0:02 สวัสดีครับท่านผู้ติดตามรายการ 2 ยามที่ เคารพอีกเรื่องนึงที่ 2 ยามภูมิใจนำเสนอ บทประพันธ์ของครูมาลัยชูพินิจในนามปากกา เรียม เองนั่นก็คือเรื่องทุ่ง มหาราชขอเชิญติดตามได้ณบัดนี้ ครับคำนำทำนองเดียวกับทุกประเทศและชาติ หมู่บ้านและตำบลมีประวัติของมันไม่มากก็ น้อยไม่ทางใดก็ทางนึถึงกระนั้นความหมาย ของข้าพเจ้าในการเขียนทุ่งมหาราชก็ไม่ได้
0:47 ปรารถนาจะให้เป็นประวัติของตำบลคลองสวน หมากซึ่งในปัจจุบันเปลี่ยนนามกันมาเป็น นครชุมหรือประวัติของชาวบ้านนั้นโดยแท้ จริงมากไปกว่าเสมือนบันทึกของเหตุการณ์ ประจำยุคประจำสมัยซึ่งผ่านมาในชีวิตของ ข้าพเจ้าและก่อนข้าพเจ้าขึ้นไปฉะนั้นจึง ไม่ต่างอะไรกับการเขียนจากความทรงจำรำลึก และความรู้สึกซึ่งอาจจะผิดพลาดได้ง่ายข้อ เท็จจริงที่ได้อาจจะคร่าเกินไปล้างเลือน และเลอะด้วยกาลเวลานั่นไม่ใช่วิธีเขียน นวนิยายซึ่งจะเรียกกันว่าชีวประวัติ และนั่นมิใช่แบบอย่างที่ข้าพเจ้า
1:33 ต้องการถึงกระนั้นความทรงจำรำลึกของคนเรา ก็แจ่มชัดในวัยเยาวมากกว่าในวัยต่อมาภาพ ใดๆที่พิมพ์อยู่ในอนุสติก็เช่นเดียวกัน ด้วยประการฉะนี้ทุ่งมหาราชก็อาจจะหลีกหนี ไม่พ้นจากภาพของชีวิตบุคคลประจำยุคที่ ปรากฏในท้องเรื่องภาพของเมืองและตำบลซึ่ง สร้างขึ้นด้วยความทุกข์ทรมานของบุคคล เหล่านั้นก็เช่นเดียวกันพัวพันอยู่กับ วิถีชีวิตของตัวละครในเรื่องซึ่งล้วนแล้ว แต่เป็น จินตนาพรนอกจากบางบุคคลซึ่งนามและการ บำเพ็ญกรณียังเป็นอนุสาวรีประจำกำแพงเพชร มาเป็นเวลาช้านานในฐานะผู้ทำคุณประโยชน์
2:21 ให้แก่อนาคตของเมืองนั้นบรรดานามใดก็ดี บุคลิกภาพใดก็ดีที่ไปสอดคล้องหรือละไม้ คล้ายคลึงกันเข้ากับท่านผู้ใดทั้งที่ยัง มีชีวิตอยู่หรือวายชนแล้วเป็นการบังเอิญ และโดยมิได้เจตนาอย่างไรก็ดีสิ่งใดที่ เป็นไปโดยบังเอิญเกี่ยวกับความพร้องกัน ของบุคคลและนามความพยายามของข้าพเจ้าที่ จะบรรยายถึงขนบประเพณีชีวิตและนิสัยส่วน ใหญ่ของชาวคลองสวนหมากก็เป็นไปโดยเจตนา เหตุการณ์อันเกิดจากมหาภัยธรรมชาตินับแต่ โรคโรคระบาดอุทกภัยทุพิภัยก็เช่นเดียวกัน เพราะครั้งหนึ่งข้าพเจ้าเคยผ่านชีวิตเช่น
3:07 นั้นอย่างที่พวกเขาได้ผ่านและเพราะขนบ ประเพณีชีวิตและนิสัยเหล่านั้นเองที่ทำ ให้คลองสวนหมากและชาวคลองสวนหมากพร้อม ด้วยลูกหลานของเขาต่อมาสามารถต่อสู้กับ ภัยธรรมชาติและชนะแก่ภัยธรรมชาติเหล่า นั้นจนกระทั่งถึงยุคปัจจุบันน่าเสียดาย ที่ข้าพเจ้าไม่สามารถจะบรรยายให้ถึงเพียง ครึ่งหรือเสี้ยวของเหตุการณ์เหล่านั้นได้ ความพยายามใดๆล้มเหลวมิใช่เกี่ยวด้วยความ ล่วงไปของกาลเวลามากกว่าความยิ่งใหญ่ใน การเสียสละและความทรหดอดกลั้นของชาวบ้าน รุ่นและยุคนั้นซึ่งบากบันบุกวิถีทางแห่ง
3:53 การดำรงชีวิตไว้สำหรับคนรุ่นหลังธรรมชาติ มากกว่ามนุษย์เป็นพที่ไร้กาจสดสำหรับคลอง สวนหมากและชาวคลองสวนหมากสมัยนั้นการอยู่ เพื่อกันและกันไม่ว่าในวันดีหรือวันเลว สายสัมพันธ์อย่างเดียวที่ช่วยรั้งให้เขา เข็นออกมาจากมรณะอย่างเเน็ดอนาถได้ภาพที่ โหดร้ายสยดสยองแต่ก็พิมพ์ประทับกับใจของ ข้าพเจ้าอยู่จนกระทั่งบัดนี้ได้แก่คราวฝี ดาษหรือไข้ทรพิษระบาด่าชีวิตชาวบ้านไป เกือบหมดปากคลองและความอดอยากซึ่งพวกเรา ได้รับอย่างแสนสาหัสในการต่อมาทั้ง 2 กรณีครอบครัวของข้าพเจ้าต้องอพยพเข้าไป
4:41 อยู่ในป่ารวมกับบรรดาเพื่อนบ้านที่ยัง เหลืออยู่ชีวิตเด็ก 7-8 ขวบอาจจะไม่รู้ ว่าการเสียสละและพรานอภาพคืออะไรแต่การ ร่วมรับภัยก็ผูกพันจิตใจทั้งผู้ใหญ่และ เด็กไว้เหมือนครอบครัวเดียวกันข้าวท่าน นานเดียวปนกลอยกินทั้งชมรมเนื้อหรือปลา ที่ได้มาตัวเดียวแจกจ่ายกันไปทุกครัว เรือนบางวันพวกผู้ชายยอมอดเพื่อให้พวกผู้ หญิงและเด็กได้กินบางวันทั้งผู้ชายผู้ หญิงและเด็กไม่มีอะไรจะกินต่างก็ออกขุด รากไม้เผือกมันได้มามากน้อยเท่าใดรวมไว้ เป็นกองกลางแล้วก็เฉลี่ยกันไปความทุกข์ ยากเจ็บปวดรั่วร้าวของสมาชิกครอบครัว
5:28 หนึ่งครอบครัวใดเสมือนสมาชิกในครอบครัว ของเราความทรมานของเขาคือความทรมานของเรา ความตายของคนนึงเหมือนความตายของญาติสนิท และมิตรรักทุกคนไม่มีใครหัวเราะเมื่อเกิด การร้องไห้เพราะไม่มีใครร้องไห้เมื่อเกิด การหัวเราะอะไรเป็นเหตุให้เราปฏิบัติต่อ กันเพราะระหว่างกันเช่นนั้นข้าพเจ้าไม่ สามารถจะค้นหาสาเหตุได้จนจนกระทั่งบัดนี้ อย่างดีที่สุดที่จะระลึกออกก็เพียงแต่นับ แต่จำความได้ประเพณีและนิสัยเช่นนั้นมี อยู่ก็ระหว่างชาวคลองสวนหมากมันอาจจะมา จากผลของพระพุทธศาสนาและมันก็อาจจะมาจาก
6:16 ธรรมชาติของคนที่เกิดในป่าในดงอย่างเรา แต่ความทรงจำรำลึกถึงบุคคลเหล่านั้นเอง ข้าพเจ้าขออุทิศทุ่งมหาราชให้เรื่องเล็กๆ ที่พยายามจะเข้าให้ถึงส่วนลึกแห่งความ ยิ่งใหญ่ในการใช้ชีวิตของมนุษย์เราเพื่อ ความสุขและสวัสดิภาพของส่วนรวมความพยายาม นั้นอาจจะไม่ถึงที่หมายแต่มันมิใช่เกิด จากพฤติการและความยิ่งใหญ่ของเราแต่มันมิ ใช่เกิดจากพฤติการและความยิ่งใหญ่ของเขา มากกว่าการหย่อนสมรรถภาพในสมาธิและ จินตนาการของผู้เขียนเอง เรียม
7:02 เองและณบัดนี้ขอเชิญหาความสำราญจากทุ่ง มหาราชได้ณบัดนี้ขอเชิญ ครับภาค 1 บทที่ 1 ขุนนิคมบริบาลสิ้นใจเมื่อวัน อาทิตย์แรม 14 ค่ำเดือน 5 ปีขานโทศก พุทธศักราช 249 92 ปีหลังจากลืมตาดูโลกและผ่านชีวิตมา แล้วโชคโชนอย่างยากที่ผู้ชายน้อยคนจะได้ ผ่านและพบการตายของแกเป็นไปอย่างสงบภายใน อ้อมแขนของภรรยาคู่ยากยิ้มด้วความสุข ปรากฏอยู่ที่ริมฝีปากซึ่งเผยอที่หนังตา
7:49 อันหรี่หลับที่หน้าผากอันกว้างและแก้ม ทั้งสองซึ่งซูบจนเห็นแต่กระดูกโปนเป็นสัน ขุนบริบาลสิ้นใจแล้วพร้อมด้วยวันเริ่มต้น ของจุลศักราชใหม่อย่างที่มนุษย์เราทุกคน จะต้องตายเพียงแต่ช่างกะทันหันอะไรเช่น นั้นขณะที่วิญญาณและกลิ่นอายของ มหาสงกรานต์ล่องลอยอยู่ในอากาศและกลิ่น แป้งหอมของกระแจจันทร์ที่บรรดาลูกหลานประ พรหมในวันรดน้ำอวยพรยังติดอยู่ที่เสื้อ ผ้ามันเป็นวันเดียวที่คนเราไม่น่าจะตายใน เมื่อดอกไม้กำลังบานอยู่เต็มป่าและบบดานก ทั้งหลายส่งเสียงร้องไพเราะอยู่เต็มดงป่า อ้อและกอพงบนเกาะกำลังออกดอกขาวเป็นทะเล
8:37 หิมะตลอด 3 วันเต็มๆหลังจากการประชุม เพลิงและบำเพ็ญกุศลผ่านไปหญิงชรารู้สึก เหมือนตกอยู่ในเขาวงกตพิศวงงวงงวยและมืด มิดไปหมดไม่รู้ว่าจะไปทางไหนจะทำอะไรและ คิดอะไรนอกจากนั่งอยู่ข้างเชี่ยนหมากบน ระเบียงบ้านฟากนอกช้านก้ากว้างซึ่งเปิด ออกไปสู่ทางเดินริมตะลิ่งเหนือฝั่งแม่น้ำ ปิงที่เหือดแห้งและเห็นแต่หาดหาดและหาด ทั่วไปขุนนิคมบริบาลสิ้นใจแล้วการชาปนกิจ ศพของแกที่กระทำกันเอิกะริกมโหฬารอย่าง นานเต็มทีในชั่วชีวิตชาวบ้านนั้นจะได้เคย เห็นการละเล่นแทบทุกชนิดนับแต่โขนละคร
9:26 ลิเกขุ่นกระบอกและหนังตะลุง อาจจะเรียกคนแต่อิทธิพลของมันก็ยังไม่มาก เท่ากับบุคลิกภาพของชายชราผู้ตายเมื่อ เสร็จพิธีการงานบรรดามโหรสพเหล่านั้นอาจ จะขนเครื่องขึ้นรถและลงเรือคนดูทั้งหลาย ก็พากันันกลับบ้านแต่ไม่มีใครจะลืมขุน นิคมบริวารได้ 60 ปีเต็มๆแกใช้ชีวิตร่วม มากับชาวบ้านนั้น 60 ปีเต็มๆแกได้ผ่านการ พบอย่าอย่าปู่ย่าตายายของคนรุ่นใหม่ใน จังหวัดเดียวกันได้ผ่านและพบ 60 ปีของ ชีวิตที่บางครั้งสงบบางครั้งผาดโผนรู้รส ดีว่าความจนหมายถึงอะไรความทุกข์ทรมาน
10:15 อันตรายอดทนและการเสียสละของมนุษย์หมาย ถึงอะไรก่อนที่จะบกด้วยความบากบั่นขึ้นมา ถึงฐานะในปัจจุบันขุนนิคมบริวารสิ้นใจ แล้วแต่แต่ขณะเดียวกันแกยังอยู่ในความทรง จำของผู้คนที่แกเคยเกี่ยวข้องบ้างญาติพี่ น้องบ้างเป็นมิตรสหายและบ้างก็เป็นศัตรู ขุนนิคมบริบาลยังอยู่ในอากาศที่หายใจเข้า ไปในชีวิตและขนบประเพณีประจำวันของนครชุม ในฐานะสิ่งนึงและส่วนหนึของตำบลบ้านเป็น สัญลักษณ์ประจำถิ่นที่ไม่มีขนบประเพณีและ อารยธรรมแผนใหม่หรือกาลเวลาจะลบเรือนให้
11:01 เจื่อนจางไปได้นั่งอยู่หน้าระเบียงบ้าน บ่ายวันนั้นแม่เฒ่าคู่ทุกข์คู่ยากของขุน นิคมบริบาลรู้ดีว่าไม่มีใครจะลืมชายอย่าง นั้นได้หลายคนอาจจะบูชาว่าขุนนิคมใจดีและ หลายคนก็อาจจะซุบซิบนินทาว่าขุนนิคมใจ ร้ายแต่ดีหรือร้ายไม่เท่าสุดใจรู้ว่าไม่ มีใครในตำบลหรือจังหวัดนั้นว่าเผชิญกับ ขุนนิคมบริบาลในสนามเดียวกันไม่ว่าจะเป็น เวทีของการงานหรือเวทีของชีวิตขุนนิคม เกิดมาอย่างลูกผู้ชายตั้งใจจะใช้ชีวิต อย่างลูกผู้ชายและแกก็ใช้เต็มความหมายของ มันอย่างสมค่าที่นี่น่ะดีทุกอย่างสำหรับ
11:50 จะอยู่จะกินแล้วก็ตายขุณนิคมบริวารบอก เมื่อ 60 ปีก่อนขณะเจอกันเป็นครั้งแรกที่ ที่ท่าน้ำวันนั้นผู้หญิงสวยอย่างเองผู้ ชายเปิดเผยอย่าง่าข้าวปลาอาหารบริบูรณ์ เสียอย่างเดียวแต่ขาดหัวหน้าข้านี่แหละ เทวดาส่งมาสำหรับเป็นนายเมื่อ 60 ปีก่อน ที่ท่าน้ำช่างนานอะไรเช่นนั้นขณะที่มัน เหมือนกับเหตุการณ์เพิ่งผ่านมาเมื่อวานซื นี้เองแม่เฒ่ารู้สึกในตาพร่าด้วยฝ้าน้ำตา ซึมออกมาบางความทรงจำถึงประโยคเหล่านั้น ชักนำไปสู่ความทรงจำถึงภาพอื่นๆวันคืนและ
12:36 เหตุการณ์ที่ผ่านมาแล้วเมื่อ 60 ปีก่อน นครชุมยังเป็นคลองสวนหมากพร้อมด้วยหย้า เรือนฝาขัดแตะและมุงแฝกไม่กี่สิบหลังคา และบ้านไร่เพิ่งมีพวกเวียงจันทร์อพยพมา อยู่ไม่กี่ครอบครัวป่ามะพร้าวยังหลงเหลง เนินกำแพงเมืองเก่าชั้นนอกยังไม่ถูกทลาย ลงมาถมถนนและดงเศรษฐียังทิ้งซากของนคร ร้างไว้เป็นอนุสาวรียแก่คนรุ่นหลังเกาะ หน้าบ้านยังห่างตลิ่งและมะม่วงสายทองต้น นั้นยังแผ่กิ่งก้านสาขาอยู่เหนือหน้าท่า สาว้คนนึ่งหน้าตายังซูบซีบอิโรยจากการ ตรักตรำงานซึ่งเพิ่งผ่านพ้นไปคลานเข้ามา
13:21 นั่งอยู่ตรงหน้าเรือที่คุณย่าสั่งมาแล้ว ค่ะหล่อนรายงานแม่เฒ่าสุดใจหันไปอย่าง เลือเลื่อนลอยเรืออะไรกันเย็นเนี้ยข้า หลวงนัประชุมเรื่องซ่อมวัดที่จวนไงคะคุณ ย่าได้รับเชิญไว้แล้วก็สั่งให้แก้วเอา เรือออกหญิงชราถอนใจนั่นเป็นเพียงกิจวัตร อย่างนึงซึ่งในชีวิตไม่มีวันจะเลี่ยงพ้น ไม่ว่าจะเป็นการกุศลสาธารณะหรือเป็นงาน ของบ้านเมืองไม่เคยปรากฏว่าจะขาดมือของ ขุนนิคมและแม่เฒ่าเข้าไปเกี่ยวข้องอยู่ใน ทางใดทางหนึ่งได้แต่นี้ไปเมื่อขาดขุนนิคม บริบาลภาพของท่าน้ำใต้ร่มมะม่วงสายทองบ่า วันนั้นปรากฏขึ้นมาในความทรงจำอีกแจ่มชัด
