรอีกแต่เขาจะทำยังไงกับ อีฉันในฐานฆ่าคนตายหล่อนร้องกลับลืมตา โพลงนายอำเภอเสียด้วยคนละย้ำเสถียรขบกรา ชั่วขนาดนึงเขากลับไปเป็นเสถียรคนเก่า ซึ่งไม่มีใครหรืออะไรจะควบคุมและบังคับ ได้แต่ภายในครู่เดียวก็ถอนใจยิ้มอย่าง เศร้าเศร้าปรากฏขึ้นแทนความเคร่งเครียด แม่เมียดไม่มีความผิดอะไรกำนันื่นเขยอม รับว่าเป็นคนยิงนายอำเภอเองไม่จริงไม่
53:52 จริงดิฉันต่างหากเป็นคนยิงเาหล่อนร้องสุด เสียงพยายามดิ้นเร่าจากมือสามีที่ยึดไว้ จะลุกขึ้นมาให้ได้ในเวลานั้นรื่นไม่ได้ อยู่ที่นั่นด้วยซ้ำไปเสถียรถอนใจฉันรู้ แม่เมีก็รู้ดีเขาบอกเพราะขนาดที่ฉันถึง ประตูรั้วกำนันรื่นเพิ่งถึงเชิงบันได เสียงปืนก็ลั่นมาจากข้างบนถ้างั้นทำไม เสถียรปล่อยให้คนไม่มีความผิดไปรับเคาะ แทนฉันยิ่งพูดก็ยิ่งหอบมันไม่มีการ ยุติธรรมฉันรู้เาพึมพำอย่างเลื่อนลอยแต่ เมื่อเขารับสารภาพทางตำรวจก็ต้องจับตัว ไว้ตามคำให้การของเขาก็ดูจะไม่มีอะไรสี
54:37 หน้าและน้ำเสียงของหล่อนเต็มไปด้วยความ ตื่นตระหนกตกใจเขาให้การไว้ยังไงเสถียรยก มือขึ้นลูบหน้าเหมือนจะปัดฝ้าที่บังอยู่ ระหว่างหล่อนและเขาออกไปให้พ้นเสียงตอบ ของเขาเหมือนคนที่เดินทางเน็ดเหนื่อยมา แต่ไกลเขาว่าไม่เมียดนที่เขามาเพื่อพูด จากเรื่องงานเขาว่าเมื่อมาถึงบ้านเราไม่ เห็นใครเขาว่าได้ยินเสียงแม่เมียดร้องให้ ช่วยก็รีบขึ้นไปเห็นไอ้้หลวงบ้านั่นกำลัง ทำร้ายไม่เมียดอยู่จึงยิงเท่านั้นเองนั่น เป็นความจริงทุกอย่างนอกจากเขาเป็นคนฆ่า ในอำเภอกำนันรื่นเองเป็นคนให้การอย่าง นั้นแล้วตำรวจก็เชื่อหล่อนร้องไห้ทั้งๆ ที่ปืนกระหมองนั้นเป็นของอีฉันตำรวจยอม
55:22 เชื่อทั้งนั้นในสิ่งที่ฉันต้องการให้เขา เชื่อเสียเสียงของเสถียรดุดันหมายความว่า เสถียรสายตาของเขาบังคับให้ละเมียดยุติลง เพียงแค่นั้นซบหน้าลงกับหมอนแล้วก็ร้อง ไห้พยายามอยู่นิ่งๆดีกว่าไม่เมียดเขาปลอบ ด้วยเสียงอ่อนอกอ่อนใจพักผ่อนต่อไปให้แม่ เมดมีแรงกว่านี้ค่อยพูดกันใหม่ฉันจะยัง ไม่ยอมให้ตำรวจสอบสวนปากคำใดๆจากแม่เมดจน กว่าเราจะได้พูดกันอีกครั้งครั้นแล้วเขา ก็ออกไป ละเมียดไม่ได้พบเขาอีกเลยตลอดวันนั้นจาก นางสาว้หล่อนได้รับรายงานว่าคุณผู้ชายไป ขลุกอยู่ที่บ้านใหม่ไม่มีใครทราบว่าเขาไป
56:10 ทำอะไรอยู่ที่นั่นเมื่ออีกทั้งคืนผ่านไป และเขายังไม่กลับบ้านความหวาดกลัวอย่าง บอกไม่ถูกก็โจมเข้าจับหัวใจหล่อนความคิด ฟุ้งซ่านไป 8,000 ประการจนนอนอยู่กับที่ ไม่ได้หล่อนลุกขึ้นแต่แ่งกายอย่างโผเเผ ตั้งแต่เพิ่งแรกสว่างแต่ยังไม่ทันพยายาม จะออกจากบ้านไปเถียดก็ก้าวเข้าประตูรั้ว มาผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงและหน้าตาที่ซี่เสีย ของเขาแสดงอยู่ว่าไม่ได้หลับไม่ได้นอนมา ทั้งคืนอาการเดินอย่างขยักขย่อนอ่อนเพลีย ก็เช่นเดียวกันแม้กระนั้นในตาทั้งคู่ของ เขาก็แจ่มใสมีอะไรบางอย่างในดวงตาคู่นั้น ซึ่งบอกถึงการตกลงใจอย่างเด็ดขาดละเมด
