0:00 เอาล่ะครับคุณผู้ฟังสิ่งที่เกิดขึ้นที่ อเมริกาเมื่อไม่กี่วันมานี้มันคือการ ประกาศศักดาของทีมไทยแลนด์ที่ทำเอาทรัมป์ ต้องหันมาง้อไถยกันเลยทีเดียวหลังจากที่ คุณสุภจีของไทยเราเดินเกมรุกบุกสหรัฐเอง และมีโพสต์ใน Facebook ของคุณชัยรัตน์คง สุภมานนท์นักธุรกิจไทยในอเมริกาที่แกออก มาโพสต์เล่าเบื้องหลังการทำงานของ รัฐมนตรีศุภจีสุธัมพันธ์ที่ผมอ่านแล้วบอก เลยท่านเก่งของแท้คือเราเห็นข่าวรัฐมนตรี ไปเมืองนอกมาเยอะเจรจามาก็แยะแต่รอบนี้ มันต่างออกไปครับมันไม่ใช่การไปขอความ เห็นใจหรือไปง้อให้เค้าช่วยซื้อของแต่ เป็นการไปแบบเหนือชั้นไปแบบผู้คุมเกมอ่า ช่วงนี้ต้องขอชมคุณศุภจีเลยค่ะว่างัด กลยุทธ์มาใช้แต่ละทีนี่เฉียบๆทั้งนั้น >> ใช่มั้ล่ะครับงั้นเรามาเริ่มกันที่
0:45 ประเด็นแรกก่อนเลยคือเรื่องที่ว่าทำไม สหรัฐต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาคุยกับไทย ก่อนต้องบอกแบบนี้ครับว่าตอนยุค ประธานาธิบดีทรัมป์กลับมานี่แกเล่นโบทโหด ทั้งนั้นเลยคืออเมริกาต้องมาก่อนหรือ อเมริกา First ใครขาดดุลแกนะแกฝาดภาษีหมด เลยคือถ้าใครทำแกเจ็บแกเอาคืนหมดครับภาษี พื้นฐานล่อไป 19% ลองนึกสภาพประเทศเล็กๆ สิครับเหงื่อแตกพลักแต่ว่าไทยเรานิ่งครับ นิ่งเพราะอะไรรู้มั้ครับเพราะเรามีของดี ครับอ่า >> คืออะไรเหรอคะ >> เอ่อคืองี้ครับคุณชัยรัตน์แกบอกว่าคุณ ศุภจีแกมองเกมขาดแกหามุมชกที่เราได้ เปรียบคือแกไม่ได้มองว่าไทยเป็นแค่คนขาย ของแต่แกมองว่าไทยคือจิ๊กซอที่หายไปของ อเมริกาครับคืออเมริกาเนี่ยตัวโตซะเปล่า แต่มีจุดตายครับจุดตายคือความมั่นคงทาง อาหารและวัตถุดิบสำคัญอย่างยางพาราและแร่
1:32 หายากคืออเมริกามีเงินแต่เงินกินไม่ได้ ครับเวลาเกิดวิกฤตหรือรบกันขึ้นมาข้าวปลา อาหารยางล้อเครื่องบินยางล้อรถทหารมันเสก ขึ้นมาเองไม่ได้ >> อ๋อคือเราถือไพ่เหนือกว่าตรงที่เรามี ทรัพยากรที่เค้าผลิตเองไม่ได้สินะคะ >> ถูกต้องครับนี่คือคำตอบที่ว่าทำไมเขาต้อง มาคุยกับเราเพราะถ้าเขาไม่คุยกับเราแล้ว เราหมั่นไส้ส่งออกยางฟาราไปให้จีนหมดหรือ กั๊กข้าวหอมมะลิไว้กินเองคนที่เดือดร้อน คือคนอเมริกันครับเงินเฟ้อจะพุ่มเข้าของ จะแพงดังนั้นการที่คุณศุภจีวางตำแหน่งไทย เป็นหุ้นส่วนไม่ใช่ลูกไล่มันเลยทำให้เขา แกรงไงครับไม่เหมือนบางประเทศที่ทำได้แก้ ตัดราคาของถูกๆแต่ไม่มีความสำคัญทาง ยุทธศาสตร์แบบเราครับ >> แล้วความมั่นคงทางอาหารนี่สหรัฐเขาดแคลน