14:10 และสดชื่นกว่าความทรงจำเหมือนจะนำวัยสาว กลับมาสู่แกอีกครั้งบอกแก้วเถอะว่าข้า เปลี่ยนใจเก็บเรื้อได้วันหลังค่อยพบท่าน ข้าหลวงกิจธุระอื่นคอยได้ในขณะที่ธุระของ ชีวิตซึ่งเป็นอดีตปัจจุบันและอนาคตของคนน เราอาจผ่านไปโดยไม่มีหวังจะย้อนกลับมาอีก แม่เฒ่าต้องการรำลึกถึงคืนวันเหล่านั้นใน ยามที่ความทรงจำกำลังแจ่มใสและใครต่อใคร ปล่อยให้แกมีเวลาอยู่แต่ลำพังคนเดียว มิลินลูกชายคนโตพร้อมด้วยบุตรภรรญาของเขา ลงไปธุระที่ปากน้ำโพธิ์สะอิ้งกับผัวซึ่ง ไม่เอาถ่านก็ยังไม่กลับจากช่วยงานในเมือง
14:58 ครั้งนึงลูกและหลานเคยเป็นความสุขแต่คน เหล่านั้นใครบ้างที่รู้ว่าความทุกข์คือ อะไรชีวิตเหล่านั้นเกิดมาสายเกินไปไม่ทัน รู้รสของชีวิตอย่างที่ขุนนิคมบริวารและแก ได้รู้ลูกทั้งหญิงและชายแม้กระทั่งดรุณ และสะอางซึ่งถึงแก่ความตายในระหว่างที่ อยู่ในวัยหนุ่มสาวแม้กระทั่งลูกหัวปีที่ จากอกไปแต่ยังเยาสมัยฝีดาษ ทำลายบ้านนั้นเพียงแต่จะเป็นกรรมสิทธิ์ ของคนอื่นไปทั้งกายและใจเมื่อพ้นจากอกขุน นิคมและแก 2 ตายายเท่านั้นเป็นของกันและ กันตลอดมาถึงแม้ว่าหลายครั้งเลือดหนุ่ม
15:45 และความคะนองจะเรียกร้องขุนนิคมให้เตลิด ไปและแม้ว่าจะหลายรักหลายเมียเพียงใดขุน นิคมก็ยังเป็นของแกวันยังค่ำท่ามกลาง ระเบียงซึ่งลมโกรธและโลกซึ่งวิญญาณของ มหาสงกรานต์เพิ่งจากไปสายตาของแม่เฒ่า แพ่งออกไปยังท่าน้ำในมโนคติและที่อัน เวิ้งว้างว่างเปล่าซึ่งครั้งนึงมะม่วงสาย ทองต้นนั้นเคยตั้งอยู่มิได้เอาใจใส่ต่อ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาและยกมือไหว้มิได้ เอาใจใส่ต่อเสียงเด็กที่เล่นเกรียวกัน อยู่หลัง บ้านฉันยังจำได้ดีทุกอย่างไม่เท่าคิดจำ ได้แน่เหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
16:32 มะม่วงสายทองต้นนั้นส่งที่ท่าน้ำแม่ปิง ที่เวิ้งว่างเต็มไปด้วยจอกเลสสวะเต็มไป ด้วยแพไม้แพเสาเรือกลอนติดทองสีต่างๆกัน เรือรหัสท้ายของมิสหลุยซึ่งไม่มีวันจะ กลับมาอีกและก็เรือชะล่าลำนั้นและและ เขาทุ่ง มหาราชบทที่ 2 ในตอนบ่ายวันสุดท้ายของสงกราน์สุดใจ ยังสวมกำไลข้อเท้า 16 ปีแต่เปล่งปัเหมือน สาวใหญ่เปียกปอนไปทั้งตัวด้วยเล่นสาดน้ำ กันหน้าตายังขมุกขะมอมเพราะดินหม้อจากการ
17:21 มอมตะลุมบอนฉวยขันลงหินและสบู่ลงไปที่ตีน ท่าหน้าบ้านเร่งรีบจะอาบน้ำชำระกายเพื่อ กลับขึ้นมาแต่งตัวใหม่ให้ทันไปเข้าวงช่วง ชัยในตอนเย็นแต่แล้วก็ชะงักอยู่ที่ตีน บันไดเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจาก ซุ้มผักบุ้งฝรั่งทางขวามือและมองเห็นหน้า เป็นที่สุดหน้านึงแดงก่ำและเป็นมันเพราะ ความร้อนและฤทธิ์สุราโรงโผล่ออกมาจาก ประทุนเรือชะล่าซึ่งจอดหลบแดดอยู่ในซุ้ม นั้นชั่วขณะนึงหญิงสาวหันรีหันขวางทำท่า เหมือนจะกลับขึ้นไปเมื่อปรากฏว่าเจ้าของ หน้าไม่ใช่คนบ้านนั้นครั้นแล้วก็ก้าวออก ไปที่หัวทรงนั่งปกหันหลังให้อย่างไม่เอา
18:09 ใจใส่ที่นี่เป็นท่าน้ำของหล่อนเคยอาบเคย เล่นมาแต่น้อยคุ้มใหญ่เหตุไฉนจะต้องหนีไป เพราะมีคนแปลกหน้ามาอาศัยความจริงนั้น หล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าเขาหัวเราะอะไร หรือกับใครจนกระทั่งตักน้ำอาบไปได้ไม่กี่ ขับได้ยินเสียงหัวเราะนั้นดังลั่นมาอีก จึงเหลียวกลับมาดูบ้าขันอะไรนักหนาเชียว เสียงของหล่อนเหมือนบ่นพึมพำด้วยความ รำคาญมากกว่าตั้งกระทู้ถามเขโดยตรงไปเล่น ปลาย่างใครเขามาล่ะหน้ามันถึงได้เป็น อย่างงั้นขณะนี้เขาคลานออกมาพ้นประทนนั่ง ขัดสมาดอยู่ที่หัวเรือแล้วก็ตั้งหน้าตั้ง ตาหัวเราะเอาหัวเราะเอาฟันขาวๆและเครา
18:56 เขียวๆของเขาทำให้หน้านั้นทาเลนอย่างน่า ตบแต่ทั้งหมดที่สุดใจจะตอบได้ก็เพียง สะบัดหน้ากลับอย่างกระฟัดกระเฟียดช่าง เค้าหล่อนบอกอวดแก่งทำไมไม่ขึ้นไปข้างบน ล่ะหน้าไม่มอมยิ่งกว่าลูกแมวก็ลองดูเจ้า ของฟันขาวๆและคราเขียวๆเลิกคิ้วเอ๊ะเอา กันไม่เลือกทีเดียวรึว่าคนบ้านนี้หรือ บ้านไหนไม่เรียกสงกรานต์นี้เหมือนอย่าง เอ็งทั้งนั้นเหรอผู้หญิงปากคลองน่ะทำไม อ้าวถ้าเหมือนเองอย่าว่าแต่สาดน้ำหมอม หน้าถึงจะตอนให้หน้าเขียวอย่างข้าโดนเข้า ขลากดอกไม้เมื่อวานก็ยอมบ้ามือที่ถือขัน จ้วงตักน้ำรดตัวเร็วขึ้นแต่พวกยักษ์ข้า
19:44 หมูขี่ทั้งนั้นแหละพวกที่ลานดอกไม้น่ะเขา พูดต่อไปอย่างไม่เอาใจใส่เพราะฉะนั้นถึง ไม่ได้กินค่าถ่ายจากฆ่าหล่อนถูสบู่ล กิริยาแสดงว่าไม่เอาใจใส่แต่ก็อดรู้สึก ไม่ได้ถึงความใกล้ชิดของเขาและสายตาที่ แ่งดูหล่อนอยู่ตลอดเวลารูปร่างยางอย่าง เนี้ยหล่อนพึมพำโดนมือพี่ดำป้ามแมวกับยาย คล้อยหมับเดียวหลุดไปได้ค่อยว่าเจ้าของ ฟันขาวๆคราเขียวๆเลิกคิ้วแล้วก็ยักไหล่ น่าทะเล้นไปด้วยการหัวเราะนั้นเหมือนขบ ขันอะไรอยู่ในใจไม่ ส่างเสียงของเขาทักทายใครละพี่ดป้าแมวไ
20:29 ยายคล้อยของเอ็งหัวหน้าของพวกตอนหล่อนบอก แต่ละคนยังกาพร้อมเมื่อเยนวานนายอำเภอ เสียค่าถ่ายไปเกือบเทถึงได้โสดเซหน้า เมื่อยกลับไปได้เสียงหัวเราะของเขาก้องไป ในอากาศแต่อย่างข้าไม่มีวันได้กินแน่เขา บอกคนจะจับข้าให้อยู่มือได้ต้องไม่ใช่ ยักษ์ขหมูขีหรือนางผีเสื้อสมุดมันต้องคน เอวบางร่างเล็กเปล่งปลั่งยังสาวยังแซก แล้วแล้วก็ใส่กำไลอย่างเองบ้าสุดใจไม่ทัน เช็ดหน้าฉวยขันฉวยสบู่ได้ก็ลุกขึ้นเยืน ฝ่ายชายหัวเราะดังโน้มตัวลงนอนพังาพกับ หัวเรือชะล่าเชยคังไว้กับฝ่ามือทั้งสองใน
21:15 ตาที่แดงก่ำจับดูหล่อนเขม็งหมดเสียเมื่อ ไหร่ล่ะอะไรก็ดินหม้อน่ะสิยังติดอยู่ที่ ปลายจมูกที่กกหูแล้วก็ข้างคอช่างเขาหญิง สาวกระแทกเสียงกลับนั่งลงอีกลงมือถูสบู่ ใหม่ดินหม้อกับน้ำมันมะพร้าวหรือน้ำมัน หมูมันต้องทรายเขาแนะไม่ใช่ความนี่เสียง อู้อี้ดังออกมาจากฝ่ามือที่กำลังเต็มไป ด้วยฟองสบู่นิ่งกันไปอยู่ครู่ใหญ่เสียง ถอนใจก็ดังมาจากชายต่างถิ่นลูกเต้าเหล่า ใครน้าท่อเรือเคลื่อนล่องพ่านปากคลองมา หลายปีแล้วก็เพิ่งเคยพบนี่แหละอยากรู้ จริงๆว่าเคยมีใครเคยบอกเองบ้างหรือเปล่า สุดใจยกขันล้างหน้าถามทั้งๆที่ไม่ลืมตา
22:04 บอกอะไรว่าผู้หญิงปากคลองน่ะสวยกว่าผู้ หญิงที่ไหนๆบนฝั่งแม่ปิงหล่อนนิ่งไม่ตอบ สลัดผมแล้วก็เช็ดหน้าต่อไปคนทางใต้ได้ยิน ชื่อปากคลองเข้าขนหัวลุกเขาพูดต่อไปคนทาง เหนือล่องเรอผ่านมายังต้องหันหน้ามองฝั่ง ตะวันออกแต่ถ้ารู้อย่างข้ารู้ว่าปากคลอง มีคนอย่างเองอีกหน่อยก็แหกกันมาซะอีกสุด ใจของก้มหน้าก้มตาถูเนื้อถูตัวต่อไปสายตา ของฝ่ายชายจับอยู่ที่ใบหน้าซึ่งหมดจดไหล่ ที่เต็มและทรวงอกอันไหวสะเทือนของหล่อน ไม่วางตารู้หรือเปล่าว่าข้าน่ะไม่เคยคิด อยากจะตั้งถิ่นฐานบ้านช่องภูมิลำเนาลลง
22:50 ที่ไหนจนกระทั่งวันเนี้ยอ๋อหล่อนเงยหน้า ขึ้นดูเแวบนึงแวบเดียวเท่านั้นพอเจอในตา ซึ่งแดงก่ำเป็นมันทั้งคู่ก็หลบไม่หันไปดู อีกเลยเพราะอะไรรู้มั้ยหล่อนสั่นศีรษะ เอ็งเาหัวเราะอีกบ้าหมายความว่ากรขอบใจ หรือว่าโกรดบ้าคนบ้านนี้ชอบกนพูดได้คำ เดียวเขาถอนใจข้าไม่เคยบอกใครอย่างบอกก็ เอองจริงๆเพราะชักจะชอบปากคลองที่ที่มี เอองนิ่งพิจารณาดูร่างที่อวบอัดอยู่ใน เสื้อผ้าที่เปียกผมที่ยสยายประบ่าแล้วก็ พยักหน้าข้าเคยรู้กิตติศัพท์เหมือนกันว่า ปากคลองเป็นบ้านร้ายหลายปีมาแล้วห่าลงกิน
23:37 ตายไปเกือบหมดบ้านปี 10 ปีมันจะต้องมา เยี่ยมเสียทีนึงถึงงั้นที่นี่ที่นี่ก็ดี ไปทุกอย่างสำหรับจะอยู่จะกินแล้วก็ตายเงย หน้าขึ้นเชยคางซึ่งเขียวไปด้วยเคราไว้กับ ท่อนแขนผู้หญิงสวยอย่างเอองผู้ชายเปิดเผย อย่าง่าเข้าปลาอาหารบริบูรณ์เสียอย่าง เดียวแต่ขาดหัวหน้าข้านี่แหละเทวดาส่งมา สำหรับเป็นนายสุดใจฉวยขันและสบู่ผุดลุก ขึ้นเยืนหันหลังและก็ก้าวขึ้นบันไดไปอ้าว จะไปแล้วเสียงของเขาแสดงความเสียดายกำลัง คุยกันสนุกทีเดียวนอกจากนั้นยิ่งนานเข้า ยิ่งชอบเองขึ้นทุกทีหล่อนหันหน้ามองค่ำ ไหล่ไปยงเขาอย่างหมั่นไส้ยิ่งนานเข้าก็
24:24 ยิ่งเกลียดหน้าแกเฮะอ้าเาทำเสียงล้อเลียน หล่อนไม่จริงล่ะมั้งบ้าและนั่นเป็นวาจาคำ สุดท้ายที่สุดใจยังสวมกำลข้อเท้า 16 ปี แต่เปล่งปลั่งเหมือนสาวใหญ่อุทานอย่าง กระฟัดกระเฟียดก่อนที่จะวิ่งขึ้นบันไดตีน ท่าท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจดังลั่นของ ชายแปลกหน้าอะไรทำให้ฉันรุนแรงกับเขาออก ไปอย่างนั้นไม่เท่าเอนกายพิงหมอนขวานความ รู้สึกของวัยสาวที่ล่วงพ้นเป็นนานแสนนาน เหมือนหนึ่งจะไหลหลั่งถ่างมาอีกแทบท่วม ท้นหัวใจคำทักทายเมื่อแรกพบกันก็บ้าและ เมื่อจะจากกันก็บ้าร้าวกับว่าคู่อริเก่า
25:11 มาเจอกันเข้าฉันแน่ใจเหลือเกินว่าไม่ได้ สนใจอะไรเขามากไปกว่าคนต่างถิ่นที่หยาบ คายคนนึงอย่างผู้ชายอีกหลายคนซึ่งเคยพบมา แล้วและผ่านไปโดยมิได้อยู่ในความสนใจหรือ กลับมาพบหน้าฆ่าตากันอีกอีเพียงแต่ชายคน นี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่พ้นหลีก เลี่ยงไม่ พ้นในคืนนั้นเองสุดใจก็พบเขาอีกขณะที่ เข้าทรงแม่สีอยู่ที่ลานบ้านผู้ใหญ่พูน ท่ามกลางเสียงตีเกราะเคาไม้ท่ามกลางใต้ ที่สว่างเรืองและเสียงกระทุงของพวกลูกคู่ ทั้งหนุ่มสาวแก่เฒ่าและเด็กซึ่งตะเบงเึ ก้องเกรียวกราวออกไปในราตรีที่มืดสนิทใน
25:57 ตาของหล่อนอาจจะหรีบปิดตามธรรมเนียมของ การเข้าทรงมากกว่าจะเป็นจริงกิริยาของ หล่อนอาจสงบนิ่งแม้เท้าทั้งสองจะเหยียบ อยู่บนฝากะลาและมือทั้งคู่แต่อยู่กับพื้น ดินหมิ่นเมต่อการคว่ำมาข้างหน้าเรือหงาย ไปข้างหลังขณะที่นั่งหมุนไปรอบๆกายสุดใจ ก็ยังสังเกตเห็นเขาได้หล่อนไม่รู้ว่าเขา มาร่วมวงกับบรรดาหนุ่มชาวบ้านซึ่งยืนดู อยู่รอบนอกตั้งแต่เมื่อไหร่หล่อนรู้แต่ ว่าว่าการแต่งกายของเขาสะอาดหมดจดขึ้นสวม กางเกงแพรสีเม็ดมะปรางและเสื้อกุยเฮงขาว ผมเผ้าหวีเรียบร้อยแต่คราเขียวๆก็ยังคง อยู่ที่นั่นในตาที่แดงก่ำอยู่เมื่อกลาง