56:57 เสียวปราบเข้าไปในหัวใจเมื่อเขาปราดเข้า มาที่หล่อนและประคองไว้เหมือนกลัวจะล้มลง ใครให้แม่ละเมียดลุกขึ้นมาไม่ควรเลยบอก แล้วไม่ใช่เหรอว่าขอให้พักอยู่เงียบๆใน ห้องก่อนเสียงของเขาดุๆแต่ละคนกาวานซึ่ง เคยทำให้หล่อนหวาดกลัวละเมียดซบหน้าลงกับ ไหล่ของเขาแล้วก็ร้องไห้ร้องอย่างปราศจาก ความอับอายว่าอยู่ต่อหน้านางสาวชายและคน ในบ้านซึ่งชำเลืองดูอย่างขลาดลาดก่อนที่ จะเบือนหน้าหนีขณะที่ 2 ผัวเมียประคองกัน ขึ้นไปข้างบนไม่ควรเลยเขาบอกอีกขณะที่ อุ้มหล่อนวางลงบนเตียงเหมือนเด็กๆและสอด หมอนให้หนุนเป็นอะไรไปฉันจะไม่ยกโทษให้
57:44 แม่เมียดเป็นอันขาดหล่อนจะบอกเขาได้อย่าง ไรถูกถึงความหวาดกลัวนานนับประการตลอดคืน กับวันที่ผ่านมาหล่อนจะอธิบายเขาเข้าใจ ได้อย่างไรถึงความทุกข์ททรมานใจที่ได้รับ มาตลอดเวลาเหล่านั้นทุกข์ทรมานเพราะรู้ ว่าเขารู้เพียงแต่ไม่พยายามแสดงออกมาถึง ความลับที่หล่อนปรารถนาและตั้งปณิธานไว้ อย่างเด็ดขาดว่าจะพาติดตัวไปพร้อมด้วย ความดับสูญของชีวิตบอกฉันหน่อยเสถียรไปทำ อะไรอยู่ที่บ้านของเราตั้งคืนตั้งวัน หล่อนพึมพำเอื้อมมือออกไปวางไว้เหนือมือ อันใหญ่และร้อนเผ่าของเขา หายไปจนฉันอดคิดไม่ได้ในตาของเขาจ้อง
58:30 หล่อนเหมือนจะพยายามค้นหาสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ซึ่งซ่อนอยู่เบื้องหลังใบหน้าอันซีดแม่ มีดคิดอะไรคิดคิดไป 108 ว่าฉันจะไประเบิด ขมองตัวเองไปโผล่คอตายหรืออะไรทำนองนั้น เสถียรหัวเราะอย่างแห้งแล้งก็เกิดไป เหมือนกันถ้าฉันหลงผิดคิดสั้นไปนิดเดียว แล้วเดี๋ยวนี้ล่ะหล่อนถามอย่างขลาดลาด สามีมีสั่นศีรษะกิริยาของเขาเปลี่ยนแปลง ไปกลายเป็นตาแก่สัก 200 ปีคืนก็วันที่ฉัน ตกนรกอยู่ที่นั่นพอแล้วสำหรับการตกลงใจ ทั้งที่เกี่ยวกับการทำลายตัวเองและและ เรื่องอื่นๆหล่อนและเขาเงียบกันไปคู่ใหญ่ ๆไม่มีใครกล้าที่จะเอ่ยขึ้นก่อนเหมือน
59:17 หวาดกลัวว่ากิริยาใดที่แสดงออกและวาจาใด ที่กล่าวออกมาจะเปิดเผยให้อีกฝ่ายหนึง เห็นสิ่งที่ตนต้องการปกปิดแต่ในที่สุด ละเมียดก็อดอยู่ไม่ได้พูดต่อไปเสถียร หล่อนพึมพำพูดต่อไปขอให้ฉันได้ยินเสียง เสถียรโพชแทนที่จะนิ่งอมพระนำกันอยู่ อย่างเนี้ยบอกเถอะว่าอะไรบ้างเกิดขึ้นใน บ้านนั้นบอกว่าเสถียรตกลงใจอะไรบ้าง เกี่ยวกับฉันสามีถอนใจฉันยังไม่ได้หารือ กับแม่เมียดแต่ก็คิดว่าควรจะเห็นสอดคล้อง กับฉันว่าภายหลังที่เหตุการณ์เกิดขึ้น อย่างนั้นแล้วอยากจะขายบ้านให้มันรู้แล้ว รู้รอดไปกิจการบริษัทส่วนที่เป็นของเราก็ เช่นเดียวกันละเมียชันศอกเผยอกายขึ้นมอง