2:17 ขนาดนั้นเลยหรอคะ >> นี่แหละครับคือความเข้าใจผิดของทางโลกคิด ว่าอเมริกาปลูกข้าวสาลีปลูกข้าวโพดได้ เยอะแล้วจะไม่อดตายแต่จริงๆแล้วความหลาก หลายคือหัวใจครับเพราะอเมริกาผลิตแป้งได้ แต่เค้าผลิตแบบที่เรามีไม่ได้อย่างข้าว หอมมะลิเนี่ยครับคุณรู้มั้ว่าปี 2567 แล้วต่อเนื่องมาปี 256 เนี้ยบริษัทโis alister ซึ่งเป็นยักษ์ใหญ่นำเข้าของ อเมริกาเนี่ยครับเขานำเข้าไทยแบบทุบสถิติ เลยนะครับตั้ง 118,000 ตันคิดเป็นยนต์ไทยก็ประมาณ 5,000 กว่า ล้านบาทนะ >> หูเยอะมากเลยนะคะเนี่ย >> เยอะสิครับและที่สำคัญคือเค้าปลูกเองไม่ ได้ครับพื้นที่ในอเมริกาอย่าง แคลิฟอร์เนียที่เคยปลูกข้าวเจอปัญหาภัย แล้งเจอตนทุนน้ำแพงผลผลิตสู้เราไม่ได้รส
3:03 ชาติไม่ต้องพูดถึงคนละชั้นครับเพื่อนบ้าน เราบางประเทศพยายามจะโปรโมทข้าวตัวเองว่า ดีอย่างนั้นอย่างนี้แต่พอเอาเข้าปากปุ๊บ ฝรั่งเขารู้ครับลิ้นเขาไม่จระเข้นะครับ ของไทยเรามีความหอมความนุ่มที่เป็น เอกลักษณ์คือคุณศุภจีอ่านเกมขาดว่าอาหาร ไทยคือความมั่นคงของสหรัฐท่านไม่ได้ไปขาย ข้าวสารแต่ท่านไปขายหลักประกัน >> อ้าอ้า >> คือท่านบอกอเมริกาว่ายุอยากให้คนของยูไม่ อดอยากยูอยากให้คนเอเชียในอเมริกาพอใจยู ต้องมีเข้าไทยนี่แหละครับคือการเปลี่ยน สินค้าเกษตรให้เป็นอาวุธทางทูตที่เฉียบคม มากคือเราไม่ง้อเค้าแต่ทำให้เขารู้สึกว่า ขาดเราไม่ได้ถ้าขาดไทยไปเชลวังของในวอร์ม หรือคอสโกจะโล่งไปครึ่งแถบเลยนะครับพวก
3:48 ทูน่ากระป๋องสับปะรดกระป๋องแป้นมัน สำปะหลังดีเอาไปทำขนมปังปลัดกรูเตนพวกนี้ ไทยครองตลาดทั้งนั้น >> แล้วที่เขา้าบอกว่าความลึกเชิงกลยุทธ์ ระดับ CEO ของคุณศุภจีทำให้ข้อต่อรองเรา คมกว่าเดิมนี่มันขนาดไหนคะ >> โอ้โหตรงนี้แหละที่ผมชอบที่สุดเลยครับคือ คุณสุปจีเนี่ยพื้นเพท่านมาจากเอกชนเป็น CEO ระดับตำนานเลยล่ะครับทั้งไทยคมทั้ง ดุสิตธานีและอย่างสไตล์การทำงานแกเป็น สไตล์Micคร Management หรือการลงราย ละเอียดแบบยิบย่อยคุณชัยรัตน์เล่าใน Facebook ว่าขอให้ช่วยลดภาษีหน่อยครับ แต่ท่านจี้ถามเลยว่าสินค้าตัวไหน >> คือถามถามเจาะจงเลยเหรอคะ >> ใช่ครับปกติเวลาเจรจาการค้าถ้าคุยภาพรวม มันจะติดขัดเพราะอเมริกาก็ต้องปกป้อง เกษตรกรเาแต่คุณสุปจีแกทำการบ้านไปดีมาก