26:42 วันหายไปหน่าทะเล้นเพราะการหัวเราะนั้น หายไปเพียงแต่ยิ้มนิดๆขณะปรบมือในจังหวะ ร่วมกับคนทั้งปวงหล่อนพยายามที่จะไม่เอา ใจใส่ในหูกึกก้องไปด้วยเสียงแม่สิศีเอย แม่ศรีสาวสะยกมือไหว้พระเอ้ยจะมีคนชมคน คิ้วเจ้าก็ต่อคอเจ้าก็กลมชักผ้าปิดนมชม แม่สีเอยซ้ำๆซากซากไม่รู้จักจบจักสิ้นใน ใจของหล่อนเต้นเร่าด้วยไปในใจของหล่อน เต้นเห่าไปด้วยฝูงผีเสื้อสีต่างๆที่ กระพือปีกเหมือนจะพาบินไปสู่ท้องฟ้า เบื้องบนถึงกระนั้นความสำนึกถึงความใกล้
27:30 ชิดของเขาอย่างเมื่อกลางวันก็ไม่หายไป ไหนฉันจะไม่พูดกับเขาอีกสุดใจคิดด้วยความ ขุ่นเคืองขณะแรกที่เหลือบไปเห็นหน้านั้น จากใต้หนังตาอันหรี่ปรือแต่คนเราโดยเฉพาะ อย่างยิ่งหญิงสาวที่กำลังแรกรุ่นและในวัน สงกรานต์เสียด้วยจะไปมัวถือโทษกรธขึ่งใคร อยู่ได้นานเมื่อเสียงเพลงเหล่านั้นได้ เรียกร้องวิญญาณของขนบประเพณีอันเก่าแสน เก่าของไทยเมื่อเสียงหัวร่อต่อกระซิก กังวานอยู่ในอากาศกลุ่มดาวประดับอยู่เต็ม ท้องฟ้าและผีเสื้อฝูงใหญ่ขยับปีกกระพือ วุ่นอยู่ในหัวใจหล่อนไม่รู้ว่ากะลาที่ นั่งหยุดหมุนแต่เมื่อไหร่แน่แกใจว่าขณะ
28:17 ที่ลุกขึ้นยืนตื่นอยู่ทั้งกายและใจในตา ทั้งคู่หรีบปรือแต่ก็ยังแลแลเห็นได้ในหู สำเหนียกเพลงชัดเจ้าพวงมาลัยควรหรือจะไป จากห้องเจ้าลอยละลองเข้าในห้องไเอ้ยแล้ว หล่อนก็รำเนิบๆและแช่มช้าสำนึกดีถึงในตา คู่นึงซึ่งจ้องจับอยู่ที่่ดทรงอันอ้อน แอ้นของหล่อนที่แขนทั้งคู่อันอ่อนช้อยที่ ไหล่และอกซึ่งกระเพื่อมถี่ขณะที่ไหวโอนไป ตามจังหวะเกราะเคาะไม้กรองและทำนองเพลง โอ้คนที่ส่งแม่สีเข้านี่เป็นอย่างนี้เอง สุดใจรู้ตัวว่ายิ้มนิดๆหล่อนอยากจะ หัวเราะอยากจะกางแขนออกถลาแล่นบินขึ้นไป
29:04 สู่ท้องฟ้าผ่านทางมะพร้าวที่ร่มครื้มผ่าน อากาศที่โปร่งบริสุทธิ์ไปสู่ดวงดาวที่ ส่องแสงระยิบระยับเจ้าพวงมาลัยควรหรือจะ ไปจากห้องเจ้าลอยละลองเขานี้ห้องนายเอ้ หล่อนรำรำและรำเรื่อยไปเหมือนจะไม่รู้จัก เหน็ดรู้จักเหนื่อยโดยปราศจากการเข้าใจใน ความหมายรู้สึกแต่ว่ากังวาลของมันนำไปสู่ ความสำนึกมากมายหลายอย่างที่วัยสาวยังไม่ เคยพานพบและกำลังอยู่คนละโลกกับผู้คนที่ ชุมนุมอยู่ในลานบ้านนั้นก็พอดีวิมานทลาย คลืนลงเมื่อมือคู่นึงเข้ามาจับไหล่และ เสียงกระตู้ก้องเข้าไปในแก้วหูหยุดรำยืน
29:52 งงเป็นครู่แล้วก็ลืมตาดูอย่างคนที่แม่สี ออกแล้วก็ยิยิ้มเมื่อเห็นเป็นจำปาแม่ เพื่อนสาวของตนแหมร้อนจังสุดใจบอกใช้มือ โบกลมไปมาก็ร้อนสิไม่มีได้หยุดนี่จำปาก้ม ศีรษะจะเข้ามากระซิบอะไรจนเหยุดร้องแล้ว ยังรำทำให้อีตานั่นหัวล้อน้อยหัวล้อใหญ่ ใครสุดใจเดินออกไปนอกวงรู้ดีตั้งแต่ก่อน จำปาตอบว่าหมายถึงใครท่าทางเหมือนโจรใหญ่ ๆดูๆไปก็เหมือนจันทคลอฟหรือบางทีจะเป็น ลักษณาวองแม่เพื่อนสาวซึ่งเพิ่งหอบลูก เต้าจากนายโรงเอกยี่เกกลับมาอยู่บ้านเดิม ได้ไม่ถึงปีบุ้ยปากไปยังร่างสูงๆซึ่งยิง
30:40 ฟันขาวอยู่ในเงามืดข้างหลังเด็กคนละฟาก ลานบ้านอ๋อตานั่นสุดใจยังไม่หายยิ้มรู้ จักกันเหรอเปล่างั้นทำไมถึงตานั่นน่ะยัง ก็ญาติผู้ใหญ่ยังก็เจอกันมาจากไหนใช่คน บ้านเราเมื่อไหร่ก็ไม่ใช่น่ะสิถึงถามตาย ล่ะจำปาทำท่าตกใจนั่นนั่นเกำลังเดินมาทาง เราช่างปรสุดใจไม่ได้เหลียวไปดูเลยเาทำ อะไรเองสุดใจหายยิ้มหยุดโบกมือยังยังไม่ ถึงกระทำจำปาจับตาอยู่กับร่างซึ่งใกล้ เข้ามาทุกขณะแต่เาสีีร้ายจังเลยเรื่อง อะไรเอ็งบ้าบ้าหรือดีไม่รู้ล่ะเอยากอยาก
31:28 รู้ว่านุชน้องชื่ออะไรอายุเท่าไหร่ลูก เต้าเหล่าใครและแล้วบ้านอยู่ถึงไหนเหมือน อย่างพี่โป่งเเคยถามข้าแล้วเอ็งก็บอกเขา สิุลอะไรจะไปหยาบคครกับคนไม่รู้จักเถาม มันก็ต้องตอบแหมจำปานี่สุดใจยกมือที่โบก หลมตีแปะลงไปที่หลังในเพื่อนสาวเบาๆหน่อย อย่าให้ถึงกินเลือดรดจำปากระสับกระส่าย ตายมาอยู่นี่แล้ว นายโจรใหญ่จำปากระซิบจันทโครพหรือท้าว พรหมทัตแล้วแต่เอ็งจะเลือกมือหญิงสาวที่ ยกขึ้นโบกลมโบกเร็วขึ้นหล่อนไม่ได้หัน หน้าไปดูตามที่จำปาบุ้ยใบ้ถึงกระนั้นก็
32:14 รู้ได้จากเงาซึ่งแสงใต้สาดมาว่าเขากำลัง เข้ามาอยู่ที่นั่นความใกล้ชิดของเขาอย่าง ที่รู้สึกเมื่อกลางวันไหลมาเทมาสู่ความ สำนึกอีกทำให้ใจสั่นนิดๆแต่ก็ไม่คิดจะหนี รำสวยจังเลยเสียงห้าๆลึกระคนด้วยกังวาน ของความขบขันเสียงนั้นเอ่ยขึ้นข้างหลัง สวยเหมือนกินนรีลงเล่นน้ำนนี่สระอโนดาษ จำปาเขยิบเข้ามาจนชิดเขหมายถึงมุจริน หล่อนกระซิบหมายถึงเอ็งบ้าสุดใจเผลอดุออก ไปไม่ดังอะไรนักหนาแต่ก็ดังพอที่เขาจะได้ ยินทีนี้รู้ล่ะวันนันั่นเป็นคำทักทายของ คนปักคลองเขาบอกบ้าเมื่อเจอะหน้าครั้งแรก
33:03 บ้าเมื่อเจอะหน้ากันครั้งที่ 2 จำปาหันมา มองไม่เพื่อนสาวเขมงกระซิบอีกไหนไหนว่า ไม่เคยรู้จักเจอกันที่ตีนท่าเมือกลางวัน หน่อยเดียวแหละสุดใจตอบอ้อมแอ้มหน่อย เดียวจำปาหัวเราะคิกโธ่จำปานี่ยังไงแม่ ศรีเอ่ยแม่ศรีสาวสะยกมือไหว้พระเอ้ยว่าจะ มีคนชมจำปาร้องขัดจังหวะเมื่อคนทรงใหม่ เข้าแทนที่และสายตาหลายคู่กำลังหันมาดู ทางหล่อนดูซิดูเองใหญ่เทียวสุดใจหล่อน บุ้ยปากไปข้างหลังหมายถึงฟันขาวๆคราเขียว ๆซึ่งกำลังแหกปากตะเบงแล้วก็ปรบมือให้
33:48 จังหวะตามหล่อนไปผิดๆูกๆโดยไม่เอาใจใส่ไป กันเถอะจำปาสุดใจกระซิบไม่กล้าหันหน้าไป ดูเไปไหนบ้านแล้วกันไหนว่าจะเลยไปดูเขา บ้านไร่ไม่ละฉันเหนื่อยง่วงนอนแลก็เตรียม ของทำบนพรุ่งเนี้ยังไม่เสร็จเดี๋ยวป้าด่า ตายหล่อนออกเดินช้าๆรู้สึกขาสั่นใจสั่น ขณะที่ผ่านหน้าเขาและจำปาซึ่งบ่นอู้อี้ก็ ตามไปจนกระทั่งถึงประตูรั้วบ้านผู้ใหญ่ พูนจึงได้กลับมาดูตายอะไรอีกล่ะสุดใจดุใน คงคราวตาตามมาอีกแล้วเสียงของจำปาแสดง ความตกใจเกินความจำเป็นโพยาแดงโล่เชียว
34:34 ช่างเขาพลยทางเดินป่าคลอไม่มีเจ้าของนี่ นามันไม่ใช่เรื่องทางซีสุดใจมันเรื่องคน ระยะทางจากบ้านผู้ใหญ่โพนไปบ้านหล่อนไม่ กี่เส้น 2 ฟากเป็นสวนมะม่วงขนุนและไร่ กล้วยพร้อมด้วยเย้าเรือนที่ยังตามไฟอยู่ เป็นย่อมๆหญิงสาวทั้งสองรู้ดีว่าตราบใด ที่ยังอยู่บนเส้นทางนั้นหล่อนก็ปลอดภัย แต่ทันใดที่ต้นกระท้อนใหญ่ปากทางแพร่งสาย นึงตรงไปยังสะพานสูงข้างทางเวียนและท่า ควายอีกสายหนึ่งแยกลงแม่น้ำจำปาก็เกิด ความคิดลองลงทางหาดดีกว่าหล่อนว่าเดี๋ยว เถอะได้รู้กันหรอกว่าตามเรามาหรือไม่ตาม ช่างเรนะสุดใจบอกกลัวอะไรกับบ้านเราแต่
35:22 เกิดมายังไม่เคยได้ยินว่าคนบ้านเนี้ยถูก โจรใหญ่ในโงคราวหรือว่าจันทโครถของเอ็ง จับกินปากหล่อนพูดเช่นนั้นแต่เท้าก็เดิน ตามจำปาลงไปตามทางแยกในทันใดที่ถึงชายหาด หันกลับมาดูไฟบุหรี่วูบวาบและร่างในเสื้อ กุยแฮงขาวก็ปรากฏขึ้นที่ปากทางตีนท่า เหมือนกันจริงอย่างกันว่ามล่ะจำปาบอกตาม มาจริงๆแหละแล้วแล้วจะทำยังไงต่อไปเฉยๆ ไว้เป็นธุระของกันเองวาจาของหล่อนบอกว่า เก่งแต่กิริยาก็กระสับกระส่ายเดินต่อไปทำ เป็นไม่รู้ไม่ชี้ทำเหมือนไม่มีเา้าอยู่ ด้วยดูทีหรือจะทำยังไงเปล่าเขาไม่ทำอะไร
36:08 นอกจากสาวเท้าก้าวตามหล่อนด้วยขาอันยาวมา ช้าๆไม่เร่งร้อนไม่ทักทายหรือกระแอมไอให้ เสียงอะไรอย่างที่ผู้ชายโดยมากมักเป็น เมื่อเห็นผู้หญิงหญิงทั้งสองได้ยินเขา ร้องเพลงงึมงำหงิงๆงเสียงเพี้ยนและผิด ทำนองอย่างน่าเวียนหัวจใจความได้แต่ว่า เจ้าแก้วเอยสาวรักแล้วก็มุบมิบมุบมิบ เงียบไปเพราะลงเอยไม่ได้ผ่านดงตะไคร้น้ำ ผักเสี้ยนผีมาตามหาดทรายที่เดี๋ยวเป็น กรวดหยาบเปียกชื้นเดี๋ยวขึ้นหาดสูงทราย ขาวละเอียดอ่อนและแห้งผากลาดลงไปสู่กระแส แม่ปิงที่ตื้นเขินและเยือกเย็นในที่สุด จำปาก็เริ่มหยุดยึดมือสุดใจไว้มองไปามแม่
36:57 น้ำหล่อนกระซิบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แต่คราว นี้ทันทีที่หญิงสาวทั้งสองหยุดเขาก็ก้าว ถึงเดินกันยังจะตามควายเขาหัวเราะเดินยัง ก็หนีผู้ร้ายจำปาได้ยินเสียงตนเองซึ่ง เข้าใจว่าปั้นปึกเสียเต็มประดาปาและปลวก เปียกจนเป็นที่แปลกใจธุระอะไรของพี่ทิ ด้วยล่ะหล่อนว่าหันหน้าไปเจอะฟันขาวๆครา เขียวๆชะโงกอยู่เหนือศีรษะก็ใจหายอ้าวไม่ ให้เป็นธุระยังไงมากัน 2 คนข้ามืดอย่างเ ไม่กลัวผีเหรอกลัวทำไมกันผีหล่อนหันไปดู สุดใจซึ่งไม่ยอมหันกลับมาจากท่าที่ได้รับ คำสั่งแต่แรกกลัวแต่คอนหมายถึงข้าล่ะสิ
37:45 เขาโยกมือทั้งสองขึ้นเท้าสะเอวเยืดอกดู เสียใหม่ให้ดีดูเอ็งกลัวคนอย่างนี้แล้วจะ ไปรักคนอย่างไหนแก่กระทู้คำถามนั้นจำปาหา คำตอไม่ได้หล่อนมองดูเ้าแล้วก็หันไปหาสุด ใจอีกว่ายังไงล่ะพูดไปบ้างซิหล่อนกระซิบ แหมแต่โดยมิได้ตอบจนคำเดียวสุดใจก้มหน้า เอามือจุกปากหันกลับได้ก็วิ่งแน่วไปยัง ขอนไม้ท่อนนึงซึ่งปรากฏรำไรอยู่ในระหว่าง ป่าตะไคร้น้ำชายหาดข้างหน้าแล้วก็นั่งลง นั่นนั่นเป็นอะไรร้องไห้หัวเราะหรืออะไร แน่ชายแปลกหน้ายกมือขึ้นเกาศีรษะจำปามอง ตามแม่เมื่อนสาวหันกลับมาหาเขใหม่แล้วก็
38:32 ถอนใจสิ้นสงสัยกันทีสำหรับความรู้สึกที่ ก้ำกึ่งลังเลมาแต่แรกพี่ทีอยากรู้ไปทำไม ในตาของหล่อนจับใบหน้าเขาเขม็งเพราะข้าจะ เสียใจไปจนตายถ้ารู้ว่าเขาเกิดมาร้องไห้ เพราะข้าเขาว่ารู้หรือเปล่าล่ะว่าเมื่อ กลางวันเรามีเรื่องขัดใจกันขัดใจกันทั้งๆ ที่พี่ทีเพิ่งมาถึงปราคองวันเนี้ยรู้จัก เาวันนี้ศีหน้าจำปาอัศจรรย์อย่างจริงใจ เกิดเรื่องอะไรขึ้นนิดหน่อยเท่านั้นฝ่าย ชายหัวเราะอีกเขาชวนข้าเล่นสงกรานต์ข้า ชวนเขาถอดกำไรบ้าแหมช่างติดปากกระสีจริงๆ ไอ้คำเนี้ยคนไหนคนนั้นถึงงั้นข้าก็ยังชอบ
39:20 ปากคลองอยู่ดีและหล่อนเหงยหน้าขึ้นมองเข อย่างสนใจมาจากขอบฟ้าป่าหิมพานตไหนล่ะพี่ ทอดหน้าทุกคนทุกแห่งที่ขับไปตั้งแต่ เชียงใหม่ถึงปากน้ำโพธิ์พิจิตรถึง พิษณุโลกสุโขทัยถึงบางกอกอออยเห็นจะเป็น คนแถวนอนเปล่าข้าเป็นคนแควนี้รู้จักทิศ รื่นคนวังแขมมั้ยนี่แหละพระองค์ละพวกพ่อ ค้าไม้พ่อค้าใต้เรือเมยยี่เกรู้จักข้าดี ทั้งนั้นเป็นยี่แกจำปาอุทานยกมือทั้งสอง ขึ้นกุมทรวงอกไว้ก้าวเข้าไปใกล้นึกได้ละ อย่างงี้นี่เล่าถึงได้คับๆลคับคาอย่างก พี่ปรองใครกันพี่รองพระเอกยี่เกมีชื่อ