1:00:05 ดูเ้าเขมงเสียงที่เอ่ยตะกุกตะกะนั่นหมาย ถึงอวสารของงานที่เสถียรพยายามก่อร่าง สร้างตัวมาเกือบชั่วชีวิตเขาหันมาสบตา หล่อนอย่างดุดันมันมีประโยชน์อะไรในเมื่อ มีแต่ทุกข์ทรมานพอกันทีสำหรับชีวิตอย่าง นั้นฟังแม่เมดฉันได้รับบทเรียนมาพอแล้ว ว่าคนเราที่ปรารถนาจะไปให้ถึงที่หนึ่งที่ ใดโดยทางลัดหลีกเลี่ยงไม่พ้นเลยต่อการ เบียดเบียนผลประโยชน์ของคนอื่นเงินที่ได้ มาง่ายและความร่ำรวยที่ถึงตัวเร็วอาจจะ เป็นความสุขของคนไม่กี่คนแต่ก็นำความขม ขื่นปวดร้าวไปสู่คนอีกเป็นจำนวนมากที่ เกี่ยวข้องอยู่ด้วยถูกอย่างที่แม่มีดเคย บอกฉันคนที่น่าสงสารที่สุดในโลกเนี้ยไม่
1:00:52 ใช่คนที่ยากจนไม่ใช่คนขี้คุกขี้ตารางหรือ ว่าไพร่กระดุงพีแต่คือคนอื่นที่ไม่มีใคร รักคนที่แพ้ใจของตัวเองตกเป็นทาสความ ปรารถนาของตัวเองเขาหยุดถอนใจในตาจับอยู่ ที่ล่อนอย่างเงียบๆและเยือกเย็นปราศจาก ความปวดร้าวปราศจากความแสลงใจใดๆอีกต่อไป ฉันบอกแม่เมดไม่ถูกหรอกว่าตกลงไปในนรกกี่ ขุมตลอดวันก็คืนนั้นฉันบอกได้อย่างเดียว ก็แต่ว่าเมื่อมันผ่านไปแล้วก็เหมือนคน เกิดใหม่สมองที่มืดแจ่มใสในตาที่บอดก็ สว่างบางทีมันอาจจะเป็นเพราะฉันรู้จักตัว ของฉันดีขึ้นหรือบางทีก็อาจจะเป็นเพราะ ได้รับความขมขื่นสะเทือนใจจากชีวิตมาเสีย
1:01:39 เหลือพอจนไม่มีความขมขื่นความทุกข์ความ สะเทือนใจใดจะทำให้ประสาทที่เมือนชาและ ความรู้สึกที่ตายด้านแล้วอ่อนไหวต่อการ สัมผัสหรือกระทบกระทั่งจากมันอีกได้เป็น ที่น่าสมเพชเวทนาอะไรเช่นนั้นในความทุกข์ ทรมานที่เขาได้รับตลอดเวลาหล่อนพยายามจะ หยั่งความคิดความรู้สึกจากส่วนลึกของหัว ใจเขาและตลอดเวลาเสถียรก็พยายามหลีก เลี่ยงในการที่จะเผชิญกับมันตรงๆหล่อน พิจารณาดูทั่วใบหน้าเขาไม่มีอะไรเลยจะ เหลืออยู่เป็นอนุสาวรียของเสถียรคนเก่า ผู้หล่อนแรกแต่งงานด้วยใหม่ๆไม่มีอะไรเลย เหลืออยู่ในเสถียรผู้เคยปรารถนาอะไรจะ
1:02:26 ต้องเอาให้ได้ไม่ว่าจะด้วยเล่ห์หรือด้วย กลไม่ว่าจะโดยอลุ่มอร่วยหรือหัดโหมเถียร ไม่คิดบ้างเหรอว่าบางทีมันก็อาจจะเป็น เพราะเสถียรให้อภัยต่อความขมเขื่อนใดๆที่ ได้รับมาแต่หนหลังแล้วหล่อนกระซิบสายตา เงยขึ้นชำเลืองดูหล่อนทั่วใบหน้าที่คิ้ว ซึ่งขมวดที่ขนตาซึ่งรุบและริมฝีปากที่เมม แน่นครั้นแล้วก็ถอนหายใจอาจจะจะเป็นได้ ถ้าการให้อภัยหมายถึงความพยายามที่จะลืม ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาแล้วแต่หนหลัง เขาบอกลมหายใจละเมียดเข้าและออกเร็วขึ้น เหมือนคนกำลังสำลักน้ำมันหมายอย่างนั้น และยิ่งกว่านั้นเสียงของหล่อนเกือบไม่พ้น