4:36 แกเจาะเป็นลายพิกัดศุลกากรหรือ HS Code เลยครับคือแกดูว่าอันไหนที่อเมริกาผลิต ไม่ได้อันไหนที่อเมริกาขาดแคลนแล้วแกเอา ข้อมูลนั้นไปยันหน้าเลยว่านี่ไงยูไม่มี อันนี้ถ้ายูเก็บภาษี 19% คนอเมริกันต้อง ซื้อของแพงขึ้นนะยูจะยอมให้เงินเฟ้อขึ้น หรอ >> โอ้โหเป็นการต้อนเข้ามุมด้วยข้อมูลจริงๆ ค่ะ >> นี่แหละครับคือความแตกต่างระหว่างนักการ เมืองอาชีพกับนักบริหารเมืองอาชีพคุณ สุภจีแกเอาวิธีคิดแบบธุรกิจมาใช้ครับคือ วินๆแต่เราต้องวินแบบมีศักดิ์ศรีแกไม่ได้ ไปขอลดภาษีมั่วซั่วแต่ขอเฉพาะตัวที่เขาก็ ได้ประโยชน์มันทำให้ข้อต่อรองเรามีน้ำ หนักมากเพราะมันตั้งอยู่บนผลประโยชน์ของ อเมริกาเองด้วยส่วนเขมรน่ะแหละครับยังส่ง ธูปไปพูดบทเดิมๆว่าเออเป็นเพื่อนกันนะลด ให้หน่อยคือฝรั่งเขาไม่สนหรอกครับเขาสน
5:22 แค่ว่าเขาได้อะไรและคุณสุภจีดีกับตับ โจทย์นั้นเได้ครับ >> ออ >> แล้วที่ท่านกล้าถามตรงๆว่าแล้วสินค้าไหน ที่คุณขาดเนี่ยถือว่าใจกล้ามากเลยครับคือ แทนที่เราจะเดาใจเค้าหรือพยายามยัดเยียด ขายของที่เรามีท่านใช้วิธีย้อนรอยกลับ ท่านถามเ้าเลยว่ายูขาดอะไรบอกมาเดี๋ซจัด ให้คำถามนี้มันเปลี่ยนสถานะเราจากคนขาย เป็นผู้แก้ปัญหาทันทีครับพอเราเป็นคนแก้ ปัญหาให้เค้าเค้าก็ต้องเกรงใจเราไงล่ะ ครับพอบอกว่าขาดอะไรปุ๊บอเมริกาก็จะกาง ลิสต์ออกมาเลยว่าอ๋ออ๋อช่วงนี้ขาดเนื้อปู แกะนะขาดแป้งมันเกรดพิเศษนะขาดยางแท่ง เกรดนี้นะคุณสุภจีก็จะบอกโอเคไทยเรามี งั้นตัวนี้ต้องอยู่ในข้อยกเว้นภาษีนะต้อง อยู่ในบัญชีแนบท้ายที่ 3 หรือแnก t ให้ เราด้วย
6:08 >> บัญชีแนบท้ายที่ 3 หรือว่า NNP นี่มันคือ อะไรฮะ >> มันคือคัมภีร์เทวดาในยุคสงครามการค้าของ ทรัมป์เลยล่ะครับคือทรัมป์แกจะเก็บภาษี ทุกคน 19% ใช่มั้ล่ะครับแต่แกจะมีบัญชี รับเล่ม 1 ชื่อและไอ้นี่แหละครับถ้า สินค้าใครมีชื่ออยู่ในบัญชีนี้ภาษีเป็น 0% ในขณะที่คนอื่นโดน 19 โดน 20 ไทยเราถ้า เจรจาเอารายชื่อสินค้าเข้าไปอยู่ในแntได้ คือเราชนะขาดเลยและนี่คือสิ่งที่คุณสุปจี กำลังทำคือการเอาสินค้าไทยยัดเข้าไปใน บัญชีนี้ทีละตัวทีละตัวด้วยคำถามว่าคุณ ขาดอะไรนี่แหละครับมันคือการเจรจาที่วัด กันด้วยข้อมูลร้ายสินค้าจริงๆ >> ออ >> แต่ว่ารัฐมนตรีต้องรู้ว่ารหัสสินค้าเยอะ เลยครับอย่างรหัสสินค้า 1006.30 30 คือ ข้าวหอมมลิเกรดไหนต้องรู้ว่ายามพราเบอร์
6:55 20 มันเอาไปทำล้อรถทหารรุ่นไหนได้บ้าง ข้อมูลพวกนี้ถ้าไม่ทำการบ้านมันหนักไม่ลง ลึกระดับนี้แบบที่ท่านเคยทำตอนอยู่ไทยคม หรือฤดุสิตธานีไม่มีทางรู้ครับแล้วถ้าไม่ รู้ก็จะโดนฝรั่งหลอกหรือไม่ก็คุยกันไม่ รู้เรื่องแต่คุณศุภจีรู้หมดครับรู้ กระทั่งว่าสต๊อกของลูกค้าเหลือเท่าไหร่ >> โอ้โหสุดยอดเลยค่ะ >> ไม่งั้นคุณชัยรัตน์ไม่บอกหรอกครับว่าท่าน