40:06 แห่งปากน้ำพอผัวของข้าคุณพระช่วยไม่มีใคร ช่วยได้ปีเดียวเท่านั้นข้าต้องหอกลูกกลับ บ้านอนิจจาข้าเป็นแต่คนค้าขายไม่ใช่พระ เอกยี่กงยี่เกที่ไหนไม้ใต้ศีเสียดยาสูบ เป็นอาชีพของข้าไม่ใช่เต้นกินรำกินถึง งั้นก็ไม่เป็นเป็นไรเรื่องพอไปกันได้ เรื่องอะไรอ้าก็เรื่องระหว่างพี่ทิกับ มุจรินเออสุดใจนะสิโอ้โหว่าต่อไปเถอะว่า ต่อไปเมื่อกี้พี่ทิอยากรู้ใช่มยเาเอามือ จุกปากวิ่งปรู๊ดไปนั่งเป๋ยอยู่โน่นทำไม ฝ่ายชายพยักฆ์หน้าดีละเข้าไปดูให้เห็นแก่ ตาด้วยพระองค์เองแต่ข้าคิดว่าตัวนางเห็น
40:52 จะไม่ร้องไห้ไม่เคยเห็นมีเยี่ยงอย่างที่ ไหนจะเข้าบ่นมุดินอายเสียแหละมากกว่าทำไม เข้าจะต้องอายข้าแล้วกันก็สมมุติพี่ทิ เป็นจันทโครพงี่ล่ะไม่งั้นก็นายโจรใหญ่ แต่ข้าเป็นคนค้าขายเขาอุธรณ์อีกค้าใต้ค้า สีเสียดยาสูบน้ำผึ้งขี้ผึ้งไม่เป็นไรไม่ เป็นไรหลือพ่อค้าเสียชั่วคราวเวลานี้พี่ ทิเป็นจันทโครพนึกออกละจับตอนต่อจากโรล ส่งพระขรรค์ให้นายโจรใหญ่จันทโครพตายจะ จันทโครพฟื้นจันทโครพเดินทางต่อไป จันทโครพเจอมุจลินเห็นมั้ล่ะข้ายังจำได้ แม่นโมรากับนายโจรใหญ่มุจรินกับจันทโครพ
41:39 จันทโครพกับนางมโนราข้าจำได้ขึ้นใจไม่ว่า จะในหนังสือหรือยิแกไม่มีใครจะลืมพี่ โปร่งได้เมื่อเขาเล่นเป็นนางโจรใหญ่เอ้ย จำทะโคลบเอ็งเห็นเ้าเป็นโมราชายแปลกหน้า พึมพำจ้ะโมราแล้วบางทีก็มดเจรินแต่ช่าง เถอะตัวไหนไม่สำคัญข้าตั้งใจจะบอกพี่ทิ แต่ว่าเวลาตัวนางอายตัวนรองเ้าก็ก็ต้องลม โลมอืโลมเข้าใจลโลมน่ะให้ตัวนางหายกระดา กระเดื่องเรื่องจะได้ลงเอยลงเอยอืมลงเอย ตายโหงยี่เกยังไม่ทันโหมโรงข้าเองยังไม่ ทันรู้ว่าจะเป็นตัวอะไรข้าไม่ใช่พระเอก ยี่เกเรือกเอาเรือกเอาจะเป็นนายโจรใหญ่
42:27 หรือจันทโกลบก็เลือกซะเดี๋ยวชวดเบื่อแท้ๆ ไม่ทันอกทันใจเลยไม่เหมือนพี่โปร่งข่า เหลียวมากนักเหรอพี่โปร่งของเอ็งน่ะ ชั่วโมงเดียวสำหรับเกี้ยวข้าเป็นเมียอึด ใจเดียวสำหรับถีบหัวส่องเสียงหัวเราะของ เขาปรากฏออกมาระหว่างฟันขาวๆเหนือเครา เขียวๆหัวเราะที่จนจำปาต้องหันมามองอย่าง กรอดๆขันอะไรนักหนาเชียวเอ็งไม่คิดบ้าง เหรอว่าข้าอาจจะเรวกว่านั้นเร็วอย่างไม่ ทันออกแขก 12 ภาษาจำปาสั่นศีรษะไม่มีวัน เสียละพระเอกยี่เกคนเดียวพอแล้วสำหรับข้า จะดูคนผิดผู้ชายอย่างพี่ทิศไม่มีลักษณะ ว่าจะเป็นคนอย่างพี่โปร่งได้หรอกมันก็ ประหลาดข้ากับพี่ทิเหมือนจะอยู่คนละฟาก
43:15 ฟ้าป่าหิมพานต์ยังไงเจอะหน้ากันนิดเดียว เกือบไม่ถึงอึดใจเหมือนจะรู้จักกันมานาน นักหนาเหมือนข้าจะเคยเห็นพี่ทิมาก่อนรู้ จักมาก่อนความเปิดเผยของหล่อนราวกับเด็ก ที่ไม่เดียงสาทำให้เขารู้สึกตอบเช่นกัน ขนาดนั้นดูจำปาเต็มไปด้วยความร้อนรนหล่อน กำลังพูดต่อไปข้าไม่รู้ว่าเมื่อตอนกลาง วันเกิดอะไรขึ้นแต่ยังไงก็ตามมีอะไรอยู่ ต่อกันล่ะท่าทามันถึงได้เหมือนจันทคลอบ กับมุจรินถามจริงๆเถอะพี่ทีต้องการอะไร กับเขาอยากจะทำความเข้าใจกันนิดเดียวจำปา ทำท่าคิดนิดเดียวหล่อนลูบคางนิดเดียวเดีว งั้นก็ผิดบทจันทโครพกับมุจรินเอ้าตามใจ
44:01 ข้าอนุญาตหล่อนพูดราวกับว่าเป็นญาติคน สนิทหรือผู้ปกครองสุดใจทั้งๆที่อายุแก่ กว่ากัน 2-3 ปีอนุญาตแต่อย่าให้นานนัก อย่าให้มันถึงบทอัศจรรย์ป้าแคล้วแกดุ เหมือนเสือใครป้าของสุดใจดุเหมือนเสือหื แต่ก็เสือจำเสียหรอกนะพี่ทีเข้าช่องให้ดี ก็ขี่หลังได้ลูกมล่ำเข้าไปไม่ขบหัวเลย หล่อนมองหน้าเขาอีกครั้งพลางถอนใจดูๆไปก็ คล้ายพี่ปรองคล้ายจันตคล้อบเพียงแต่เป็น ผู้ชายมากกว่าอย่างงี้นี่เล่าถึงได้คลับ ไคล้คลับคลาไม่ใช่นะเหมือนไโจรใหญ่ช่าง เถอะไม่เป็นไรโจรดีมีศีลธรรมโจรใจพระ
44:47 อย่างองค์คุลีมารก็มีถมไปนึกถึงบ้างหรือ เปล่าว่าข้าอาจจะหมดสำหรับเป็นพี่โปร่งคน ใหม่ของเอ็งบ้าพูดไปเล่นไปได้จำปาดุผู้ หญิงบ้านนี้ปากติดบ้าแก้ไม่หายฟันขาวๆ ปรากฏขึ้นเหนือคราเขียวๆอีกแต่ผู้หญิงปาก คลองยังไม่เคยฆ่าใครจำปาแก้พี่ทิจำข้อนี้ ไว้ให้ดีในโลกเไม่มีใครจะเหมือนพี่ปลอง ไม่มีใครจะเหมือนพี่เทศอย่าเพิ่งดูคนเร็ว นักเขาเตือนเอาเธอข้าเชื่อว่าดูคนไม่ผิด หล่อนหยุดพิจารณาใบหน้าและสวดทรงเข้าจน ทั่วไม่ผิดแน่ช้ต่างถิ่นเขยิบเข้าไปใกล้ มือข้างหนึ่งยื่นออกบอกหน่อยเถอะว่าเออง
45:33 ก็ข้ารู้จักกันไม่ทันค่ำคืนแล้วอะไรทำให้ ดูเอาใจช่วยข้าหนักหนาเพราะว่าจำปาขยับ ออกห่างเหมือนรูถีเพราะว่าบอกพี่ทิตาม ตรองข้าอยากได้พิทิไว้เป็นคนบ้านนี้เสีย แล้วล่ะข้าก็เหมือนกันเขาขยับเข้าไปอีก แต่ทำอย่างไรมันถึงจะสำเร็จได้ถามมุจริน เอ้ยวัยเป็นปลอดยิ่งไปเสียกว่าพี่โปร่ง ถามมุจรินอย่าเล่นนะถามเขาเถอะอย่างที่ พี่โปร่งเคยถามข้าจำปาหัวเราะเป็นครั้ง สุดท้ายแล้วหล่อนก็เบี่ยงกายหลบวิ่งปรุด ขึ้นตะลิ่งไปก่อนที่มือซึ่งยื่นออกไขว่ คว้าจะทัน ถึงบทที่
46:22 3 หญิงสาวเกือบไม่รู้สึกตัวว่าเขาเข้าไป ยืนอยู่อยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่จน กระทั่งได้ยินเสียงฝ่าเท้าบดทรายแสกสาก ขณะที่เขาเปลี่ยนอิริยาบถและเงารางๆไหว วอมแวมทอดข้ามมาปรากฏอยู่ข้างหน้าหล่อน รีบผุ่นลุกขึ้นจากขอนไม้ที่นั่งโดยเร็ว ร้องเรียกจำปาทั้งๆที่รู้ตั้งแต่ก่อนจะ หันไปว่าจะไม่มีจำปาอยู่ที่นั่นในที่สุด ก็หันไปเผชิญกับร่างอันสูงของเขาใจสะท้าน นิดๆแต่ก็ปราศจากความหวาดกลัวอย่างจริง จังอีกต่อไปต๊อกก็ใจแ่ไม่ไม่ยักษใช่จำปา ก็นึกเสียว่าข้าเป็นจะจะได้ไม่ต๊กกอกต๊กก
47:07 ใจเสียงของเขาล้อเลียนรำสวยจังเลยสวย เหมือนกินนรีเล่นน้ำเขาพึมพำอย่างลานตา ลานใจนึกเสียว่าข้าเป็น จำปาจำปาที่มีฟันขาวๆมีเคราเขียวๆหญิงสาว นึกวาดภาพอย่างขบขันอยู่ในใจหล่อนเหลียว ดูรอบๆกายขวาดสายตาออกไปยังชายหาดและ ราตรีที่เวิ้งว้างว่างเปล่าจำปาไปไหนไปหา จันทโครพในโจรใหญ่หรือใครที่คล้ายพี่ โปร่งเาเวลาเนี้ยที่นี่ไม่มีใครนอกจากเรา เองกับข้างั้นงั้นข้าขอลาเดี๋ยวน่าจำปาเ ไม่ว่าอะไรหรอกนั่งลงก่อนเถอะเสียงของเขา
47:52 ดุดุจำปาอนุญาตข้าแล้วอนุญาตด้วยความ ประหลาดใจในตนเองหญิงสาวกลับสดตัวนั่งปก ลงตามเดิมหืเขาไว้ใจข้าว่าดูคนไม่ผิดแน่ แต่ข้าไม่ค่อยเชื่อใจใครง่ายๆนอกจากเนี้ย เรื่องนั้นมาเกี่ยวอะไรกับข้าทำไมจะไม่ เกี่ยวในเมื่อเอ็งปล่อยให้ข้าเที่ยวติด ตามมาตลอดเย็นนั่นมันเรื่องของพี่ทิต่าง หากจริงละเรื่องของข้าแต่ถ้าไม่มีเอ็ง เรื่องมันก็คงไม่เกิดอย่างอย่างเมื่อกลาง วันเขาก้าวเข้าไปยืนอยู่ข้างขอนไม้ตรง หน้าหล่อนรู้หรือเปล่าว่าข้าต้องการพบเอง ทำไมเพื่อบอกว่าเทวดาจะส่งพิทิศมาเป็นนาย ที่นี่กระมังไม่ใช่เสียงของฝ่ายชายบอกว่า
48:41 หงุดหงิดเมื่อสำนึกว่าเด็กหญิงซึ่งเขาคิด ว่าไม่เดียงสาคนนี้กำลังหัวเราะเยาะข้า ต้องการจะบอกเองว่าพรุ่งเนี้พอไอ้เรือง เสร็จธุระของมันจากหนองปลิงตามมาข้าก็จะ ออกเรอไปจากที่นี่อีกกี่ปีจะกลับมาปาก คลองก็ยังไม่รู้เพราะฉะนั้นก่อนไปข้าจึง ไม่อยากให้คนบ้านนี้เอ็งก็คนที่ได้ฟัง เรื่องจากเอ็งนึกถึงทิศรื่นคนวาแขมอย่าง ไอ้คนที่เอ็งเห็นเมื่อกลางวันเสียง หัวเราะของหล่อนแจ่มใสและบริสุทธิ์ทำให้ ฝ่ายชายเริ่มรู้สึกอึดอัดอะไรทำให้พี่ทิ เชื่อนักหนาว่าคนที่เนี่ยจะนึกถึงพี่ทิศ ความขี้เมาสามหาวและก็หยาบคายอย่างข้า อย่างงั้นหาได้ถไปที่บ้านเนี้ยไม่มีใคร
49:29 เขาจะเอาใจใส่จำให้ปวดหัวหรอกร่างอันสูง ของเขาโน้มลงเหนือหล่อนแล้วเอองล่ะเสียง ที่ถามต่ำและห้าวจนหญิงสาวเริ่มกระสับ กระส่ายสำคัญอะไรนักหนาเทียวคนอย่างข้า เพราะว่าเอ็งเป็นผู้หญิงคนแรกที่ขับพบที่ ปากคลองทั้งๆที่ขึ้นล่องมาแล้วหลายปีเอ็ง เป็นผู้หญิงคนแรกที่ข้าติดใจผู้หญิงที่ น่ามองเหมือนแมวแล้วก็ใส่กลผู้หญิงที่น่า มอมเหมือนแมวแล้วก็ใส่กำไลทิศรื่นหัวเราะ ออกมาได้ตัวกลับยืดตรงตามเดิมใส่กำไลนั่น สิข้าถึงได้ติดใจสายตาของเขาซึ่งวาววาม อยู่ในเงาของดวงหน้าพิจารณาดูทั่วร่างของ หล่อนนิ่งอยู่เป็นครู่มุจรินข้าข้าชื่อ
50:18 สุดใจมุจรินทิศรื่นพึมพำต่อไปเหมือนไม่ ได้ยินหล่อนจำปาเอาที่ไหนมาเปรียบเทียบ ช่างเหมาะอะไรกันเช่นนั้นถึงมุจรินตัว จริงก็คงไม่งามถึงกลมกลึงเปล่งปั่งหน้า กอดหน้าจูบหน้าบ้าเท่านั้นเองเหรอที่เอ็ง จะพูดได้เท่านั้นเองเหรอที่พิธีต้องการจะ บอกข้าหญิงสาวย้อนทั้งๆที่อุตส่าห์ติดตาม หาเป็นวรรคเป็น แวนสายตาของเขาซึ่งเหม่อมองข่ำศีรษะหล่อน ไปลดลงจับอยู่ที่ใบหน้าอันอิ่มเอิบอยู่ใน แสงสลัวของดวงดาวที่เกลื่อนฟ้าอีกครั้ง ไม่เพียงเท่านั้นหรอกเขาบอกข้าอยากจะมี เวลาอีกสักวันสักเดือนสักปีสักชั่วชีวิต
51:04 หนึ่งที่นี่เพื่อบอกเอองว่าหน้าของเอ็ง เสียงของเอ็งเปิดตาให้ข้าเห็นอะไรในชีวิต ของข้าความปรารถนาอะไรที่ข้าเคยต้องการ ความฝันที่ข้าเคยฝันบ้านเมียลูกอาณาจักร ของข้าเขาหยุดถอนให้ใจนิดนึงก่อนที่จะ กล่าวต่อไปเว้นเสียแต่ความสามหาวก้าวร้าว ของคนนที่กำลังเมาเมื่อตอนกลางวันข้าหมาย ความตามที่ข้าพูดทั้งนั้นบ้านนี้เอ็งและ ก็ฆ่าสุดใจลุกขึ้นช้าๆหล่อนยืนเผชิญหน้า เขานิ่งเงียบอยู่ชั่วขณะนึงก่อนที่จะเอ่ย พี่ทิคงจะพูดกับผู้หญิงทุกคนในทุกที่ที่ พี่ทิผ่านมาหล่อนไม่สามารถจะเลยเห็นสี
51:50 หน้าของเขาได้ถนัดว่าเปลี่ยนไปอย่างไรแต่ รู้สึกลมหายใจของเขาสะดุดมือทั้งสองกำ แน่นแล้วก็คลายออกในที่สุดก็เอื้อมมากุม ต้นแขนทั้งสองของหล่อนไว้ค่อยดึงเข้าไปหา อะไรทำให้เอ็งเข้าใจว่าทิดรื่นคนวังแขมจะ พล่อยไปถึงขนาดนั้นก็อะไรล่ะทำให้ทลื่น เข้าใจไปว่าผู้หญิงปากคลองจะง่ายทุกคนไป เขาถอนใจมือทั้งคู่ยังกำแขนหล่อนอยู่เอ็ง ไม่เคยเชื่อวาสนาไม่เคยเชื่อในเรื่องโชค ชะตาหรือว่าบุพเพสันนิวาสของคนคนเราบ้าง หลูกเหรอสุดใจพี่ทิกับข้าเพิ่งได้แลกพบ กันวันนี้เท่านั้นหญิงสาวเบือนหน้าไปเสีย ทางนึงจากเายังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำไปว่า