1:03:14 ลำคอออกมาได้แต่บอกหน่อยได้มยเสถียรว่าคำ พยายามของเธอสำเร็จแน่แล้วเหรอในการเลียม คววามหลังเหล่านั้นฉันต้องการรู้ความจริง ข้อนี้ยังมีความแสลงใจจะเกิดจากความผิด ของใครก็ตามอะไรอีกบ้างที่เสถียรยังลืม ไม่ได้มีความผิดอะไรบ้างที่คนเราจะยกทอด ให้กันไม่ได้มันแล้วแต่ความผิดสถานไหน เสียงของเขาเนิบๆแช่มช้าในตาเป็นประกาย แจ่มใสทางกายหรือทางใจแม่เมยรู้ดีว่าน้ำ หนักระหว่างอย่างแรกกับอย่างหลังแตกต่าง กันเพียงใดแม่เมดรู้ดีว่าร่างกายมนุษย์ เราเหมือนสร้างด้วยดินเหนียวอาจจะยุ่ย หรือหน่ายได้ง่ายเพราะความผิดพลาดพลั้ง
1:03:59 เผลอใดๆนิดเดียวฉะนั้นจึงไม่เป็นการยาก แก่การให้อภัยแต่ความผิดทางใจเป็นเรื่อง เกี่ยวกับเจตนานั่นเป็นปัญหาที่ต้องการ เวลาและก็ความพยายามอยู่สักหน่อยละเมียด ได้ฟังก็ผุดลุกขึ้นนั่งโงนเงนอยู่บนเตียง นอนเสียงของหล่อนแหบแลกเครือจนเกือบไม่ ได้ยินนอกจากความหมายที่อ่านจากหลิวฝีปาก เท่านั้นฉันฉันหมายถึงความผิดแล้วระหว่าง ผู้หญิงกับผู้ชายในตาหล่อนเบิกโพรงร้อน เผ่า้าวกับรุมรึงด้วยพิษไข้ความผิดใน ระหว่างผัวกับเมียอย่างระหว่างเสถียรกับ ฉันเขายกมือขึ้นแต่ปากหล่อนเบาๆสั่นศีรษะ ไปมาช้าๆอย่าพยายามพูดอะไรต่อไปดีกว่า
1:04:45 พยายามอยู่นิ่งๆแล้วก็พักผ่อนนั่นเป็น ทั้งหมดที่แม่มต้องการเวลานี้ฉันนิ่งต่อ ไปไม่ไหวแล้วเสียงที่กระซิบของหล่อนหลุด ออกมาเต็มแรงเพราะอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ ภายในนิ่งอยู่ยังไงได้ในเมื่อรู้อยู่ตลอด เวลาว่าวสเถียรรู้ว่าเราต่างคนต่างไม่ กล้าเผชิญกับความจริงนิ่งหมายถึงเล่นละคร ต่อไปฉันยอมไม่ได้มันจะทำให้ฉันเป็นบ้า เสถียรจะต้องรู้ว่าลื่นลูก ฉันเขาเขยิบตัวเข้าไปหาหล่อนประคองร่าง อันสั่นเทาเหมือนลูกนกเข้าไว้ในวงแขนปลอบ โยนเหมือนปลอบเด็กๆที่หลงทางกลับมาถึง บ้านฉันรู้ไม่เมดรู้ทุกอย่างเพราะฉะนั้น อย่าพยายามพูดอะไรต่อไปในตาหล่อนที่แลศบ
1:05:34 ในตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวคลาง แคลงไม่แน่ใจโลหล่อนพยายามที่จะผละออกมา ให้พ้นจากอ้อมแขนนั้นแต่เสถียรคงกอดไว้ ไม่บังคับไม่หักโหมหรือใช้กำลังอะไรแต่ หนักหน่วงพอจะบอกให้หล่อนได้สำนึกว่าแขน คู่นั้นมีความหมายที่จะเป็นแหล่งหลบภัย สุดท้ายซึ่งหล่อนจะหวังพึ่งได้รู้ทุก อย่างเขายืนยันแววตาคู่นั้นเป็นประกาย ความขมขื่นปวดร้าวอาจจะทิ้งร่องรอยไว้แต่ สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความมั่นใจว่า วันนึงมันจะไม่เหลืออยู่อีกรู้ตั้งแต่คืน นั้นแม่เมดไม่รู้หรอกว่าตลอดเวลาที่ฉัน นั่งเฝ้าพยาบาลแม่เมดละเมอเพ้อพกอะไรออก