ลงรายละเอียดลึกมากไม่ใช่แค่พูดไปเรื่อย >> อ้อ >> แล้วในขณะที่บางประเทศล็อกเกอร์เนี่ยตอน นี้ไทยคือตัวจริงในภูมิภาคครับสหรัฐเขา มองเกมขาดว่าถ้าเขาจะสู้กับจีนเขาต้องมี พันธมิตรที่พึ่งพาได้จริงในอาเซียนส่วน เขมรน่ะก็จีนจ๋าเลยลาวล่ะก็เสร็จจีนไป แล้วพม่าแล้วก็วุ่นวายเหลือใครล่ะครับ เหลือไทยที่ดูดีที่สุดแล้วไงตอนนี้มีโครง สร้างพื้นฐานดีที่สุดแถมมีท่าเรือแหลม
7:42 ชะบังมีนิคมอุตสาหกรรมและที่สำคัญมีอาหาร และวัตถุดิบที่เขาขาดไม่ได้ด้วยการที่เขา เปิดโต๊ะเจรจากับเราก่อนและยอมคุยเรื่อง Reciprocal Trade เวิร์คแบบลงลึกแสดง ว่าเขาให้เกียรติเราและเห็นค่าเรานั่นเอง ครับ >> แล้วที่บอกว่าคุณสุภัจจีไปที่ไหนที่นั่น ดีขึ้นแบบวัดผลได้จริงอันนี้มีข้อมูลยืน ยันมั้คะ >> แหมตัวเลขมันโกหกกันไม่ได้หรอกครับอย่าง ตอนที่คุณสุพตีอยู่ไทยคมใช่มั้ครับช่วงปี 2566 ท่านพลิกนรกเลยครับจากบริษัทที่มี ปัญหาเยอะแยะกำไรพุ่งไป 400 กว่าเปอร์ใน ไตรมาส 2 ปีนั้นท่านไปไล่บี้เจรจาข้อ พิพาท์จนได้เงินคืนมาตั้ง 300 ล้านบาทแ นี่คือฝีมือการเจรจาตาล้วนๆครับแล้วตอน อยู่ดูสถานีลื่นชัดเลยครับ >> ทำไมคะ >> คือท่านก็ไปต่อวิกฤตโควิดเลยช่วงนั้นโรง แรมปิดหมดนะฮะแต่ท่านไม่ยอมแพ้ท่านปรับ
8:29 พอร์ตไปลุยเรื่องอาหารไปทำโรงเรียนสอนทำ อาหารไปลุยโครงการดุสิตเซ็นทรัล Park จน ขายห้องพักหรูได้เกือบ 94% กวาดเงินเข้า บริษัทหมื่นกว่าล้านบาททั้งที่โรงแรมเก่า ยังทุบสร้างใหม่อยู่เลยนี่คือวิสัยทัศน์ ครับจากที่เคยพึ่งแต่ค่าห้องพักท่าน กระจายความเสี่ยงจนบริษัทรายได้โตเอาโต เอาปี 2567 รายได้โตทั้ง 70 กว่าเปอ์และ ยิ่งพอมาอยู่กระทรวงพาณิชย์เนี่ยท่านก็ เอาวิชาเดียวกันมาใช้อ่ะคือไม่ยึดติดกับ วิธีเดิมๆท่านมองสินค้าเกษตรไทยใหม่ไม่ ได้มองเป็นของหาได้ทั่วไปแต่มองเป็น luxury เป็น security ที่โลกต้องง้อเลย ล่ะครับแล้วความสำเร็จเมันเกิดจากการเจาะ ลึกแบบไมโครจริงๆครับ >> การเจาะลึกแบบไมโครนี่มันช่วยกับการ บริหารประเทศยังไงคะ >> อ่ะคือปัญหาของไทยที่ผ่านๆมาเนี่ยครับเรา มีนโยบายสวยหรูแต่ปฏิบัติไม่ได้จริงเพราะ