52:37 เป็นลูกเต้าเหล่าใครแลก็หัวนอนปลายตีน พิทิตอยู่ที่ไหนสำหรับข้าไม่สำคัญว่าเอ็ง จะเป็นใครมาเสียงของเขาห้าวและสั่นนิดๆ ข้าเชื่อตาข้าว่าเจอคนที่ข้าต้องการเท่า นั้นก็พอแล้วตาข้าไม่หลอกใจข้าไม่ลวง เทือกเถาเหล่า หรือว่าหัวนอนปลายตีนคนเราสำคัญอะไรหนัก หนาเมื่อมีตาสำหรับดูมีใจสำหรับบอกถามใจ ของเอ็งสุดใจถามใจของเอ็งเกี่ยวกับหัวนอน ปลายตีนข่าหล่อนพยายามขยับแขนเหมือนจะให้ หลุดจากอุ้มือของเขาแต่ความอบอุ่นจาก อาการที่กลุ่มแน่นทำให้เลิกพยายามต่อไป เพียงแต่ความสำนึกถึงความใกล้ชิดของเขา แต่แรกก็ทำให้ความรู้สึกวุ่นวายพออยู่
53:25 แล้วอาการสัมผัสของเขายิ่งเร่งให้ผีเสื้อ ฝูงนั้นขยับปีกใหญ่ถามใจของเอ็งฝ่ายชาย ย้ำมันตอบว่าพี่ทิเป็นคนน่ากลัวที่ผู้ หญิงคนไหนจะอยู่ใกล้เสียงสุดใจกระอึก กระอักเสียงหัวเราะของเขาก้องไปในอากาศ หัวใจน้อยๆที่เต็มไปด้วยความหวั่นหวาดหัว ใจที่น่าสงสารเท่านั้นเองเหรอที่มันตอบ เองพี่ทิจะให้มันตอบอะไรอีก ตอบตามความจริงที่ข้าเป็นไม่ใช่อย่างที่ เอ็งเห็นหรือเอ็งคิดกว่า 10 ปีในชีวิต ท่องเที่ยวทิดรื่นอาจจะเกี้ยวผู้หญิงมา ไม่เลือกหน้าแต่ข้าไม่เคยตั้งใจจริง เหมือนคราวนี้เขาก้าวชิดเข้าไปอีกหล่อน
54:12 จ้องเขม็งลมหายใจต้องผมหล่อนผะเผ่าไม่เคย มีความรักใครเหมือนอย่างเอ็งต้องการใคร เหมือนอย่างเอ็งอย่าพี่ทีศสุดใจพยายามบิด ตัวจะให้หลุดออกจากมือของเาเที่ยวมาไลลาย แควแต่เหนือจดใต้จากเชียงใหม่พิษณุโลกถึง ปากน้ำโพธิ์มโนรมบางกอกยังไม่เคยเห็นใคร เหมือนเอ็งทิรื่นพูดต่อไปหล่อนรู้สึกมือ ทั้งคู่ของเขากำแน่นเข้าเสียงที่พูดกระ เส่าสั่นแหบเครือพึมพำต่อไปไม่ได้ความฟัง ไม่ออกหัวใจที่เต้นเล่าของหล่อนเพราะ ผีเสื้อแสนตัวบินว่อนอยู่ภายในก็ยิ่งหวาด หวั่นหนักขึ้น
54:57 ไม่เคยเห็นใครเหมือนเอ็งคิดเรื่นย้ำ ประโยคนั้นอีกโน้มศีรษะลงมาหล่อนพยายามยก มือทั้งสองเคลื่อนยันอกอันอบอุ่นและกว้าง ของเขาไว้อุทธรแผ่วออกมาได้เพียงแต่ว่า อย่าอีกครั้งพอรู้สึกลมร้อนต้องผมและหน้า ผากต่อมาจมูกของเขาสัมผัสเบาๆที่แก้ม พร้อมด้วยความระคายของคราเขียวๆพร้อมด้วย มือที่อยู่ไม่สุกเปะปะไปทั่วกายท้องฟ้า ที่ประดับไปด้วยดวงดาวหาดทรายที่ยาว เหยียดและแม่ปิงที่ไหลเอื่อยสงบเงียบ เยือกเย็นก็หายวับไปกับตาฉันกำลังเป็น อะไรไปสุดใจแทบสำลักไปด้วยความรู้สึกอัน
55:42 ปั่นป่วนนี่หรือคือสิ่งที่คนเราเรียกกัน ว่าความรักความรักมือของหล่อนที่ยันอกเข ไว้อ่อนปลวกเปียกตกลงข้างกายฉันขาดใจตาย แน่ถ้าเป็นอย่างนี้นานไปอีกหน่อยผีเสื้อ ฝูงนั้นกระพือปีกใหญ่ในหัวใจเต็มไปด้วย ความตื่นเต้นตื้นตันแล้วก็เวิ้งว้างรู้ สึกตัวเบาวกับจะลอยไปในอากาศอึดอัดแต่ก็ เป็นสกเพราะความกดขี่ที่อ่อนหวานแล้วต่อ มาภายในพริบตาเดียวเท่านั้นทันใดที่รู้ สึกเท้าหลุดจากพื้นหาดทรายขึ้นไปอยู่ใน อ้อมแขนของเขาเหมือนเด็กๆและที่รื่นเดิน ดุ่มตรงไปที่ป่าตะค้ายน้ำอันมืดสุดใจก็ ดิ้นอย่างสุดแรงเกิดนิ่งๆแขนของเขารัด
56:31 หล่อนแน่นเข้าเสียงของเขาห้าวและแหบไป ด้วยความรู้สึกจนจำไม่ได้สติสัมปชัญญะของ หล่อนที่โวไปชั่วขณะเพราะพิษจูบและสัมผัส ควบคุมกันเข้าเป็นปกติความหวาดกลัวเก่าๆ ผุดขึ้นมาอีกเมื่อท้ายความประสงค์ของเขา ออกหล่อนมิได้ร้องเอะอะหรือตะโกนร้อง เรียกความช่วยเหลือรู้ดีว่าในสถานที่และ เวลาเช่นนั้นไม่มีใครจะช่วยเหลือหล่อนได้ นอกจากตัวเองหล่อนได้แต่ดิ้นหยิกเล็กขวน โดยไร้ประโยชน์จนเหนื่อยอ่อนแต่พอเขาวาง หล่อนลงกับพื้นหาดทรายท่ามกลางป่าตะไคร้ ที่เย็นชื้นรู้สึกเมื่อยื่นออกมาจับแขน เสื้อกระชากสุดใจก็กระซิบด้วยเสียงแผ่ว เกล้าเล็กแกร่งเหมือนเสียงเหล็กกล้ากระทบ
57:18 กันอย่าพี่ทีอย่าข้าจะเกลียดพี่ทีไปจนตาย แม้ท่ามกลางความมืดมนต์อทาของอารมณ์ในขณะ นั้นฝ่ายชายก็ได้ยินเขาหยุดชะงักนิ่งอยู่ หน่อยนึงแล้วก็คลายมือจากหล่อนลุกขึ้น เดินดุ่มกลับไปนั่งที่ขอนไม้ยกมือขึ้น เช็ดหน้าที่เป็นมันไปด้วยความร้อนจากภาย ในและความรู้สึกที่มืดเมื่อสักครู่รู้สึก ลมเย็นที่พัดมาต้องกายทำให้ความคิดและใน ตาแจ่มใสขึ้นสุดใจลุกขึ้นปัดทรายออกจาก หลังและเสื้อผ้าเดินตามไปยืนอยู่ข้างหลัง เจำเป็นนักเหรอที่พี่ทิจะต้องทำอย่างนั้น เสียงของหล่อนเต็มไปด้วยความรู้สึกและ กังวาลของผู้ใหญ่แทนที่จะเป็นเด็กรุ่นที่
58:06 ยังไม่ถอดกำไรข้าไม่เคยต้องการใครเหมือน อย่างเอ็งเขาพึมพำประโยคเดิมโดยไม่ได้หัน หน้าไปดูไม่เคยรักใครเหมือนอย่างเอ็งข้า ก็เหมือนกันหล่อนรู้ตัวดีว่าเสียงที่ สารภาพออกไปอดสั่นไม่ได้ไม่งั้นก็คงไม่ กล้าออกมาอยู่กับพี่ทิแต่ลำพังอย่างเนี้ย กับผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักหัวนอนปลายตีนมา ก่อนเหมือนอย่างอีผู้หญิงสิ้นคิดเหมือน ผู้หญิงแพทยาเหมือนดอกไม้ข้างทางสำหรับ ใครจะเด็ดโดมชมและขว้างทิ้งก็ได้ข้าไม่ ใช่คนอย่างนั้นถึงต่อไปคนทั้งบ้านเขจะ นินทาว่ากันยังไงข้าก็รู้อยู่ว่าไม่ได้ เป็นไปได้แต่ถ้าปล่อยตัวให้กับพิทิศเสีย
58:52 ครั้งนึงจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนนั้นไม่ใช่ ความคิดที่ข้าต้องการข้าไม่อยากจะเป็น จำปาไม่อยากจะเป็นเหมือนิ้วที่มีลูกหาพ่อ ไม่ได้ไม่อยากจะเป็นเหมือนบุญนาคเหมือน พี่ราตรีสำหรับจะเป็นที่ซุบซิบยิ้มหัวแก่ คนทั้งหลายใยังไม่อยากจะเป็นอย่างนั้นถึง จะรักพิทิศซักเพียงใดปากคลองแคบเกินไปที่ จะหนีกันพ้อนยิ่งพูดเสียงของหล่อนก็ยิ่ง สั่นจนเข้าอดรู้สึกไม่ได้ว่าหล่อนกำลัง ร้องไห้ทิดรื่นหันกลับไปช้าๆและเห็นหยาด น้ำตาซึ่งขังขอบกระทบกับแสงดาวเป็นประกาย ก็ใจหายเอื้อมออกไปจับมือหล่อนดึงเข้ามา นั่งที่ขอนไม้ท่อนเดียวกันตนเองทรุดตัวลง
59:40 นั่งกับพื้นทรายแทบเท้าแล้วก็เช็ดน้ำตา ให้เอ็งทำให้ข้าตาสว่างสุดใจเขาบอกไม่เคย มีผู้หญิงคนไหนเลยจะทำให้ข้าตาสว่างได้มี แต่ข้าต้องการให้ใครทุกคนยอมตามโดยไม่ขด ขัดขืนทั้งนั้นเพราะฉะนั้นพี่ทิจึงคิดว่า ข้าคงเป็นอย่างเดียวกันหล่อนก้มหน้าหาข่า อะไรไม่ได้ไม่มีประโยชน์อะไรักอย่างเดียว นอกจากสำหรับสำหรับเขายกมือขึ้นปิดปาก หล่อนไว้ไม่จริงเลยสุขใจเอ็งเป็นคนแรกที่ ทำให้ข้าคิดถึงการมีหลักฐานบ้านช่องชีวิต ที่แล้วๆมาหาสาระอะไรไม่ได้ซัดเซพเนจรเร่ ร่อนระหกระเหินไปเหมือนคนที่ไม่มีที่หมาย
1:00:27 ในชีวิตบ้านหนึบ้านนึงเป็นที่สำหรับกิน ผู้หญิงคนนึงคนนึงเป็นแต่ที่สำหรับนอน ความรักคืออะไรความสุขคืออะไรไม่เคยเอาใจ ใส่บางครั้งอดบางครั้งอิ่มเดี๋ยวมีเดี๋ยว จนบางครั้งปลอดโปร่งบางครั้งก็เสี่ยง อันตรายตลอดมาข้าเป็นนายตัวข้าจนกระทั่ง ได้พบเองจะเชื่อพี่ทิได้ยังไงสุดใจมองไป ข้างหน้ามิได้พยายามจะหดมือมาจากการกาะ กุมของเขาอีกต่อไปทิรื่นหัวเราะหึอยู่ใน คอก้มลงจูบหล่อนเบาๆที่แขนถ้าข้ายังเป็น ตัวของข้าคิดเหรอว่าป่านเนี้เอ็งจะมานั่ง อยู่ที่นี่คิดเหรอว่าเอ็งจะยังไม่ได้ถอด
1:01:12 กำไรบ้าหล่อนเบือหน้าที่ร้อนเผ่าไปเสีย ทางนึงข้าเป็นคนไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ฝ่ายชายพูดต่อไปโดยไม่ได้เอาใจใส่พ่อไปรบ พ่อกลับมามาเป็นไข้ป่าตายตั้งแต่ข้ายังจำ ความไม่ได้แม่ก็เสียในปีต่อมาข้าก็เหมือน กันสุดใจบอกนอกจากพ่อไม่ได้ไปรบพ่อพ่อ เพียงแต่กลับจากป่าก็เป็นไข้ตายเฉยๆแม่ก็ เหมือนกันเพราาะดีที่ข้ายังมีป้าป้าที่ดู เหมือนเสือใครบอกพี่ทิศโมราจำปาของเอ็ง สุดใจได้ฟังก็กลับยิ้มได้อีกอย่าไปถือสาย จำปามา หล่อนว่าจำปาเป็นเพื่อนรักของข้าแต่ก็หาย
1:02:00 ใจเป็นจักๆวงๆไปหมดไม่มีใครจะใจดีเหมือน ป้าถึงจะเพียงคนปากร้ายคนปากคลองรักเลก็ ยำเกรงป้าทั้งนั้นทั้งคลองใต้บ้านไร่และ ก็คลองเหนืองั้นจำปาก็เห็นข้าวเป็นบัว หญิงสาวหัวเราะเบาๆป้าอาจจะเป็นเสือได้ เหมือนกันเสือที่ห่วงโลกนั่นแหละร้ายซะ ยิ่งกว่าเสือไหนๆไม่ว่าจะเป็นตัวผู้หรือ ว่าตัวเมียทิดรื่นยักษ์ไหล่แต่เอาเถอะคง จะได้พบกับข้าหรอกเมื่อถึงเวลาข้าจะกลับ มาอีกสุดใจอย่างเร็วปลายปีเนี้ยอย่างช้า ในปีหน้าช่างเป็นเวลานานเหลือเกินหล่อน ถอนใจเมื่อยังไม่ได้พบพิทิศ 16 ปีในชีวิต ข้าดูประเดี๋ยวเดียวพบพิทิศแล้วอย่าว่า
1:02:48 ถึง 2 ปีถึงพรุ่งนี้มามเรือนี้ก็เหมือน อสงไขเขาปล่อยจากมือรื้อเข้ากอดสะเอว หล่อนวไว้จูบให้ที่แก้มที่ไหล่และตักแล้ว ก็ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าเอนศีรษะพิงขอนไม้ อยู่ใกล้ๆหล่อนแต่เอ็งจะต้องคอยฆ่าสุดใจ ใครจะคอยพิทิตลอดไปคอยอย่างเดียวแต่ให้พิ ทิกลับมาข้าจะกลับมาสายตาของเขาเพ่งตรงไป ยังิวมะพร้าวที่สลอนอยู่บนตะลิ่งทาบกับ ขอบฟ้าที่ขมกขมัวข้าจะกลับมาปากคลองจะ เป็นเรือตายของข้าต่อไปเมื่อขายของเก็บ เงินที่ติดค้างอยู่เสร็จแล้วข้าจะมาสร้าง บ้านใหม่ที่นี่เป็นเรือนหอของเราการถอด กำไรของเอ็งจะไม่ต้องอับอายขายหน้าใครเรา
1:03:35 จะอยู่กินด้วยกันมีลูกเต็มบ้านหลานเต็ม เมืองเราจะทำคลองให้เจริญรุ่งเรืองกว่า นี้และบางทีนานไปวันนึงปากคลองจะเป็นของ เราปากคลองที่เต็มไปด้วยป่าไม้ข้าวใต้น้ำ มันยางสีเสียดยาสูบหนังสัตว์สุดใจนิ่งฟัง เขว่าภาพอนาคตชีวิตต่อไปอย่างเคลิ้มฝัน ช่างไม่ผิดอะไรกันเลยกับพ่อของหล่อนและใน ทำนองเดียวกันกับพ่อของหล่อนโลกสำหรับผู้ ชายนี้คือสนามที่มนุษย์ผู้แข็งแกร่งเท่า นั้นจะผ่าพ้นออกมาในฐานะผู้ชนะต่างกว่า ชาวบ้านทั้งหลายที่หล่อนรู้จักทั่วไปที่ พอใจในชีวิตสันโดษของตนจุดหมายปลายทางของ
1:04:21 ชายผู้นี้อยู่ที่เป็นนายคนเป็นหัวหน้า ซึ่งใครใครๆจะต้องเชื่อฟังใครๆจะต้อง ปฏิบัติตามความจนไม่เคยทำให้คนเราเป็น อะไรได้เขาบอกหล่อนในตอนนึงเอ็งเห็นอะไร เป็นที่สลดใจเป็นที่ทุเรศตาเอ็งจะแก้ไข ได้ยังไงถ้าไม่มีเงินเอ็งอยากจะทำบุญทอด กฐินผาป่าสร้างศาลาบวชนาคเอ็งจะทำอย่างไร ได้ถ้าไม่มีเงินดูแต่วัดพระธาตุที่ทอด ทิ้งกันชำรุดทรุดโทรมมาแต่สมัยปู่ย่าตา ยายใครล่ะทำนุบำรงใครล่ะปฏิสังขรหรื้อ สร้างรวมเป็นองค์เดียวแล้วก็ยกช่อฟ้าใบ รากาใหม่ใครนอกจากพญาตะกากับพะโป้อย่าลืม