1:06:22 มาบ้างพูดอะไรออกมาบ้างเขาพยักหน้าเนิบๆ ชั่วขณะนึงในตาขู่นั้นก็กลับดูเลื่อนลอย ไปฉันพอจะเข้าใจว่าอะไรเป็นเหตุให้เรื่อง มันเกิดขึ้นระหว่างแม่เมดกับกำนันเรื่น ฉะนั้นถึงจะขมขื่นปวดร้าวแสลงใจเพียงใด ยังพอจะทนได้เขาก้าวเข้ามาในชีวิตของแม่ มีดก่อนฉันเหตุการณ์ต่อมาล้วนแต่บังเอิญ มากกว่าจะเป็นเจตนาแต่แต่เขากลับเกลินน้ำ ลายด้วยความยากลำบากนิ่งไปครู่นึงเมื่อ ลืมตาขึ้นอีกครั้งน้ำตาก็ออกมาคลอนหน่วย ทั้งคู่แต่เตไฉนจะต้องพยายามปิดบังว่า เด็กคนนั้นไม่ใช่โลกของฉันมันเกือบสุด วิสัยที่จะทนได้เกือบสุดวิสัยที่ฉันจะ
1:07:09 พยายามหักห้ามใจไม่ให้ยกปืนขึ้นจอที่ขมับ แล้วก็ลั่นไกลหรือสวมห่วงเชือกนั้นคล้อง คอโดดลงมาจากคื่อตลอดคืนตลอดวันเต็มไป ด้วยความคิดเหล่านั้นแต่ละความคิดไม่ต่าง อะไรกับขุมนรกบอกไม่ถูกเลยว่าผ่านมาได้ ยังไงและอะไรอีกยังเป็นสายใยเส้นสุดท้าย ของชีวิตฉันแต่พร้อมกับแสงเงินแสงทองของ วันใหม่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ผ่านไปเหมือนภาพ ประดิษฐ์ของปีศาจร้ายในฝันฉันฉันมาได้คิด จะผิดหรือถูกก็ตามว่าสิ่งเหล่านั้นคงจะ ไม่ใช่อะไรอื่นไกลนอกจากกรรมเก่าที่ฉันทำ เอาไว้และก็บาปใดๆไม่จำเป็นเลยที่จะต้อง ตามไปสนองในชาติหน้าสำหรับฉันมาสนองใน
1:07:54 ชาตินี้แล้วเขาหยุดนิ่งไปอีกคราวนี้หยุด อยู่นานละเมียดรู้สึกเย็นวาบเข้าหัวใจ เมื่อรู้สึกว่าน้ำตาอุ่นๆหยาดนึงหยดแหะลง ตแก้มหล่อนความหวาดกลัวใดๆเกี่ยวกับความ คิดที่ว่าเขาจะทำลายตัวเองหรือความรุนแรง ที่เขาจะแสดงต่อหล่อนไม่เหลืออยู่อีก อย่างเดียวที่เสียวแสยงเหมือนปลายดาบอาบ ยาพิษแล็กเข็มสักร้อยเล่มพันเล่มทิ่มแทง อยู่ภายในดวงใจเกิดจากความสขเพศเวทนาเขา และเกลียดชังตัวเองฉันบอกไม่เบียดแล้วว่า ฉันปลงตกเสถียรพึมพำต่อไปเสียงของเขาแผ่ว เบาลงทุกทีไม่ใช่แต่ยกโทษให้แม่เมดไม่ใช่
1:08:40 ยกโทษให้เขาหากตลอดถึงยอมรับเด็กคนนั้น เป็นลูกของฉันต่อไปเราตกลงกันเป็นการส่วน ตัวเรียบร้อยแล้วลาในตาอันฟ่าฟางของ ละเมียดเกือบมองไม่เห็นหน้าเขาฉันหมายถึง ถึงกำนันรื่นกับฉันทางโรงพักเปล่อยตัว กลับบ้านเมื่อเช้านี่เองด้วยคำสั่งของ ท่านเจ้าเมืองเมื่อฉันสารภาพความจริงให้ ฟังว่าหลวงราชในอำเภอตายเพราะมือแม่เมดใน การป้องกันตัวคณะกรรมการเขาคงจะมาไต่สวน สอบถามปากคำแม่เมดอีกตอนบ่ายวันนี้ตั้ง แต่รู้จักท่านมาฉันยังไม่เคยเห็นสีหน้า เจ้าคุณปั้นยากเหมือนอย่างเวลาท่านฟังฉัน เล่าคำเดียวที่ท่านปรีบปากออกมาเวลาจบก็
1:09:25 เพียงคนชาติหมาไม่ต้องสงสัยการตายของหลวง ราชจะเปิดโอกาสให้เจ้าของป่ายางเข้าครอบ ครองกรรมสิทธิ์ของเขาได้ทันทีคนใดที่หลวง ราชยุยงส่งเสริมช่วยเหลือด้วยอำนาจหน้า ที่ให้เข้าไปแย่งจับจองที่ดินเหล่านั้น ทัพเจ้าของเก่าจะร้องทุกข์ขึ้นมาท่านจะ รับพิจารณาเองใส่ตารางถ้าสืบได้ว่าบุกรุก โดยพลการเรียกหลักฐานมาทำเรื่องเสนอเทเศา ขึ้นไปท่านได้ความว่าไม่มีส่วนร่วมรู้ใน ความคิดนั้นกับหลวงราชยด้วยลงเวลาท่านเอา จริงเอาจังใครบ้างจะกล้ายื่นคอมาขึ้น เขียงคอยดูกันต่อไปก็แล้วกันแต่เราก็อาจ จะอยู่ไม่ทันดูผลกรรมที่หลวงราชทำไว้และ