9:14 ติดขัดที่ระเบียบหยุมหยิมแต่คุณสุปจีท่าน ลงไปแกะไอ้ระเบียบหยุมหยิมพวกนี้แหละท่าน ถามทีมงานว่าติดตรงไหนติดบรรทัดไหนแก้ บรรทัดนั้นเหมือนตอนอย่างโพสต์คุณ ชัยรัตน์บอกทีมงานเทน้ำให้ท่านยกมือไหว้ นี่คือความใส่ใจท่านใส่ใจคนใส่ใจงานและ ใส่ใจรายละเอียดของสินค้าแต่ละตัวพอท่าน รู้จริงข้าราชการก็ตื่นตัวครับไม่กล้าทำ งานลวกๆเอกชนก็มั่นใจว่าเฮ้ยรัฐมนตรีคน นี้คุยรู้เรื่องว่ะมันเลยเกิดพลังขับ เคลื่อนมหาศาลนะครับ >> ออ >> แล้วแต่ถามว่าทำไมทุกคนถึงประับใจแล้ว เรื่องเอ่อ Food Security Hub ระดับโลก เนี่ยไทยจะเป็นได้จริงเหรอขอตอบชอบเลยว่า เป็นได้จริงและเป็นไปแล้วอ่ะครับต้องบอก ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนพูดแต่เป็น ครั้งแรกที่มีคนวางหมากอย่างเป็นระบบขนาด นี้คุณสุปจิไม่ได้แค่บอกว่าเราจะเป็นครัว โลกแล้วจบแต่ท่านไปจับมือกับเอกชนไปคุย
10:02 กับโอิแอรเพื่อดูดีนจริงๆท่านไปดันเรื่อง รอง stay ดึงฝรั่งมีตังค์มากินมาอยู่ใน ไทยเพื่อสร้างดีมานดในประเทศด้วยคือท่าน ทำครบวงจรน่ะและที่สำคัญนะครับ >> แล้วตอนนี้ต้องบอกเลยครับว่าภาวะโลกร้อน เอมนิโญสงครามยูเครนสงครามการค้าจีน อเมริกาทั้งหมดนี้เนี่ยครับมันทำให้อาหาร ขาดแคลนประเทศที่ผลิตอาหารที่เหลือเฟือ อย่างไทยคือโอasisครับข้าวไทยยางไทยผลไม้ ไทยมันกลายเป็นของหายากอย่างเพื่อนบ้าน เราบางประเทศปลูกข้าวก็ได้ผลผลิตต่ำน้ำ ธูปทีก็เจ๊งแต่ไทยเรามีระบบชลประทานที่ดี กว่าและแม้จะเย็นต้องปรับปรุงก็เถอะแต่ เรามีเทคโนโลยีการแปรรูปที่ดีกว่าเราเลย เป็นหับได้จริงๆถ้ามีการบริหารจัดการที่ ดีซึ่งตอนเนี้ยเรามีแม่ทัพที่ถูกค้นแล้ว ครับ >> สรุปแล้วการเจรตาครั้งนี้ไม่ได้ไปง้อแต่
10:47 เป็นการไปยื่นดีที่เขาปฏิเสธเไม่ได้ใช่ มั้คะ >> ถูกต้องครับเพราะมันเป็นดีที่วินแบบสุดๆ นี่แหละครับลองนึกภาพพลอเมริกันกำลังเปิด หัวกับเงินเฟ้อประชาชนบ่นว่าของแพงทำก็ ต้องกดดันคุณสุปจีเดินเข้าไปบอกว่าเฮ้ยยู ไอช่วยยูได้นะไอมีสินค้าคุณภาพดีราคาดี ยิ่งกว่าที่ยูไปซื้อจากที่อื่นแถมไอยอมลด ภาษีนำเข้าสินค้าทุนเครื่องจักรไฮเทคจาก ยูให้ด้วยภายใต้ reciprocal trade แลก กับยกเว้นภาษีสินค้าเกษตรของไอคือเรายอม ลดภาษีเครื่องจักรเทคโนโลยี RI รถยนต์ EV บางประเภทจากอเมริกาเพื่อให้เอกชนไทยต้น ทุนต่ำลงในขณะเดียวกันเราก็ได้สิทธิ์ส่ง โอกข้าวยางอาหารเข้าอเมริกาแบบ 0% ภาษี นี่คือดีลที่เขาปฏิเสธไม่ได้เพราะถ้าเขา ปฏิเสธเขาก็เสียตลาดไทยให้จีนซึ่งเขาก็ ไม่ชอบอีกแล้วคนของเขาก็ต้องกินของแพงมัน เป็นการยื่นคำขาดแบบสุภาพครับแล้วผมเชื่อ
11:34 ว่าถ้าเรามีคนเก่งๆแบบนี้แล้วคนไทยเรารวม พลังการไม่มัวแต่ไปทะเลาะกันเองประเทศไทย เราไปไกลแน่นอนกดไลก์และกดกระดิ่งช่องเรา เพื่อไม่พลาดข่าวเรา 2 คนทันและมินสวัสดี ครับ