1:05:07 ว่านั่นเป็นกะเหรี่ยง 2 พี่น้องไม่ใช่คน ไทยไม่ใช่คนพื้นเพปากคลองดีละพระโป้น้อง พญาตะกากำลังสร้างคลองเหนือเป็นเมืองของ แกข้าจะมาสร้างคลองใต้ให้เป็นเมืองของข้า แล้วก็ของเอ็งดาวจระเข้เริ่มม้วนหางอยู่ ในท้องฟ้าขณะที่เวลาล่วงไปเสียงตีเกราะคอ ไม้และเพลงเข้าแม่สีซึ่งปรากฏอยู่บนฝั่ง เงียบลงเป็นลำดับจนในที่สุดก็สงัดหาดทราย ที่อบอุ่นเริ่มเย็นเฉียบไปด้วยน้ำค้างลม จากลำแม่ปิงที่เติ้นเขินโชยพัดมาอ่อนๆทิศ รื่นคลายวงแขนจากสะเอวหญิงสาวเงยหน้าขึ้น แล้วกระซิบข้าทรมานเองนานแล้วสุดใจด้วย
1:05:54 เรื่องของผู้ใหญ่น่าเบื่อนหน่าสำหรับจะ ฟังข้า 16 ปีแล้วหล่อนบอกอย่างภาคภูมิใจ ไฟชายได้ฟังก็หัวเราะแล็กค่า 32 พวกปา คลองจะว่ายังไงเมื่อเราแต่งงานกันช่าง เค้าไม่ใช่เรื่องของใครทิดรื่นก้มลงจูบ ตักหล่อนอีกไม่มีผู้หญิงคนไหนจะเหมือนเอง สุดใจเขาบอกกลับขึ้นบ้านเถอะดึกแล้วหญิง สาวถอนใจยาวใครอยากจะนั่งอยู่ที่นี้ตลอด ไปตใต้ฟ้าแบบเนี้ยฟังพี่ทิพูดถึงเรื่อง เหล่านั้นช่างเหมือนกันเหลือเกินเหมือน ความตั้งใจของพ่อที่เคยพูดไว้พ่ออยากจะ เปลี่ยนคลองใต้ให้พ้นจากบ้านป่ามีแต่โรค
1:06:39 ภัยความตายแล้วก็ความทุกข์ทรมานให้เป็น คลองใต้ที่เป็นบ้านสำหรับคนเราจะอยู่ด้วย ความสุขความเจริญวันนึงคลองใต้จะต้องเป็น อย่างนั้นเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่น ใจขณะที่ฉุดมือหญิงสาวลุกขึ้นจากขอนไม้ไป เถอะสุดใจไปซะก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนความคิด แล้วเมื่อไหร่พี่ทีจะกลับมาความอะไลเมื่อ รู้แน่ว่าจะต้องจากกันปรากฏชัดอยู่ใน เสียงนั้นอย่างเร็วปลายปีนี้อย่างช้ากลาง ปีหน้าเขาบอกโอบร่างอันอบอุ่นละมุนมือไป ด้วยความเปล่งปรั่งและเต่งต่างของวัยสาว เข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนอีกทันใดที่ธุระข้า เสร็จจะกลับมาทันทีคอยข้าให้ได้สุดใจคอยข
1:07:25 ข้าฝันถึงข้าจนกว่าจะมาถอดกำไรให้เอ็ง หล่อนมิได้อุทานด้วยความขวยเขินกระดากอาย ว่าบ้าอีกต่อไปเหงยหน้าขึ้นรับการจูบของ เขาอย่างดูดดื่มพลางกระซิบว่าให้จะคอยจน จนกว่าพี่ทินจะมาถอดกำลายแล้วก็ผละออกจาก อกเขาวิ่งตรงไปที่ตีน ท่าชั่วเวลาไม่เช้าไม่นานร่างนั้นก็หาย ลับไปในเงามืดของทิวไม้ริม ตลิ่งบทที่ 4 พร้อมด้วยเสียงไก่ขันบอกวันรุ่งขึ้น สุดใจก็ตื่นจากการนอนหลับอันเต็มไปด้วย ความฝันอันแสนสุขก่อนที่แสงเงินแสงทองจะ
1:08:13 ทันทาขอบฟ้าหล่อนค่อยๆลุกไปถอดกลอนประตู เบาๆได้เกรงว่าป้าจะตื่นหล้าหน้าแล้วก็ เข้าครัวก่อไฟตั้งหม้อข้าวตั้งใจว่าจะออก ไปที่ตีนท่าแต่เช้ามืดเพื่อดูว่าเรือชล่า ประทุนลำนั้นยังอยู่หรือไป แล้วแต่ถ้าเขายังอยู่หล่อนคิดหน้าแดง เรื่อยอยู่คนเดียวเมื่อหวนกลับไปรำลึกถึง เหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อคืนฉันจะทำอย่าง ไรถ้าพกเเข้าอีกหล่อนไม่มีความประสงค์ อื่นใดเลยนอกจากอยากรู้เท่านั้นว่าเายัง อ้อยอิ่งอยู่ที่นั่นหรือจากไปแล้วถึง กระนั้นก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ฉันจะทำอย่าง ไรหล่อนคิดอีกถ้าไปพบเขาเข้าไม่มีเช้าวัน
1:09:01 ไหนในชีวิตของหล่อนนับแต่จำความได้จะเย็น สุขขุมเต็มไปด้วยความสุขความสบายเท่ากับ เช้าวันนั้นทุกหนทุกแห่งที่แสงไฟในเตาฉาย ไปจับกับฝาขัดแตะของครัวดูมีแต่ยิ้มรับ ทุกปรมณูของอากาศที่หายใจเข้าไปมีแต่ กลิ่นหอมอันบริสุทธิ์ไม่ใช่ของมะลิที่น่า บันไดเรือนหรือดอกไม้ป่าหากเป็นกลิ่นหอม แห่งความสุขของวัยสาวที่แรกเริ่มรับแสง สว่างแห่งความรักอยากรู้จริงๆว่าเขายัง อยู่หรือไปแล้วความคิดของหล่อนไม่พ้น กังวลในข้อนั้นไปได้ทันใดที่ท้องฟ้าสาง รุ่งรางพอที่จะแลเห็นอะไรได้หล่อนจะลงไป ที่ตีนท่าอย่างที่ได้เคยลงไปนับแต่ไหนแต่
1:09:50 ไรมาป้าจะไม่สงสัยใครๆจะไม่ล่วงรู้ถึง ความลับและความรักระหว่างเขากับหล่อนนอก จากเจ้าตัวเอง 2 คนเท่านั้นฉันจะกลับมา ให้ทันป้าตื่นแต่งตัวและเตรียมของไปทำบุญ ที่วัดหล่อนตกลงใจแต่ยังไม่ทันหม้อข้าวจะ เดือดแสงใต้ก็สว่างเริงมาจากครัวของจำปา ซึ่งอยู่ห่างกันไม่ถึงวาขั้นอยู่ด้วรั้ว ไม้ผ่ายขัดแต่เตี้ยเตี้ยและพุ่มพุทธรักษา สุดใจได้ยินเสียงหล่อนล้างหน้าเสียงบ่น พืมเมื่อค้นหาอะไรไม่เจอต่อมาก็มีเสียง ร้องถามเบาๆออกมาจากช่องหน้าต่างครัวฟาก ตรงกันข้ามตื่นแล้วเหรอสุดใจเสียงของแม่
1:10:35 เพื่อนสาวบอกอาการโงเงียเหมือนอย่างง่วง นอนอืหล่อนตอบสั้นๆรู้สึกอึดอัดที่มาถูก ขัดจังหวะความสงบเงียบสำหรับคิดในยามที่ ต้องการอยู่แต่ลำพังกับความฝันอันแสนสพ ยื่นหน้าออกมาหน่อยเถอะอยากจะถามอะไรสัก นิดจำป่าว่าเป็นยังไงบ้างล่ะเมื่อคืนโด รู้สึกไม่ได้ว่ากาวานหัวเราะคิกปรากฏอยู่ ในเสียงกระซิบนั้นหล่อนหันใบหน้าอันแดง เรืและร้อนเผ่าไปหาแม่เพื่อนสาวอย่างข้อง ใจหลับสบายดีทำไมคราวนี้เสียงหัวเราะคิก ของจำปาปรากฏออกมาเบาๆฟังชัดอย่างไม่มี ที่สงสัยทำไมตายละถามดูหน่อยก็ไม่ได้ยัง
1:11:23 ก็กันไม่เคยถามเอ็งมาก่อนเลยอย่างงั้น แหละรู้ะว่าหลับสบายหล่อนเน้นตอนท้าย อย่างมีความหมายก่อนที่จะหันกลับเข้าไปใน ครัวได้ยินเสียงซาวข้าวอยู่สักครู่ตั้ง หม้อแล้วจำปาก็กลับไปที่หน้าต่างเล็กนั้น อีกดีอยู่หรอกเหรอเ้าหน้าสุดใจซึ่งนั่ง อยู่หน้าเตาไฟตลอดเวลาย้อนถามโดยไม่ได้ หันหน้ามาเขไหนเขาไหนเขาหลวงหลวงไหนหลวง พรหมพรหมไหนพรหมศรสอนไหนสอนยิงถามอีกมย ล่ะว่ายิงอะไรจำปาหัวเราะอย่าบ้าไปหน่อย เลยหล่อนหันไปดุเบาๆเดี๋ยวป้าตื่นเขาไม่ ได้ทำอะไรข้าสักหน่อยเดียวทำเองเสียงจำปา
1:12:11 บอกความประหลาดใจตายถึงขั้นนั้นเวเหลือ หน้ากันบอกหรือว่าอย่างงั้นคิดมากไปได้ อยากรู้หน่อยเดียวเท่านั้นแหละหลังจากกัน ออกแขก 12 พาษาให้แล้วจันทครบกับมุดออกลง กันยังไงไม่ใช่อย่างเองนี่จะได้ไวัเป็น ปลอดพูดออกไปแล้วหล่อนก็อดรู้สึกเสียใจ ไม่ได้เมื่อปรากฏว่าเสียงของจำปานิ่ง เงียบไปครู่ใหญ่ๆกันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ เอองกระเทือนใจหรอกจำปาแต่แต่ว่าเค้ากับ กันไม่มีอะไรต่อกันจริงๆนอกจากตกลงอะไร กันนิดหน่อยเท่านั้นเสียงถอนให้ใจยาวดัง มาจากแม่เพื่อนสาวเอาเถอะจนิดหน่อยหรือ มากหน่อยแค่ไหนเป็นเรื่องของเอ็งสำหรับ
1:12:58 กันกันไม่มีอะไรนอกจากอยากดีใจด้วยเมื่อ รู้ว่าเพื่อนจะเป็นศกอย่าไปเอาใจใสถึง เรื่องพี่โป่งกมันมันคนละสักคนละชั้นเขา บอกเถอะหรือเปล่าล่ะว่าทำไมกันถึงปล่อย ให้อยู่แต่ลำพังเอง 2 ต่อ 2 บอกสุดใจอ้อม แอ้มทำราวกับว่ากันน่ะเป็นลูกเองเป็นแม่ นั่นแหละเพื่อนที่ดีล่ะเสียงของจำปากลับ ร่าเรอขึ้นมามาอีกกันรู้หรอกนะสุดใจว่า กันทำอะไรลงไปหล่อนกระซิบเบาๆอย่างจริง จังเป็นครั้งแรกถามจริงๆเถอะเเป็นยังไง อย่าอายกันสุดใจกันเคยพลาดมาแล้วไม่อยาก จะให้เอ็งเป็นอย่างกันมีอะไรจะได้ช่วยกัน ได้ดูก็เหมือนจะเป็นคนดีหล่อนก้มหน้าจะ
1:13:47 เสียอยู่ตรงที่แก่กว่ากันรอบนึงกันกับพี่ โปร่งกว่า 2 และก็ดูจะเอาแต่จอะไรรคิดจะ เป็นนายไปเสียทั้งนั้นนั่นแหละลักษณะของ คนที่จะเป็นใหญ่เป็นโตข้างหน้าแต่อะไรก็ ไม่ร้ายเท่ากับไอ้เรื่องปากว่ามือถึงจำปา นี่เงียบไปครู่นึงทำท่าคิดอืมนั่นควร ระวังอยู่สักหน่อยแต่ก็เป็นอันตรายสำหรับ ผู้หญิงเราที่ใจอ่อนเท่านั้นกันไม่ใช่คน ใจอ่อนกันรู้ว่าเอ็งไม่เหมือนกันเพราะ ฉะนั้นสิถึงได้กล้าปล่อยไว้กับเาแต่ลำพา กันเองรู้ตัวดีว่าเหมือนขี้ผึ้งถูกกอดถูก อ้อนหน่อยมืออ่อนตีนอ่อนไปหมดเรื่องมัน
1:14:32 ถึงได้ลงเอยแบบเนี้ยวิสัยผู้ชายนะอย่าว่า แต่พี่โปร่งของกันถึงไหนๆก็ไอ้ตะเภาเดียว กันทั้งนั้นได้อะไรไปง่ายก็หน่ายเลว เหมือนเด็กๆเล่นตุ๊กตาแต่เด็กไม่เป็น อันตรายเหมือนผู้ชายตัวโตๆแล้วผู้หญิงเรา ก็ไม่ใช่ตุ๊กตาพลาดท่าแต่ละทีท้องโตขึ้น มาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน กันกันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างนั้นสุดใจตะกุก ตะกักรู้สึกร้อนไปหมดทั้งตัวกันรู้จำปา ถอนใจว่าเอ็งไม่ใช่ผู้หญิงอย่างนั้นไม่ ใช่อย่างกันอย่างริ้วอย่างพี่ราตรีกันไม่ ได้ว่าเอ็งเออน่าอย่าคอยแต่คิดถึงเรื่อง ของกันไปหน่อยเลยเรื่องของโมราก็นายจรนจบ
1:15:18 ไปแล้วคอยดูวเรื่องจันทตคบกับมุจรินต่อไป ดีกว่ากันออกจะรู้จันทโครพของเอ็งคนเนี้ย ท่วงทีหน่วยก้านในเรื่องปากว่ามือถึงออก จะเอาการนอกจากนั้นยังบอกว่ามีเมียมาหลาย คนเกี้ยวผู้หญิงมาแล้วหลายกอดเพียงแต่ว่า ไม่จริงจังอะไรโอ๊ยเาบอกเองถืออย่างงั้น ทีเดียวเสียงของจำปาแปลกใจจนฟังได้ชัด ประหลาดหล่อนถอนใจประหลาดมากประหลาดยิ่ง กว่าที่กันคิดไว้ประหลาดยังไงโอ๊ยทำไมจะ ไม่ประหลาด นึกๆอยู่เหมือนกันว่าผู้ชายปนนั้นและ ลักษณะอย่างนั้นไอ้เรื่องไม่เคยผ่าผู้ หญิงมาแล้วเป็นสิบๆนยังสงสัยแต่คิดไม่ถึง
1:16:04 ว่าเขาจะกล้าสารภาพกับหญิงที่เขาเพิ่งบอก ว่ารักออกมาตรงๆได้การแน่สุดใจเสียงของ หล่อนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นได้การอะไร กันเนื้อคู่แน่จำปายืนยันเอองนี่แหละจะทำ ให้เขาอยู่ในกำมือไปไหนไม่รอดกันยังสงสัย นะจำปาสงสัยอะไรเขารับรองว่าปลายปีเยหรือ ในปีหน้าจะกลับมาสูขอแต่งให้เสร็จๆไปกัน ยังไม่รู้ว่าป้าจะว่ายังไงคนอย่างทิดลื่น ยังไงเสียก็ต้องเข้าปลาแคล้วได้อีกอย่าง นึงแต่กันแล้วจู่ๆพวกลูกเมียเก่าๆแหกกัน มาหาเขเป็นแถวจะทำยังไงจำปาได้ฟังก็ หัวเราะคิดมากไปทำไมในเมื่อเอ็งจะเป็น
1:16:52 เมียคนเดียวที่เขาแต่งและก็รักจริงไม่ว่า ใครอยากจะเป็นเจ้าของผัวของตัวแต่ลำพัง โดยเด็ดขาดทั้งนั้นแต่เอ็งรู้ได้ยังไงว่า พ้าโป้กแกมีเมียแต่แม่ทองย้อยคนเดียวใน ชื่อเศรษฐีใหญ่หนองปริงก็เหมือนกันถึง อย่างงั้นใครล่ะเอาแกไว้อยู่มือนอกจากไม่ ปรางเอ็งคิดเหรอว่าเขาจะรักกันถึงเพียง นั้นคิดจำปาอุทานเบาๆกันไม่ได้คิดกัน เชื่อแน่ทีเดียวเชื่ออะไรวะอีจำปาสิเสียง ห้าวๆปรากฏขึ้นสุดใจรู้สึกเหมือนครัวจะ ยุบฮวบลงในบัดนั้นท่ามกลางแสงไฟในเตาที่ สว่างออกมาหล่อนเห็นริมฝีปากของเจ้าปา สั่นขณะที่ขมุบขมิบตอบแต่ไม่ปรากฏเสียง