1:10:13 และอนาคตของกำนันเรื่นเสียงสะเอื้อน กระซิกดังมาจากศีรษะที่ซบอยู่กับซอกคอของ เขาเสถียรยกมือขึ้นรูปผมอันละเอียดอ่อนไป มาเบาเบาๆร้องไห้ทำไมเขาบอกในตาจับอยู่ กับท้องฟ้าและยอดไม้ภายนอกอย่างเหมอลอย ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามพรหมลิขิตวิถี ชีวิตบังคับให้เป็นไปอย่างนั้นเสถียรจะ คิดถึงฉันอย่างที่คิดมาแต่ก่อนได้สนิทต่อ ไปยังไงเมื่อเรื่องราวทั้งหลายแหล่เป็น อย่างเนี้ยละเมียดพึมพำโดยไม่เงยหน้านั่น ยังไม่สำคัญเท่าก็ว่าแม่เมียดจะคิดถึงฉัน ยังไงในเวลาต่อไปเขาตอบแล้วก็ยังไม่สำคัญ เท่ากับว่าเราจะพยายามลืมเรื่องเได้สนิท
1:11:01 แค่ไหนสำหรับฉันเองพยายามแล้วและก็จะ พยายามต่อไปอย่างที่สุดแม่เมดมันอาจจะไม่ สำเร็จเด็ดขาดในเวลาเแต่ยังไงเสียก็คงจะ สำเร็จในวันหนึ่งข้างหน้าขอเวลาฉันสัก หน่อยปล่อยฉันตามลำพังอย่าเพิ่งเร่งรัด นักฉันแน่ใจว่าไม่มีอะไรเหลือความสามารถ สำหรับคนเราที่มีความรักความรักฟังดูมัน แปลงหูผิดทั้งสถานที่และกาลเวลาอย่างไม่ น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อกล่าวออกมาจากปากชายผู้รู้สึกตัวว่า ถูกทรยศแก่หญิงซึ่งปล้นชีวิตทั้งชีวิตไป จากเขาทั้งๆที่เหตุการณ์เพิ่งผ่านไปใหม่ๆ ละเมียดรู้ว่าวาจาเหล่านั้นออกมาจากส่วน
1:11:49 ลึกของความรู้สึกที่จริงใจหล่อนรู้ว่าไม่ มีความผิดใดทั้งที่ล่วงมามาแล้วหรือจะ เกิดต่อไปในกลใดข้างหน้าที่เขาไม่สามารถ ให้อภัยหล่อนได้และเพราะรู้ด้วยความมั่น ใจในความจริงข้อนั้นหล่อนก็รู้ต่อไปด้วย ว่าวิถีชีวิตของรื่นและหล่อนจะต้องแยกทาง กันนับแต่นี้ไปชั่วการอวสานหล่อนรู้ว่า มันจะเต็มไปด้วยความยากลำบากเพียงใดใน เมื่อเด็กคนนั้นทั้งคนยังเป็นพยานรักอยู่ แต่ชีวิตเกิดมาสำหรับต่อสู้อย่างไรเสีย มันก็คงจะสำเร็จในวันหนึ่งไม่เมื่อนี้ก็ เมื่อหน้าขอให้ช่วยฉันพยายามลืมเราหน่อย
1:12:34 เถอะเรื่นหล่อนภาวนาท่ามกลางการสะอื้น ซึ่งขึ้นมาตื้นตันคอหอยซุกศีรษะเกลือ กลิ้งอยู่ไปมาในซอกอกของสามีขอให้ช่วยฉัน ปติดปตอชีวิตของเขาที่ฉันทำลายแแลกเป็น ชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปขึ้นมาใหม่ขอให้ช่วย ฉันเป็นเมียและแม่ที่ดีต่อไปขอให้ช่วยฉัน เป็นตัวของฉัน เองบทที่ 18 แม่น้ำปิงหน้าคลองสวนหมากไหลต่อไป เอ่อท่วมหาทรายตะไคร่น้ำและป่าอ้อกอพงบน เกาะต่างๆอย่างที่มันท่วมมาแล้วทุกฤดู ล่องแพเพียงแต่ปีนี้ทุกสิ่งทุกอย่างเต็ม