1:17:39 ด้วยความสนใจในเรื่องที่กำลังสนทนากัน หล่อนไม่รู้ตัวว่าป้าของหล่อนตื่นขึ้น ล้างหน้าและเข้ามายืนข้างหลังแต่เมื่อ ไหร่ไม่มีใครได้ยินแม้แต่เสียงฟากพื้น ครัวลั่นและเงาอันเกิดจากเปลวไฟในเตาฉขาย ต้องตัวแกเปล่าจ๊ะป้าในที่สุดจำปาหลุดปาก ออกมาได้เปล่ายังไงอีนี่เสียงของป้าแคล้ว ไม่ได้ดังหรือแสดงถึงสิ่งใดมากไปกว่าเป็น การซักถามธรรมดาแต่จำปารู้สึกเหมือนวาจา ของเพชรฆาตกูได้ยินพูดถึงิเชิญพูดถึงนาง ปรางแล้วก็รักๆเชื่อๆไม่เข้าใจอ๋อจำปา เหงื่อแตกซมหน้าสุดใจก็ถามว่าในเชื่นกับ
1:18:26 แม่ปลาเรักกันเชื่อมยฉันก็ตอบว่าฉันเชื่อ จ้ะแน่ละไม่รักกันมันจะอยู่จนลูกตั้งครอก 2 ครอกรไม่อย่างเองก็ไอ้โปร่งนี่ชีวิต ของหล่อนกับนายโรงลิเกคนนั้นเกือบจะเป็น อาหารประจำวันของป้าแคล้วจนหมดความสำคัญ อีกต่อไปถึงกระนั้นจำปาก็ไม่เคยดีใจ เหมือนครั้งนี้ที่จะได้ยินแก่เทศนาถึง เรื่องเดียวกันขึ้นมาอีกเป็นกระเดิมแรก ของวันใหม่เพราะดยการกระทำเช่นนั้นเอง หมายถึงการหันความสนใจของแกออกไปจาก เรื่องของสุดใจซึ่งหล่อนมีส่วนร่วมรู้ อยู่เต็มตัวถึงหนังนี่ก็ระวังหน่อยแกหมาย ถึงสุดใจมันโกงการอะไรของเอ็งว่าใครเขาจะ
1:19:14 รักหรือไม่รักกันฉันชันไม่ต้องมาทำติด อ่างหญิงชรานั่งลงหน้าเต่ามีอย่างหรือ ปล่อยให้เปิดประตูคอยตั้งยาม 2 ยามกลับ เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตื่นขึ้นก็ไม่โปรกเล่น แม่สีตวักตะบวยอะไรกันเที่ยวกับนางคนนั้น หมายถึงจำปาอีกหน่อยก็จำเริญหรอกจะโดย ตั้งใจหรือไม่มีเจตนาอะไรเลยก็ตามจำปา เป็นตัวอย่างทุกครั้งไปในเมื่อเอ่ยถึง ลักษณะของหญิงสาวที่แกไม่ต้องการให้สุดใจ เอาเยี่ยงและคบค้าด้วยแต่แม่เฒ่าแคล้วก็ ไม่เคยขัดข้องทุกคราวที่หลานสาวแกไปไหนมา ไหนกับนางคนนั้นความจริงในฐานที่เป็นลูก
1:20:02 เพื่อนบ้านใกล้เคียงกันมาช้านานจำปาได้ รับความรักใคร่เอ็นดูจากแกไม่ต่างกว่าลูก ๆหลานๆเหมือนกันแกเป็นคนเดียวในคลองที่ จรนถึงความหลังอันผ่านพ้นมาแล้วของจำปา อย่างสิ่งที่ชั่วช้าพึงสะอิดสะเอียนแต่ ทันใดที่มีใครผสมรองหรือตั้งข้อรังเกียจ หญิงเคราะห์ร้ายคนนั้นแกอีกเหมือนกันเป็น คนแรกที่จะคัดค้านออกรับแทนรากับเรื่อง ราวของตัวเองคอเป็นเอ็นถึงมันจะอับปรีสีี กบาลอะไรมันก็ยังได้ผัวเป็นตัวตนแกเคยว่า ไม่เหมือนกอีหลานคนบ้านนี้มีลูกหาพ่อไม่ ได้หาได้ก็พ่อหลานคนเะเอายังไงก็มันเมีย
1:20:49 ไอ้โปร่งคนไหนคนนั้นอยู่ได้ถึงปีอย่างอี จำปามั้ยล่ะจำปาปาฉวยโอกาสที่แกก้มหน้า ก้มตาบ่นพึมพำอยู่กับการสั่งสุดใจให้ยก โน่นจัดหนี่หลบกลับเข้าไปในครัวไฟของ หล่อนแล้วก็ถอนใจยาวโล่งอกเหมือนผันพ้น เขี้ยวเล็บของไเสือร้ายมาได้อย่างหวุด หวิดนี่ยังไงทับพีมาอยู่ในครกที่สาก กระเบือกลับไปอยู่ในขันเสียงแม่เฒ่างุ่น ง่านต่อไปอีนี่เลอะเทอะใหญ่เช้าวันนี้ เอ็งเป็นยังไงไปฮึสดใจระวังหน่อยเดี๋ยว พระจะได้ฉันบุนน้้ำปลาของเอ็งแทนน้ำ เชื่อมหรอกหญิงสาวรู้ดีว่าจิตใจไม่อยู่ กับเนื้อกับตัวเลยแต่ยิ่งพยายามสะกดเท่า
1:21:36 ไหร่ดูเหมือนมือไม้จะยิ่งสั่นหยิบนั่น หยิบนี่พลาดขึ้นมากเท่านั้นฉันคงไม่ได้ลง ไปตีนท่าหล่อนคิดพล่านอยู่ในใจฉันคงไม่ ได้เห็นเรือชะล่าลำนั้นกับฟันขาวๆครา เขียวๆของเขาเป็นครั้งสุดท้ายมือหล่อน้วน อยู่กับการจัดสำรับคาวหวานแต่สายตาลอบ ชำเลืองไปยังท้องฟ้าซึ่งเริ่มสว่างเรือง อยู่ภายนอกนี่ป้าของหล่อนจะไม่มีวันออกไป จากครัวไฟเลยเทียวหรือแต่ทุกสิ่งทุกอย่าง มีเวลาสิ้นสุดของมันแม้การพิถีพิถันของ ป้าแคล้วสว่างแล้วแกบอกพลางลุกขึ้นกูไปดู หมากพลูถูบเทียนก่อนเดี๋ยวจะได้อาบน้ำ เกือบจะในวินาทีเดียวกับร่างป้าของหล่อน
1:22:24 หักขายลับเข้าไปในเรือนหญิงสาวก็ถึงหัว บันไดหล่อนปราดไปที่ประตูรั้วค่อยๆถอด กลอนออกด้วยมืออันสั่นผ่านพุ่มพุทธรักษา 2 ข้างทางเข้าไปถึงใต้ต้นมะม่วงสายทองอัน แผ่กิ่งก้านสาขาอยู่เหนือหน้าท่าแล้วก็ หยุดนิ่งเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ทุกสิ่ง ทุกอย่างยังคงอยู่ที่นั่นบันไดซึ่งทาบลง ไปตามตลิ่งอันสูงชันไม้ซุงที่หล่อนใช้ เป็นที่อาศัยอาบน้ำทุกชเช้าเย็นพุ่มผัก บุ้งฝรั่งซึ่งหนาทึบเพียงแต่สิ่งเดียวที่ ขาดไปเรือชะล่าที่มีประทุนลำนั้นและฟัน ขาวๆคราเขียวๆของเขาหญิงสาวกวาดสายตาไป ตามลำน้ำอันเวิ้งว้างถ้ำกลางเช้าตรู่ที่
1:23:11 อากาศเย็นสุขุมพลางเอนหลังพิงต้นมะม่วง ใหญ่เปลือกของมันยังอบอุ่นไปด้วยไอแดดแต่ วันวานแต่ขณะนั้นหล่อนไม่รู้สึกอะไรเลย นอกจากวาจาในความทรงจำ อย่างเร็วปลายปีนี้อย่างช้ากลางปีหน้าคอย ฆ่าให้ได้สุดใจคอยฆ่าฝันถึงข่าจนกว่าจะ กลับมาถอดกำไร เอ็งเมื่อเดือน 5 ผ่านไปและงานไร่ที่ก่อน หน้าบ้านชุกมือขึ้นหญิงสาวก็เกือบไม่มี เวลาที่จะมาหมกมนุ่นคิดถึงแต่อนาคตของ ชีวิตหล่อนอยู่ได้เพราะนอกจากพืชผลหลาย อย่างจะเริ่มแก่แลสสกภาระที่ที่จะต้อง เร่งเก็บใบยาที่แก่มาบ่มและหั่นตากเป็นยา
1:23:58 ตั้งต่อไปก็รออยู่ข้างหน้าเกาะใหญ่ซึ่ง เหยียดยาวอยู่นอกฝั่งกลางแม่เงแต่ปากคลอง สวนหมากเหนือจนจดหัวบ้านคลองสวนหมากใต้ อาจจะเป็นแหล่งกลางของการทำไร่ผักและพืช ผลอื่นๆของชาวตำบลนั้นแต่มันก็มีความหมาย เพียงอาหารประจำวันหมายถึงการแจกแลก เปลี่ยนและซื้อขายในระหว่างกันเองต่าง กว่ายาสูบซึ่งท่านอาจจะหอกเก็บไว้ได้นาน เป็นสินค้าสำคัญเท่ากับน้ำผึ้งขี้ผึ้งใต้ สีเสียดหรือน้ำมันยางเมื่อพ่อค้าเหนือ ล่องลงหรือเรือส่งขึ้นไปถึงไร่ของสุดใจ
1:24:43 เป็นเพียงส่วนนึงและนิดเดียวของบรรดาไร่ หลายสิบรายบนเกาะนั้นมันมีเนื้อที่เพียง 3-4 ไร่แต่หญิงสาวก็รู้สึกว่ากว้างใหญ่ เต็มกำลังซึ่งหล่อนและป้าพร้อมด้วยจำปา ซึ่งได้อาศัยแบ่งปันผลพลอยได้จากการช่วย ด้วยแรงจะแม้ว่าครั้งนึงสามารถหักล้างถาง พงปลูกและดูแลรักษาได้ในสมัยที่บิดามารดา หล่อนยังมีชีวิตอยู่จะเคยทำกันมามากกว่า นั้นเกาะทั้งเกาะกว้างใหญ่ไพศาลเกินไป สำหรับกำลังของพวกคลองเหนือบ้านไร่และ คลองใต้จะใช้ให้เกิดประโยชน์โดยสมบูรณ์ ได้คนละไร่ 2 ไร่เป็นอย่างมากที่แต่ละ ครอบครัวจะเข้ายึดถือทำมาหากินไปแต่ละปี
1:25:30 ไม่มีใครเคยเข้าครอบครองส่วนหนึ่งส่วนใด เป็นกรรมสิทธิ์ไม่มีใครเคยคิดจะยื้อแย่ง หรือบุกรุกเขตแดนซึ่งกันและกันและอย่าง มากที่ใช้เป็นรั้วกั้นที่ไร่แต่ละแปลงก็ เพียงซากกอพงและต้นก้างปลาครั้งหนึงเมื่อ ท่านตกลงใจจะทำไร่กันท่านก็เพียงแต่เลือก ที่ดินที่ท่านทอบใจถางและเขาป่าพงตาม กำลังที่ท่านจะสามารถทำได้ลงข้าวโพดฟัก ทองแตงไทยยาสูบถั่วทองหรือถั่วแะแล้วท่าน ก็ดูแลรักษาด่าหญ้าและไล่นกไล่กาไปจนกว่า จะได้ผลทุกๆปีเมื่องานไร่เสร็จและน้ำ เหนือที่มาท่วมบนเกาะนั้นซากไร่ของท่านก็
1:26:18 ถูกลบหายไปแม่ปีงกลายเป็นทะเลสวะฟองน้ำ หยอกแหนและแพไม้ไม่เว้นแต่ละวันจนกระทั่ง น้ำลดในต้นฤดูหนาวและเกาะโพล่มันก็กลาย เป็นป่าพงใหม่ไม่มีอะไรเหลืออยู่แม้ซาก ไร่เขตรั้วหรือเพลิงที่พักนอกจากพื้นดิน อันอุดมสมบูรณ์และปากพงสำหรับจะหักร้าง ถางขุดและทำไร่ตามความพอใจและกำลังของแต่ ละคนต่อไปตั้งแต่ปลายเดือน 5 เป็นต้นมา เมื่อเสร็จงานสงกรานต์บรรดาชายฉกรรจ์ต่าง ก็เข้าป่าตัดยางตัดหวายทำใต้ตีผึ้งตามแต่ จะถนัดหลายครอบครัวยกไปตั้งปางทำนาที่นา
1:27:06 น้ำลาดหลายครอบครัวที่วังกระทะและหลาย ครอบครัวที่ท่าขี้เหล็กคลองสวนหมากใต้ เป็นตำบลที่เล็กอยู่แล้วไม่ถึง 50 หลังคา เรือนความเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวเหมือน อยู่ในป่าชัดเมื่อขาดเพื่อนบ้านไปหลาย ครอบครัวในฤดูนั้นจึงเริ่มส่งความรู้สึก สะท้านเข้าไปในทรวงอกของถุดใจในทันทีทัน ใดงานที่ไร่ของหล่อนเสร็จสิ้นลงแต่ไหนแต่ ไรมาทุกปีก็เป็นเช่นนี้ทุกปีใครต่อใครจะ ต้องออกป่าเสียงหัวเราะร่าเริงจะหายไป ชั่วคราวลองสวนหมากใต้จะเงียบเหงาเป็น เวลาไม่ต่ำกว่า 3 เดือนจนกว่าฝนจะเริ่ม ชุกไข้ชุมและทุกคนกลับสู่เย่าเพียงแต่ใน
1:27:55 ชีวิตหล่อนไม่เคยปรารถนาที่จะให้เดือน 12 มาถึงโดยเร็วไม่ใช่เพราะว่ามันหมายถึงเทพ มหาชาติงานวัดและการชุมนุมผู้คนอีกวาระ หนึหากหมายถึงอวสานของปีที่รื่นกำหนดไว้ อย่างเร็วปลายปีนี้อย่างช้าปลายปีหน้า หล่อนคิดไม่ว่าจะนั่งอยู่บนม้าหัยาลงไป หาบน้ำที่ตีนท่าหรือกำลังตำข้าว ขนาดใดที่อยู่ในอารมณ์นั้นคนเดียวที่ หล่อนจะหันหน้าไปปรารภระบายความในใจด้วย ได้ก็มีแต่จำปากันจะทำยังไงจำปาถ้าเาไม่ มาครั้งหนึ่งหล่อนเอ่ยกับแม่เพื่อนสาวขณะ
1:28:40 ที่ออกไปเก็บผักด้วยกันที่ชายดงเศรษฐี หลังบ้านจำปาหน้าเป็นมันอยู่ใต้ปีกงอบเงย ขึ้นดูอย่างอัศจรรย์ใจทำยังไงเอองก็โตต่อ ไปเป็นสาวต่อไปจนกว่าจันทคลบคนใหม่แวะ เหลือชลเข้ามาจอดที่ตีนท่าอีกนะสิโธ่พูด เป็นเล่นไปหน่อยเลยนยิ่งใจไม่ดีนายตาสดใจ เต็มไปด้วยการวิงวอน ถอดงอกวางชอมกำใหญ่ลงบนขอนไม้แล้วจำปาก็ หันมาหาเพื่อนหญิงของหล่อนพิจารณาอยู่สัก ครู่จึงเอ่ยสุดใจหล่อนว่าอะไรทำให้เอ็ง คิดไปว่าคนอย่างทิดเลื่อนจะผิดถ้อยคำที่ ให้ไว้ การการแหมถามอย่างเงี้ยใครจะไปตอบได้ถูก
1:29:29 สุดใจหน้าแดงบอกได้แต่ว่ามันอดคิดไปไม่ ได้นี่งั้นก็คอยตามที่เพูดไว้อย่าไปคิด จำปาสั่งกันเชื่อว่ากันดูคนไม่ผิดถึงเอ็ง ก็รู้ว่าเอ็งดูไม่ผิดหล่อนรู้ทั้งๆที่ อธิบายเหตุผลไม่ได้ว่าหล่อนมั่นใจในวาจา ของเขาไม่ต่างอะไรกับจำปาถึงกระนั้นวัน เวลาที่ผ่านไประหว่างฤดูฝนอันชื้นแฉะและ น้ำเหนือที่บ่ามาทั้งกลางวันและกลางคืนจน นองฝั่งท่ามกลางความหวังความว้าเหว่เพราะ อยู่เปล่าในเวลาว่างงานกระทู้ถามข้อเดียว กันนั้นก็อดผุดขึ้นมาในความคิดไม่ได้ฉัน จะทำยังไงถ้าเ้าไม่มาหน้าน้ำทั้งหน้าผ่าน