1:13:20 ไปด้วยความสงบและความเป็นระเบียบสวะและ ฟองนน้ำผ่านไปอย่างเงียบๆฝูงนกบนท้องฟ้า อันสว่างก็เช่นเดียวกันอะไรรดูเต็มไปด้วย ความราบรื่นทั้งนั้นเมื่อความคิดความ พยายามของคนเราบรรลุความสำเร็จและอารมณ์ ปราศจากการรบกวรรื่นรู้สึกเหมือนย่างเข้า ไปสู่โลกใหม่เมื่อพาสุดใจโผล่จากประตู รั้วออกไปที่เชิงบันไดหน้าท่าภายใต้สาขา ของมะม่วงสายทองต้นใหญ่ต้นเดียวกันกับที่ เขาแลเห็นในวันแรกพบสุดใจสายตาเขาอาจจะ จับอยู่ที่แพไม้ทั้ง 5 ซึ่งจอดเรียงราย กันอยู่ที่ชายโคนท้ายเกาะหน้าบ้านแต่ต้น
1:14:07 มะม่วงสายทองต้นนั้นไม่ได้หายไปไหนถึงจะ ไม่แลเห็นด้วยตาก็สำนึกด้วยใจเพราะปรากฏ อยู่ในอนุสติตลอดเวลาเหมือนอยู่ในเส้น เลือดเหมือนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจเพราะ ว่ามันเป็นเครื่องหมายแรกแห่งชีวิตักและ หลักฐานซึ่งเขามาตั้งลงที่นี่เพราะโดยมัน หมายถึงความทรงจำของเดือนปีที่ผ่านมาแล้ว ในอดีตและโดยมันหมายถึงชีวิตต่างๆที่ล่วง ลับดับสูญไปและชีวิตใหม่ๆปฏิสนธิขึ้นมา แทนที่หลายและหลายปีดีดักนักหนาเขผ่านไป และผ่านมาภายใต้ร่มเงาของมันนับคร้างไม่ ถ้วนแต่ไม่เคยมีวันใดที่เขาจะจะสำนึกถึง
1:14:55 มันเด่นชัดขึ้นในความทรงจำเหมือนวันนี้ เขาไม่ได้เอ่ยกับสุดใจเลยถึงมันขณะที่ยืน อยู่ด้วยกันที่นั่นต่อหน้างานและความหวัง ชั่วชีวิตที่เขาฝันถึงแม้กระนั้นก็อดยื่น มือออกไปลูบคลำไปมาที่เปลือกสีเทาอันอบ อุ่นจากแสนแดดตอนเช้าไม่ได้ความเก้า กระด้างของเปลือกที่แตกระแหงเหมือนผิวกาย ที่เหี่ยวย่นของมนุษย์ผู้ชรา มิได้ทำให้เขารู้สึกระคายมือมากไปกว่า ความละมุนละไมในความรู้สึกราวกับมะม่วง สายทองต้นนั้นมีชีวิตชีวาขึ้นมาด้วยการ สัมผัสของเขาเข้าใจกันได้หายใจได้นั่น
1:15:42 เหรือพี่เลินจากคลองเมืองท่าไม้แดงก่อสี เสียดลงมาถึงลานดอกไม้สุดใจเสียงสั่นไป ด้วยความรู้สึกสายตาจับอยู่กับแพไม้กลาง แม่น้ำตรงหน้าเอ่ยขึ้นเบาๆและรื่นทั้งๆ ที่นตาจับอยู่จุดเดียวกับภรรยาก็ตอบด้วย เสียงเลื่อนลอยเหมือนความคิดไม่อยู่กับ ตัวว่านั่นแหละ 5 พื้นสำหรับทางเหนืออีก 5 พื้นสำหรับทางใต้ตั้งแต่ขมงหักบ้านโคน เกาะขี้เหล็กลงไปจนถึงปึกะโกรธท่าพุทซาปี นี้แหละปากน้ำโพธตั้งแต่หน้าผาขึ้นมาจน ถึงวันไทจะเต็มไปด้วยแพของเราปีนี้แหละ ตลอดตดแม่ปิงจะพูดถึงกันแต่ชื่อกำนันรื่น
1:16:28 วาจาของเขาเหมือนกล่าวออกมาจากคนที่กำลัง หลับๆตื่นๆจนกระทั่งสุดใจอดเงยหน้าขึ้นดู ไม่ได้ฉันดูพี่ื่นเหมือนไม่ค่อยดีใจอะไร ทั้งๆที่เหนื่อยยากลำบากกายลำบากใจมาแทบ ล้มประดาตายจู่ๆงานมันสำเร็จขึ้นยังก็ เกิดปาฏิหาริย์หล่อนว่าฉันเองแลเนื้อเต้น ไปทั้งตัวเพราะไม่คิดว่ามันจะเป็นไม่ได้ ฉันยังทายไม่ออกว่าพี่ื่นจะทำยังไงถ้านาย อำเภอยังไม่ตายนายเสถียรกับคุณนายละเมียด ไม่ยบเลิกบริษัทบอกขายกิจการก่อนย้ายไป ใต้และเจ้าเมืองท่านไม่ประกาศคืนป่ายาง เหล่านั้นให้เจ้าของกล่าวพระท่านเข้ากับ เราเขาพึมพำข้าเชื่อและก็ถืออย่างนี้ของ
1:17:17 ข้าตลอดมาถึงในเวลาที่ดูอะไรมันมืดมนไป หมดข้าก็เชื่อของข้าอย่างนั้นเขาหันมาดู หล่อนถอนใจขนาดที่มือยังเท้าอยู่กับต้น มะม่วงสายทองนอกจากนั้นข้าไม่เคยดีใจกับ ความเคราะห์หามยามร้ายของคนอื่นถึงมันจะ หมายถึงโชคของข้าเองสุดใจได้ฟังก็นิ่งไป นานความคิดของหล่อนขนาดนั้นดูจะไม่พ้นจาก แพไม้ทั้ง 5 ไปได้ทันใดนั้นเองมือของ หล่อนที่เ่ออยู่กับแขนของเขาก็กำแน่นเข้า นั่นตาฉันเห็นไปเองหรือว่าเป็นความจริง พี่ลื่นความตื่นเต้นของหล่อนปลกให้เขา ตื่นตัวอะไรกันสุดใจธงที่เหนือพระองค์ขาย อย่างแพพื้นหน้าน่ะสิพิลินไม่ใช่ธงของเรา
1:18:05 ดูคล้ายๆกับธงของบริษัทเก่าของนายเสถียร กับคุณนายละเมียดใช่แน่แล้วหล่อนร้องขึ้น ด้วยความตื้นตันสามีพยักหน้ารู้อยู่ตลอด เวลาว่าสิ่งที่ภรรยาเห็นเป็นอะไรแน่ธงของ เรามันขาดไปผืนนึงเลยเอาของที่คุณนาย ละเมียดให้มาเป็นที่ระลึกขึ้นติดแทนเท่า นั้นเองไม่เห็นจะแปลกอะไรบริษัทล้มไปแล้ว ธงอย่างนั้นใครๆก็ใช้ได้สุดใจคิดอยู่ หน่อยนึงแล้วก็พยักหน้าดีเหมือนกันมันจะ ทำให้เราคิดถึงคุณนายละเมียดต่อไปคนดีๆ อย่างนั้นนะหาได้ยากเปลือกอันแห้งผากของ มะม่วงสายทองค่อยๆชุ่มขึ้นมาด้วยเหงื่อ จากฝ่ามือของเขารื่นกล้ำเกลืนความรู้สึก
1:18:53 ซึ่งเผ่าเผ่าอยู่ในทรวงได้อย่างยาก ลำบากสุดใจพูดออกมาด้วยความคิดความรู้สึก อันไร้เดียงสาของหล่อนสุดใจจะไม่พูดเช่น นั้นเลยถ้าหล่อนรู้ว่าวาจาเหล่านั้น เหมือนไปกระตุกสายใยแห่งความในใจที่เขา พยายามจะลบเลือนแม้ไม่มีวันเจริมแน่ละเขา จะคิดถึงละเมียดต่อไปไม่ว่าจะด้วยธงนั้น หรือปราศจากธงนั้นเป็นการโง่เขลาเสียหนี้ กระร ที่เขาไม่ได้คิดเสียก่อนว่าเครื่องหมายใด ๆที่จะเป็นชนวนให้หวนกลับไปสู่ความทรงจำ ถึงหล่อนไม่ควรจะได้รับโอกาสให้กลับมา ปรากฏขึ้นอีกแน่ละเขาจะคิดถึงหล่อนไปตราบ
1:19:40 ใดที่กระแสน้ำในแม่น้ำยังไม่ขาดสายและ ตราบใดที่เรือนกายของเขายังไม่ขาดแห้งไป ด้วยสายโลหิตแม่น้ำปิงในคลองสวนหมากไหล ต่อไปหาดทรายใก้เกาะไม่มีอะไรเหลืออยู่ใน ฤดูนี้แต่รื่นรู้ว่าอีกไม่เช้าไม่นานมัน จะโผล่ขึ้นเมื่อน้ำเริ่มลดทำนองเดียวกับ ความทรงจำถึงความรักของคนที่หลุดพ้นจาก การอดกลั้นแน่ละเขาจะคิดถึงละเมียดต่อไป ไม่มีอะไรจะมาทำให้เขาลืมหล่อนได้ไม่มี อะไรแม้กระทั่งความ ตายจบ
1:20:25 ขอได้รับความขอบคุณจาก 2 ยามและเพื่อเป็นกำลังใจกับ 2 ยามได้โปรด กดไลค์และคอมเมนต์ให้ด้วยจะขอบพระคุณเป็น อย่างยิ่งโชคดีทุกท่านสวัสดี ครับอ