1:30:18 ไปจนในที่สุดก็เดือน 12 เดือนอ้ายเดือน ตรุษสาดและสงกรานต์กลับมาเยือนอีกรอบนึง แต่เริ่นก็ยังคงเงียบหายการจากไปของเขาดู ไม่ต่างอะไรกับโยนกรวดเลดทรายลงน้ำดูไม่ ต่างกับขอนไม้สวะแลจอกที่ไหลผ่านหน้าบ้าน ไปอย่างไม่มีวันวกกลับเขาไม่เคยติดต่อใน ทางหนึ่งทางใดเขาไม่เคยส่งข่าวไม่ว่าจะ โดยหนังสือหรือสั่งใครด้วยปากคนทั้งปาก คลองไม่มีใครรู้จักเ้าหรือคนวังแขมพอที่ หล่อนจะเรียบเคียงสอบถาม ได้เมื่อเดือน 9 มาถึงและเริ่นอย่าเงียบ
1:31:05 หายไปความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความดิ้นรน กระวนกระวายของสุดใจก็ถึงสิ้นหวังเขาไม่ มาแน่จำปาหล่อนบอกในเย็นวันนึงเมื่อลงไป ตักน้ำที่ตีนท่าด้วยกันเหมาะกันไว้อย่าง เร็วปลายปีและอย่างช้ากลางปีปีเนี้ยนี่ก็ เดือน 9 ยังไงเสียเก็ลืมแต่ข้อนั้นจำปา ยังสงสัยเคบอกเองว่ายังไงอีกสุดใจเาจะ กลับมาสู่ขอกันกับป้าเมื่อขายของเก็บเงิน ทองที่ติดค้างเสร็จแล้วใครจะปลูกเรือนหอ ขึ้นที่นี่ทำปากคลองให้ดีกว่าเนี้ยกันยัง จำได้จำได้จนกระทั่งกระทั่งเราจะมีลูก เต็มบ้านหลานเต็มเมืองงั้นยังไงเสียเขาก็
1:31:54 ต้องมาจำปายืนยันอย่างมั่นใจสายตาหล่อน เหม่อออกไปกลางแม่น้ำอันเวิ้งว้างยังไง เสียเ้าก็ต้องมาเพราะอะไรเหรอจำปาอะไรทำ ให้เอ็งเชื่อใจเ้านักทั้งๆที่เอ็งไม่ได้ รู้จักเค้าดีไปฝากกันจนนิดเดียวโอ๊ยเพราะ เขาเป็นที่เลื่นคนวางแขมอย่างที่เขาบอกี สุดใจไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกจะกล้าพูดออกมา ด้วยกิริยาท่าทางอย่างนั้นแลก็กลับคืนคำ ง่ายๆกันคิดว่ากันพรรู้ว่าอย่างไหนผู้ชาย จริงอย่างไหนแมวขโมยแม้หล่อนจะมีศรัทธา ปสาทะต่อความรักของเขาเพียงใดและแม้จะมี จำปาเป็นคนให้ความหวังด้วยการปลุกปลอบ เพียงใดหญิงสาวก็ยังอดหวาดระแวงไปไม่ได้
1:32:41 ว่าความรักครั้งแรกของวัยสาวอันบริสุทธิ์ ผุดผ่องของหล่อนจะละลายหายสูญไปในทำนอง เดียวกับรอยจารึกบนหาดทรายที่ถูกกระแสแม่ ปิงลบขอนไม้ท่อนนั้นถูกพัดลอยตามน้ำไป แล้วแต่ปีกลายป่าตะไคร้น้ำป่านั้นก็ิอยู่ ที่เก่าหาดสายทั้งหาดเปลี่ยนรูปไม่มีอะไร อยู่กับที่ไม่มีอะไรคงเดิมนอกจากสูง 2 ต้นที่ยังไม่มีใครมาถ่ายคืนไปจากหน้าท่า ป่าผักบวงฝรั่งและมะม่วงสายทองต้นนั้น เดือน 9 ผ่านไปอีกสุดใจพยายามจะลืมเหมือน ว่าเหตุการณ์ใดๆไม่ได้เกิดขึ้นในชีวิตและ
1:33:27 เขากับหล่อนก็ไม่ได้เคยมีอะไรต่อกันแต่ มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อแผลรักของ วัยสาวที่ไร้เดียงสาลึกยิ่งกว่าแผลอาวุธ และผีเสื้อฝูงใหญ่ยังคงกระพือปีกวุ่นอยู่ ในทรวงอกทุกครั้งที่คิดถึงฟันขาวๆเครา เขียวๆของผู้ชายโผล่หน้าอันแดงก่ำออกมา จากประทุนเรือชะล่าชายผู้ความใกล้ชิดของ เขาทำให้ความรู้สึกว้าวุ่นและความอบอุ่น จากอ้อมแขนวงอกและลมหายใจยังคงไหลอยู่ใน เส้นโลหิตของหล่อนรุนแรงและสดชื่นเหมือน คืนนั้นฉันจะไม่พูดกับเขาอีกเลยถึงแม้จะ มาหล่อนซบหน้าลงกับหมอนทุกคืนที่เข้านอน
1:34:15 พยายามกลั้นเสียงสะอื้นเพราะเกรงป้าจะ ตื่นขึ้นได้ยินจนกว่าความคิดอันเหนื่อย อ่อนจะทำให้หลับไปเอง ชีวิตของชุมนุมน้อยๆในคลองใต้คงดำเนินต่อ ไปอย่างสงบแต่ก็เงียบเหงานอกจากช้าๆนานๆ เรือส่งจากใต้จะแวะเข้ามาขายเสื้อผ้ากะปิ น้ำปลาและภาชนะถ้วยชามหรือพวกล่องแพจาก เหนือจะขึ้นมาเที่ยวสุดใจพยายามที่สุดที่ จะปลีกตัวอยู่แต่ลำพังคนเดียวเมื่อเวลา ว่างงานเพื่อคิดถึงความคิดที่อัดอั้นต ปัญญาและฝันถึงความฝันอันรางเรือนลงทุก ขณะในระยะที่จวนถึงขีดทอดอาลัยตายอยากใน
1:35:02 ชีวิตนี่เองเย็นวันนึงปลายเดือน 12 ขณะ ที่กำลังตัดใบตองเพื่อเอาไปห่อขนมตาลขาย อยู่ในสวนหลังบ้านจำปาก็วิ่งหน้าตื่นเข้า ไปหาหอบหืแทบไม่หายใจทายทีหรือสุดใจว่า กันเห็นอะไรมาหล่อนละลมละลักจับข้อมือไม่ เพื่อนสาวไว้แน่นหญิงสาวสั่นศีรษะปีศาจ พี่โป่งละมั้งหล่อนพยายามจะหัวเราะยัง ก่อนยังไม่เคาะดีถึงขนาดนั้นแต่ฟังกันให้ ดีนะสุดใจหล่อนจะเป็นลมตายจันทโครพมาแล้ว ล่ะจันทโครพเออจันทโครพฟันขาวๆคราวเขียวๆ ของเองนะอ้าวเป็นอะไรไปเล่าสุดใจก้มหน้า แก้มทั้งสองของหล่อนซีดเผือดมือที่พับใบ
1:35:49 ตองสั่นริกขอทีเถอะจำปาอย่าอย่าล้อกัน หน่อยเลยหล่อนบอกเป็นบ้าไปได้จำปาเกือบจะ เต้นล่าเาจริงๆนะเอองทรงเรือเป็ดลำ เบอเร่อมาด้วยจะเต็มไปด้วยทองหรือว่าเพชร นิลจินดาก็ไม่รู้จอดอยู่ที่หน้าท่าแนไป ทอดพระเนตรเอาเองซิทีแรกกันกลับจากวัด เห็นเขาก็สงสัยถามคนในเรือเนั่นแหละถึง ได้รู้ว่าเป็นจันตโคลฟชั่วครู่ใหญ่ๆสุดใจ โผเผเหมือนจะล้มลงหน้าของหล่อนเผือดลงไป กว่าเก่าแล้วก็กลับแดงเลือกขึ้นแล้วทิด ลื่นเสียงของหล่อนแผ่วกันจะไม่รู้ได้ยัง ไงรู้แต่ว่าไม่อยู่ในเรือกันก็เปิดแน่วมา หาเองนี่แหละเร็วเขเถอะไปดูกันดูว่าใน
1:36:35 เรือลำนั้นมีอะไรความกระทันหันของขาที่ ได้รับทำให้หล่อนพูดไม่ออกได้แต่ก้าวเดิน ตามไปเพราะแรงฉุดของจำปากึ่งๆด้วยกำลังขา ของตนเองไกลๆใบตองที่ตัดและพับไว้โกอง อยู่ที่พื้นดินหูหล่อนอื้อไม่ได้ยินถ้อย คำที่จะปาเล่าต่อไปตัวชาจนไม่รู้ว่า เหยียบลงไปในปักโคลนตามทางเวียนแต่เมื่อ ไรจากสวนนอกเข้ามาถึงประตูรั้วสวนครัวใน ความสำนึกเดียวที่พล่านอยู่ในความคิดก็ เพียงแต่เขามาแล้วเขามาแล้วเท่านั้นแต่ ทันใดที่ถึงประตูรั้วหล่อนก็หยุดมือข้าง ที่ว่างเปล่ายึดเสากระทู้ไว้ทำไมเหรอจำปา
1:37:21 หันมาถามพักมาดีเดี๋ยวให้ให้กันหายใจให้ ทั่วท้องหน่อยว่าแล้วมยล่ะได้แต่ข่าวยัง ไม่ทันจะเห็นหน้ายังถึงเพียงเนี้ยอยู่ ใกล้อีกทีเถอะเอ็งเอ้ยขาดใจเสียล่ะมั้งตา หล่อนดูหูหล่อนฟังแต่เขามาแล้วมาแล้วยัง เป็นประโยคเดียวที่หล่อนได้สำนึกต่อมาสัก ครู่จึงก้าวตามจำปาไปอย่างเด็กว่าง่ายไม่ มีวันไหนเลยกลิ่นดอกส้มข้างทางจะหอมหวน ยวนใจเท่ากับวันนี้ไม่มีวันไหนเลยที่ เรือนฝาขัดแตะมุงแฝกและพื้นฟากซึ่งอยู่ กันมาแต่ครั้งชวดหล่อนยังหนุ่มจะดูเต็มไป ด้วยความโอดโถงมั่นคงและอบอุ่นอย่างวัน นี้ท้องฟ้าเหนือยอดมะม่วงและกระท้อนสี
1:38:08 ครามสดกว่าทุกวันบรรดานกและแมลงทั้งหลาย ก็ส่งเสียงไพเราะผิด ปกติสิ้นสุดกันทีสำหรับการรอคอยอันเต็มไป ด้วยความทรมานใจสิ้นสุดกันทีสำหรับการฝัน ร้ายความหวาดระแวงอย่างลมๆแล้งๆเขามาแล้ว เขามาแล้วเขากลับมาอีกเท่านั้นเองที่ หล่อนขึ้นใจเท่านั้นเองที่หล่อนได้ยินไม่ รู้ว่าจำปาพูดอะไรหรือซักถามอะไรจน กระทั่งถึงเชิงบันไดท้ายครัวซึ่งจะขึ้นไป สู่นอกชานได้ยินเสียงเห้าๆร่วนไปด้วยการ หัวเราะเหมือนขบขันอะไรเสียเต็มประดาและ เสียงเบาๆแต่ก้าวแกร่งและลึกอยู่ในลำคอ
1:38:53 เหมือนแม่เสือของป้าแคล้วแว่วลงมาจากหน้า ระเบียงหน้าบ้านจึงปลุกให้หล่อนตื่นจาก วางค์ฟังสุดใจจำปาหยุดชะงักที่ตีนบันได หลังฟังแม้ว่าจะอยู่ในที่มืดหรือท่ามกลาง ฝูงชนนับแสนหล่อนก็สามารถจำเสียงหัวเราะ นั้นได้อย่างแม่นยำว่าเป็นใครโดยไม่ต้อง เห็นหน้าขาทั้งคู่ของหล่อนสั่นหน้าของ หล่อนกลับซีบมือข้างนั้นกำต้นแขนจำปาแน่น เาหล่อนกระอึกกระอักใช่แน่อย่างไม่มี ปัญหาชั่วระยะประเดี๋ยวเดียวที่จำปาเข้า ไปตามหล่อนถึงในสวนนั่นเองจะมาจากไหนและ โดยวิธีหนึ่งวิธีใดก็ตามปุบปับทิศรื่นก็
1:39:40 ปราดขึ้นไปพบแม่เฒ่าแคล้วเข้าแล้วโดย หล่อนไม่ได้คาดฝันหญิงชายทั้งสองเผชิญ หน้ากันอยู่บนชานระเบียงเรือนเย็นวันนั้น เหมือนคู่ต่อสู้ผู้คุมเชิงซึ่งกันและกัน อย่างระมัดระวังทั้งสฝ่ายแตกต่างกันไปคน ละข้างทั้งโดยวัยและการควบคุมอิริยาบถ ฝ่ายหญิงชราแล้วผมเผ้าขาวพลนไปทั้งศีรษะ แม้กระนั้นฟันที่ดำขลับไปด้วยการกินหมาก ก็ยังอยู่ครบรอยย่นและตีนกาอาจจะปรากฏใต้ ขอบตาหน้าผากริมฝีปากและโหนกแก้มแต่หน้า นั้นก็ทำนองเดียวกับร่างอันค่อนข้าง สมบูรณ์ของแกยังแสดงถึงความแข็งแข็งแรง จากชีวิตกลางแจ้งและงานออกกำลังอยู่เนือง
1:40:27 นิดในตาทั้งคู่อาจจะดูขาดความแจ่มใสแต่ก็ ยังเต็มไปด้วยประกายอันบอกความรู้สึก รุนแรงซึ่งคุกกรุ่นอยู่ภายในบางขณะประกาย นั้นดุดันแต่ในขณะเดียวกันก็อาจอ่อนโยน ขึ้นมาโดยไม่มีใครทันรู้ตัวฝ่ายชายเป็น หนุ่มชกรนอกจากฟันขาวๆซึ่งยิ้มอยู่ตลอด เวลาเหมือนนึกขบขันอะไรหนักๆเคราเขียวๆ ไม่ได้ปรากฏอยู่บนใบหน้าซึ่งคล้ำเพราะ เปลวแดดอีกต่อไปความจริงนั้นการแต่งกาย ที่สะอาดสะอ้านของเขาทำให้ดวงหน้าที่ เกลี้ยงเกลาคิ้วที่ดกไหล่ที่กว้างและร่าง ซึ่งโปร่งมีลักษณะคล้ายไปข้างคหบดีหรือ
1:41:13 ข้าราชการที่มีหลักฐานมั่นคงมากไปกว่าจะ เป็นพ่อค้าเรือเร่และนักผจญภัยที่ในชีวิต หาอะไรแน่นอนไม่ได้ได้แม่เฒ่าแคล้ว ชำเลืองข้ามแว่นตาออกมาพิจารณาดูใบหน้า นั้นแล้วก็อดคิดไม่ ได้เหมือนคนหนึ่งคนใดที่ฉันเคยรู้จัก เหมือนใครที่ฉันเคยเจอะมานานแล้วแต่ใคร หนอแก่ชายหนุ่มผู้นั่งพับเพียบเรียบร้อย เรากับฟัง ธรรมเทศนาหรือรอคำพิพากษาว่าจะปล่อยหรือ ประหารชีวิตแกพึมพำซ้ำประโยคเดิมอีกขอลูก สาสาวเโดยไม่มีเถ่าแก่ไม่มีใครรับรองหัว นอนปลายตีนเอ้ออายุเกือบจะ 60 เข้าแล้ว
1:42:02 ข้าก็เพิ่งจะได้ยินนี่แหละพอทิศแต่ฉันรัก สุดใจจริงๆเจ้าป้าสีหน้าฝ่ายชายระรื่น ตลอดเวลาเสียงที่พูดสม่ำเสมอไม่มีหนักไม่ มีเบาไม่เฒ่าเงยหน้าขึ้นจากเฆี้ยนหมาก พรางขยับแว่นแหน่ล่ะพอทิดบอกข้ามาตั้งแต่ นั่งปกรงอย่าไม่ทันหายใจแล้วรักกันแต่ สงกรานต์ปีกลายเมื่อรู้จักกันยังไม่ทัน ข้ามคืนเไม่นึกเลยว่านางคนนี้จะไวเป็น ปลอดอย่างงั้นออสัญญากันว่าวซะด้วยว่าจะ กลับมาสู่ขอจะมาปลกเรือนหอที่นี่ฉันมี ความตั้งใจอยากจะมาขอพึ่งบุญป้าจริงๆ ประจบยังกเไม่รู้พอที่เคยรู้จักมักจี่ข่า
1:42:51 มาแต่เมื่อไหร่จนกระทั่งทุกวันเนี่ยแต่ ฉันได้ยินกิตติศัพท์ปมานานอ้อ้ได้ยินว่า ยังไงกันใจดีเหมือนเสือเอ่อใจดีเหมือนพระ จ้าน่าเป็นแม่เฒ่าเห็นฟันขาวๆจากการยิ้ม ไม่สั่งนั้นแล้วก็อดคิดอีกไม่ได้เหมือน ใครหนอเหมือนใครคนนึงซึ่งเคยรู้จักมานาน แล้วนานจนนึกไม่ออกพ่อทีบอกฉันว่าเชื่อ เริ่นเป็นคนวางแขมแต่กลับไปบุบวชเรียนที่
…
